Αν οι χρυσαυγίτες δεν σε δείρουν ανενόχλητοι, μπορεί και να καταδικαστείς…


Από την …ανοχή, στην κάλυψη και στην αποδοχή

pame-ropala_0

Για όποιον δεν το γνωρίζει η άμυνα απέναντι σε επίθεση χρυσαυγιτών μπορεί να γίνει και αδίκημα. Αυτό τουλάχιστον είναι το σκεπτικό το Β΄ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, το οποίο εκδίκασε την Παρασκευή 10 Νοεμβρίου, την υπόθεση της δολοφονικής επίθεσης μελών της Χρυσής Αυγής κατά μελών της ΚΝΕ και του ΠΑΜΕ, τα οποία μοίραζαν προκηρύξεις έξω από το ΕΠΑΛ Λαγκαδά στο πλαίσιο 48ωρης απεργίας, τον Νοέμβριο του 2012.  Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης εξόρμησης, η ΚΝΕ και το ΠΑΜΕ είχαν κολλήσει και αφίσες καταδίκης της Χρυσής Αυγής, η οποία, υπενθυμίζεται ότι, εκείνη την περίοδο κλιμάκωνε τις δολοφονικές της επιθέσεις.

Συγκεκριμένα, το δικαστήριο καταδίκασε τους 2 χρυσαυγίτες δράστες σε 21 μήνες φυλάκιση για πρόκληση επικίνδυνων σωματικών βλαβών και οπλοχρησία (αφού χρησιμοποίησαν ξύλινα ρόπαλα αλλά και πτυσσόμενο μεταλλικό ρόπαλο) αλλά και τα τρία θύματα της επίθεσης σε 12 μήνες φυλάκιση επειδή στην προσπάθειά τους να αμυνθούν, αφόπλισαν τους επιτιθέμενους και ακολούθησε πάλη. Ουσιαστικά, το δικαστήριο υιοθέτησε τη λογική της συμπλοκής των δύο πλευρών και όχι της επίθεσης των μεν κατά των δε, μια συμπλοκή χωρίς πολιτικό κίνητρο, αποδεχόμενο την επιχειρηματολογία του συνηγόρου των χρυσαυγιτώνο οποίος υποστήριξε ότι επρόκειτο για μια απλή συμπλοκή μεταξύ ατόμων χωρίς πολιτικής ταυτότητα.

Υπενθυμίζεται ότι οι δύο κατηγορούμενοι χρυσαυγίτες (Διχταπανίδης – ιδιοκτήτης σχολής καράτε- και Παναγιωτίδης) προπηλάκισαν μέλη της ΚΝΕ που έκαναν εξόρμηση έξω από το ΕΠΑΛ Λαγκαδά, και απείλησαν ότι θα τα σκοτώσουν αν ξαναεμφανιστούν στο σχολείο. Όταν έγινε αντιληπτή η επίθεση, μέλη του ΠΑΜΕ  – απεργοί εργάτες της βιομηχανίας ΑΓΝΟ που βρίσκονταν πολύ κοντά για να περιφρουρήσουν την απεργία στο εργοστάσιο της εταιρείας, έσπευσαν στο σημείο. Οι χρυσαυγίτες, που είχαν αποχωρήσει, επέστρεψαν και επιτέθηκαν και εναντίον τους. Οι εργαζόμενοι – απεργοί τους αφόπλισαν και τους πήραν τα ρόπαλα που κρατούσαν. Οι χρυσαυγίτες δεν το έβαλαν κάτω και προσπάθησαν να τους επιτεθούν και με στιλέτο πριν τελικά εκδιωχθούν οριστικά.  Ένα από τα θύματα της επίθεσης νοσηλεύτηκε κιόλας με τραύματα στο κεφάλι από τα ρόπαλα.

Η δίωξη σε βάρος των χρυσαυγιτών είχε ασκηθεί αυτεπάγγελτα. Οι δύο κατηγορούμενοι, από πλευράς τους, κατέθεσαν μήνυση κατά αγνώστων υποστηρίζοντας ότι αυτοί έπεσαν θύματα επίθεσης ενώ μήνυσαν προσωπικά και άτομο που δεν βρισκόταν καν στην περιοχή εκείνη την στιγμή.

