«Η κόλαση είναι εδώ»…


Την φρίκη του ανθρώπου δεν την πληρώνει, μόνο ο άνθρωπος

243823-1-54 (1)

«Η κόλαση είναι εδώ». Aυτός είναι και ο τίτλος της φωτογραφίας που βραβεύτηκε στον κορυφαίο διαγωνισμό φωτογραφίας του περιοδικού Sancturary της Ασίας.

Πρόκειται για μια ζοφερή εικόνα, όπου ένα ελεφαντάκι τυλιγμένο στις φλόγες, ακολουθεί την μητέρα του και μαζί αγωνίζονται να ξεφύγουν από ένα οργισμένο πλήθος που τους επιτίθεται με φωτιές.  Αυτό που προξενεί ακόμα περισσότερο πόνο, τόσο στο ελεφαντάκι όσο και στον θεατή, είναι η ξεκάθαρη σύγχυση και ο πανικός, που ζωγραφίζονται με ανθρώπινο σχεδόν τρόπο στο πρόσωπο του μικρού, σε αντίθεση με τους ανθρωπόμορφους διώκτες του.

Το όνομα του φωτογράφου είναι  Μπιπλαμπ Χάζρα. Ο ίδιος μάλιστα ανέφερε παραλαμβάνοντας το βραβείο ότι «αυτού του είδους η ταπείνωση είναι ρουτίνα» στην ανατολική Ινδία και συγκεκριμένα στην  περιοχή Bankura της Δυτικής Βεγγάλης, όπου η εξολόθρευση του άγριου ελέφαντα  είναι μια διαδεδομένη πρακτική.

Υπενθυμίζεται ότι η Ινδία είναι το κυριότερο καταφύγιο για τον ασιατικό ελέφαντα καθώς φιλοξενεί πάνω από το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού του είδους. Ωστόσο, τα αγαπητά αυτά (στον υπόλοιπο κόσμο) ζώα βιώνουν ανυπέρβλητες δυσκολίες στην επιβίωση του, καθώς ο άνθρωπος καταπατά τους φυσικούς τους βιότοπους, τα κυνηγά και τα βασανίζει.

Ο φωτογράφος θυμάται ότι ο μικρός ελέφαντας ούρλιαζε και βρισκόταν σε «σύγχυση» καθώς έφευγε, προσθέτοντας: «Για αυτά τα έξυπνα, ευγενικά, κοινωνικά ζώα που έχουν περιπλανηθεί σ΄αυτή τη γη για αιώνες, η κόλαση είναι τώρα και εδώ».

Αν και στην αρχή  είχε πει ότι πως δεν ήξερε την κατάληξη της επίθεσης, μετά ανακάλεσε αναφέροντας πως οι δύο ελέφαντες επιβίωσαν από την επίθεση των ανθρώπων.

Με πληροφορίες από το tvxs


Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%86%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%BB%CE%B7%CF%81%CF%8E%CE%BD%CE%B5/#.Wgbs3y6LRWc

Βασίλης Ραφαηλίδης: Το στυλ της Οκτωβριανής Επανάστασης…


view000122_DENI-P-2852_550px

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης έφυγε στις 8 Σεπτεμβρίου 2000, μετά από μάχη με τον καρκίνο, στην Αθήνα. Είχε γεννηθεί την Πρωτοχρονιά του 1934 στα Σέρβια του νομού Κοζάνης. Μεγάλος διανοητής, μαρξιστής, εργάστηκε ως δημοσιογράφος, και κριτικός κινηματογράφου, ενώ έγραψε σπουδαία βιβλία. Αιχμηρός και προκλητικός, χωρίς να διστάζει συγκρούστηκε με το κλίμα της συναίνεσης των 90’s τοποθετώντας τον εαυτό του τόσο απέναντι σε κυρίαρχες αφηγήσεις και πρόσωπα όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος όσο και απέναντι στον μικρής ισχύος (όπως φαίνονταν τότε) αντίκτυπο της ακροδεξιάς και του ναζισμού και εκπροσώπους της όπως ο Κ. Πλεύρης. Εδώ παραθέτουμε ένα κεφάλαιο από το βιβλίο του “Η μεγάλη περιπέτεια του μαρξισμού”…

Η Οκτωβριανή Επανάσταση χαρακτηρίστηκε από πολλούς αστούς ιστορικούς γεγονός παράδοξο, αφύσικο, τερατώδες, ανήθικο, σκανδαλώδες. Αυτά και άλλα ανάλογα επίθετα ανασύρθηκαν βιαστικά από τα λεξικά προκειμένου να καλυφθεί πρόχειρα η αμηχανία που δημιούργησε η απίστευτα εύκολη επικράτηση των Μπολσεβίκων του Λένιν τον Οκτώβρη του 1917.

