Κάτω ο χρόνος…


il trovatore

Όταν  ήμουν μικρός δούλευα σε ένα μηχανουργείο στον Νέο Κόσμο.

Σε μια πάροδο της Λεωφόρου Συγγρού του ευεργέτου.

Φτιάχναμε μικρά μηχανήματα τυπογραφείου, τα περισσότερα χειροκίνητα.

Μια φορά και τόσο με έστελνε το αφεντικό με κάτι χαρτιά στην Μπουμπουλίνας που ήτανε τα γραφεία της ασφάλειας . Ανέβαινα στον τρίτο όροφο και τα παρέδιδα στο «γραφείο τύπου».

Μια μέρα καθώς ανέβαινα τις σκάλες, μπροστά μου ανέβαιναν δύο άντρες και στη μέση κράταγαν από τις μασχάλες μια γυναίκα .

Τα πόδια της γυναίκας ήταν γυμνά και ματωμένα. Σε κάθε σκαλί χτυπούσαν στο επόμενο σαν παράλυτα.

Ταράχτηκα.

Όταν γύρισα πίσω το είπα στο αφεντικό.

Με κοίταξε αυστηρά και μου είπε: «Μην πεις σε κανέναν τίποτα θα βρούμε το μπελά μας».

Εκείνες τις μέρες μου είχε δώσει ένας από το μηχανουργείο ένα βιβλίο χωρίς εξώφυλλα και κακομεταχειρισμένο.

Επρόκειτο για ένα θεατρικό έργο που δεν καταλάβαινα τι ήθελε να πει.

Απορούσα με το συνωμοτικό ύφος  του .

Σχεδόν με όρκισε να μην πω πουθενά τίποτα σε σχέση με το βιβλίο.

Εκείνες τις μέρες τα μυστικά ήταν περισσότερα από τα φανερά.

Μια μέρα , εκεί που δουλεύαμε αμέριμνοι στους πάγκους με καλά κρυμμένα τα μυστικά μέσα μας,  μια τρομερή έκρηξη έσπασε τα τζάμια του μηχανουργείου.

Βγήκαμε έξω και στην μέση του δρόμου ένας άνδρας σφάδαζε μέσα στα αίματα.

«Βάλανε βόμβα στον σκουπιδοτενεκέ!»

Η Βόμβα έσκασε στα χέρια ενός εργαζόμενου  του σούπερ μάρκετ  του αμερικάνικου στρατού που βρισκόταν απέναντι από το μηχανουργείο.

Οι εφημερίδες δεν έγραψαν τίποτα . Οι γείτονες έκλεισαν τα στόματα τους ακόμα περισσότερο.

Κανείς δεν έμαθε τι απέγινε ο τραυματίας και εάν έζησε.

Άλλο ένα μυστικό που έπρεπε να θαφτεί όσο πιο βαθειά γινόταν.

Έτσι έμαθα ότι η «Χούντα ήταν κακό πράμα».

Εάν με ρώταγε κανένας « τι είναι η χούντα» δεν θα ήξερα τι να του απαντήσω.

Ξεκίνησα να τυπώνω προκηρύξεις «κατά της χούντας».

Έκλεψα ένα παλιό χειροκίνητο πιεστήριο για δοκιμές που είχαμε πετάξει στην πίσω αυλή.

Πήρα και από ένα τενεκέ άχρηστα τυπογραφικά στοιχεία που τα είχαμε  για να κάνουμε δοκιμές και τα μετέφερα με άκρα μυστικότητα στο υπόγειο ενός ακατοίκητου νεοκλασικού στην γειτονιά μου.

Εκεί, στο ημιυπόγειο του ακατοίκητου σπιτιού έστησα το τυπογραφείο μου ανάμεσα από παλιά έπιπλα και αποθηκευμένα κουτιά.

Οι προκηρύξεις μου ήταν εξαιρετικά ολιγόλογες.  «Κάτω η χούντα»  σε μικρά χαρτάκια. Τίποτε άλλο.

Άλλωστε δεν ήξερα και τίποτε άλλο.

Τις μοίραζα την νύχτα κάτω από τις πόρτες.

Κανείς δεν ήξερε αυτό το τρομερό μυστικό μου.

