Φως και σκιά, Αμπράξας …


Herman Hesse Carl Jung Μνήμες

Παρόλο που η ζωή είναι μια υπόθεση φωτός και σκιάς, εντούτοις δεν την αποδεχόμαστε ποτέ σαν τέτοια. Κατευθυνόμαστε πάντα προς το φως και τις υψηλές κορυφές. Από την παιδική μας ηλικία, με την βοήθεια της πρώιμης θρησκευτικής και ακαδημαϊκής εκπαίδευση, μας δίνουν αξίες που αντιστοιχούν μόνο σε έναν ιδανικό κόσμο. Η σκοτεινή πλευρά της πραγματικής ζωής αγνοείται, ενώ ο δυτικός Χριστιανισμός δε μας δίνει τίποτε το οποίο να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ερμηνεία της. Έτσι οι νέοι άνθρωποι της Δύσης είναι ανίκανοι να ασχοληθούν με το μίγμα του φωτός και της σκιάς από το οποίο συνίσταται στην πραγματικότητα η ζωή. Δεν έχουν τρόπο να συνδέσουν τα γεγονότα της ύπαρξης στις δικές  τους προϊδεασμένες και απόλυτες απόψεις. Επομένως σπάζουν οι δεσμοί που συνδέουν τη ζωή με τα παγκόσμια σύμβολα και αρχίζει η διάλυση.

Στην Ανατολή, ιδιαίτερα στην Ινδία, η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Εκεί ένας αρχαίος πολιτισμός βασισμένος στη φύση αποδέχεται έναν κόσμο πολυπρόσωπων θεών. Έτσι ο Ανατολίτης μπορεί να αντιληφθεί την ταυτόχρονη ύπαρξη του φωτός με την σκιά και του καλού με το κακό. Απόλυτα δεν υπάρχουν και εάν έτσι αφοπλίζεται ο Θεός, το ίδιο ισχύει και για το διάβολο. Όμως το τίμημα αυτής της κατανόησης είναι ένας άμεσος φόρος τιμής στην ίδια τη φύση. Επομένως ο Ινδός βρίσκει τον εαυτός του λιγότερο ατομικοποιημένο από το Δυτικό. Είναι κάτι περισσότερο από μέρος της φύσης, αποτελεί στοιχείο της ομαδικής ψυχής.

Η ερώτηση που έχει τώρα να αντιμετωπίσει ο δυτικός Χριστιανός, είναι εάν χωρίς να χάσει  την ατομικότητα του, μπορεί να αποδεχτεί τη συνύπαρξη του φωτός με τη σκιά και του θεού με το διάβολο. Για να το κάνει όμως, θα πρέπει να ανακαλύψει το χριστιανικό Θεό πριν από τον προσωποποιημένο Χριστό και ο οποίος έχει να έχει τη δύναμη να διατηρηθεί ακόμη και μετά από αυτόν σε μια περισσότερο βιώσιμη μορφή. Μια τέτοια θεότητα θα μπορούσε να είναι ο Χριστός της Ατλαντίδας που κάποτε υπήρξε δημόσια αν και βυθισμένος κάτω από τα βαθιά νερά του σημερινού μας πολιτισμού. Ένας τέτοιος θεός θα ήταν επίσης και ο Αμπράξας που είναι ταυτόχρονα θεός και διάβολος.

ΓΙΟΥΝΓΚ – ΕΣΣΕ: ΜΝΗΜΕΣ    MIGUEL SERRANO


Aπό:https://aenaikinisi.wordpress.com/2017/10/25/%CF%86%CF%89%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CE%BA%CE%B9%CE%AC-%CE%B1%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%AC%CE%BE%CE%B1%CF%82/

Μια Διαφορετική Οπτική για την Κατανόηση της Καταλανικής Διαμάχης …


Θοδωρής Καρυώτης

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η τοπική κυβέρνηση της Καταλονίας μόλις έχει διακηρύξει την ανεξαρτησία της, ή όπως λένε οι ίδιοι οι καταλανιστές, την «ρεπούμπλικα». Από την πλευρά της η κεντρική κυβέρνηση της Μαδρίτης έχει ενεργοποιήσει το άρθρο 155 του Συντάγματος, καταλύοντας την αυτοκυβέρνηση της περιοχής, καθαιρώντας όλους τους τοπικούς άρχοντες και αναλαμβάνοντας κεντρική διαχείριση όλων των θεσμών μέχρι τις εκλογές που προκηρύχτηκαν για τις 21 Δεκεμβρίου.

