Οκτώβρης – Ottobre …


του Vincenzo Morvillo  

Ο πολύ προσωπικός μου τρόπος να θυμάμαι την Επανάσταση του Οκτωβρίου. Εκείνη τη στιγμή που, στο ρολόι της Ιστορίας, ο Χρόνος φάνηκε να επιταχύνεται ξαφνικά, κάνοντας να έρχονται, στο προσκήνιο των αιώνιων δευτερολέπτων, εκείνες τις μάζες των απόκληρων και εκείνες τις στρατιές των ζητιάνων τις οποίες οι μέχρι τότε αυτοκρατορίες, οι μοναρχίες, οι αστικές ολιγαρχίες και οι Πρωτεύουσες είχαν περάσει απ’ το σφαγείο.

Αιώνες αίματος που χύθηκε στους βωμούς του κέρδους. A Time, Ένας Καιρός, εκείνος ο Οκτώβρης του 1917, στον οποίο ονειρευτήκαμε ότι ποτέ πια ένας άνθρωπος δεν θα είχε ποτέ εκμεταλλευτεί έναν όμοιο του για να συσσωρεύσει πλούτη. Να τροφοδοτήσει τον εγωισμό και το μίσος.

Πως ποτέ πια η φρίκη της κοινωνικής γενοκτονίας, που τελείται με περιφρόνηση από την Φυλή των Αφεντικών εις βάρος της Φυλής με τα Κουρέλια, θα ήταν σωστό να υπάρχει, ρίχνοντας στο σκοτάδι την ανθρώπινη υπόθεση των σχέσεων μεταξύ των λαών και των ανθρώπων. Λαμπερός, στις πλάτες ενός παλατιού που χτίστηκε στον παγετό του χειμερινού χιονιού, φάνηκε να αρχίζει να ανεβαίνει ένας ήλιος δίχως σκιάσεις για τους τελευταίους της γης.

Δεν θα ήταν όμως έτσι. Πολύ σύντομη, ήταν η ζεστή ακτίνα αυτού του ήλιου. Οι γενοκτονίες και τα ολοκαυτώματα συνεχίστηκαν. Οι τυραννίες δεν σταμάτησαν. Το μίσος και ο πόλεμος ξέσκισαν τις φλέβες στα κουρασμένα χέρια των καταπιεσμένων λαών. Η φυλή των Αφεντικών άρχισε ξανά να υπαγορεύει το νόμο. Ο βιασμός έγινε μια επίδειξη, ένα γυμνό γεύμα για ένα Αρσενικό που ξέπεσε στην τάξη θεού τέταρτης τάξης, στο Πάνθεον της Ζωής.

Η εκμετάλλευση τελειοποιήθηκε, έγινε ακόμη πιο λεπτή και άγρια. Η παιδεραστία έγινε εκκλησιαστικό δόγμα. Ο Άνθρωπος μετατράπηκε σε Εμπορεύματα.

Αλλά εμείς, άσχημοι, βρώμικοι και κακοί, συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε. Ονειρευόμαστε ένα καιρό που υπήρξε και που θα υπάρξει. Εκείνο τον Καιρό, όταν οι μάζες των απελπισμένων θα μπορέσουν να σηκώσουν ξανά ψηλά την κόκκινη σημαία της Επανάστασης . Την Ώρα των Ποιητών και των Πολεμιστών, που προέρχονται από τους φλεγόμενους υπονόμους του δρόμου. Την Ώρα των ποιητριών και των μαγισσών, στρατεύματα που αποσπώνται από τις γδαρμένες εικόνες του σπιτιού, που το έσκασαν από τις εικόνες / αντικείμενο του φαντασιακού πορνο-τιμωρητικού. Η Ώρα των κραυγών στη μούρη των Αφεντικών του Κόσμου, των ζαλισμένων από τον τρόμο.

Εμείς είμαστε η Ιστορία που ξαναπαίρνει πίσω την αξιοπρέπειά της. Αυτός ο Χρόνος είναι μακριά. Είναι κοντά αυτή η στιγμή, αυτό ο Χρόνος. Επειδή, όπως έγραψε ο Marcuse: «Είναι μόνο λόγω των απελπισμένων που μας δίνεται μια ελπίδα».