Αργότερα έμαθα ότι ήμουν ο μόνος από όλες τις μεγάλες αντιστασιακές οργανώσεις που τύπωνα με τυπογραφικά στοιχεία.

Οι σπουδαίες οργανώσεις τύπωναν με σφραγίδες που τις φτιάχνανε από Τσέλ Κρέπ. Δηλαδή από ένα ελαστικό υλικό που χρησιμοποιούσαν οι τσαγκάρηδες για να κάνουν λαστιχένιες σόλες.

Ήμουν έτη φωτός μακριά.

Δεν είχα ακριβή συναίσθηση του κινδύνου.

Αν με  έπιαναν θα με έγδερναν ζωντανό.

Ευτυχώς έπεσε η χούντα πριν με πιάσουν και έτσι γλύτωσαν μεν τα βασανιστήρια αλλά δεν έγινα και ποτέ επώνυμος αντιστασιακός.

Με τούτα και με κείνα μου έμεινε το κουσούρι και όλο κάτι ήθελα να γκρεμίσω.

Λίγα χρόνια αργότερα έγινα «εκδότης» μιας εργατικής εφημερίδας και έγραφα πύρινα άρθρα που περιελάμβαναν οπωσδήποτε την φράση «Κάτω το Κεφάλαιο».

Μου άρεσε όταν ο εχθρός ήταν ανίκητος.

Εάν τον έβλεπα να παραπατάει μπορούσα και να τον συμπαθήσω.

Έτσι περνούσαν τα  χρόνια τυπώνοντας και διανέμοντας  τα δικά μου «Κάτω». Άλλες φορές νύχτα κάτω από πόρτες και άλλες το καταμεσήμερο σε σταθμούς.

Τελευταία τάχω βάλει με το χρόνο.

Πρόκειται για την πλέον σκληρή δικτατορία που έχει γνωρίσει το ανθρώπινο γένος στην Ιστορία του.

Ορίζει τα πάντα και τιμωρεί τους απειθαρχούς που θα συλληφθούν  να παραβιάζουν τις ντιρεκτίβες του.

Εκτελεί με συνοπτικές διαδικασίες στις μάντρες όσους περιφρονούν τις επιταγές του.

Έχουμε χάσει πολλούς καλούς μαχητές τον καιρό της παντοδυναμίας του.

Μέχρι τώρα μόνο μικρά  σαμποτάζ  έχουμε καταφέρει που τον κάνουν ακόμα πιο αδίστακτο.

Σε τρώει από μέσα .

Ιδού ένας εχθρός στα μέτρα μας.

Χαράζω ταχτική.

Γιατί όπως έλεγε και ένα σοφός κινέζος στρατηγός που τα είχε βάλει με πολλούς πριν από μένα «Η Στρατηγική χωρίς ταχτική είναι ο θόρυβος πριν από την ήττα».

Ξεκινάω αντιστασιακή δράση με σύνθημα «Κάτω ο χρόνος»

Το ξέρει. Ανησυχεί  και χρησιμοποιεί τα πιο δοκιμασμένα  του όπλα εναντίον μου.

Κατ αρχήν πρέπει να αντιμετωπίσω την χοληστερίνη του χρόνου  πριν με ξεκάνει αυτή .

Ο γιατρός μου είπε ότι έχει φτάσει στα ύψη.

Γράφω ακριβές διαιτολόγιο ανά εβδομάδα και το τηρώ κατά γράμμα.

Το εκτυπώνω και βάζω επικεφαλίδα «ΚΆΤΩ Η ΧΟΛΗΣΤΕΡΊΝΗ» .


Λέω να ξεκινήσω τα βράδια να το μοιράζω κάτω από τις πόρτες παίρνοντας όλες τις προβλεπόμενες προφυλάξεις


Aπό:http://iltrovator.blogspot.gr/2017/10/blog-post_31.html

Ο δημοκρατικός γκαγκστερισμός…


Στόματα ανοιχτά, κινούμενες γλώσσες που κατασκευάζουν άνοστα φωνήεντα και παραποιημένα σύμφωνα ψευτολογοτεχνικά.

