Brawl in cell block 99 | Φασίζουσα κατρακύλα… στο κινηματογράφο…


Αν στο «Bone Tomahawk» ο S. Craig Zahler ήταν ρατσιστής, τώρα αποδεικνύεται φασίστας

BRAWL_233Low_res_preview

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

Aν το «Bone Tomahawk» κάλυπτε τα ρατσιστικά του δόντια πίσω από οδοντόπαστα υψηλής ποιότητας και έπειθε μέσω των δοκιμασμένων «ταραντίνικων» αφηγηματικών επιλογών του για το αντίθετο, στη νέα του ταινία του ο S. Craig Zahler – το νέο ταλαντούχο κουμάσι του Hollywood – η σκληρή απεικόνιση των σωφρονιστηρίων των ΗΠΑ πείθει για την ειλικρίνεια του μονάχα τους πιο… ευκολόπιστους. Μερικές φορές υπάρχει ανάγκη από πλευράς κοινού να φιλτράρει. Με απλά λόγια: Αν στην πρώτη ταινία ο σκηνοθέτης ήταν ρατσιστής, στην δεύτερη αποδεικνύεται φασίστας.

Ένας λευκός, δίμετρος, γουλί ξυρισμένος, με τατουάζ σταυρό στο κρανίο, ήρωας (!) που μπαίνει στην φυλακή μιας και εγκληματεί για να γλυκάνει την γλυκιά του και να της προσφέρει λίγο αμερικάνικη ευτυχία και σπάει πόδια, χέρια, κεφάλια – κυριολεκτικά! – όλων όσων τυχαίνουν να βρίσκονται στο διάβα του και κυρίως των λατινοαμερικάνων (και κάποιων… μαύρων κατά προτίμηση φρουρών της φυλακής) που δεν νοεί τι εστί φόβος, πάθος, ματαιότητα (δεν θα μιλήσω για ιδανικά: άλλωστε τι αξία έχει η ζωή 50 ανθρώπων αν είναι να σωθεί μία;) μόνο και μόνο προς υπεράσπιση του αίματος του, δηλαδή της γυναίκας του… – διότι τί πιο σημαντικό από μια γυναίκα δούλα και κυρά στα πλαίσια της έννοιας «οικογένεια»; – και δεν ιδρώνει καν το αυτί του αν και ένα «αναγκαστικό» δάκρυ κυλάει όταν ακούει το «σ’ αγαπώ» τηλεφωνικά από την – όχι και τόσο αφοσιωμένη – σύντροφο του (που επιστρέφει πιστότατη όταν βλέπει τον macho άντρακλα της να τους ξεκάνει όλους για χάρη της…) και ενώ πίσω από όλα αυτά η αμερικάνικη σημαία κυματίζει (με καμιά δόση ειρωνείας όπως μάλλον προσπαθεί ύπουλα αλλά μάταια να μας πείσει )… πέρα από κάθε άλλο χαρακτηρισμό, αυτή η ταινία είναι φασισμός: όπως ο ήρωας που ηρωοποιείται έτσι και ο σκηνοθέτης που τον δημιουργεί. Από τον τίτλο και μόνο παράγει δυσωδία. Συμπέρασμα: Ο κινηματογράφος στην χειρότερη κατρακύλα του. Άψογο αφηγηματικό στυλ για ένα απαράδεκτο (με κάθε κυριολεξία) ιδεολογικό περιεχόμενο. Ό,τι ακριβώς το Hollywood παραγγέλνει. Weinstein & Trump approved!