 

Genocidi 

Coscienze stroboscopiche

Fluttuano in bagliori

Di memorie intermittenti

Veleggiando su lacrime

Di commozioni indotte

Ricordi di passati orrori

S’infrangono

Sulle punte aguzze degli scogli

Bare che affiorano

Tra i corpi morti

Dell’Olocausto attuale

Non piú cimiteri pianificati

Che urlano nel vuoto

Sotto l’egida malvagia

Della croce rotante

Illuminata cupa

Dalle torce di Norimberga

Genocidi-spettacolo

Di carne e sangue

Serviti a pranzo e a cena

Su tavole imbandite

Dal maggiordomo democratico

A servizio

Dell’uomo progredito

Nel segno della merce

Nel nome del denaro

L’oca dal passo marziale

Dei lupi saettanti

Ha ceduto il posto

Al vitello felpato

Delle volpi dorate

Cambia il predatore

La preda resta uguale

Ricordi Auschwitz?

Ricordo

Ricordi Dachau?

Ricordo

Ricordo Mauthausen

E Bergen- Belsen

Villa Triste e Fossoli

La Risiera di San Sabba

E Borgo San Dalmazzo

La Gestapo e la X MAS

Ricordo

Ma ho negli occhi

La polvere di Gaza

Il vento di Kobane

Le montagne di Kabul

Il sole di Damasco

La neve di Donetsk

La terra rossa dell’Africa

Macerie

Sulla terra dei tiranni

Ricordo di essere Uomo

Ricordo di essere Libero

Ricordo di Amare

Ricordo che la Memoria

Ha il volto del Potere

Ricordo e sogno

Un guanto rosso

Un mitra

L’Ottobre

E la mia donna

 – © η αναπαραγωγή είναι δυνατή κατόπιν ρητής συγκατάθεσης της συντακτικής ομάδας του CONTROPIANO

Μαξ Νορντάου – Τα κατά συνθήκη ψεύδη …


Wassily Kandinsky – Mounted Warrior (unfinished) 1903

Επιμέλεια: Γιώργος Κουτσαντώνης

Ακολουθούν αποσπάσματα από την 7η έκδοση (1927 – Εκδοτικός Οίκος Ι.Ν. Σιδέρης) του βιβλίου Τα κατά συνθήκη ψεύδη (1883) του Σίμων Ζούντφελτ (περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο Mαξ Νορντάου) σε μετάφραση του Στ. Ι. Ζωγραφίδη. Ο Νορντάου σπούδασε ιατρική και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1880, όπου άσκησε το επάγγελμά του, αφού είχε για λίγο εργαστεί ως ανταποκριτής εφημερίδας στη Βιέννη. Αργότερα ονομάστηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έγινε παγκοσμίως γνωστός ως αμφιλεγόμενος κοινωνικός κριτικός. Με το βιβλίο του αυτό, που έχει μεταφραστεί σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, επιτέθηκε με σφοδρότητα στην αστική υποκρισία, στους επαγγελματίες πολιτικούς, στα κόμματα και στον κοινοβουλευτισμό και γενικότερα στους πολιτιστικούς θεσμούς της δυτικής κοινωνίας του 19ου αιώνα. Το κατηγορώ του συγγραφέα, όπως εκφράζεται συνολικά στο βιβλίο του, παρά τις εύλογες διαφωνίες που μπορεί να εγείρει, παραμένει επίκαιρο και μπορεί να γίνει αφορμή για αναστοχασμό.

———— / ————

Σαν τον Φάουστ του Γκαίτε η ανθρωπότητα αναζητά την Επιστήμη και την Ευτυχία. Ίσως όμως ποτέ να μην βρέθηκε σε τόση απόσταση από αυτήν όσο σήμερα. Είναι αλήθεια πως κανείς δεν μπορεί να πει στο παρόνΩ! Είσαι ωραίο, θέλω να μείνεις. […] Ο πλούσιος φοβάται, ο φτωχός προσπαθεί και ελπίζει μια βελτίωση στις οικονομικές συνθήκες για των οποίων τη διάρκεια κανείς δεν πιστεύει, ακόμη ούτε και εκείνοι που δεν έχουν το σθένος να ομολογήσουν την αγωνία και το φόβο τους.