Η κατάσταση δείχνει να οδηγείται στην κλιμάκωση: από τη μία, η κεντρική κυβέρνηση έχει αρχίσει ήδη να αναπτύσσει τα σώματα ασφαλείας και να χρησιμοποιεί το ποινικό σύστημα για να επιβάλει το άρθρο 155 – στους 1000 τραυματίες της 1ης Οκτωβρίου έχουν προστεθεί ήδη μια πενηντάδα δικογραφίες με εκατοντάδες κατηγορούμενους, και δύο πολίτες προφυλακισμένοι με την κατηγορία της «ενθάρρυνσης της κινητοποίησης»· από την άλλη, η καταλανική κυβέρνηση φαίνεται αποφασισμένη να προχωρήσει στην «ίδρυση» του ανεξάρτητου κράτους, παρόλο που τυπικά δεν έχει πια καμία εξουσία και το μόνο μέσο που έχει στην διάθεση της είναι η λαϊκή κινητοποίηση.

Ελευθεριακοί και αριστεροί ριζοσπάστες παρακολουθούν με αμηχανία τη διαμάχη. Τι έχει συμβεί, αναρωτιέται για παράδειγμα ο αναρχικός Τομάς Ιμπάνιεθ, ώστε κάποια από τα μαχητικότερα τμήματα της κοινωνίας να έχουν περάσει από τον αγώνα ενάντια στην καταλανική άρχουσα τάξη σε συμμαχία μαζί της;

Προφανώς ο καταλανικός εθνικισμός υποκινείται από την θέληση των πολιτικών και οικονομικών ελίτ για μεγαλύτερο μερίδιο εξουσίας. Εξίσου προφανές είναι ότι οποιαδήποτε έκκληση για εθνική ενότητα απέναντι στον «εχθρό» έχει ως αποτέλεσμα την εμπλοκή των υποτελών τάξεων στα παιχνίδια εξουσίας των ισχυρών και στην απομάκρυνση από την προοπτική μιας διεθνιστικής χειραφέτησης.

Συνέχεια

Ομοφυλόφιλία και παραδοσιακή ηθική: οι θέσεις των φιλοσόφων…


(Jacques-Louis David (1748–1825), Patroclus, 1780. Oil on canvas, 122 x 170 cm).

Κατερίνα Χατζοπούλου

Η στάση των φιλοσόφων προς την ομοφυλοφιλία δεν είναι ενιαία. Οι Πυθαγόρειοι και οι Κυνικοί (βλ. Διογένης Κυνικός)1 φαίνεται να είναι κατά της ομοφυλοφιλίας. Ειδικότερα οι Πυθαγόρειοι έχουμε πληροφορίες ότι απέρριπταν κάθε είδος άγονης σεξουαλικότητας και υποστήριζαν τη συνεύρεση ακόμη και μεταξύ αντρών και γυναικών μόνο με στόχο την τεκνοποίηση.2 Στους πλατωνικούς υπάρχει μία ανεκτικότητα και αποδοχή του φαινομένου, ενώ οι Στωικοί επέτρεπαν την ομοφυλοφιλία και τοποθετούσαν όλα όσα αφορούν τη σεξουαλικότητα, μαζί και την ομοφυλοφιλία, στα ουδέτερα. Όλα τα ρεύματα ωστόσο ήταν κατά των παθών και ειδικότερα στην περίπτωση αυτή, κατά της ακολασίας (είτε όσον αφορά την ετεροφυλοφιλία είτε την ομοφυλοφιλία). Τόσο οι Κυνικοί όσο και οι Στωικοί ήταν κατά των σωματικών ηδονών, ως μέρος του ασκητικού τρόπου ζωής.