Η δικογραφία της συγκεκριμένης υπόθεσης έχει συσχετιστεί με τη δίκη της Χρυσής Αυγής που βρίσκεται σε εξέλιξη.  Σημειώνεται, δε, ότι είναι γνωστή τακτική των χρυσαυγιτών να παρουσιάζουν ως «συμπλοκές» τις επιθέσεις που κάνουν και να μοιράζουν μηνύσεις, προφανώς όταν δεν τους «βγαίνουν» όπως θέλουν και γίνονται δεκτοί με δυναμική απάντηση από τους «στόχους» τους.

Με πληροφορίες από 902.gr, omnia.tv


Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B1%CE%BD-%CE%BF%CE%B9-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%83%CE%B5-%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BD%CF%8C/#.WghYXS6LRWc

Ο Ντόναλντ Τραμπ και οι προσανατολισμοί της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής…


Του Γιώργου Καραμπελιά*

O στρατηγός Μάικ Φλυνν υπήρξε ο βραχυβιότερος Σύμβουλος Ασφαλείας προέδρου των ΗΠΑ στην ιστορία του θεσμού. Παραιτήθηκε, μόλις 24 ημέρες μετά την ορκωμοσία του, υπό το βάρος υποψιών για παρασκηνιακές συνεννοήσεις που είχε με Ρώσους και Τούρκους παράγοντες, αποκαλύψεις οι οποίες μέχρι και σήμερα τροφοδοτούν την δημοσιότητα με νέα στοιχεία. Πρόκειται για την θέση στην οποία άλλοτε υπηρέτησαν κορυφαίοι παράγοντες της αμερικάνικης πολιτικής όπως ο Σμπίγκνιου Μπρεζίνσκι και ο Χένρι Κίσσινγκερ, και το γεγονός της τόσο σύντομης θητείας είναι ενδεικτικό για να κατανοήσουμε το τι ακριβώς συμβαίνει στο εσωτερικό του αμερικανικού κατεστημένου με την εκλογή Τραμπ.

Εκείνο που εντυπωσιάζει, φυσικά, είναι ο βαθμός εμπλοκής ξένων παραγόντων και υπηρεσιών στην εσωτερική πολιτική ζωή της κορυφαίας στρατιωτικής δύναμης του πλανήτη. Ένα φαινόμενο το οποίο ανεξάρτητα από την πραγματική έκταση και εμβέλεια που πήρε το «Russian gate» και το «Εrdogan gate» για το περιβάλλον Τραμπ, γιατί υπάρχει και η πολύ αποτελεσματική προπαγάνδα του «φιλελεύθερου» κατεστημένου, μπορεί να ερμηνευτεί μόνον αν αναλογιστούμε ότι η ανάδειξη του Τραμπ σε πρώτο πολίτη τον ΗΠΑ, ‘βραχυκύκλωσε’ τα δίκτυα του κατεστημένου τόσο στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, όσο και σε εκείνο των Δημοκρατικών, με συνέπεια να προκύψουν… ‘προβλήματα στεγανότητας’ για τα αμερικανικά δίκτυα εξουσίας.

Ντόναλντ Τραμπ

Ντόναλντ Τραμπ

Συνέχεια

Το παρακράτος των φορολογικών παραδείσων…


Του Κώστα Βλαχόπουλου

Πέρασε μια βδομάδα από τις αποκαλύψεις για τα Paradise Papers. Πρόκειτα για μια διεθνή έρευνα  στην οποία συμμετείχαν εκατοντάδες δημοσιογράφοι από διάφορες χώρες και στηρίχτηκε από μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα, όπως το BBC, τον Guardian, την Le Monde, τους New York Times καί βέβαια από την Διεθνή Ένωση Δημοσιογράφων (ICIJ). Βασιζόμενοι σε μια διαρροή σχεδόν 14 εκ. εγγράφων που προήλθε κυρίως από την δικηγορική εταιρέια Appleby, η οποία δραστηριοποιείται στον χώρο των offshore εταιρειών, οι δημοσιογράφοι ανακάλυψαν την εμπλοκή εκατοντάδων ισχυρών αυτου του κόσμου και αρκετών αρχηγών κρατών και πολιτικών στην ύπαρξη τεράστιων χρηματικών ποσών σε υπεράκτιες εταιρείες.