Απ’ όλα τα ιστορικά δεδομένα μόνες οι επαναστάσεις είναι εκείνες που με την σφοδρότητά τους καθώς και τα αποτελέσματά τους μας βοηθούν να κρίνουμε με βεβαιότητα, για το ύψος και τα αίτια της δυσαρέσκειας των ανθρώπων που υπήρξαν οι υποκινητές. Έχουμε τις διάφορες επαναστάσεις, της Ρώμης, του Σπάρτακου, της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που κινήθηκαν από κάποιο ηθικό νόημα. Κι ακόμη τα μεγάλα κινήματα του Μεσαίωνα που έχουν μια υπόσταση ηθική βαθύτερη. Συνεπώς η ανθρωπότητα του Μεσαίωνα ήταν και αυτή δυσαρεστημένη και ερεθισμένη. Όμως εύρισκε κάποια ξεκούραση στην πίστη. Εκείνος που προσδοκά με πεποίθηση μια μελλοντική ευτυχία, παραβλέπει ένα παροδικό κακό και μόλις που το προσέχει.

Συνέχεια

BIS: Ένα «κτήνος» εκτός παντός ελέγχου …


Στα προηγούμενα σημειώματα είπαμε αρκετά για τον ρόλο που έπαιξε η BIS στην άνοδο και την στήριξη του ναζισμού. Για να σχηματίσουμε πληρέστερη εικόνα, ας ρίξουμε μια ματιά και στο τι συμβαίνει σήμερα μ’ αυτό το «πρώτο κτήνος» (First Beast), όπως είναι το διεθνές προσωνύμιο της εν λόγω «Τράπεζας των Τραπεζιτών» (σε περίπτωση που αναρωτιέστε, «δεύτερο κτήνος» είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο).

Σήμερα, λοιπόν, η BIS παραμένει το κέντρο τού διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος αν και όσοι αντιτίθενται στην ύπαρξή της προτιμούν να την χαρακτηρίζουν ως επιχειρησιακό κέντρο τής διεθνούς των τοκογλύφων. Με βάση το καταστατικό και τις διεθνείς συμφωνίες που έχουν υπογραφεί στο διάβα των χρόνων, η BIS δεν υπόκειται στο έλεγχο οποιασδήποτε κυβέρνησης του κόσμου και κανένα δικαστήριο του κόσμου δεν έχει αρμοδιότητα να κρίνει τις πράξεις και τις αποφάσεις της. Κατά συνέπεια, τόσο η έδρα (το 18όροφο κτήριο στην Βασιλεία) όσο και τα δυο υποκαταστήματα της BIS (Πόλη του Μεξικού και Χονγκ Κονγκ) θεωρούνται διεθνές έδαφος και καμμιά αστυνομία δεν έχει εξουσία ελέγχου σε όσα γίνονται μέσα σ’ αυτά τα κτήρια. Επί πλέον, εφ’ όσον η BIS είναι εκτός ελέγχου κάθε κυβέρνησης, εξυπακούεται ότι τα κέρδη της είναι αφορολόγητα.

Αριστερά: Το πρώην Hotel Savoy της Βασιλείας, πρώτη έδρα της BIS (1930-1977).
Δεξιά: Ο διάσημος «Πύργος της Βασιλείας», τωρινή έδρα της BIS.

Στην έδρα τής BIS στεγάζονται δυο «σώματα», τα οποία εποπτεύουν το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και συντάσσουν τις περίφημες «Συμφωνίες της Βασιλείας». Πρόκειται για την Επιτροπή της Βασιλείας για την εποπτεία των τραπεζών (Basel Committee on Banking Supervision – BCBS) και για το Συμβούλιο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (Financial Stability Board – FSB). Και τα δυο αυτά σώματα συνεδριάζουν στις απόλυτα οχυρωμένες αίθουσες της BIS, οι οποίες είναι τόσο καλά μονωμένες ώστε οποιαδήποτε υποκλοπή είναι αδύνατη. Δίπλα τους, συνεδριάζουν κι άλλες επιτροπές με ειδικώτερες εξουσίες, όπως η Επιτροπή παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος (Committee on the Global Financial System), η Επιτροπή πληρωμών και υποδομών της αγοράς (Committee on Payments and Market Infrastructures) και η Επιτροπή αγορών (Markets Committee).

