Τα γράμματα του Μπετόβεν στην ‘Αθάνατη Αγαπημένη’…


Μεταφράζει ο Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης

Το καλοκαίρι το 1812 μετά από οδηγίες γιατρού, ο Μπετόβεν πήγε στα λουτρά της Τσέχικης Teplitz. Η υγεία του δε βελτιώθηκε, αλλά εκεί έκανε πολλές γνωριμίες, όπως με τον Γκαίτε. Ένα άλλο ενδιαφέρον περιστατικό του καλοκαιριού αυτού ήταν τα μυστηριώδη γράμματα που έγραψε ο συνθέτης σε κάποια «Αθάνατη Αγαπημένη». Εικασίες λένε πως επρόκειτο για μία από τις Giulieta Guicciardi, Thereza von Brunswick, Amalia Seebald ή Antonie Brentano. Είναι γνωστό πως όλες αυτές οι γυναίκες κάποια στιγμή ήταν το αντικείμενο προσοχής του Μπετόβεν. Οι πιο πρόσφατες έρευνες δείχνουν περισσότερο το πρόσωπο της τελευταίας, Antonie Brentano, ως της πλέον πιθανής ταυτότητας του έρωτά του. Τα γράμματα που ακολουθούν βρέθηκαν μετά το θάνατό του στα προσωπικά του αντικείμενα. Η γραφή του είναι θυελλώδης και δεν ακολουθεί συντακτικούς κανόνες, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες των πρωτοτύπων.

6 Ιουλίου, πρωί

Άγγελέ μου, εσύ όλα μου, εαυτέ μου – μόνο λίγες λέξεις σήμερα, και μάλιστα με μολύβι (με το δικό σου) – μόνο μέχρι αύριο είναι εξακριβωμένη η διαμονή μου – τι αχρείαστο χάσιμο χρόνου σε τέτοιες λεπτομέρειες – προς τι αυτή η βαθιά θλίψη, όταν μιλάει η ανάγκη – μπορεί η αγάπη μας να υπάρχει χωρίς θυσίες – χωρίς να απαιτεί τα πάντα; Δεν μπορείς ν’ αποφύγεις το γεγονός πως είσαι είσαι ολότελα δική μου κι εγώ ολότελα δικός σου –Θεέ μου, κοίτα έξω την ωραία φύση και γαλήνεψε το πνεύμα σου και αναλογίσου αυτά που πρέπει να γίνουν – ο έρωτας δίκαια απαιτεί τα πάντα, έτσι γίνεται για μένα με σένα και για σένα με μένα – Αλλά ξεχνάς τόσο εύκολα ότι πρέπει να ζήσω για μένα και για σένα· εάν ήμασταν απολύτως ενωμένοι θα αισθανόσουν τον πόνο μονάχα όσο εγώ – Το ταξίδι μου ήταν τρομακτικό· Δεν είχα φτάσει εδώ μέχρι χθες στις 4:00 το πρωί. Του έλλειπαν άλογα κι έτσι ο ηνίοχος επέλεξε άλλη διαδρομή, αλλά τι απαίσια ήταν· στον τελευταίο σταθμό με προειδοποίησαν  να μην ταξιδέψω νύχτα· Με φοβέρισε ένα δάσος, αλλά αυτό με έκανε μόνο πιο πρόθυμο – και έκανα ένα λάθος. Η άμαξα τσακίστηκε στον άθλιο δρόμο, έναν δρόμο απύθμενης λάσπης. Χωρίς τους αμαξάδες που είχα μαζί μου θα είχα παραμείνει κολλημένος στο δρόμο. Ο Esterhazy, που πήρε τον συνηθισμένο δρόμο για εδώ, είχε την ίδια τύχη με οκτώ άλογα που είχα εγώ με τέσσερα – Κι όμως πήρα κάποια ευχαρίστηση από αυτό, όπως κάνω πάντα όταν ξεπερνάω δυσκολίες – Τώρα μια γρήγορη αλλαγή σε πράγματα εσωτερικά από τα εξωτερικά πράγματα. Θα δούμε σίγουρα ο ένας τον άλλον σύντομα· Επιπλέον, σήμερα δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί σου τις σκέψεις που είχα κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών που αγγίζουν την ίδια τη ζωή μου – Εάν οι καρδιές μας ήταν πάντα κοντά μεταξύ τους, δε θα είχα καμία από αυτές. Η καρδιά μου είναι γεμάτη από τόσα πολλά πράγματα να σου πω – αχ – υπάρχουν στιγμές που αισθάνομαι ότι η ομιλία δεν αξίζει τίποτα – Χαμογέλα – να παραμείνεις ο πιστός μου, ο μοναδικός μου θησαυρός, όλα μου, όπως εγώ για σένα. Οι θεοί πρέπει να μας στείλουν τα υπόλοιπα, αυτά που πρέπει και πρόκειται να γίνουν για μας-

