Η επιστροφή της νύχτας …


Ο Οκτώβρης έχει πάντα μια δική του, πολύ ξεχωριστή, αίσθηση. Είναι λιγότερο μονοδιάστατος από τον Σεπτέμβρη, το μήνα της πραγματικότητας, και σίγουρα πιο ήσυχος από τον Νοέμβρη, όπου παραδοσιακά τα τελευταία χρόνια αρχίζει η προπαγάνδα των Χριστουγέννων, λες και δεν ζούμε σε μεσογειακή χώρα με έξι μήνες καλοκαίρι, αλλά σε ένα ταρανδόσταβλο στη Λαπωνία με δύο μέτρα χιόνι όλο τον χρόνο. Στα του δικού μας μήνα τώρα, ομολογώ πως αυτή του την ιδιαιτερότητα ο Οκτώβρης την χρωστάει στην αλλαγή ώρας. Αυτό το πισωπάτημα του μικρού δείκτη στην εκπνοή των τελευταίων του ημερών πάντα με μελαγχολούσε. Μια ώρα πάνω μια ώρα κάτω, θα μου πεις, τί διαφορά έχει; Καμία ομολογουμένως, την ώρα που ξυπνάω ο ήλιος έχει ανατείλει έτσι κι αλλιώς. Αλλά αυτή η θεωρητική νίκη του σκότους έναντι του φωτός δεν σας φαίνεται κάπως άνιση; Οκ, σταματάω!

Στις αρχές του φθινοπώρου είχα κάνει μια άτυπη συμφωνία με τον εαυτό μου να μην αγοράσω άλλα βιβλία μέχρι τα Χριστούγεννα. Τα αδιάβαστα αριθμούν διψήφιο αριθμό και η δανειστική βιβλιοθήκη από το σπίτι μου απέχει μονάχα λίγα τετράγωνα. Μπορώ να ζήσω χωρίς και άλλα βιβλία μου είπα, αλλά προφανώς είχα τα αφτιά μου κλειστά τότε. Αφήστε με να δικαιολογηθώ πρώτα. Όλο το Σεπτέμβρη τα πήγα περίφημα. Αγόρασα μονάχα ένα βιβλίο – δώρο- για έναν φίλο και, εντάξει, ίσως άλλο ένα στο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο, αλλά αυτό δεν πιάνεται! Τον Οκτώβρη όμως ήταν που το πρόγραμμα βγήκε εντελώς εκτός τροχιάς. Βρήκα και αγόρασα δύο σπάνια βιβλία που αναζητούσα καιρό, τα οποία δεν θα σας αποκαλύψω για την ώρα, σε μια υποβιβλιοφιλική κρίση ενέδωσα στις Αόρατες Πόλεις του Καλβίνο και χάρη στον ψυχαναγκασμό μου πήρα το Χορεύοντας στο σκοτάδι, το τέταρτο μέρος της εξαλογίας του Καρλ Ούβε, ενώ αυτή τη στιγμή που μιλάμε εκκρεμεί και μια παραγγελία στην Πολιτεία. Εν ολίγοις, όποια εγκράτεια έδειξα τον προηγούμενο μήνα την χαστούκισα, για να μην το θέσω αλλιώς, αυτόν εδώ. Σε μια ύστατη προσπάθεια τήρησης αυτής της κατά τα άλλα προσωπικής συμφωνίας, την δημοσιοποιώ μήπως και δείξω καλύτερο χαρακτήρα τον βροχερό Νοέμβρη. Αν έχετε βρεθεί και εσείς σε παρόμοια θέση, θα ήθελα να μάθω πως αντιμετωπίσατε την κατάσταση. Η αγορά ενός βιβλίου για έναν αναγνώστη είναι μερικές φορές σημαντικότερη και από την ίδια την ανάγνωση του έργου. Οι λόγοι πιστεύω είναι καθαρά ψυχολογικοί, άρα πως τα βάζεις με τον ίδιο σου τον εαυτό;

Στον αντίποδα της καταναλωτικής μου μανίας, βρίσκεται το αναγνωστικό κενό που με τυραννάει τον τελευταίο καιρό, φανερό σημάδι νέμεσης της παραπάνω ύβρης. Διάβασα τον Βασίλη Λάσκοτου Καραγάτση, μαγεύτηκα από τις Νύχτες κάτω από την πέτρινη γέφυρα του Λέο Περούτς και πρόλαβα να τελειώσω την συλλογή διηγημάτων του Χούλιο Κορτάσαρ με τίτλο «Η Αντίπερα όχθη». Για τα δύο τελευταία βιβλία θέλω να τοποθετηθώ εκτενέστερα σε επόμενες αναρτήσεις. Ειδικά το φαινόμενο Κορτάσαρ, γιατί δεν μιλάμε για έναν απλό συγγραφέα, είναι από τα πιο ενδιαφέροντα την φετινή αναγνωστική χρονιά.