Φθόγγοι τσεβδοί, προτάσεις παράλυτες, πράξεις παραδημοκρατικές με πονηράδα, τίτλοι εντυπωσιασμού, συγκροτήματα χρεωμένα και λερωμένα με την ξεθωριασμένη μελάνη τους, νοήματα έγχρωμα γυαλιστερά που επισημαίνεται μονοσήμαντα και καμαρώνει διπλά  το εφετζίδικο περιτύλιγμά τους ορφανά από κάθε ουσιαστικό περιεχόμενο.

Στήλες και άρθρα του τύπου που ο παρατεταμένος από την ίωση πυρετός τα χλόμιασε και τα διατηρεί κιτρινισμένα. Μελέτες παραγγελλόμενες ενταγμένες στα πλαίσια της συμφεροντολογικής στόχευσης, πληρωμένες και στοιβαγμένες στον ασκεπή αχυρώνα της παραπλάνησης.

Πάνελ δημοσιογραφικά που στήνονται μόνο και μόνο για να κρύψουν  την ήσυχη όψη της άκακης και ταλαιπωρημένης αλήθειας, πίσω από δημοσκοπικά ραβδογράμματα.

Στα πλαίσια της δημοκρατικής ελεύθερης και αδέσμευτης δήθεν ενημέρωσης εγκλωβίζουν αόρατα με τον τρόπο τους την  ανυποψίαστη συνείδηση μιας αθώας και εξουθενωμένης μάζας. Επενδύουν στο κάθε θύμα και φορές ακόμα στον ανθρώπινο πόνο, δίχως κανένα ίχνος οίκτου και ντροπής, προκειμένου να νομιμοποιήσουν την επερχόμενη λεηλασία.

Κυβερνήσεις πέφτουν ή τις γκρεμίζουν και άλλες νέες στήνονται με ξύλινα πόδια. Αρκεί μία μοναχά ισχνή τεχνητή πλειοψηφία, για να καλύπτει τη δημοκρατικότητα των θεσμών.

Δομή της Δημοκρατίας- Maxim Kantor (Ρωσία, 19

Συνέχεια

BIS: Η τράπεζα των ναζί…


Όπως σημειώσαμε χτες, μεταξύ των χωρών που πρωτοστάτησαν στην ίδρυση της BIS ήταν και οι ΗΠΑ. Για την ακρίβεια, οι ΗΠΑ εκπροσωπήθηκαν από μια ομάδα, που αντιπροσώπευε μερικούς από τους μεγαλύτερους πολιτειακούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, όπως η Chase National Bank (Ροκφέλλερ), η JP Morgan, η Morgan Stanley κλπ, οι οποίοι διέβλεπαν πεδίο ενδιαφερουσών συνεργασιών με την Γερμανία και σπρώχνονταν για να πιάσουν καλή σειρά. Μεταξύ αυτών των οργανισμών ήταν και η J. Henry Schröder Banking Corporation της Νέας Υόρκης, όνομα που μάλλον δεν σας λέει τίποτε αλλά κρατήστε το κατά νου γιατί θα το βρούμε μπροστά μας.

Στην γερμανική ομάδα βρισκόταν ο Καρλ Μπλέσσινγκ, υψηλόβαθμο στέλεχος της Ράιχσμπανκ, ο οποίος είχε συντάξει ένα υπόμνημα με τον εύγλωττο τίτλο «Πώς πρέπει να συμπεριφερθεί η Ράιχσμπανκ στην BIS», όπου παρότρυνε την γερμανική κυβέρνηση να προσπαθήσει να αποκτήσει όσο μεγαλύτερη επιρροή μπορούσε μέσα στην BIS. Ο Μπλέσσινγκ καταλάβαινε κάτι που δεν μπορούσαν να καταλάβουν οι άλλοι τραπεζίτες: η BIS δεν θα παρέμενε ένα απλό τεχνοκρατικό ίδρυμα αλλά θα εξελισσόταν σε πολιτικό οργανισμό. Όπως έγραφε ο ίδιος, «το γεγονός ότι οι πολεμικές επανορθώσεις ανατέθηκαν σε ένα τραπεζικό ίδρυμα, μετατρέπει φυσιολογικά αυτό το ίδρυμα σε πολιτικό, έστω κι αν κάτι τέτοιο δεν γίνεται παραδεκτό επίσημα».