Αμέσως μετά το πρώτο σοκ που προκάλεσε η επανάσταση των προλετάριων στην ντόπια και στην ευρωπαϊκή αστική τάξη όλοι, ακόμα και οι Μπολσεβίκοι, προσπαθούν να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβη και η αναμενόμενη αστική επανάσταση κατέληξε τόσο εύκολα σε μια μη αναμενόμενη προλεταριακή επανάσταση. Αστική επανάσταση περίμεναν οι αστοί και προλεταριακή τους προέκυψε στα καλά καθούμενα. Από τότε οι αστοί όλου του κόσμου θα τρέμουν τους κομουνιστές. Κανείς δεν ξέρει τι μπορούν να σκαρώσουν στα γρήγορα αυτοί οι «εξωγήινοι».

Συνέχεια

ΔΟΥΝΚΕΡΚΗ του Christopher Nolan…


του Γιώργου Κεραμιδιώτη

Πέρα από τις προθέσεις του σκηνοθέτη, η ταινία του Νόλαν θα μπορούσε να ‘ ναι μια αλληγορία για την ελληνική περίπτωση. Θα επανέλθω σ’ αυτό προς στο τέλος του κειμένου.

Κάθε αμερικάνικη ταινία άξια λόγου απαντά στο πρόβλημα «Αμερική», ή στο πρόβλημα του κόσμου, στοχαζόμενη τον πρωταγωνιστή και το κινηματογραφικό είδος, ενώ ταυτόχρονα εγγράφει και τη θεώρηση, την ιδέα που έχει ο σκηνοθέτης για τον άνθρωπο. Χωρίς το τελευταίο δεν υπάρχει σινεμά ως τέχνη. Υπάρχουν μόνο ιστορίες. Αλλά το σινεμά μεταξύ των άλλων αφηγείται και ιστορίες.

Το κινηματογραφικό είδος δίνει τις ιδιαίτερες καταστάσεις, την ανάλογη ατμόσφαιρα, τον τύπο του πρωταγωνιστή, το είδος των ιστοριών, έτσι ώστε να μπορεί να πλησιάσει καλύτερα την αλήθεια. Ο πρωταγωνιστής καλείται να απαντήσει σε ερωτήματα όπως: Πώς επιδιώκω τη ευτυχία; Σε ποιά σχέση βρίσκονται τα δυο φύλα; Υπάρχει αγάπη σ’ έναν κόσμο διαφθοράς; Tι κάνω με την τεχνολογία; με το κράτος; με τον πόλεμο; με την αδικία;

Αυτό που διακρίνει τον αμερικάνικο κινηματογράφο από τον ευρωπαϊκό είναι ότι ο μεν πρώτος έχει ως κεντρική θεματική την επιβίωση, ο δε δεύτερος την επιλογή του τρόπου ζωής (Resnais, Rohmer, Godard, Fassbinder, Oliveira …). Σε ποιον τρόπο ζωής περνά η αλήθεια, το νόημα; Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο το ευρωπαϊκό σινεμά δεν χρειάζεται τις εικόνες δράσης, όπως το Χόλλυγουντ. Η επιλογή τρόπου ζωής χρειάζεται εικόνες σκέψης κι όχι δράσης, προβολές μέσα στο χρόνο και μιαν άλλη ράτσα ηθοποιών – πρωταγωνιστών.

Το Χόλλυγουντ τις χρειάζεται, για το καλύτερο και για το χειρότερο, κατά την γνώμη μου:

Συνέχεια

Δύο μέτρα και δύο σταθμά για τον Δημήτρη Κουφοντίνα…


Ο Δημήτρης Κουφοντίνας, έγκλειστος στις φυλακές Κορυδαλλού από το 2002 για την υπόθεση της 17 Νοέμβρη, έλαβε 48ωρη άδεια την οποία δικαιούνταν τα τελευταία επτά χρόνια. Ούτε αποφυλακίστηκε, ούτε φυσικά ζήτησε απονομή χάριτος, όπως αφήνουν να εννοηθεί διάφοροι παρατρεχάμενοι δημοσιογραφίσκοι και δημοσιολόγοι της δεκάρας.

Άλλωστε ήταν ο Δημήτρης Κουφοντίνας που παραδόθηκε μόνος του στις Αρχές τον Σεπτέμβρη του 2002, αναλαμβάνοντας πλήρως την πολιτική ευθύνη για τη δράση της 17Ν. Στάθηκε στο ύψος των ευθυνών του και της ιδεολογίας του υπερασπιζόμενος την ιστορία της οργάνωσης που απασχόλησε την κοινή γνώμη για 27 ολόκληρα χρόνια. Δεν υπέγραψε δήλωση μετανοίας, ούτε πολύ περισσότερο «κάρφωσε» άλλα πρόσωπα, όπως έπραξαν εκείνο το διάστημα άλλοι σύντροφοί του που μας πούλαγαν τρέλα, λες και δεν ήξεραν ότι πέρασαν από μια παράνομη ένοπλη οργάνωση αλλά από μια λέσχη μπιλιάρδου!