919d44f0a73b11948ff145fd5e5c8cc3.jpg

Άλλος έναν μήνας που δεν πήγα να δω ταινία στον κινηματογράφο. Έτσι πρέπει να ξεκινάει κάθε δήλωση μετανοίας ενός μετανιωμένου που σέβεται τον εαυτό του και θα ξανακάνει το ίδιο λάθος. Τις ταινίες που είδα βέβαια έχουν πάψει προ πολλού να τις προβάλλουν οι κινηματογραφικές αίθουσες, αλλά αυτό είναι μια ακόμα δικαιολογία. O Λέος Κάραξ δεν είναι όμως μια απλή δικαιολογία. Από παλιά με είχε ενθουσιάσει με το Holy Motors. Αυτό που συνέβη με το Boy Meets Girl και το The Lovers on the Bridge όμως είναι αφάνταστο. Εύχομαι ειλικρινά να είχα δει αυτές τις δύο ταινίες πιο πριν, ας πούμε όχι τυχαία πέρυσι τέτοια εποχή. Θα είχα πάρει άλλες αποφάσεις και θα είχα ερωτευτεί πιο σύντομα τον καταπληκτικό Denis Lavant. Θα το είχα σκάσει μαζί του ως το τέλος του ποταμού. Και δεν αναφέρομαι απαραίτητα στον κινηματογραφικό υποκριτή.

Το κείμενο αυτό κάπου εδώ πρέπει να κλείσει, γιατί όπως λέει και ένας πολύ καλός μου φίλος ημερολογιάκι σου το έκανες πάλι. Και δεν έχει άδικο. Αποχαιρετώ τον τελευταίο αξιοπρεπή μήνα του χρόνου και εύχομαι σε όλους έναν όμορφο Νοέμβρη με πολλές βροχές και καθόλου Wham! και Mariah Carey.

636130561416745216969152518_november-wallpapers-009.jpg

*Ο τίτλος είναι δάνειο από ένα διήγημα του Κορτάσαρ!


Από:https://stylerivegauche.wordpress.com/2017/11/03/nov-favorites/

Πανεπιστήμιο για τις επιχειρήσεις και όχι για τις ανάγκες μας …


Αυτό που βιώνουμε σπουδάζοντας σήμερα είναι ότι στα πανεπιστήμια εντατικοποιούνται οι ταξικοί αποκλεισμοί και το καθεστώς  ελέγχου των πολιτικών ελευθεριών.

Με κάθε νέο νομοσχέδιο μετακυλύεται ολοένα και περισσότερο το κόστος σπουδών στις πλάτες μας. Πληρώνουμε τα αναλώσιμα από τις τσέπες τις δικές μας και των οικογενειών μας ενώ οι αποκλεισμοί από τη δωρεάν σίτιση και στέγαση βάση οικονομικών κριτηρίων συνεχώς αυξάνονται. Οι συγχωνεύσεις των τμημάτων, τα μεταπτυχιακά με τα ακριβά δίδακτρα και τα επί πληρωμή συγγράμματα έρχονται να προστεθούν στα μέτρα του κράτους που επιτίθενται στις σπουδές μας. Η «δωρεάν» πρόσβαση στα μεταπτυχιακά για ένα ποσοστό της τάξης του 30% αφορά άτομα που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας αλλά στη πραγματικότητα είναι πλασματική καθώς ήδη το συνολικό κόστος σπουδών είναι αρκετά υψηλό.