Βασιλεία, 22/4/1930: Η πρώτη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου της BIS

Ανάμεσα στους πολιτειακούς βρισκόταν και μια δαιμόνια γυναίκα, η Ελεάνορ Ντάλλες, αδελφή τού επί Αϊζενχάουερ υπουργού εξωτερικών Τζον Φόστερ Ντάλλες και του διαβόητου κατοπινού διευθυντή τής CIA και τότε νομικού συμβούλου τής BIS Άλλεν Ντάλλες. Η Ελεάνορ έτρεφε βαθειά αντιναζιστικά αισθήματα (ήταν παντρεμένη με εβραίο) και οργιζόταν βλέποντας τους γερμανούς να προσπαθούν να ελέγξουν πολιτικά την BIS. Έτσι, έπιασε -και προπαγάνδισε- την ιδέα μετασχηματισμού τής BIS σε μια διεθνή οικονομική λίγκα, η οποία θα ασχολιόταν με τα οικονομικά ζητήματα όλου του κόσμου. «Αν δεν δώσουμε στην BIS την ισχύ και τα εργαλεία να λύνει τέτοια προβλήματα, το αποτέλεσμα θα είναι η επικίνδυνη εμφάνιση οικονομικών αντιπαλοτήτων (…) Για να αποφύγουμε τέτοιες καταστροφές, πρέπει η BIS να ενισχυθεί ώστε να αντιμετωπίζει τις επείγουσες ανάγκες που παρουσιάζονται», προειδοποιεί στο έργο της «The BIS at work». Δυστυχώς για την Ντάλλες, οι εξελίξεις στην Γερμανία ευνόησαν τα σχέδια του Μπλέσσινγκ και της παρέας του.

Στο μεταξύ, στο διοικητικό συμβούλιο της BIS συμμετέχει εκ μέρους της Γερμανίας ο παλιός γνωστός μας Χγιάλμαρ Σαχτ (*), πρώην διοικητής τής Ράιχσμπανκ. Ο Σαχτ είναι σαφώς ναζί αλλά όχι αντισημίτης, αφού πιστεύει ότι οι εβραίοι είναι χρήσιμοι στην οικονομία. Κατά την διάρκεια συνέντευξής του το 1930, προσπάθησε να πείσει τον εβραίο δημοσιογράφο Μπέλλα Φρομ να στηρίξει τον Χίτλερ: «Γιατί να μη δώσουμε στους εθνικοσοσιαλιστές μια ευκαιρία; Μου φαίνονται πολύ έξυπνοι».

Οι ναζί φαίνονταν «πολύ έξυπνοι» και στους πολιτειακούς τής BIS. «Η τάξη και η πειθαρχία στην Γερμανία είναι υποδειγματικές (…) η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού αισθάνεται ότι η τύχη τής Γερμανίας βρίσκεται στα χέρια ισχυρών ηγετών που εμπνέονται από καλή θέληση, έτσι ώστε είναι δικαιολογημένη η αισιόδοξη άποψη για μελλοντική ανάπτυξη», έγραφε ο Γκέητς ΜακΓκάρρα το 1933. Δυστυχώς, ο αντιπρόεδρος της BIS Καρλ Μέλκιορ δεν μπορούσε να συμμεριστεί τον ενθουσιασμό τού συναδέλφου του για την ναζιστική εξυπνάδα, αφού οι ναζί τον είχαν εξαναγκάσει σε παραίτηση. Την θέση του συμβούλιο κατέλαβε, μετά από υπόδειξη του Σαχτ, ο βαρώνος Κουρτ φον Σρέντερ (Kurt von Schröder), ιδρυτής τής J. Henry Schröder Banking Corporation που αναφέραμε στην αρχή. Να που άρχισε να δένει το γλυκό!

Ο βαρώνος Κουρτ φον Σρέντερ ήταν ένας επιφανής οικονομολόγος, μέλος και χρηματοδότης του ναζιστικού κόμματος, ο οποίος είχε βοηθήσει τον Χίτλερ να ανεβεί στην εξουσία. Στις αρχές τού 1933, μέσα στο χάος που είχαν προκαλέσει οι εκλογές του προηγούμενου Νοέμβρη, ο φον Σρέντερ οργάνωσε στην βίλλα του στην Κολωνία μια σύσκεψη ανάμεσα στον Χίτλερ και τον φον Πάπεν, με την παρουσία τού Ες, του Χίμμλερ και του Βίλχελμ Κέππλερ, συνδέσμου των ναζί με τους γερμανούς επιχειρηματίες.