Πιστά δικός σου

Ludwig

6 Ιουλίου, Βράδυ, Δευτέρα

Υποφέρεις, αγαπημένο μου πλάσμα – μόλις τώρα έμαθα ότι τα γράμματα πρέπει να αποστέλλονται πολύ νωρίς το πρωί από Δευτέρα έως Πέμπτη – τις μόνες ημέρες που η ταχυδρομική άμαξα πηγαίνει από εδώ και στην Κ. – Υποφέρεις – Αχ, όπου κι αν είμαι, εκεί θα είσαι κι εσύ – θα το κανονίσω μαζί σου να ζήσουμε μαζί. Τι ζωή!!! Έτσι!!! χωρίς εσένα – κυνηγημένοι από την καλοσύνη των ανθρώπων εδώ και εκεί – που εγώ λίγο θέλω να τ’ αξίζω όσο τ’ αξίζω – Η ταπεινότητα του ανθρώπου προς τον άνθρωπο – με πονάει – και όταν θωρώ τον εαυτό μου σε σχέση με το σύμπαν, τι είμαι εγώ και τι είναι Αυτός – τον οποίο αποκαλούμε τον σπουδαιότερο – και όμως – εδώ βρίσκεται το θεϊκό στον άνθρωπο – δακρύζω όταν σκέφτομαι ότι μάλλον δε θα λάβεις τα πρώτα νέα από μένα μέχρι το Σάββατο – Όσο κι αν μ ‘αγαπάς – Εγώ σ’ αγαπώ περισσότερο – αλλά ποτέ μην αποκρύψεις τον εαυτό σου από μένα – καλή νύχτα – Αφού λούστηκα[1] πρέπει να πάω για ύπνο – Θεέ μου – τόσο κοντά! Τόσο μακριά! Δεν είναι η αγάπη μας μια πραγματικά ουράνια κατασκευή, αλλά και τόσο σταθερή όπως ο θόλος του ουρανού;

Καλημέρα, στις 7 Ιουλίου

Αν και ακόμα στο κρεβάτι, σκέφτομαι εσένα, Αθάνατη Αγαπημένη μου, τώρα και τότε με χαρά, ύστερα με θλίψη, περιμένοντας να μάθω αν η μοίρα θα μας εισακούσει ή όχι – μπορώ να ζήσω μόνο εξ ολοκλήρου με σένα ή καθόλου – Ναι, είμαι αποφασισμένος να περιπλανιέμαι τόσο καιρό μακριά από σένα μέχρι να μπορώ να πετάξω στην αγκαλιά σου και να πω ότι μαζί σου είμαι εκεί που πραγματικά ανήκω, και να μπορώ να στείλω την ψυχή μου τυλιγμένη μέσα σου στη γη των πνευμάτων – Ναι, δυστυχώς θα πρέπει να είναι έτσι – να είσαι ικανοποιημένη γνωρίζοντας την πίστη μου σε σένα. Καμία άλλη ποτέ δεν θα μπορέσει να αποκτήσει την καρδιά μου – ποτέ – ποτέ – Θεέ, γιατί πρέπει κάποιος να χωρίζεται από αυτήν που τόσο αγαπάει. Και όμως η ζωή μου στην V είναι πλέον μια άθλια ζωή – η αγάπη σου με κάνει ταυτόχρονα τον ευτυχέστερο και τον δυστυχέστερο των ανδρών – Στην ηλικία μου χρειάζομαι μια σταθερή, ήρεμη ζωή – μπορεί να είναι έτσι στη δική μας σχέση; Άγγελέ μου, μόλις μου είπαν πως η ταχυδρομική άμαξα φεύγει κάθε μέρα – οπότε, θα πρέπει να κλείσω αμέσως, ώστε να λάβεις το γράμμα αμέσως – Να είσαι ήσυχη, μόνο με μια ήρεμη εξέταση της ύπαρξής μας μπορούμε να επιτύχουμε το σκοπό μας να ζήσουμε μαζί – Να είσαι ήσυχη – να μ’ αγαπάς – σήμερα – χθες – τι απελπισμένη η επιθυμία για σένα – εσένα – εσένα – ζωή μου – όλα μου – αντίο. Ω συνέχισε να μ ‘αγαπάς – ποτέ μην υποτιμήσεις την πιο πιστή καρδιά του αγαπημένου σου.

πάντα δικός σου

πάντα δική μου

πάντα δικοί μας

Πηγή

[1] Ο Μπετόβεν έγραψε τα τρία αυτά γράμματα το 1812 ενώ βρισκόταν για θεραπεία στα ιαματικά λουτρά του Toeplitz στη Βοημία


Aπό:http://eranistis.net/wordpress/2017/10/23/letters-beethoven/

Ιστορίες δυστοπίας | Για το κράτος, ρε γαμώτο! …


Κάθε ομοιότητα με την πραγματικότητα καλά σας φαίνεται έτσι είναι

Η Γιώτα δουλεύει δέκα χρόνια. Γραμματέας, πωλήτρια, σερβιτόρα, φυλλάδια, σε voucher, ότι έβρισκε τελοσπάντων από μεροκάματο. Η Γιώτα κουβαλώντας παραμάνες σακατεύτηκε αλλά συνέχιζε να δουλεύει.