Πλέον και επίσημα τα πανεπιστήμια λειτουργούνε ως Ανώνυμες Εταιρίες (με συγκέντρωση κεφαλαίου ακίνητης και κινητής περιουσίας) και οι σπουδές μας δεν έχουνε σκοπό τη γνώση αλλά τη δημιουργία ευέλικτου και ειδικευμένου εργασιακού δυναμικού, που θα καλύπτει τις ανάγκες της οικονομίας της αγοράς. Η είσοδος των εταιρειών μέσω της χρηματοδότησης ερευνητικών προγραμμάτων (δηλαδή η απλήρωτη εργασία των φοιτητ.ρι.ών) που εξυπηρετούν τις ανάγκες τους, μονάδων επιχειρηματικότητας και καινοτομίας, επαγγελματικών συμβούλων επικυρώνει αυτή τη λειτουργία του πανεπιστημίου, δηλαδή αυτή που λειτουργεί προς όφελος του κεφαλαίου και όχι των αναγκών μας. Το αντικείμενο σπουδών των επιμέρους σεμιναρίων, διετών προγραμμάτων, προγραμμάτων κατάρτισης διαμορφώνονται και ορίζονται βάσει των αναγκών της οικονομίας της αγοράς ανά Περιφέρεια, Δήμο κλπ. Με τα πτυχία διαφορετικών ταχυτήτων εντείνεται η ανταγωνιστικότητα και η εντατικοποίηση των σπουδών σε ένα αγώνα δρόμου για να έχουμε πιο «επαρκή» προσόντα στην αναζήτηση μιας αυριανής θέσης εργασίας. Συνεπώς οι υποψήφιοι/ες θα είναι πολλοί/ες, ο ανταγωνισμός μεγάλος και η εργασία θα είναι φθηνή και υποτιμημένη.

Παράλληλα με όλα αυτά εντατικοποιείται ο κοινωνικός έλεγχος εντός των πανεπιστημιακών χώρων με την σταδιακή μεθόδευση της πολιτικής αποστείρωσης, τις κάμερες παρακολούθησης σε κτίρια σχολών (βλέπε Π.Θ., κτίριο Λέσχης σίτισης κλπ.), το κλείδωμα των εισόδων των πανεπιστημίων από νωρίς το βράδυ, τον περιορισμό των πολιτικών ελευθεριών μας, τις κλειδωμένες αίθουσες για τον περιορισμό πολιτικών δραστηριοτήτων (συνελεύσεις, συζητήσεις, εκδηλώσεις κλπ). Αντιθέτως η έκφραση της εθνικιστικής προπαγάνδας βρίσκει την απόλυτη ελευθερία μέσα στο πανεπιστήμιο όταν πρόκειται για εκδηλώσεις που εξυμνούν τον εθνικισμό, τον πατριωτισμό, τον συντηρητισμό, όπως για παράδειγμα η «Ομιλία του Καθηγητή Αστέριου Αργυρίου για την Αργοναυτική Εκστρατεία και την Ενότητα της Ελληνικής Φυλής μέσα από Χριστιανικά Αφηγήματα», που πραγματοποιήθηκε στις 11/10/2017 στο κτίριο του Οικονομικού του Π.Θ.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν δομικά στοιχεία ενός ταξικού πολέμου εναντίον των σπουδών μας, εναντίων των ζωών μας. Ένας πόλεμος που βρίσκει έδαφος στην αδιαφορία και στην ανάθεση των ζητημάτων που μας αφορούν άμεσα σε «αυθεντίες» και θεσμικούς εκπροσώπους.

ΑΥΤΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΡΟΜΠΟΤΑΚΙΑ. ΕΜΕΙΣ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ ΜΕ ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΜΑΣ

Ανθός – Ελευθεριακό φοιτητικό σχήμα

Παιχνίδια με τον χρυσό…


Στις 7 Δεκεμβρίου 2000 η πολιτειακή Επιτροπή Δράσης κατά του Μονοπωλίου του Χρυσού (Gold Anti-Trust Action Committee – GATA) κατέθεσε αγωγή κατά της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (Fed), κατά διαφόρων άλλων τραπεζών αλλά και κατά της κυβέρνησης. Η κατηγορία ήταν ότι η κυβέρνηση, σε συνεργασία με τις τράπεζες αυτές, χειραγωγούσαν την τιμή του χρυσού, διατηρώντας την τεχνητά σε χαμηλά επίπεδα. Μεταξύ των κατηγορουμένων ήσαν ο τότε υπουργός οικονομικών Λώρενς Σάμμερς, ο τότε διοικητής τής Fed Άλαν Γκρήνσπαν, μια σειρά πολυεθνικών χρηματοπιστωτικών οργανισμών όπως η BIS, η Chase Manhattan, η Citigroup, η Deutsche Bank, η Goldman Sachs, η JP Morgan κλπ. αλλά και οι δυο μεγαλύτερες εταιρείες εξόρυξης χρυσού του κόσμου, η νοτιοαφρικανική Anglogold Ltd και η καναδική Barrick Gold Corporation. Τον Φεβρουάριο του 2002 το δικαστήριο της Βοστώνης απέρριψε την ένσταση με την αιτιολογία ότι η ενάγουσα δεν είχε έννομο συμφέρον.