Παρένθεση. Το 1932 ο Κέππλερ είχε ιδρύσει τον «Κύκλο Φίλων της Οικονομίας» (Freundeskreis der Wirtschaft), ένα σύλλογο γερμανών βιομηχάνων που ήθελαν να ενισχύσουν τους δεσμούς τους με το ναζιστικό κόμμα, στον οποίο συμμετείχε ο Κουρτ φον Σρέντερ. Αργότερα, ο Κέππλερ θα ίδρυε τον «Κύκλο του Χίμμλερ» (Himmlerkreis), όπου συμμετείχαν επιχειρηματίες οι οποίοι τροφοδοτούσαν με χρήμα το αποθεματικό κεφάλαιο που διατηρούσε ο Χίμμλερ στην τράπεζα της Κολωνίας J.H.Stein (γνωστή ως «Τράπεζα των Βασιλιάδων των Καρτέλ»), ιδρυτής της οποίας ήταν ο Κουρτ φον Σρέντερ. Τώρα που έδεσε κανονικά το γλυκό, ας κλείσουμε την παρένθεση για να συνεχίσουμε.

Σ’ εκείνη την σύσκεψη, ο Χίτλερ ανακοίνωσε τα σχέδιά του για μια αυτάρκη οικονομία. Σ’ αυτά συμπεριλαμβανόταν μια πρωτοποριακή ιδέα: για να πάψει η εξάρτησή της από το εξωτερικό, η Γερμανία θα βασιζόταν σε συνθετικό πετρέλαιο και συνθετικό καουτσούκ. Την μεγάλη αυτή δουλειά θα αναλάμβανε η γιγάντια χημική βιομηχανία IG Farben, διευθύνων σύμβουλος της οποίας ήταν ο Χέρμαν Σμιτς. Λίγο αργότερα, δίπλα στον Σαχτ και τον φον Σρέντερ, βρέθηκε θέση στο διοικητικό συμβούλιο της BIS και για τον Χέρμαν Σμιτς.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, οι γερμανοί έβαλαν για τα καλά πόδι στην BIS. Έτσι, το 1938, κατά την προσάρτηση της Αυστρίας από την Γερμανία, η τράπεζα μπήκε στην μέση και φρόντισε να τηρηθούν τα προσχήματα ώστε ο αυστριακός χρυσός να μεταφερθεί στα ταμεία των ναζί. Το ίδιο ακριβώς έκανε και το 1939 με τον χρυσό τής Τσεχοσλοβακίας, όταν ο Χίτλερ εισέβαλε και διέλυσε την χώρα. Και έκανε πάλι το ίδιο κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με τον χρυσό όλων των χωρών που καταλάμβαναν οι γερμανοί [σημ.: Ευτυχώς για την Ελλάδα, εδώ υπήρχαν ο Βαρβαρέσος με τον Μαντζαβίνο].

Το 1943, ο υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ Χένρυ Μόργκενταου έβαλε θέμα διάλυσης της BIS ως φιλοναζιστικής τράπεζας, με σκοπό να απελευθερωθούν τα χρήματα που είχαν αρπάξει οι γερμανοί από τους εβραίους και να επιστραφούν στους δικαιούχους τους. Η προσπάθειά του απέτυχε χάρη στην σθεναρή αντίσταση που πρόβαλε ο βρεττανός ομόλογός του Τζον Μαίυναρντ Κέυνς, ο οποίος πίστευε ότι η BIS θα βοηθούσε αποτελεσματικά στην μεταπολεμική αναστήλωση της διεθνούς οικονομίας και γι’ αυτό έπρεπε να μείνει ζωντανή.

Δυο από τα μέλη του πρώτου διοικητικού συμβουλίου της BIS: Ο Χγιάλμαρ Σαχτ (αριστερά)
με τον πολύ καλό του φίλο Μόνταγκιου Νόρμαν, διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας (1920-1944).