Μια μέρα κατήγγειλε έναν εργοδότη στην επιθεώρηση εργασίας για πολλά απλήρωτα. Κι εκεί της είπαν «Μωρέ μικρή πόλη, μήπως να το σκεφτείς καλύτερα πριν τον κάψεις τον άνθρωπο; Ξέρεις, υπάρχουν και κάτι σκατόψυχοι που καταγγέλλουν εργοδότες και για λιγότερα από σένα και μας τρέχουν». Στο ΙΚΑ της είπαν «Μωρέ δε μας έχει δώσει δείγματα αλλά μήπως να τα βρεις μαζί του;». Κι όμως είχε δώσει δείγματα αφού έλεγχος ΙΚΑ για ανασφάλιστη εργασία σε πολλά άτομα στο παρελθόν του ‘κόψε ένα πρόστιμο δεκάδων χιλιάδων ευρώ. Η Γιώτα έκανε την καταγγελία γνωρίζοντας πως δε θα ξαναδουλέψει σερβιτόρα μετά από αυτό, γιατί σε μια μικρή κλειστή κοινωνία όλα μαθαίνονται και κανείς δε θέλει άτομα που τολμούν να σηκώσουν κεφάλι στην αδικία.

Ο Λευτέρης δουλεύει σερβιτόρος δέκα χρόνια. Στις σεζόν, η μέση και τα χέρια του διαλύθηκαν. Πέρυσι δούλεψε με voucher. Όσο οι λογαριασμοί μαζεύονταν στην πόρτα εκείνος αγωνιούσε πότε θα πληρωθεί από το υπουργείο και οι απαντήσεις που έπαιρνε ήταν ασαφείς και απροσδιόριστες αλλά πάντα κατέληγαν στο «Κάνε υπομονή».

Φέτος μπήκε σε άλλο voucher και του είπαν «Ώπα Λευτεράκη. Το κράτος θέλει να γλυτώσει με τους voucherάκηδες και για να συνεχίσεις σε αυτό θα κοπεί η κάρτα ανεργίας σου». Με την καινούρια ρύθμιση της ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, όταν συμμετέχεις σε voucher θεωρείσαι πως λαμβάνεις κατάρτιση. Δηλαδή είσαι σε μια διαδικασία εκπαίδευσης. By the way, αν σπουδάζεις σε ΑΕΙ/ΤΕΙ δε δικαιούσαι να έχεις κάρτα ανεργίας. Γιατί το να σπουδάζεις σήμερα σημαίνει πως δε γίνεται ταυτόχρονα να είσαι και άνεργος ή άνεργη.

Μπορεί να θεωρείται και προνόμιο τελικά! Αν όμως στα 2 προηγούμενα χρόνια συμμετείχες ξανά σε voucher, ώπα, δε μπορείς να κρατήσεις κάρτα ανεργίας συμμετέχοντας και φέτος σε voucher. Πολλά δε ζητάς άχρηστο τεμπελόσκυλο που βολεύεσαι με voucher ; Μήπως δε σε ενδιαφέρει να εργαστείς και θες να εκμεταλλεύεσαι το κράτος μας ; (Ενημερωτικά αν σπουδάζεις σε ΙΕΚ μπορείς να έχεις κάρτα ανεργίας, για περισσότερα εδώ).

«Δηλαδή το ότι δε θέλω να δουλέψω για 2 ευρώ την ώρα και να με εκμεταλλεύονται σαν σκλάβο, σημαίνει ότι βολεύομαι στην ανεργία;» ρωτάει ο Λευτέρης έτοιμος να εκραγεί.

«Ναι πρέπει να δουλέψεις σε οτιδήποτε υπάρχει», έρχεται η ψυχρή φωνή του κράτους των αφεντικών και της γραφειοκρατείας.

«Μα αν έβρισκα δουλειά δε θα έκανα αιτήσεις στα voucher».

«Αυτό που ισχυρίζεσαι δεν αποδεικνύεται».

Η Φωτεινή αποφάσισε να πάει σεζόν με την ελπίδα να μπορέσει να βγάλει τα έξοδα του χειμώνα σπουδάζοντας σε άλλη πόλη. Ένιωσε τυχερή αρχικά γιατί συμφώνησε να δουλεύει 8ωρο – 5νθήμερο με 1300 το μήνα. Τελικά δούλευε σχεδόν διπλοβάρδια κάθε μέρα με λιγότερα από τα μισά από ότι είχε συμφωνηθεί. Διεκδίκησε τα χρήματά της. Βρήκε τη μεθοδευμένη αδιαφορία της επιθεώρησης εργασίας και του ΙΚΑ αλλά και σωματικές απειλές και ψυχολογική βία από το αφεντικό της.