«Περσινά ξινά σταφύλια», θα μου πείτε αλλά επιτρέψτε μου να διαφωνήσω. Αν θυμήθηκα σήμερα αυτή την ιστορία είναι επειδή εκτιμώ ότι αφ’ ενός μεν έχει θέση ανάμεσα στις παρόμοιες ιστορίες που διηγηθήκαμε τις τελευταίες ημέρες αφ’ ετέρου δε είναι εξόχως διδακτική. Δείξτε λίγη υπομονή και είμαι σίγουρος ότι δεν θα θεωρήσετε τον χρόνο σας χαμένο.

Τράπεζα της Αγγλίας: Το θησαυροφυλάκιο με τον χρυσό

Κατ’ αρχάς, ας έχουμε κατά νου δυο δεδομένα. Πρώτον: σε έναν κόσμο που κατακλύζεται από λογιστικό χρήμα, διαχρονική συναλλακτική αξία έχει μόνο ο χρυσός. Δεύτερον, ως απόρροια του πρώτου: για να είναι το χρήμα αξιόπιστο, πρέπει το οικονομικό περιβάλλον να είναι ασφαλές και σταθερό, πράγμα που προϋποθέτει ισχυρό αποθεματικό νόμισμα (δολλάριο), το οποίο να διατηρεί σταθερή την αξία του έναντι του μοναδικού διαχρονικής αξίας συναλλακτικού μέσου (χρυσός). Αν για οποιοδήποτε λόγο το αποθεματικό νόμισμα υποτιμηθεί έναντι του χρυσού, η οικονομική σταθερότητα πάει περίπατο και η αξία του χρήματος καταρρέει. Συνεπώς, η σταθερή αξία του χρυσού (με άλλα λόγια, η σταθερή σχέση του προς το αποθετικό νόμισμα) εξασφαλίζει την ομαλή λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Για να μη διασαλευθεί η ισορροπία, λοιπόν, η παγκόσμια αγορά χρυσού ελέγχεται από μια δράκα πανίσχυρες τράπεζες που μπορούν να εμπορεύονται πολύτιμα μέταλλα, τις λεγόμενες Bullion Banks. Αυτές οι τράπεζες λειτουργούν ως μεσάζοντες ανάμεσα στους εκδότες χρήματος (δηλαδή, τις κεντρικές τράπεζες) και της αγοράς χρυσού. Το κέντρο αυτής της αγοράς βρίσκεται στο Λονδίνο και δεν είναι άλλο από το London Bullion Market (LBM), μια εξωχρηματιστηριακή αγορά (Over The Counter – OTC) ιδρυμένη από την Τράπεζα της Αγγλίας, όπου οι συναλλαγές γίνονται χωρίς πολλές-πολλές διατυπώσεις και ελέγχους (οι OTC αγορές χαρακτηρίζονται ως obscure, δηλαδή σκοτεινές). Ας δούμε βήμα-βήμα πώς δουλεύει το σύστημα:
– (α) Το υπουργείο οικονομικών των ΗΠΑ αντιμετωπίζει πρόβλημα στην εκτέλεση του προϋπολογισμού και για να το λύσει αποφασίζει να εκδώσει τριετή ομόλογα ύψους ενός δισ. δολλαρίων με επιτόκιο 4%.
– (β) Η Goldman Sachs απευθύνεται στην Fed και ζητάει τριετές δάνειο σε χρυσό αξίας ενός δισ. δολλαρίων. Η Fed εγκρίνει την αίτηση και χορηγεί τον χρυσό με επιτόκιο 1%.
– (γ) Ως Bullion Bank, η Goldman Sachs βγάζει αμέσως τον χρυσό για πούλημα και με τα χρήματα που εισπράττει, αγοράζει τα ομόλογα του πολιτειακού δημοσίου, κερδίζοντας άκοπα 3% από την διαφορά τού επιτοκίου.