Δύο ερωτήματα αξίζει να μας απασχολήσουν γυρω από αυτό το ζήτημα.

Πρώτον, υπάρχει η αίσθηση ότι θέματα μεγάλης φοροαποφυγής αρχίζουν σιγά σιγά να κανονικοποιούνται στην συνείδηση της κοινωνίας. Είναι εδραιωμένη η πεποίθηση πλέον ότι το καπιταλιστικό σύστημα δίνει -νόμιμα τις περισσότερες φορές- την δυνατότητα στους έχοντες να αποκρύπτουν τεράστια χρηματικά ποσά, ενώ τα κράτη και οι διεθνείς οργανισμοί παρακολουθούν με σταυρωμένα τα χέρια τα εκατομμύρια να περνούν από μπροστά τους χωρίς να παίρνουν καμία πρωτοβουλία για να αντιστρέψουν την κατάσταση. Η παθητικότητα των πολιτών μπροστά στο πελώριο αυτό πρόβλημα, που απειλεί ευθέως την συνοχή των κοινωνιών, ενισχύεται και από την lifestyle μεταχείριση από τα MME. Μια συζήτηση που περιστρέφετα μόνο γύρω από πρόσωπα δεν βοηθάει να κατανοήσουμε τα αίτια του προβλήματος, και να αντιληφθούμε τους πολυδαίδαλους μηχανισμούς του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος.

Δευτερο και πιο σημαντικό είναι η ανάγκη να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση για τις τεράστιες συνέπειες που έχουν αυτά τα ζητήματα για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι, την ίδια στιγμή που οι λαοί στην Ευρώπη υφίστανται σκληρές πολιτικές λιτότητας, με περικοπές κοινωνικών επιδομάτων και χτύπημα του κοινωνικού κράτους, υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων η οποία καταφέρνει να «εξαφανίζει» τεράστια ποσά μη συνεισφέροντας δεκάρα στους προϋπολογισμούς των κρατών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο υπονομεύεται το μοντέλο του αστικού κράτους, όπως αυτό οικοδομήθηκε μετά την Γαλλική Επανάσταση· η καταβολή δηλαδή φόρων από όλους τους πολίτες για την στήριξη του κοινωνικού κράτους.

Οι φορολογικοί παράδεισοι δρουν ως παρακράτος. Αποτελούν μηχανισμούς που υπερβαίνουν την λειτουργία των κρατών. Δεν πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε με παθητικότητα ως κάτι μακρινό και «αυτονόητο». Πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι λειτουργούν επιβαρυντικά για τα συστήματα υγείας και πρόνοιας και πλήττουν τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των πολιτών.


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/to-parakratos-ton-forologikon-paradison/

Προσοχή σε ό,τι λάμπει! …


Στα σχόλια που έκαναν οι αναγνώστες των τελευταίων κειμένων περί χρυσού, περιλαμβάνονται και κάτι περίεργες κουβέντες για χρυσό-μαϊμού και για βολφράμιο. Στον ανυποψίαστο αναγνώστη αυτές οι κουβέντες ακούγονται κάπως συνωμοσιολογικές. Εμένα, πάλι, μου θύμισε μια παλιά ιστορία, την οποία βάλθηκα να ξανασκαλίσω. Απαντώντας στα σχόλια, έκανα αυθόρμητα λόγο για ιστορία «δέκα, δεκαπέντε χρόνων». Τελικά, είναι λίγο νεώτερη αν και οι ρίζες της πάνε πιο πίσω στον χρόνο. Αλλά ας την πάρουμε από την αρχή.