Ο Λεωνίδας δουλεύει κάθε μέρα λάντζα και σχολάει ξημερώματα. Παίρνει 2 την ώρα και τα χρωστούμενα έχουν φτάσει τους 3 μήνες. «Άμα σ’ αρέσει. Αλλιώς φύγε.» απάντησε το αφεντικό, όταν τα ζήτησε. Ο Λεωνίδας δουλεύει μαύρα και φοβάται να καταγγείλει το αφεντικό του γιατί ξέρει πως σε αυτή την σκατόπολη δε θα ξαναβρεί δουλειά, τουλάχιστον στον επισιτισμό.

Ο Τάσος έχει δύο παιδιά. Δούλευε 20 χρόνια σε εργοστάσιο. Τελευταία, πληρωνόταν έναντι μα απολύθηκε και τα χρωστούμενα είναι σχεδόν 40000. Το αφεντικό του χέστηκε αφού όλα του τα εργοστάσια είναι στα Σκόπια.  Ο Τάσος ξεκίνησε δικαστήρια. Απειλήθηκε. Οι συνάδελφοί του φοβήθηκαν, σώπασαν και δε διεκδίκησαν τίποτα. Ένας από αυτούς έπιασε δουλειά σε εργολάβο και σκοτώθηκε την ώρα που δούλευε.

Η Ελένη δουλεύει δέκα χρόνια γραμματέας. Της ανακοίνωσαν πως το τμήμα που δουλεύει κλείνει και έχει δυο επιλογές: να παραιτηθεί ή να δεχτεί οποιοδήποτε άλλο πόστο της αναθέσουν. Αλλά αν δε βρεθεί πόστο για αυτήν, πρέπει να παραιτηθεί. «Μη χαλάμε τις καρδιές μας τώρα τόσα χρόνια γνωριζόμαστε, μια οικογένεια είμαστε. Α, παρεμπιπτόντως παντρεύτηκες πρόσφατα, σκέφτεστε κάνα παιδάκι;»

Επιβιώνοντας στη δυστοπία, όπου αν σηκώσεις κεφάλι στην αδικία, χιλιάδες σφυριά ξεκινούν να σε σφυροκοπούν ανελέητα μέχρι να ισιώσεις. Μέχρι να ‘ρθεις στα μέτρα του μηχανισμού της κρεατομηχανής που αλέθει κορμιά και παράγει κέρδος. Μέχρι να απογοητευτείς, να συμβιβαστείς, να σκύψεις το κεφάλι.

Η γραφειοκρατεία, βασικός πυλώνας του κρατικού μηχανισμού, ένας ανελέητος και απρόσωπος, υγρός και σκοτεινός πύργος, έχει χτιστεί έτσι ώστε να διασφαλίζει την «ευημερία», το κέρδος και την «ομαλή» λειτουργία του κράτους, τα συμφέροντα των καταπιεστών, των αφεντικών, της κυριαρχίας.

Όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός, κανένας άλλος κόσμος δεν είναι εφικτός.

Υ.Γ. Το τέλος όπως θα έπρεπε να είναι: Ένα πρωί ο πύργος του Κάφκα κάηκε και τα εκατομμύρια έγγραφά του σκόρπιζαν στον αέρα τη μυρωδιά της στάχτης. Η κρεατομηχανή καταστράφηκε από εκατομμύρια χέρια καταπιεσμένων ενώ τα κεφάλια των καταπιεστών στόλιζαν τις πλατείες. Ο Λευτέρης, η Γιώτα, ο Τάσος, η Ελένη, ο Λεωνίδας, η Φωτεινή χαμογελούσαν ξανά. Είχαν κερδίσει την ελευθερία τους, με θάνατο στο θάνατο, από αγάπη για ζωή.

Vectrum

Κυρά εισαγγελέα μου…


Κυρά εισαγγελέα μου.. Κάνε όσες έρευνες θες. Δεν θα βγάλεις άκρη.
Δεν εξυπηρετούμε συμφέροντα. Δεν πληρωνόμαστε από κανέναν. Δεν φοβόμαστε την φυλακή γιατί την έχουμε γνωρίσει. Δεν μας νοιάζει το προσωπικό μας συμφέρον. Δεν μας απασχολεί η δική μας επιβίωση και μόνο. Δεν ζητάμε ψήφο. Δεν ζούμε στον μικρόκοσμο μας. Δεν θέλουμε καριέρα λεφτά και ατομική ανάδειξη.

Είμαστε αυτοί που τους κόψαν το ρεύμα. Που τους έβγαλαν σε πλειστηριασμό το σπίτι. Που ‘μειναν άνεργοι. Που δεν έχουν να πληρώσουν εισιτήριο. Που τους εκβιάζει ο εργοδότης τους. Που πεθαίνουν σε εργατικό ατύχημα. Που δουλεύουν για 300 ευρω. Που δεν θα πάρουν σύνταξη ποτέ. Που δεν έχουν να πληρώσουν το νοίκι.