Μέχρις εδώ είναι όλα κατανοητά αλλά τώρα θα πάμε στα δύσκολα. Όταν συμπληρωθεί η τριετία, η Goldman Sachs θα πρέπει να επιστρέψει στην Fed την ποσότητα χρυσού που είχε δανειστεί προσαυξημένη κατά το επιτόκιο. Αν στο μεσοδιάστημα η τιμή του χρυσού έχει αυξηθεί κατά 10%, η τράπεζα θα καταστραφεί. Αν έχει μείνει σταθερή, θα κερδίσει το 3% που λέγαμε. Αν έχει μειωθεί, θα στήσει πανηγύρι.

Σε ένα σύστημα που θα λειτουργούσε με διαφάνεια, καμμιά τράπεζα δεν θα έπαιρνε το ρίσκο να αγοράσει ομόλογα με 4% έναντι χρυσού, με τον φόβο ότι η τιμή του χρυσού θα μπορούσε να εκτιναχθεί μέχρι την λήξη των ομολόγων. Θα πάθαινε, δηλαδή, ακριβώς ό,τι έπαθαν οι λήπτες στεγαστικών δανείων σε ελβετικό φράγκο, οι οποίοι πίστευαν πως θα βγουν ωφελημένοι από το χαμηλό επιτόκιο αλλά καταστράφηκαν από την μεταβολή στην ισοτιμία τού νομίσματος. Συνεπώς, για να μπορεί η κάθε κυβέρνηση να εκδίδει φτηνά ομόλογα και για να μπορεί η οικονομία να λειτουργεί ομαλά, σε ένα περιβάλλον ελεγχόμενου πληθωρισμού, πρέπει να ελέγχεται η τιμή του χρυσού.

Είδαμε πιο πάνω πως η διοχέτευση χρυσού στην αγορά από την Fed μέσω Goldman Sachs βόηθησε να πέσει ή να μείνει χαμηλά η τιμή τού μετάλλου. Το ίδιο αποτέλεσμα επιτυγχάνεται με την εικονική αλληλοπροσφορά χρυσού μεταξύ κεντρικών τραπεζών (π.χ. βγάζει η Α κεντρική τράπεζα έναν τόννο για πούλημα και τον αγοράζει η Β κεντρική τράπεζα, η οποία αμέσως μετά τον ξαναβγάζει για πούλημα και τον αγοράζει η Α) ή με εικονική αγορά συναλλάγματος με χρυσό (η Α κεντρική τράπεζα πουλάει στην Β χρυσό έναντι στερλινών και κατόπιν η Β πουλάει στην Α χρυσό έναντι δολλαρίων). Πρόκειται τα γνωστά ως Gold Swaps, δηλαδή για όμορφα παιχνιδάκια τα οποία σε πλήρη ανάπτυξη (φανταστείτε να παίρνουν μέρος σ’ αυτά όχι δύο αλλά είκοσι παίκτες) αφ’ ενός μεν θολώνουν τα νερά καθιστώντας άκρως δυσχερή έως αδύνατο τον έλεγχο των πραγματικών αποθεμάτων αφ’ ετέρου δε επηρεάζουν όχι μόνο την τιμή τού χρυσού αλλά και τις τιμές των συναλλαγμάτων.

Φυσικά, όλα αυτά τα παιχνίδια δεν θα εύρισκαν πρόσφορο γήπεδο αν δεν είχε επικρατήσει το λογιστικό χρήμα, αν δεν είχε καταργηθεί ο κανόνας του χρυσού, αν δεν είχαν απεμποληθεί οι αρχές τού Μπρέττον-Γουντς, αν όλες αυτές οι συναλλαγές γίνονταν με καθεστώς διαφάνειας και, κυρίως, αν οι κεντρικές τράπεζες δεν είχαν συγκεντρώσει στα θησαυροφυλάκιά τους το ένα τρίτο των παγκόσμιων αποθεμάτων χρυσού.