Παράλληλα με όλες αυτές τις επιτροπές, κάθε δυο μήνες συνεδριάζει και η Ομάδα διακυβέρνησης κεντρικών τραπεζών (Central Bank Governance Group), όπου οι κεντρικοί τραπεζίτες ανταλλάσσουν απόψεις για την οργάνωση και την λειτουργία των τραπεζών τους. Η Ομάδα αποτελείται από εννέα διοικητές (εκ περιτροπής), οι οποίοι όμως λαμβάνουν υπ’ όψη τους όλες τις πληροφορίες που συλλέγει κάθε δίμηνο η BIS από όλες τις τράπεζες-μέλη της. Από τα πρακτικά όλων των συνεδριάσεων που πραγματοποιούνται στον «Πύργο της Βασιλείας», δημοσιεύονται μόνον όσα αποσπάσματα κρίνει δημοσιεύσιμα η BIS.

Όμως, η βασική απασχόληση των περίπου εξακοσίων υπαλλήλων της BIS δεν είναι να οργανώνουν και να υπηρετούν τις συνεδριάσεις των παραπάνω επιτροπών αλλά να διαχειρίζονται χρήματα. Όλοι ξέρουμε ότι οι εμπορικές και οι κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης διατηρούν καταθέσεις στην ΕΚΤ, οι μεν ως εγγυήσεις οι δε ως αποθεματικά ασφαλείας. Έχετε, όμως, αναρωτηθεί ποτέ τι το κάνει η ΕΚΤ τόσο χρήμα; Φυσικά, το περισσότερο το διαχειρίζεται μόνη της αλλά θα πρέπει να διατηρεί κι αυτή ένα αποθεματικό ασφαλείας. Ε, λοιπόν, τόσο η ΕΚΤ όσο και η πολιτειακή Fed αλλά και οι άλλες κεντρικές τράπεζες-μέλη καταθέτουν τα αποθεματικά ασφαλείας τους στην BIS και εκείνη αναλαμβάνει να τα διαχειριστεί για λογαριασμό τους και καθ’ υπόδειξή τους. Υπολογίζεται ότι η BIS διαχειρίζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο 200-300 δισ. δολλαρίων, από τα οποία καρπώνεται προμήθεια 2-3 δισ., ποσό που εγγυάται την οικονομική αυτάρκεια και την ανεξαρτησία της.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειώσουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία. Όντας εκτός και υπεράνω κάθε ελέγχου, η BIS δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιεί ως νόμισμα ούτε το δολλάριο ούτε το ευρώ ούτε οποιοδήποτε άλλο νόμισμα. Χρησιμοποιεί μια ειδική μονάδα, την οποία σχεδίασε το 1969 το ΔΝΤ, το SDR (Special Drawing Right), η αξία του οποίου προκύπτει από ένα «καλάθι» πέντε νομισμάτων (πολιτειακό δολλάριο, κινεζικό ρενμινμπί, ιαπωνικό γιεν, βρεττανική λίρα και ευρώ) και η ισοτιμία του ορίζεται καθημερινά από το ΔΝΤ (σήμερα ισούται με 1,401130 δολλάρια).

Σύμφωνα με τα στοιχεία τού ισολογισμού που έκλεισε στις 31/3/2017 (το διαχειριστικό έτος της BIS αρχίζει την 1η Απριλίου και τελειώνει την 31η Μαρτίου της επόμενης χρονιάς), το ενεργητικό τής BIS φτάνει τα 242.248,40 εκατ. SDR (περίπου 340 δισ. δολλάρια) ενώ το μετοχικό της κεφάλαιο αγγίζει τα 700 εκατ. SDR (980 εκατ. δολλάρια). Τα κέρδη τής τελευταίας χρήσης έφτασαν τα 827,6 εκατ. SDR, ήτοι υπερδιπλάσια των 412,9 εκατ. SDR της προηγούμενης χρήσης.