Είμαστε η τάξη που υποφέρει. Γιατί φοβάται ότι άμα εξεγερθεί θα την δικάσεις εσύ…

Αλλά υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται κάτι περισσότερο από το δικό σου δικαστήριο. Μην τυχόν τους δικάσει η συνείδηση τους και βγούνε λάθος ..

Πηγή: Γιώργος Καλαϊτζίδης (Μέλος του «Ρουβίκωνα») – f/b 


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/10/blog-post_818.html

Για ένα πουκάμισο αδειανό…


Κινητοποιήσεις για την Καταλωνία

«Ο πατριωτισμός αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο των καθαρμάτων»

Αυτή η ρήση του Βρετανού λογοτέχνη Σάμιουελ Τζόνσον τριγυρίζει έντονα στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό με την έξαρση της πολιτικής κρίσης στην Καταλονία. Πολύ περισσότερο από χθες, όταν από τη μία η ισπανική Γερουσία ενέκρινε την εφαρμογή του άρθρου 155 του Συντάγματος για την άρση της αυτονομίας της Καταλονίας κι από την άλλη η καταλανική Βουλή κήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία της περιοχής.

Ανέκαθεν έτρεφα μεγάλη αντιπάθεια στους εθνικισμούς όλων των ειδών και τα σημαιάκια και όχι μόνο επειδή πιστεύω, όπως είχε πει και ο θείος Κάρολος, ότι οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα. Θυμάμαι πολύ καλά τι συνέβη στη Γιουγκοσλαβία και δεν θα ήθελα να δω το ίδιο σκηνικό να επαναλαμβάνεται πουθενά, έστω και σε πολύ πιο ήπια εκδοχή. Πόσο μάλλον στην Ισπανία, μια χώρα που γνωρίζω και αγαπώ ιδιαίτερα με όλες τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις της.

Δεν θα σταθώ στην ιδιαίτερη ιστορική και πολιτισμική ταυτότητα των Καταλανών, στην άγρια καταπίεση που υπέστησαν από τη χούντα του Φράνκο, ούτε στη θεμιτή διεκδίκησή τους για ένα νέο καταστατικό αυτονομίας το οποίο σαμποτάριζε συστηματικά η ισπανική Δεξιά (η σημερινή έκρυθμη κατάσταση είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό δικό της έργο). Προτιμώ να μιλήσω για το πώς οι διάφορες πατρίδες και σημαίες καλύπτουν τα πραγματικά προβλήματα που ταλανίζουν ολόκληρη την ισπανική επικράτεια, συμπεριλαμβανομένης και της Καταλονίας.

Η «αδερφή» μας Ισπανία ήταν ανέκαθεν πρωταθλήτρια στην ανεργία στην Ευρώπη. Στα χρόνια του μνημονίου δώσαμε σκληρές μάχες για να την ξεπεράσουμε και τα καταφέραμε. Η Ισπανία άρχισε να βιώνει το δικό της «μνημόνιο» από την εποχή ακόμα που κυβερνούσε ο σοσιαλιστής Θαπατέρο και ανέβασε σε άλλα επίπεδα ο (πολύ) δεξιός Μαριάνο Ραχόι.

Ωστόσο, στα χρόνια της σκληρής νεοφιλελεύθερης λιτότητας και της διαφθοράς που διαπερνά το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα από άκρη σε άκρη, προσφέρθηκε στον Ραχόι ένα «θείο δώρο»: η Καταλονία, την οποία δαιμονοποίησε στο έπακρο γιατί χρειαζόταν έναν εχθρό.

Ολα τα προηγούμενα χρόνια ζήσαμε ένα γερό μπρα-ντε-φερ ανάμεσα στη σκληρή, διεφθαρμένη και με χουντικά κατάλοιπα ισπανική δεξιά και την επίσης διεφθαρμένη εθνικιστική καταλανική δεξιά. Σε αυτό το έργο δεν υπάρχουν «καλοί» πρωταγωνιστές. Είναι τουλάχιστον αστείο να βλέπεις να πουλάνε σήμερα πατριωτισμό και ηρωισμό οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις που έχουν ρημάξει την Καταλονία. Ο Κάρλες Πουτζντεμόν, ο τοπικός πρωθυπουργός με το επίθετο-γλωσσοδέτη, ανήκει στο «φιλελεύθερο» κόμμα CDC, βασική συνιστώσα της πρώην εθνικιστικής συμμαχίας CiU (Convergencia i Unio), της πατριωτικής καταλανικής δεξιάς που κυβέρνηση – και καταλήστευσε – την Καταλονία από το 1978 μέχρι σήμερα, με εξαίρεση το διάστημα 2003 – 2010).