Επειδή το γλυκό άρχισε να παραδένει, ας σταματήσουμε κάπου εδώ για σήμερα, προσθέτοντας μόνο ένα κερασάκι. Το 1949, ο δανός ερευνητής και συγγραφέας Κάι Μόλτκε εξέδωσε το «Καταστήματα Πολέμου», όπου αποκάλυπτε το πώς η BIS βοηθούσε τα πολιτειακά και τα γερμανικά μονοπώλια να συνεργαστούν πριν αλλά και κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Με εξαίρεση μια γερμανική έκδοση του 1952 (Krämer des Krieges: Die 5. Kolonne der Monopole), το βιβλίο τού Μόλτκε θάφτηκε κανονικά. Σημειωτέον ότι ο Μόλτκε συνελήφθη από την δανική αστυνομία το 1941 ως κομμουνιστής και στάλθηκε σε γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου έμεινε ως το τέλος του πολέμου.

[Σημείωση: Το σημερινό αλλά και το αυριανό σημείωμα ίσως να μη γράφονταν ποτέ αν δεν υπήρχε το αποκαλυπτικό βιβλίο του Adam Lebor με τίτλο «Tower of Basel: The shadowy history of the secret bank that runs the world» (Publicaffairs, Νέα Υόρκη, 2013).]

—————————————
(*) «Τράπεζα της Ελλάδος – 7. Το clearing της δεκαετίας του ’30«, 29/1/2016

 

Νόαμ Τσόμσκι – Η ισότητα …


D.B. Πρέπει άραγε να προσπαθούμε απλώς για ισότητα στις ευκαιρίες η για ισότητα στο αποτέλεσμα, δηλαδή στο να καταλήγουν όλοι οι πολίτες λίγο-πολύ στην ίδια οικονομική κατάσταση;

Πολλοί σχολιαστές, αρχής γενομένης από τον Αριστοτέλη, υποστήριξαν ότι η ισότητα ως προς το αποτέλεσμα θα έπρεπε να αποτελεί κύριο στόχο μιας δίκαιης και ελεύθερης κοινωνίας. (Δεν εννοούσαν απολύτως ίδια αποτελέσματα αλλά τουλάχιστον σχετικά ίσες συνθήκες).

Η αποδοχή της ριζικής ανισότητας ως προς το αποτέλεσμα συνιστά σοβαρή οπισθοδρόμηση από τον πυρήνα της ανθρωπιστικής φιλελεύθερης παράδοσης. Πράγματι, η υπεράσπιση των αγορών από τον Νταμ Σμιθ βασίστηκε στην προϋπόθεση ότι κάτω από συνθήκες απόλυτης ελευθερίας, οι ελεύθερες αγορές θα οδηγούσαν σε απόλυτη ισότητα αποτελέσματος, κάτι που πίστευε πως ήταν καλό.

Μια άλλη μεγάλη μορφή του πανθέου, ο ντε Τοκά, θαύμαζε τη σχετική ισότητα που νόμιζε ότι έβλεπε στην αμερικανική κοινωνία. (Υπερέβαλε σημαντικά, αλλά ας αφήσουμε στην άκρη το ερώτημα κατά πόσον είχε ακριβή εικόνα της δομής της). Επεσήμανε με μεγάλη σαφήνεια ότι αν προαγόταν ποτέ “μια μόνιμη ανισότητα των συνθηκών” αυτό θα ήταν ο θάνατος της δημοκρατίας .

Παρεμπιπτόντως, σε άλλα μέρη του έργου του που δεν μνημονεύονται ευρέως, ο ντε Τοκβίλ καταδίκασε την “αριστοκρατία των εργοστασιαρχών” που έβλεπε να ανθεί στις ΗΠΑ, αποκαλώντας την “μια από τις στυγνότερες” της ιστορίας. Έλεγε ότι, αν ποτέ αποκτούσε εξουσία, θα μπλέκαμε άσχημα. Τον ίδιο φόβο είχαν ο Τζέφερσον και άλλες μορφές του Διαφωτισμού. Δυστυχώς, αυτό συνέβη σε κλίμακα πολύ μεγαλύτερη και από τους χειρότερους εφιάλτες τους.