BIS: Γενική συνέλευση διοικητών των 60 κεντρικών τραπεζών-μελών

Κάπου εδώ θα ολοκληρώσω, εκτιμώντας πως έχουμε πλέον σχηματίσει μια ικανοποιητική άποψη για το τι είναι και το πώς δουλεύει η BIS. Κλείνω, λοιπόν, με ένα κερασάκι.

Όπως έχουμε ήδη πει, από την πρωτοχρονιά μπαίνει σε εφαρμογή η συμφωνία Βασιλεία ΙΙΙ, βάσει του οποίου οι εμπορικές τράπεζες θα μπορούν πλέον να χορηγούν δάνεια «μόλις» 33πλάσια των εγγυήσεων που προσφέρουν αντί των 50πλασίων που προβλέπει η Βασιλεία ΙΙ. Η συμφωνία αυτή εγκρίθηκε το 2010 και ο εν λόγω περιορισμός προκάλεσε κύμα διαμαρτυριών εκ μέρους των εμπορικών τραπεζών. Μάλιστα, ο τότε διοικητής τής Ντώυτσε Μπανκ Γιόζεφ Άκερμαν (από το 2014 διοικητής της Τράπεζας Κύπρου) προειδοποίησε την BIS ότι αυτός ο περιορισμός θα οδηγήσει στην απώλεια δέκα εκατομμυρίων θέσεων εργασίας παγκοσμίως (!). Προφανώς, ο κύριος Άκερμαν δεν είχε ακούσει ότι το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό των παγκοσμίως χορηγούμενων δανείων δεν καταλήγει στην πραγματική οικονομία αλλά τζογάρεται στις χρηματαγορές.

Α! Ο Γιόζεφ Άκερμαν είναι αυτός που την 3/10/2010 απένειμε στον τότε πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου το βραβείο Quadriga 2010 στην κατηγορία «Δύναμη για Αλήθεια» για τις πολιτικές του επιλογές. Χαίρετε.


Aπό:http://teddygr.blogspot.gr/2017/11/bis_7.html

Καλό το παραμύθι με τα Paradise Papers, αλλά δεν έχει δράκο…


Του Γ. Γ.

Επειδή ορισμένοι θεωρούν ότι όλοι μας έχουμε μνήμη τσιμέντου και αρχίζουν πάλι να μιλάνε για τις «συγκλονιστικές αποκαλύψεις» που υποτίθεται θα γίνουν με αφορμή τα όσα αποκαλύφθηκαν με τα Paradise Papers, να τους φρεσκάρουμε λίγο την μνήμη, για να διαπιστώσουν ότι έχουμε μια απ’ τα ίδια. «Πολύ λάδι και τηγανίτα τίποτα» που λέει και η λαϊκή ρήση.

Είναι δηλαδή στην ουσία σαπουνόφουσκες αυτά που επικαλείται ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος ότι «το σύνολο των ονομάτων που εμπεριέχονται στα Paradise Papers θα ελεγχθεί εξονυχιστικά με βάση τα προβλεπόμενα στον νόμο», τα ανάλογα που ισχυρίστηκε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιος Κούλογλου, καθώς και τα δημοσιεύματα του «Εθνους» τα οποία αναφέρουν ότι, στα ελληνικού ενδιαφέροντος ονόματα των Paradise Papers έχουν εντοπιστεί πρόσωπα που συνδέονται με πολιτικούς, μεγάλος αριθμός εφοπλιστών, κορυφαίο στέλεχος τράπεζας που μετείχε σε offshore, υπεράκτιες εταιρίες που έπαιρναν δάνεια από ελληνικές τράπεζες και πρόσωπα που έχουν απασχολήσει τις αρχές για φορολογικές, και όχι μόνον, υποθέσεις.