Οι απόψεις των φιλοσόφων δεν είναι απαραίτητα υποδειγματικές, είναι όμως ίσως υποδειγματική η συλλογιστική και η προαίρεση τους. Ο έλεγχος της επιθυμίας και η μετρημένη ενασχόληση με τη σεξουαλική επιθυμία (που ανήκει στο επιθυμητικό μέρος της ψυχής), είναι προϋπόθεση για τη διαύγεια της σκέψης και την καλλιέργεια του λογιστικού μέρους, που έργο έχει την αναζήτηση της αλήθειας. Σε κάθε περίπτωση όμως οι φιλόσοφοι είναι κατά της βίας και υπέρ της αποδοχής της φύσης, που είναι κατά τους Στωικούς, η αρετή. Σε φιλελεύθερες και δημοκρατικές κοινωνίες είναι σημαντικό να προηγείται αποτελεσματική ενημέρωση όσον αφορά την αναγκαιότητα καινούριων νόμων και να μην καταφτάνουν οι νόμοι επιβεβλημένοι και ‘ουρανοκατέβατοι’ ειδικά όταν είναι σε ευθεία αντίθεση με παραδοσιακές αξίες. Η σύγχρονη ελληνική κοινωνία έχει το χαρακτηριστικό—ταυτόχρονα ίσως πλεονέκτημα και μειονέκτημα—της αφοσίωσης σε παραδοσιακές αξίες, σε σύγκριση με άλλες δυτικού τύπου κοινωνίες. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι το σύνολο της παραδοσιακά προωθούμενης εγχώριας ηθικής συνοψίζεται στην αποφυγή ειδικά της αντρικής ομοφυλοφιλίας. Νιώθει άρα το κοινωνικό μέλος ως άντρας συχνά ότι όλη η οφειλή του προς το σύνολο εξαντλείται στην αποφυγή της ομοφυλοφιλίας. Τίποτε άλλο δεν βιώνει ως υποχρέωση. Ενώ στις γυναίκες παρατηρείται ως βασική ίσως η επιδίωξη εύρεσης και προσκόλλησης σε έναν μη ομοφυλόφιλο άντρα και η μέριμνα για τη διατήρηση του, με την προσδοκία της ευδαιμονίας. Ασφαλώς πολλές είναι οι απογοητεύσεις που προκύπτουν από τις υπόρρητες αυτές κοινωνικές κατευθύνσεις. Οι αρετές που προτείνουν οι φιλόσοφοι, καθώς και άλλοι παρεμφερείς χώροι, είναι κάτι πολύ ευρύτερο και χρησιμότερο, που χρειάζεται άσκηση των μερών της ψυχής και δεν συνοψίζεται απλά στην αποφυγή της ομοφυλοφιλίας (βλ. λέξεις από ‘π’ στην ελληνική έχουν σημασίες που σχετίζονται με την ανεντιμότητα και όχι τη σεξουαλικότητα). Από τις αρετές των Στωικών που προτείνονται για όλα τα μέλη του κοινωνικού συνόλου παραθέτουμε ακολούθως.

Τῶν δ᾽ ἀρετῶν τὰς μὲν πρώτας, τὰς δὲ ταύταις ὑποτεταγμένας. πρώτας μὲν τάσδε, φρόνησιν, ἀνδρείαν, δικαιοσύνην, σωφροσύνην: ἐν εἴδει δὲ τούτων μεγαλοψυχίαν, ἐγκράτειαν, καρτερίαν, ἀγχίνοιαν, εὐβουλίαν: «Και από τις αρετές άλλες είναι πρωταρχικές και άλλες υπάγονται στις πρώτες. Οι πρώτες είναι η φρόνηση, η ανδρεία, η δικαιοσύνη, η σωφροσύνη. Σε αυτές υπάγονται η μεγαλοψυχία, η εγκράτεια, η καρτερία, η αγχίνοια και η ευβουλία.» (Διογένης Λαέρτιος 7.1.92)