 

D.B. Ο Ρον Ντάνιελς (Ron Daniels), που διευθύνει το Κέντρο για τα Συνταγματικά Δικαιώματα στη Ν. Υόρκη, χρησιμοποιεί τη μεταφορά των δύο δρομέων σε έναν αγώνα δρόμου: ο ένας ξεκινά από τη γραμμή της αφετηρίας, ο άλλος δυο μέτρα πριν από τη γραμμή του τέρματος.

Είναι μια καλή αναλογία, δεν νομίζω όμως ότι πιάνει την ουσία του πράγματος. Είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχει ούτε κατ’ ελάχιστο κάτι που να μοιάζει με ισότητα ευκαιριών σε τούτη τη χώρα, αλλά ακόμα και αν υπήρχε, πάλι το σύστημα θα ήταν αφόρητο.

Έστω ότι έχουμε δύο δρομείς που ξεκινούν από το ίδιο ακριβώς σημείο, φορούν τα ίδια ακριβώς αθλητικά παπούτσια και τα λοιπά. Ο ένας τερματίζει πρώτος και παίρνει ό,τι θέλει- ο άλλος τερματίζει δεύτερος και λιμοκτονεί.

D.B. Ένας από τους μηχανισμούς αντιμετώπισης της ανισότητας είναι η “θετική δράση” (affirmative action). Τι γνώμη έχετε γι’ αυτήν;

Πολλές κοινωνίες θεωρούν ένα τέτοιο σύστημα εντελώς αυτονόητο. Στην Ινδία, για παράδειγμα, ένα είδος συστήματος “θετικής δράσης” που το λένε κρατήσεις (reservations) θεσμοθετήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940, τον καιρό της ανεξαρτησίας, σε μια προσπάθεια υπέρβασης πολύ παλιών και βαθιά ριζωμένων διαφορών ανάμεσα στις κάστες και τα φύλα.

Οποιοδήποτε παρόμοιο σύστημα θα ταλαιπωρήσει κάποιους, προκειμένου (όπως ελπίζεται) να αναπτυχθεί στο μέλλον μία κοινωνία με περισσότερη ισότητα και δικαιοσύνη. Το πώς θα δουλέψει όμως στην πράξη μπορεί να αποδειχθεί περίπλοκο και γεμάτο παγίδες. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν απλοί μηχανικοί κανόνες γι’ αυτό.

Η επίθεση στη “θετική δράση” είναι, σε μεγάλο βαθμό, μια προσπάθεια να δικαιωθούν εκ των υστέρων τα καταπιεστικά και μεροληπτικά πρότυπα του παρελθόντος. Από την άλλη μεριά, η “θετική δράση” πρέπει βέβαια να σχεδιαστεί έτσι ώστε να μη ζημιώσει φτωχούς ανθρώπους που συμβαίνει να μην ανήκουν στις κατηγορίες για τις οποίες προβλέπεται βοήθεια.

Αυτό μπορεί εύκολα να γίνει. Έχουν υπάρξει πολύ αποτελεσματικές εφαρμογές της “θετικής δράσης” —στα πανεπιστήμια, στον κατασκευαστικό κλάδο της βιομηχανίας, στις δημόσιες υπηρεσίες και αλλού. Αν προσέξεις τις λεπτομέρειες, θα βρεις πολλά πράγματα που σηκώνουν κριτική, αλλά το πρόγραμμα είναι στην ουσία του ανθρωπιστικό και σωστό.

Νόαμ Τσόμσκι – Το κοινό καλό (Συνεντεύξεις με τον Ντέιβιντ Μπαρσαμιάν)

Επτά μεγάλης διάρκειας συνεντεύξεις του Νόαμ Τσόμσκι με τον Ντέιβιντ Μπαρσαμιάν. Ενότητες των συζητήσεων είναι “Το κοινό καλό” (με θέματα όπως: “Εκείνος ο επικίνδυνος ριζοσπάστης ο Αριστοτέλης”), “Ο γύρος του κόσμου” (“από το Μεξικό και τη Γουατεμάλα ως το Ανατολικό Τιμόρ και ο μύθος του χρέους του τρίτου κόσμου”), “Η αριστερά στις ΗΠΑ” (με θέματα όπως “Έχουν νόημα οι όροι Αριστερά και Δεξιά και τι μπορείς εσύ να κάνεις”).


Από:http://antikleidi.com/2017/11/01/chomsky-about-equality/