Αντε και να αποδεχθούμε την βασιμότητα των παραπάνω ισχυρισμών και δημοσιευμάτων. Ε, και; Το αποτέλεσμα ποιο θα είναι; Το γνωρίζουμε ήδη. Αυτό ακριβώς που ήταν όταν αποκαλύφθηκε η ιστορία με τα Panama papers. Τα θυμάστε;
Και τότε είχαν ρθει στο φως της δημοσιότητας ντοκουμέντα που αποκάλυπταν την διαχρονική σχέση της κομπραδόρικης παρασιτικής αστικής τάξης –που θα έλεγε και ο Νίκος Ζαχαριάδης- με το υπηρετικό της πολιτικό προσωπικό. Και τότε σε ένα κουβάρι από μίζες, εξοπλιστικά, μαύρο χρήμα και κάθε είδους λαμογιές, διαπιστώσαμε τις μεθόδους που χρησιμοποιούσε ο «καλός κόσμος» για να καλύπτει «το προϊόν των κόπων» του, δημιουργώντας νομικά σχήματα για να χάνονται τα ίχνη των offshore και των κατόχων τους.

Και τότε είχαν ρθει στην δημοσιότητα δεκάδες ονόματα της «υψηλής κοινωνίας» που τα «άγνωστα» προέλευσης τεράστια εισοδήματα τους, τα «παρκάριζαν» σε φορολογικούς παραδείσους. Και μιλάμε για τρανταχτά ονόματα. Από τον Τράγκα – Φράγκα και τον «εθνικού προμηθευτή» μας Σωκράτη Κόκκαλη μέχρι το γκεσεμί του Σαμαρά Παπασταύρου, τον πρόεδρο τουΣΕΒ και την Τράπεζα Eurobank. Είδατε να γίνει τίποτα μετά απ’ αυτές τις αποκαλύψεις; Φυσικά και όχι. Σε λίγες μέρες και αυτή την ιστορία την έφαγε το σκοτάδι.

Και  αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Απλά έτσι δουλεύει ο παγκόσμιος καπιταλισμός.
Όταν είδαν την δημοσιότητα οι αποκαλύψεις από τα Panama papers εκτός από την παραίτηση του Ισλανδού συντηρητικού πρωθυπουργούΣίγκμουντουρ Γκουνλάουγκσον, καθώς αποκαλύφθηκε ότι η υπεράκτια εταιρεία της συζύγου του διαχειριζόταν ομόλογα των ισλανδικών τραπεζών που κατέρρευσαν, κανένα άλλο μέλος από την παγκόσμια πολιτικοοικονομική ελίτ, δεν είχε την παραμικρή συνέπεια. (Σημειωτέον ότι μεταξύ αυτών που εμπλεκόταν στο σκάνδαλο Panama papers ήταν ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος διαθέτει ένα δαιδαλώδες δίκτυο μυστικών offshore, ο πρόεδρος της Αργεντινής Μαουρίσιο Μάκρι, ο πρώην πρωθυπουργός του Ιράκ Αγιάντ Αλάουι, ο πρόεδρος της ΟυκρανίαςΠέτρο Ποροσένκο.κ.α).

Και κάνουμε την πρόβλεψη: Ολες οι δηλώσεις και οι δεσμεύσεις των πολιτικάντηδων ότι αυτή την φορά η ελληνική κυβέρνηση «θα ελέγξει εξονυχιστικά όλους όσοι φανεί ότι εμπλέκονται με την συγκεκριμένη υπόθεση Paradise Papers» θα αποδειχθεί μια φωτοβολίδα.


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/11/paradise-papers.html

Γαλλία: Οι παροχές των πλουσίων περικοπές στους φτωχούς …


Γαλλία - Μακρόν

Το αφήγημα με το οποίο ενδύεται η επίθεση του κεφαλαίου στους μισθούς θέλει τις «υψηλές» εργατικές αμοιβές να απειλούν τη δημοσιονομική σταθερότητα, δηλαδή να προκαλούν ελλείμματα και να απειλούν το γενικό …καλό. Ή, να αποτελούν εμπόδιο στις νέες επενδύσεις.