Αυτή η νεοφιλελεύθερη και βρώμικη Δεξιά ξεκίνησε να εφαρμόζει ένα σκληρό «μνημόνιο» στην Καταλονία από το 2010, όταν επέστρεψε στην εξουσία υπό την αρχηγία του Αρτούρ Μας κι ένα χρόνο πριν εκλεγεί στην κεντρική κυβέρνηση ο Μαριάνο Ραχόι. Το πλάσαρε μάλιστα με ένα εύπεπτο περιτύλιγμα: «Δεν φταίμε εμείς, ο Ραχόι μας αναγκάζει που μας μείωσε τον προϋπολογισμό», «είμαστε οι πλουσιότεροι και ταϊζουμε τους φτωχούς Ισπανούς με τα ωραία μας λεφτά», «μόνοι μας θα είμαστε καλύτερα».

Οι περικοπές και η φτωχοποίηση προκάλεσαν έντονη δυσαρέσκεια μεταξύ των Καταλανών, οι οποίοι σε σημαντικό ποσοστό τους αντί να στραφούν κατά των πραγματικών ενόχων (του ακραίου καπιταλισμού και του Ραχόι, αλλά και του Μας και της ανάλογης κατευθυντήριας γραμμής της ΕΕ την οποία ωστόσο υποστηρίζουν ένθερμα) άρχισαν όντως να πιστεύουν ότι μόνοι τους θα είναι καλύτερα. Τόσο ώστε να αναδείξουν πρώτο στις τοπικές εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2015 τον δεξιοαριστερό συνασπισμό Junts Pel Si (Μαζί για το ναι) με κεντρικό σύνθημα την ανεξαρτησία της Καταλονίας.

Ενα από τα παράδοξα της ιστορίας είναι ότι η εθνικιστική καταλανική Αριστερά της ERC (Esquerra Republicana Catalana) συμμάχησε προεκλογικά χωρίς πρόβλημα με μια κάθε άλλο παρά άφθαρτη Δεξιά. Αυτό το «αταίριαστο» ζευγάρι κυβερνούσε μέχρι σήμερα την Καταλονία και με τη στήριξη των αντικαπιταλιστών εθνικιστών (!) της CUP με μόνο κοινό σημείο και στόχο την ανεξαρτησία, αφήνοντας στην άκρη τα σοβαρά κοινωνικά προβλήματα.

Κατά τα άλλα, οι Καταλανοί συνέχιζαν να φτωχοποιούνται και να χάνουν – αρκετοί από αυτούς– τα σπίτια τους από τις τράπεζες, χωρίς κυρίως οι «αριστεροί» της συγκυβέρνησης να συγκινούνται ιδιαίτερα για αυτό. Αρκούσε το μαγικό ραβδάκι της ανεξαρτησίας που θα έλυνε μονομιάς όλα τα κακώς κείμενα.

Πολύ σωστά είπε η αντιπρόεδρος της αυτόνομης κυβέρνησης της Βαλένθια Μόνικα Ολτρα «η σημαία σκεπάζει όλα τα προβλήματα» σε συνέντευξή της πριν λίγες μέρες στην καταλανική εφημερίδα El Periodico. Πολύ σωστά, αρκετοί προοδευτικοί διανοούμενοι και δημοσιογράφοι, ανάμεσά τους ο εξαίρετος Καταλανός ακαδημαϊκός Βισένς Ναβάρο, δεν παύουν να επαναλαμβάνουν ότι το πρόβλημα δεν είναι η Καταλονία ούτε η Ισπανία, αλλά οι εφαρμοζόμενες νεοφιλελεύθερες πολιτικές και το ελλειμματικό δημοκρατικό πολίτευμα που απέκτησε η χώρα μετά τον θάνατο του δικτάτορα.

Το ερώτημα που θα μείνει μετέωρο, στο μεταξύ, είναι κατά πόσο ο Ραχόι φέρθηκε εντελώς απερίσκεπτα όταν αποφάσισε να απαντήσει με σιδηρά πυγμή στο μπαϊράκι των Καταλανών, με αποκορύφωμα τα ΜΑΤ που σάπισαν στο ξύλο τον κόσμο που ήθελε να ψηφίσει ή αν αντίθετα, φέρθηκε πολύ έξυπνα – για τα δικά του συμφέροντα πάντα – με τους Καταλανούς αυτονομιστές στον ακούσιο ρόλο του «χρήσιμου ηλιθίου».

Τον Αύγουστο, για πρώτη φορά στα χρονικά της μεταπολιτευτικής Ισπανίας, κλήθηκε ένας εν ενεργεία πρωθυπουργός να καταθέσει στον εισαγγελέα για το τεράστιο σκάνδαλο που αφορά στα μαύρα ταμεία του Λαϊκού Κόμματος. Κανονικά, όλη η χώρα θα ήταν στα κάγκελα αν στο μεταξύ οι περισσότεροι δεν ήταν απασχολημένοι με το επικείμενο δημοψήφισμα στην Καταλονία.

Πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε ότι η Ισπανία έκλεψε από την Ελλάδα τον τίτλο της χώρας με το υψηλότερο δημόσιο έλλειμμα στην ΕΕ παρά τις δρακόντιες περικοπές του Ραχόι. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το ισπανικό έλλειμμα το 2016 ανήλθε στο 4,3% του ΑΕΠ. Ελάχιστοι ασχολήθηκαν. Ακόμα λιγότεροι ήταν εκείνοι που πήραν χαμπάρι ότι χθες, η ισπανική Γερουσία, αμέσως μετά το άρθρο 155, ενέκρινε την εφαρμογή της CETA, της διαβόητης συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου μεταξύ Καναδά και Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε η καταλανική ανεξαρτησία, κάποιοι θα έπρεπε να την εφεύρουν…

DIYbio: η βελτίωση του εαυτού στον 21ο αιώνα…


DIYbio

Θα υπέθετε κανείς ότι οι biohackers είναι ένα περιθωριακό πρωτοκοσμικό φαινόμενο, κάποιοι “κολλημένοι” εδώ κι εκεί. Πράγματι, από αριθμητική άποψη οι biohackers μπορεί να είναι λίγοι / λίγες, προς το παρόν. Από ιδεολογική άποψη όμως το biohacking υποδεικνύει κάτι πλειοψηφικό. Σύμφωνα με έναν ορισμό:

Biohacking είναι ένα όνομα που ακούγεται τρελό για κάτι που δεν είναι καθόλου τρελό: την επιθυμία να είμαστε η απόλυτα καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.

Πριν παρασυρθεί, λοιπόν, κάποιος απ’ το δεύτερο συνθετικό του όρου, το “-hacking”, θεωρώντας ότι αφορά κάποιους “πιστιρικάδες κατσαβιδάκηδες”, χρειάζεται προσοχή στο πως μπορεί να εννοηθεί, σε συνθήκες 21ου αιώνα, “η απόλυτα καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας”.
Το πρώτο και ιστορικά τεκμηριώσιμο, είναι ότι αυτή η επιθυμία ανήκει στον πολύ ευρύ και γενικό κύκλο των επιθυμιών “βελτίωσης του εαυτού” και “φροντίδας του εαυτού”, που αφορά τις πρωτοκοσμικές κοινωνίες απ’ την δεκαετία του 1970 και μετά. Απ’ τα γυμναστήρια ως τον υγιεινισμό και απ’ τις πλαστικές επεμβάσεις μέχρι την χημεία της “βελτίωσης της απόδοσης”, στο μεγαλύτερο μέρος της αυτή η δέσμη κοινωνικών πρακτικών περιστράφηκε γύρω από μια βασική ιδέα: της αιώνιας νεότητας. Στο όνομα της “απόδοσης” (σε διάφορες μορφές της: απ’ την σεξουαλική ως την διανοητική) το ιστορικό περιεχόμενο που είχε για 4 περίπου δεκαετίες η “φροντίδα και η βελτίωση του εαυτού” ήταν αντι-γηραντικό.
Μέσα σ’ αυτόν τον πολύ πλατύ, δεδομένο και κοινωνικά “χωνεμένο” ιστορικό κύκλο κοινωνικών πρακτικών, το biohacking (με το “τρελό” του όνομα…) έρχεται να προσθέσει ή/και να αναδείξει κάτι ιδιαίτερο. Την έννοια της “βέλτιστης εκδοχής του εαυτού”. Αυτή η έννοια της “βέλτιστης εκδοχής” είναι η αποδοχή του 1.0, 2.0, 3.0 κλπ, της κάθε φορά βέλτιστης εκδοχής των software: το biohacking γεννιέται, κατ’ αρχήν σαν έννοια, απ’ το διαρκές upgrading των πληροφορικών μηχανών.
Μ’ άλλα λόγια το σύγχρονο τεχνολογικό περιβάλλον είναι το εννοιακό περιβάλλον μιας καινούργιας ιστορικής φάσης της “βελτίωσης και της φροντίδας του εαυτού”. Μέσα σ’ αυτό, το hacking, δεν είναι τίποτα άλλο απ’ την do it yourself προσέγγιση της “αυτοδιάθεσης” αυτής της επιθυμίας (για φροντίδα και βελτίωση…). Όσο για το bio; Αφορά τον προσανατολισμό: φροντίδα και βελτίωση του εαυτού μέσω της βιολογίας και των βιοτεχνολογιών. Η αντι-γήρανση παραμένει σταθερός στόχος αναφοράς. Όμως δεν είναι πια μόνη της. Η φροντίδα και η βελτίωση του εαυτού προσδιορίζονται πλέον και με βάση τις “δυνατότητες” που υπόσχονται οι νέες τεχνολογίες: είναι τέτοιο πράγμα (φροντίδα και βελτίωση…), για παράδειγμα, το να ανοίγεις τις πόρτες ή τον υπολογιστή σου με ένα νεύμα…