Η σεξουαλικότητα είναι μέρος της πραγματικότητας που πρέπει να ρυθμίζεται με βάση τον ορθό λόγο και τη φρόνηση, εφόσον σε όλα τα ρεύματα των φιλοσόφων στόχος είναι η απαλλαγή από τα πάθη, όχι για την αποφυγή κάποιας μεταφυσικής τιμωρίας, αλλά γιατί το ίδιο το πάθος είναι νόσημα και τιμωρία από μόνο του. Η επιστήμη και η κοινωνία δεν μπορούν πάντα να βοηθήσουν όλα τα αδύναμα κοινωνικά μέλη, ούτε να αντιμετωπίσουν όλες τις περιπτώσεις παθολογιών. Μπορούν όμως να μην βλάπτουν τα μέλη και να μην τα κακοποιούν, όπως συνέβη τόσες φορές στο παρελθόν, αλλά και σήμερα με τη μειονότητα των ομοφυλοφίλων. Είδαμε ότι στους Στωικούς η φύση ταυτίζεται με την αρετή. Πόσο όμοια μπορεί να είναι φύση των ανθρώπων στο σύμπαν της ετερογένειας;

Τέλος, οι φιλόσοφοι δεν ανησυχούν πολύ για τους νόμους κάθε πολιτείας και κάθε κράτους, μολονότι προσπαθούν να είναι χρήσιμοι και να υποδεικνύουν το ἀγαθόν. Το νόμιμο δεν είναι απαραίτητα ηθικό, ούτε και το ηθικό είναι πάντα νόμιμο, ενώ η ίδια πράξη, ανάλογα με την προαίρεση και τις συνθήκες, μπορεί άλλοτε να είναι ενάρετη και άλλοτε όχι ή να αξιολογείται διαφορετικά (π.χ. φόνος σε περίπτωση πολέμου και σε περίπτωση ειρήνης, σε άμυνα, εν βρασμώ ή από επιλογή). Δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές από τους φιλοσόφους, πέρα από την άσκηση της φρόνησης.

1# Ἰδών ποτε νεανίσκον θηλυνόμενον, «οὐκ αἰσχύνῃ,» ἔφη, «χείρονα τῆς φύσεως περὶ σεαυτοῦ βουλευόμενος; ἡ μὲν γάρ σε ἄνδρα ἐποίησε, σὺ δὲ σεαυτὸν βιάζῃ γυναῖκα εἶναι. «Όταν κάποια φορά είδε έναν νέο να συμπεριφέρεται με γυναικείο τρόπο, είπε: ‘Δεν ντρέπεσαι να αποφασίζεις για τον εαυτό σου χειρότερα από αυτά που αποφάσισε η φύση; Γιατί η φύση σε έκανε άντρα, ενώ εσύ υποχρεώνεις τον εαυτό σου να είναι γυναίκα.» (πηγή: Διογένης Λαέρτιος, Βίοι φιλοσόφων 6.2.65). Δεν διαφεύγει εδώ η υπονοούμενη ιεράρχηση των φύλων με τη γυναίκα υποδεέστερη, ήταν όμως και η αρχαιοελληνική κοινωνία αρκετά σεξιστική κοινωνία, αλλά και αρκετά τακτικά σε εμπόλεμη κατάσταση. Διαδραμάτιζε άρα σημαντικό ρόλο στις κοινωνικές αυτές πεποιθήσεις η αυξημένη σωματική δύναμη του αντρικού φύλου, για την προστασία της μικρότερης ή ευρύτερης κοινότητας και ομάδας. Βλ. επίσης στον συλλογικό τόμο του Hubbard (2003).

2# Ενδεικτικά βλ. de Vogel (1966), πιο πρόσφατα Gaca (2003).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

de Vogel, Cornelia J. 1966. Pythagoras and early pythagoreanism: an interpretation of neglected evidence of the philosopher Pythagoras. Assen, Netherlands: Royal Van Gorcum.