Έτσι, η μείωση των μισθών εμφανίζεται ως επιβεβλημένη για να αποκατασταθεί η δημοσιονομική ισορροπία και να αναπτυχθεί η οικονομία. «Δεν είναι αυτό που νομίζετε», σαν να λένε εν χορώ υπουργοί και ιδεολογικά κέντρα της ελίτ.

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου η χρονική σύμπτωση καθιστά περιττές τετοιες δικαιολογίες. Όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, στη Γαλλία τις τελευταίες μέρες, αφού η νέα κυβέρνηση έκανε σαφές ότι θα μειώσει με κάθε πολιτικό κόστος τις αμοιβές και θα καταργήσει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Μια μεγαλεπήβολη πρωτοβουλία συγκεκριμένα έπεισε τον καθένα ότι …ναι, είναι αυτό που νομίζουμε: Δηλαδή, η μείωση των μισθών στον δημόσιο τομέα δεν στοχεύει σε τίποτε άλλο παρά να κλείσει τις τρύπες που θα προκαλέσει στα κρατικά ταμεία η μείωση του φόρου στους πλούσιους. Κάπως σαν οι παροχές τους να είναι οι περικοπές μας…

Τα στοιχεία δημοσιεύθηκαν από το ίδιο το υπουργείο Οικονομικών της Γαλλίας την Πέμπτη 27 Οκτωβρίου. Βάσει εκτιμήσεών του, η υλοποίηση των πρόσφατων εξαγγελιών του Εμμανουέλ Μακρόν για μείωση του υψηλότερου φορολογικού συντελεστή και εισαγωγή ενός οριζόντιου φόρου στα μερίσματα θα σημάνει πώς οι 100 πλουσιότεροι φορολογούμενοι θα εξοικονομήσουν ετησίως 582.380 ευρώ ο καθένας κατά μέσο όρο! Διευρύνοντας το δείγμα, οι 1.000 πλουσιότερες οικογένειες της Γαλλίας θα επωφεληθούν 172.220 ευρώ ετησίως έκαστη.

Να θυμίσουμε πώς η προεκλογική εξαγγελία του Μακρόν, που του χάρισε το χαρακτηρισμό «πρόεδρος των πλουσίων», περιέγραφε συνολικές φορολογικές μειώσεις της τάξης του 70%. Γίνεται έτσι εμφανές ότι οι συνέπειες στα δημόσια οικονομικά και συγκεκριμένα στη δυνατότητα του κράτους να συνεχίσει να χρηματοδοτεί κοινωνικές παροχές και να χορηγεί μισθούς ακυρώνεται εκ θεμελίων. Σε αυτό το πλαίσιο και μόνο μπορεί να ερμηνευθεί ο επιτακτικός χαρακτήρας με τον οποίο τίθεται το αίτημα της συντριβής των γαλλικών μισθών.

Αν δε, κάποιος αντιτείνει ότι «μήπως και η Γαλλία έχει γενναίες παροχές και μεγάλο δημόσιο τομέα μιας άλλης εποχής», δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά στις ΗΠΑ∙ εκεί που ξεκίνησε η νεοφιλελεύθερη αντεπανάσταση. Η πιο πρόσφατη εξαγγελία του Τραμπ, που ισοδυναμεί με χέρι φιλίας στην αμερικανική ολιγαρχία, αφορά τη μείωση του εταιρικού φόρου από το 35% στο 20%.

Είναι μια μείωση τόσο σαρωτική και άνευ προηγουμένου που έχει εξοργίσει ακόμη και το φιλελεύθερο κατεστημένο, που ποτέ δεν έκρυψε τους δεσμούς αίματος τους οποίους διατηρεί με τον επιχειρηματικό κόσμο. Κυρίως αποκαλύπτει ότι η κούρσα των περικοπών δεν σχετίζεται με κάποιες υποτιθέμενες υψηλές εργατικές αμοιβές και, το σημαντικότερο, ότι δεν έχει τέλος…

Λεωνίδας Βατικιώτης 
Εφημερίδα Πριν – 5/11/2017


Aπό:https://info-war.gr/gallia-i-paroches-ton-plousion-perikopes-stous-ftochous/