Πιστοποιητικό μέλους της London Bullion Market Association

Λογάριαζα πως το σημερινό κείμενο θα ήταν αυτοτελές. Κατά μία έννοια, είναι. Επειδή, όμως, είμαι γνωστός κουτσομπόλης, λέω αύριο να προσθέσω δυο-τρεις πιπεράτες ιστορίες με κοινό γνώρισμά τους τα παιχνίδια με τον χρυσό. Αν σήμερα σας κούρασα, υπόσχομαι πως αύριο θα σας κάνω να γελάσετε… ή να κλάψετε… ή να μουτζώσετε… ή να βρίσετε… θα δούμε. Στο μεταξύ, κρατήστε κατά νου εκείνη την εταιρεία εξόρυξης που αναφέραμε στην αρχή, την Barrick Gold Corporation…

Α! Μη ξεχάσω το κερασάκι! Φαίνεται πως εκτός από το λογιστικό χρήμα, οι Bullion Banks έχουν εφεύρει και τον λογιστικό χρυσό. Οι τράπεζες που συμμετέχουν στο LBM έχουν απόθεμα εκατό τόννους χρυσού όλες μαζί. Όμως, σύμφωνα με το bullionstar.com, η ποσότητα του αδιάθετου χρυσού που εμπορεύεται ετησίως, ανέρχεται σε ενάμισυ εκατομμύριο τόννους. Ήτοι, η ποσότητα που διακινείται είναι δεκαπέντε χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από εκείνη που υπάρχει πραγματικά. Αυτά για σήμερα.


Από:http://teddygr.blogspot.gr/2017/11/blog-post_8.html

Οι τρεις μανίες του ανθρώπου στον Kant (Δόξα, Εξουσία, Χρήμα)…


Σημείωση Ονειρμός

Στο παρακάτω κείμενο του Γ.Βώκου, βλέπουμε μια σύνοψη της καντιανής αντίληψης για τις τρεις μανίες του ανθρώπου όπως ο Γερμανός Φιλόσοφος τις αναλύει στην Ανθρωπολογία του http://www.printa-roes.gr/Kant_Anthropologia.html, τη δοξομανία, την αρχομανία και την απληστία, κατά τις οποίες μια ανθρώπινη επιθυμία, από μέσο γίνεται αυτοσκοπός. Ο λόγος αυτής της αναδημοσίευσης από μέρους μου, είναι πως η συγκεκριμένη διάκριση από τον Κάντ είναι αρκετά παραγνωρισμένη, ενώ έχει μια τεράστια, κατά τη γνώμη μου, ευρετική και αναλυτική αξία. Στον Αντι-Οιδίποδα, οι Ντελέζ-Γκουαταρί παρουσιάζουν τρεις τύπους κοινωνικών σχηματισμών, τους Άγριους, τους Βάρβαρους, της Πολιτισμένους. Στον πρώτο τύπο, το Φετίχ στο οποίο τέμνονται επιθυμητική και κοινωνική παραγωγή είναι η Γη-Μητέρα, στο δεύτερο τύπο ο Θεός-Πατέρας, στο τρίτο τύπο το Χρήμα-Κεφάλαιο. Σύμφωνα με την ερμηνεία μου, η διάκριση αυτή αντιστοιχεί στις μανίες του Κάντ-άλλωστε οι Ντελέζ-Γκουταρί δηλώνουν ρητά επηρεασμένοι από την καντιανή σύλληψη της επιθυμίας ως παραγωγής και την υπερβατολογική καντιανή μέθοδο. Οι ακρατικές κοινωνίες των »αγρίων» επιδίδονται σε έναν ανταγωνισμό κύρους, δηλαδή δόξας, οι πρωτο-κρατικές »βάρβαρες» κοινωνίες σε έναν ανταγωνισμό επί της Αρχής, δηλαδή της Κυρίαρχης Εξουσίας, οι καπιταλιστικές »πολιτισμένες» κοινωνίες σε έναν ανταγωνισμό που περιστρέφεται γύρω από το Χρήμα-Κεφάλαιο. Η δοξομανία, η αρχομανία και η απληστία είναι τρεις φετιχοποιήσεις της ανθρώπινης επιθυμίας που, στη βάση υλικών, τεχνικών και κοινωνικών όρων, διαπερνούν την εκάστοτε κοινωνική παραγωγή. 

Υ.Γ Το ότι φέρνει ως παράδειγμα κυριαρχίας τη »γυναικεία» κυριαρχία ο Κάντ, πρέπει να το θεωρήσουμε μια χαρακτηριστική ένδειξη της πατριαρχικής εποχής του και της θεώρησής του ειδικότερα. 

Συνέχεια