Αυτή είναι η πραγματικότητα, από όποια ιδεολογική σκοπιά και αν την αντικρίσεις. Εκείνο που δεν συγχωρούν, ωστόσο, στον Δημήτρη Κουφοντίνα, είναι ακριβώς η αταλάντευτη στάση του να μην απαρνηθεί την ιδεολογία και την ιστορία του, δηλαδή την προσωπικότητά του. Λες και η μεταμέλειά του, ακόμη κι αν ήταν ειλικρινής, θα μείωνε το βάρος των πράξεών του ή θα μετρίαζε την ποινή του.
(Πάντως ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήγε ένα βήμα παραπέρα, ζητώντας να ενοχοποιηθούν και τα «πρώτα στάδια» που οδηγούν «αναπόφευκτα» στον ένοπλο αγώνα, δηλαδή το φρόνημα και η ιδεολογία!)

Τι ζητάνε με λίγα λόγια οι φιλελέδες δημοσιολόγοι; Να μη λαμβάνει ένας κρατούμενος μια άδεια λίγων ωρών που δικαιούται βάσει του νόμου, αν προηγουμένως δεν έχει μεταμεληθεί για τις πράξεις του. Πολύ ωραία. Δεν επέδειξαν όμως την ίδια ευαισθησία όταν επί Κωνσταντίνου Μητσοτάκη αποφυλακίστηκε με το πρόσχημα της «ανηκέστου βλάβης της υγείας του» ο πρωταίτιος της δικτατορίας Στυλιανός Παττακός, δηλαδή ένας από τους υπεύθυνους του μεγαλύτερου πολιτικού εγκλήματος μετά την εγκαθίδρυση του κατοχικού φιλοναζιστικού κράτους της Ελληνικής Πολιτείας.

Κανείς δεν ζήτησε τότε από τον Παττακό να μετανοήσει για τις ιδέες και τις πράξεις του, για την κατάλυση του πολιτεύματος, για τις δολοφονίες και τους βασανισμούς αντιφρονούντων, για το έγκλημα της Κύπρου. Όχι μόνο δεν μετανόησε, αλλά επί 26 χρόνια μετά την αποφυλάκισή του (σ.σ. 26 χρόνια, όχι 48 ώρες…), αυτός ο τόσο ανηκέστως βεβλαμμένος στην υγεία του δεν έπαψε να προκαλεί, γράφοντας αυτοδικαιωτικά βιβλία, αρθρογραφώντας σε ακροδεξιές φυλλάδες, εμφανιζόμενος σε τηλεοπτικές εκπομπές και κομμουνιστοφαγικά μνημόσυνα.

Κανένας νεοφιλελές γραφιάς δεν διαμαρτυρήθηκε για την αποφυλάκιση των φυσικών και ηθικών αυτουργών της δολοφονίας Φύσσα, για το ότι ο Ρουπακιάς αυτή τη στιγμή είναι σπίτι του και ο αρχηγός της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης συνεχίζει να αγορεύει για του έθνους το καλό και να λαμβάνει παχυλούς βουλευτικούς μισθούς. Που καλώς αποφυλακίστηκαν εν προκειμένω, εφόσον η δίκαιη μεταχείριση μετά την παρέλευση του 18μηνου ή του 36μηνου πριν να εκδικαστεί η υπόθεση πρέπει να ισχύει για όλους (εκτός αν είσαι ο Σακκάς), αλλά είδαμε και την ευαισθησία τους και για την πολύμηνη καθυστέρηση έναρξης της δίκης και για τις πρωτοφανείς συνθήκες υπό τις οποίες διεξάγεται και γενικότερα για την πολυετή ασυλία του ναζιστικού μορφώματος.

Ενώ όλοι/ες μας έχουμε συναντήσει μια φορά στη ζωή μας έναν νεοφιλελέ δεξιό να σχίζει τα ρούχα του για το γεγονός ότι ο δολοφόνος του Τεμπονέρα βγήκε έξω στα 8 χρόνια και σήμερα εργάζεται ως προϊστάμενος σε υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας.