Gaca, Kathy. 2003. The Making of Fornication: Eros, Ethics, and Political Reform in Greek Philosophy and Early Christianity. Berkeley:  University of California Press.

Hubbard, Thomas K. (επιμ.) 2003. Homosexuality in Greece and Rome: a sourcebook of basic documents. Berkley: University of California Press.

____________________________________________________________

Από:http://www.respublica.gr/2017/10/column/homo/

κοινωνική νευροεπιστήμη: χάπια για κοινωνικά ευαίσθητους σε τιμή ευκαιρίας …


κοινωνική νευροεπιστήμη: χάπια για κοινωνικά ευαίσθητους σε τιμή ευκαιρίας

ο εγκέφαλος: το νέο μεγάλο κόλπο

Ηενασχόληση, σε βαθμό εμμονής, με το ανθρώπινο (και όχι μόνο) γονιδίωμα μέσα στα τεχνοεπιστημονικά εργαστήρια όλου του κόσμου είναι μάλλον γνωστή. Και δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για έχει μια εικόνα των σχετικών εξελίξεων. Βιβλία εκλαϊκευμένης επιστήμης, ντοκυμαντέρ, άρθρα σε εφημερίδες και φυσικά η μεγα-μηχανή της μαζικής κουλτούρας που λέγεται κινηματογράφος δεν χάνουν ευκαιρία να μας διαφωτίζουν για τα θαύματα (ή τραύματα) της γενετικής. [1] Ωστόσο, υπάρχει και μια άλλη πλευρά της βιοτεχνο-καπιταλιστικής ανάπτυξης που (κακώς, κατά τη γνώμη μας) δεν τυγχάνει πάντα ανάλογης προσοχής. Ενδεχομένως γιατί, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν έχει να επιδείξει πρακτικές εφαρμογές σε αντίστοιχη έκταση και με την ανάλογη αποτελεσματικότητα. Αναφερόμαστε σε όλους εκείνους τους επιστημονικούς κλάδους που στεγάζονται κάτω από τον ευρύτατο όρο «νευροεπιστήμες». Ως ειδικός κλάδος της βιολογίας, δεν είναι ιδιαίτερα καινούριος. Η γέννηση των νευροεπιστημών στη σύγχρονη μορφή τους, που εστιάζει κατά βάση στον εγκέφαλο και στους νευρώνες ως τη βασική λειτουργική μονάδα του νευρικού συστήματος, ανάγεται στα τέλη του 19ου αιώνα και στα πειράματα των Golgi και Cajal που επέτρεψαν την οπτικοποίηση των νευρώνων και των διακλαδώσεών τους. Κι από αυτή την άποψη, οι νευροεπιστήμες είναι μάλλον ελαφρώς παλαιότερες της γενετικής.
Χωρίς να έχουμε ψάξει ιδιαίτερα την ιστορία της νευροεπιστήμης, η αίσθησή μας είναι ότι δεν ακολούθησε τη φρενιτώδη πορεία της γενετικής [2]. Κάτι που όμως έχει αρχίσει να αλλάζει τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Από τεχνική άποψη, τουλάχιστον δύο παράγοντες συνέβαλαν στην αναγέννηση των νευροεπιστημών. Από τη μία, ήταν η ανάπτυξη νέων μεθόδων καταγραφής της δραστηριότητας του εγκεφάλου (όπως οι αμφίβολης αξιοπιστίας, ή μάλλον αμφίσημης ερμηνευσιμότητας, απεικονιστικές τεχνικές, σαν την fMRI) και από την άλλη η αύξηση της ισχύος των υπολογιστών που άνοιξε το δρόμο για την ανάπτυξη υπολογιστικών μοντέλων των βιολογικών νευρωνικών δικτύων. Από τεχνική άποψη… Γιατί αυτή από μόνη της δεν αρκεί για να εξηγήσει την νευρο-αναγέννηση. Αλλά για τις μη τεχνικές αιτίες αυτής της αναγέννησης θα μιλήσουμε παρακάτω.

Συνέχεια