Στις αρχές Οκτωβρίου 2009, στην αγορά χρυσού του Λονδίνου επικρατεί πανικός. Οι αγοραστές επιμένουν να παραλάβουν το χρυσάφι που έχουν προαγοράσει και απορρίπτουν την γενναιόδωρη αντιπαροχή σε χρήμα που τους προσφέρεται. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν η London Bullion Market Association δεν κάνει δεκτές τις ράβδους χρυσού τις οποίες έδωσε η Τράπεζα της Αγγλίας στην J.P.Morgan και την Deutsche Bank για να καλύψουν τις παραπανίσιες, σε σχέση με τα πραγματικά τους αποθέματα, ποσότητες που είχαν προπωλήσει. Με απλά λόγια: οι ράβδοι που εμφανίζονται δεν πληρούν τις προδιαγραφές της LBMA!

Πλάκες χρυσού ενός κιλού με εμφανή σήμανση (καθαρότητα, βάρος, αύξων αριθμός, χυτήριο)

Το πρωτόγνωρο επεισόδιο κινεί το ενδιαφέρον ενός ειδικού συμβούλου της GATA, του καναδού οικονομολόγου Ρομπ Κίρμπυ, ο οποίος αρχίζει να το ψάχνει περισσότερο και δεν αργεί να βγάλει λαβράκι.

Συνέχεια

Η επανάσταση που ανίχνευσε το μέλλον…


Του Περικλή Παυλίδη

Η σοσιαλιστική πορεία που εγκαινιάστηκε με την Οκτωβριανή Επανάσταση αποτελούσε κίνηση προς ένα εξαιρετικά άγνωστο και δύσκολο δρόμο. Από την αρχή η ηγεσία της βρέθηκε αντιμέτωπη με πληθώρα τεράστιων προβλημάτων, συνυφασμένων με σφοδρές συγκρούσεις και διαρκώς αβέβαιη προοπτική επίλυσής τους. Υποχρεώθηκε έτσι σε αλλεπάλληλες υποχωρήσεις και επώδυνες τροποποιήσεις του επαναστατικού προγράμματος, γεγονός που προκαλούσε οξύτατες διαφωνίες και αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της.

Είναι αληθές ότι οι μπολσεβίκοι αρχικά κινήθηκαν ανιχνευτικά. Θέτοντας τον στόχο του σοσιαλισμού και ελπίζοντας σε επανάσταση στην Ευρώπη (πρωτίστως στη Γερμανία) εφάρμοσαν στην οικονομία μετριοπαθή πολιτική. Στην ύπαιθρο αποδέχτηκαν την κυριαρχία των ιδιωτικών νοικοκυριών, ενώ στην πόλη, εκτός της κρατικοποίησης πολύ συγκεκριμένων και περιορισμένων τομέων της οικονομίας, συμβιβάστηκαν με την παραμονή των επιχειρήσεων στους ιδιώτες-ιδιοκτήτες τους, υπό τον όρο της επιβολής σε αυτές ενός συστήματος εργατικού ελέγχου.

Δεν θα περάσει όμως πολύς χρόνος όταν σε συνθήκες εμφυλίου πολέμου η οικονομία θα αρχίσει να κρατικοποιείται εκτενώς και ο Λένιν θα φτάσει να θεωρεί επικείμενο στόχο την κρατικοποίηση των ανταλλαγών μεταξύ πόλης και χωριού και τη συνακόλουθη συρρίκνωση των εμπορευματικών-χρηματικών σχέσεων.

Η χρεωκοπία της πολιτικής του Πολεμικού Κομμουνισμού, στην οποία πίστεψαν για μια στιγμή οι μπολσεβίκοι, τόσο κάτω από την πίεση των ιδιαιτέρων συνθηκών του πολέμου, όσο και υπό την επιρροή των ιδεών που είχαν για το σοσιαλισμό, θα γίνει αντιληπτή με δραματικό τρόπο όταν εναντίον τους θα εξεγερθούν όχι μόνο οι ναύτες της Κρονστάνδης αλλά και μαζικά οι αγρότες της περιφέρειας του Ταμπόφ.

Συνέχεια