Παρότι το biohacking έχει βγει απ’ την προηγούμενη ιστορική φάση της “φροντίδας του εαυτού” όπως η Αθηνά απ’ το κεφάλι του Δία, υπάρχει μια στρατηγική μετατόπιση: απ’ την διατήρηση της νεότητας (ή, έστω, της εικόνας της) στην επαύξηση. Απ’ την προσήλωση στην κατάσταση του “εαυτού μου όταν ήταν νέος”, μια προσέγγιση που κοιτούσε νοσταλγικά προς τα πίσω, στην προσήλωση της “διαρκούς αναβάθμισης του εαυτού μου”, μια προσέγγιση στραμμένη στο (μηχανικό) παρόν και μέλλον. Στην φάση του biohacking η παρελθούσα νεότητα δεν είναι το ιδανικό, καθώς είναι τεχνολογικά φτωχή ή/και ξεπερασμένη. Υπάρχει μια διαφορετική “νεότητα” που είναι ζητούμενη, μια ιδέα περί “νεότητας” που κοιτάει μπροστά: η διαρκής προσαρμογή στις δυνατότητες τεχνολογικής επαύξησης του εαυτού.

DIY BioΒιοτεχνολογία “garage”…

Το biohacking εμφανίζεται σαν ένα ρεύμα που έχει ξεκινήσει απ’ “τα κάτω”· δεν είμαστε σίγουροι ότι αυτό είναι αλήθεια. Έχει μια σχέση αλληλοενίσχυσης με δύο προτάγματα. Το επιστήμη για όλους, και το βιοτεχνολογία για όλους. Υπάρχει σ’ αυτήν την “λαοφιλία” μια φανερή απομίμηση (;) του computer for all, μιας αμερικάνικης νεανικής / φοιτητικής πρωτοβουλίας στα ‘70s, απ’ όπου ξεπήδησε πρώτα η ιδέα και το ζητούμενο και στη συνέχεια η κατασκευή των προσωπικών υπολογιστών. (Να θυμήσουμε ότι εκείνη την εποχή οι υπολογιστές ήταν τεράστιοι σε μέγεθος και μόνο για βιομηχανική ή/και γραφειοκρατική χρήση).
Το επιστήμη για όλους δεν προτείνει επανάσταση στα εκπαιδευτικά συστήματα! Αυτό έχει ενδιαφέρον, επειδή πιάνει την “επιστήμη”, σαν γνώση, όχι απ’ την αρχή της αλλά από οπουδήποτε. Η γραμμική ανάπτυξη των επιστημονικών γνώσεων μέσα από πολύχρονη εκπαίδευση δεν έχει θέση σ’ αυτή τη ρητορική. Θα έλεγε κανείς ότι μια τέτοια προσέγγιση είναι “αντιεπιστημονική”, αλλά αυτό διορθώνεται αν δει κανείς για τι πρόκειται. Το επιστήμη για όλους είναι μάλλον μια παρότρυνση προς την μεγάλη μάζα των υπηκόων να συμμετέχουν στα crowdsourcing προγράμματα διάφορων προελεύσεων. Κατά κύριο λόγο σημαίνει εθελοντική συγκέντρωση παρατηρήσεων / data από όλους (σε θέματα υγείας, κοινωνικών υπηρεσιών, περιβάλλοντος, αλλά και αστροφυσικής). Αυτό συνεπάγεται, φυσικά, μαζική εξοικείωση στη “dat-οποίηση” της πραγματικότητας, και εν λευκώ παράδοση αυτής της συσσώρευσης στους κατασκευαστές αλγορίθμων.
Το βιοτεχνολογίες για όλους, που θα μπορούσε να θεωρηθεί υποσύνολο του επιστήμη για όλους, εμφανίζεται σαν ένα βήμα πιο πάνω απ’ την συμμετοχή στην (απλή) καταγραφή και συγκέντρωση δεδομένων. Περιλαμβάνει και πειραματισμούς βιολογικού περιεχομένου. Μπορεί να βρει κανείς βασικό εξοπλισμό να πουλιέται στο διαδίκτυο (συχνά από “δεύτερο χέρι”) σε τιμές προσιτές, ειδικά αν πληρώνει κάποια ομάδα φιλόδοξων και περίεργων πειραματιστών, με ρεφενέ ή με crowdfunding.
Η γκάμα αυτών των diy “πειραματιστών” είναι μεγάλη (στην πραγματικότητα: άγνωστη). Συνήθως σ’ αυτές τις ομάδες συμμετέχουν και κανονικοί επαγγελματίες, γνώστες επικυρωμένοι με πτυχία δηλαδή. Το πράγμα ξεκινάει από απλές παρατηρήσεις και φτάνει μέχρι διάφορες εκδοχές biohacking. Είτε αμιγώς βιολογικού περιεχομένου (για παράδειγμα: έλεγχος της σύνθεσης διάφορων τροφίμων), είτε με την μείξη βιολογίας και κυβερνητικής. Οι πειραματικές εμφυτεύσεις μικροκυκλωμάτων περιλαμβάνονται σ’ αυτό το ρεπερτόριο.

Ziggy Stardust

[…]

…η συνέχεια στο έντυπο τεύχος του Cyborg.
σημεία διακίνησης ]


Από:http://www.sarajevomag.gr/cyborg/issues/10/i10_p13_diy.html