Η υποκρισία ξεχειλίζει όταν οι μίζεροι αυτοί τύποι ποστάρουν τη φωτογραφία με τον νεκρό Αξαρλιάν (ποτέ όμως κάποιων «καλόπαιδων» όπως ο Μάλλιος και ο Μπάμπαλης, λες και αυτοί δεν ήταν στοχευμένα θύματα της 17Ν, σε αντίθεση με τον δύστυχο Αξαρλιάν). Είναι οι ίδιοι τύποι που σε άλλες περιπτώσεις διερωτώνται «τι δουλειά είχε ο Γρηγορόπουλος στα Εξάρχεια», προσπαθώντας να κρύψουν τη βαθύτερη σκέψη τους ότι ο Κορκονέας, όπως παλιότερα ο Μελίστας, μάς γλίτωσε από έναν εκκολαπτόμενο αναρχικό.

Όσο λάθος είναι να κάνεις τουρλουμπούκι τόσο ανόμοιες μεταξύ τους υποθέσεις, τόσο υποκριτικό είναι να απαιτείς ποιοι κρατούμενοι θα τύχουν της προβλεπόμενης από τον νόμο μεταχείρισης και ποιοι όχι.

Για το παρεάκι αυτών των δημοσιολόγων, ο Κουφοντίνας είναι ένας επικίνδυνος ποινικός κρατούμενος ίσης επικινδυνότητας με πληρωμένους εκτελεστές και εμπόρους ναρκωτικών. Αν όμως ισχύει αυτό, γιατί ο Κουφοντίνας θεωρείται επικίνδυνος για την αστική δημοκρατία; Κινδυνεύει το πολιτικό καθεστώς από καταδικασμένους για ποινικά εγκλήματα; Εδώ, λοιπόν, οι άνθρωποι έρχονται σε αντίφαση με την ίδια τους την επιχειρηματολογία από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησαν οι συλλήψεις της 17Ν, ότι δηλαδή τα μέλη της 17Ν ήταν δολοφόνοι και ληστές του κοινού ποινικού δικαίου.

Η πολιτική υπόσταση της 17Ν, άρα και η ιστορικοποίησή της ως αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας της Μεταπολίτευσης, η τοποθέτησή της στον παγκόσμιο χάρτη των ένοπλων αντάρτικων οργανώσεων, είναι αυτό που τελικά τους τρομοκρατεί, και όχι οι 48 ώρες που θα περάσει με τους δικούς του ο Δημήτρης Κουφοντίνας.


Από:http://jungle-report.blogspot.gr/2017/11/koufontinas.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+Jungle-report+(JUNGLE-Report)

Τι χρωστάμε στη Σοβιετική Ένωση; …


Τι χρωστάμε στη Σοβιετική Ένωση;

H πίστη στη δύναμη και τη σοφία των αγορών είναι ένα παραμύθι σαν κι αυτά που πουλάνε οι παπάδες όταν τσεπώνουν τα εκατομμύρια από αγίες παντόφλες κι οδοντόβουρτσες.

Σήμερα μπορούμε ως χρυσόψαρα να το χάβουμε με μεγάλη ευκολία, αλλά την περίοδο μετά το κραχ του 1929, ήταν αδύνατον να πουληθούν τέτοια φούμαρα όταν ακριβώς δίπλα στην Σύνθλιψη του Μεσοπολέμου υπήρχε μια ΕΣΣΔ εντελώς απρόσβλητη: η ανεργία στις αρχές της δεκαετίας του ’30 στην «Δύση» (αδόκιμος όρος, τον βάζω για οικονομία) κυμαινόταν από 22% έως 44% (το τελευταίο νούμερο αφορά στη Γερμανία όπου οι άνεργοι μάλιστα βαφτίζονταν «φυγόπονοι αντικοινωνικοί») και στις ΗΠΑ σχεδόν τα μισά στεγαστικά δάνεια δεν εξυπηρετούνταν.

Ταυτόχρονα, οι Εργατικοί και τα συνδικάτα στη Βρετανία, παραμένοντας πιστά στην ορθοδοξία των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και της αντιπληθωριστικής πολιτικής, έχασαν τα μισά τους μέλη από το 1920 και μετά, καθώς οι εργαζόμενοι δεν είχαν κανένα λόγο να συμμετέχουν σε μια συλλογικότητα η οποία σαμποτάρει τα συμφέροντά τους. Την ίδια περίοδο στην ΕΣΣΔ η λέξη «ανεργία» ήταν άγνωστη και η βιομηχανική παραγωγή τριπλασιάστηκε (από το 5% της παγκόσμιας παραγωγής μεταποίησης το 1929 εκτοξεύθηκε στο 18% το 1938). Το εργατικό δυναμικό στις πόλεις διπλασιάστηκε από το 1927 έως το 1932 και σχεδόν τετραπλασιάστηκε ως το 1939.

Συνέχεια