 

___________________________________________________________

Η Αρπαγή του Νόμου: Κοινά και Συμμετοχικός Σχεδιασμός Νόμων και Θεσμών…


Ελισσάβετ Σπυρίδου, ψυχολόγος – μέλος Πολιτεία 2.0

Ο όρος αρπαγή είναι ένας θλιβερά οικείος όρος στο πεδίο των κοινών : η αρπαγή της γης, η αρπαγή του φυσικού πλούτου, η αρπαγή των κοινών. Η δια της βίας δηλαδή απόσπαση των κοινών, όχι απαραίτητα δια της φυσικής βίας. Ο όρος αρπαγή θα μπορούσε να είναι χρήσιμος για την απόδοση φαινομένων επιβολής της θέλησης ισχυρών μειονοτήτων και στο πεδίο του  Συντάγματος. Η αρπαγή του Συντάγματος μπορεί να αφορά καταστρατήγηση ή καταχρηστική ερμηνεία ενός υπάρχοντος καταστατικού χάρτη ή όπως μαρτυρά το παράδειγμα της πρόσφατης συνταγματικής ιστορίας της Ισλανδίας, υπονόμευση της κύρωσης ενός Συντάγματος που συντάχθηκε από τους ίδιους τους πολίτες, με πρωτοφανή δημοκρατικό τρόπο για τα παγκόσμια συνταγματικά δεδομένα.

Το 2008 η Ισλανδία οδηγείται σε οικονομική κατάρρευση, το Χρηματιστήριο και οι τράπεζες της χρεοκοπούν. Ξεσπούν πρωτοφανείς διαμαρτυρίες για τα δεδομένα της χώρας. Οι πολίτες μαζικά και επίμονα παραμένουν στους δρόμους παρά την αστυνομική βία και με την γνωστή ως «Επανάσταση των Τηγανιών και των Κατσαρολών», πετυχαίνουν την παραίτηση της κυβέρνησης ενώ προκηρύσσονται εκλογές. Η νέα πρωθυπουργός Γιοχάνα Σιγκουρδαντότιρ (2009-13) αποφασίζει να επιφέρει ριζικές αλλαγές στο πελατειακό σύστημα που εξυπηρετείτο από ένα μοναρχικό Σύνταγμα του 19ου αιώνα, ουσιαστικά ένα αντίγραφο του Δανέζικου Συντάγματος του 1849 που αντικαθιστούσε τον κληρονομικό βασιλέα με το αξίωμα του προέδρου. Το ’44, έτος ανεξαρτησίας από τη Δανία, το κοινοβούλιο αναλαμβάνει δια του συνταγματικού συμβουλίου την σύνταξη νέου Συντάγματος. Μέχρι το 2010, πέραν κάποιων μεταρρυθμίσεων καμία ουσιαστική αλλαγή δεν είχε γίνει στο Σύνταγμα. Τον Ιούνιο του 2010 η νέα κυβέρνηση καταφέρνει την ψήφιση από το κοινοβούλιο «νόμου για Συντακτική Συνέλευση» – μια ιστορικά πρωτοφανή πράξη, που αναθέτει εν καιρώ ειρήνης τη σύνταξη ενός νέου Συντάγματος σε μια ομάδα πολιτών με νομική υποστήριξη.

Συνέχεια

Χρωστάμε, ναι. Αλλά σε ποιόν; …


Στα πρόσφατα κείμενά μας κάναμε ορισμένες αναφορές στο υπέρογκο δημόσιο χρέος που έχουν ορισμένες χώρες. Εκείνο που δεν σημειώσαμε είναι ότι και οι υπόλοιπες χώρες του κόσμου έχουν δημόσιο χρέος, το οποίο απλώς δεν θεωρείται υπέρογκο. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει χώρα πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη που να μη χρωστάει. Και κάπου εδώ επανέρχεται το κλασσικό ερώτημα των αδαών περί τα οικονομικά: αφού όλοι χρωστάμε, σε ποιόν χρωστάμε;

Για να έχει νόημα η απάντηση, δεν θα σας την δώσω μονολεκτικά. Επειδή ιστορικά επιβεβαιώνεται η μαρξική θέση ότι η οικονομία επιβάλλει την πολιτική, εκτιμώ ότι η σώφρων σκέψη και οι ορθές αποφάσεις των πολιτών προϋποθέτουν στοιχειώδεις γνώσεις των λειτουργιών της οικονομίας. Προς τούτο, προτίθεμαι να κουράσω τον αναγνώστη, δίνοντάς του το υλικό που απαιτείται για να καταλάβει το πώς παίζεται το παιχνίδι και να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματα.

Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, συγκεκριμένα δε στις 19 Ιουλίου 1844, η μεγάλη Βρεττανία θεσμοθέτησε τον περίφημο Τραπεζικό Νόμο του Peel (Peel Banking Act), ο οποίος πολύ σύντομα υιοθετήθηκε από όλον τον κόσμο, έστω και με μικρές παραλλαγές. Βάσει αυτού του νόμου, οι εκδότριες τράπεζες ήσαν υποχρεωμένες να καλύπτουν πλήρως και απολύτως τα χρήματα που τύπωναν. Θυμάστε τα παλιά χαρτονομίσματα της δραχμής, π.χ. το χιλιάρικο; Κάτω από το ολογράφως αποτυπωμένο «Δραχμαί Χίλιαι» έγραφε με μικρότερα γράμματα «Πληρωτέαι επί τη εμφανίσει». Θυμάστε, επίσης, ότι τα χαρτονομίσματα λέγονται και τραπεζογραμμάτια; Αυτά, δηλαδή, δεν είναι λεφτά αλλά ισοδυναμούν με λεφτά, εφ’ όσον η εκδότρια τράπεζα δεσμεύεται να δώσει το ανάλογο χρηματικό ποσό σε όποιον απλώς της τα δείξει. Για να έχει νόημα η δέσμευση, η τράπεζα πρέπει να διαθέτει τα αντίστοιχα χρήματα την ώρα που εκδίδει τα τραπεζογραμμάτια, αλλιώς μιλάμε είτε για πλαστογραφία είτε για έκδοση ακάλυπτων γραμματίων.

Σερ Ρόμπερτ Πηλ (1788-1850): Πρωθυπουργός της Αγγλίας και εμπνευστής του Τραπεζικού Νόμου

Συνέχεια

Η διεθνής των “πυρομανών” ενάντια στον καταλανικό λαό! …


Του Γιώργου Μητραλιά

2017 10 23 01 spain

‘Οπως θα έπρεπε να αναμένεται, η συνεχώς κλιμακούμενη καταλανική κρίση συγκινεί και προκαλεί ήδη συζητήσεις και αντιπαραθέσεις μέχρι και στη χώρα μας. Και δεν είναι διόλου τυχαίο ότι, όπως και άλλοτε στη σύχρονη ελληνική και παγκόσμια ιστορία, οι μόνιμα αρνούμενοι να πολεμήσουν τη ρίζα του κακού, εκφράζουν όλο και πιο συχνά την άποψη ότι -τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό- αυτή η κρίση οφείλεται στον “πυρομανή Ραχόι”. Περίπου όπως η στρατιωτική χούντα στη χώρα μας οφειλόταν στους “άφρονες συνταγματάρχες”…

Έστω λοιπόν ότι για όλα ευθύνεται ο “πυρομανής Ραχόι”. Θα ήμασταν διετεθειμένοι να αποδεχτούμε αυτό τον ισχυρισμό αν ο “πυρομανής Ραχόι” δεν είχε την ολόθερμη υποστήριξη όχι μόνο ολάκερου του αντιδραστικού κόσμου της χώρας του, αλλά και της Ευρώπης και όλης της υφηλίου! Αν λοιπόν είναι “πυρομανής”ο Ραχόι, τότε είναι άλλο τόσο “πυρομανής” ο βασιλιάς του καθώς και ο Σάντσες ηγέτης της ισπανικής αξιωματικής αντιπολίτευσης και σοσιαλδημοκρατίας (PSOE). Και επίσης “πυρομανής” ο Ριβέρα, ηγέτης των Ciudadanos. Και βέβαια, “πυρομανείς” οι επικεφαλής των αντίστοιχων κομμάτων τους στην Καταλονία. Και φυσικά, “πυρομανής” με περικεφαλαία ο Καταλανός κ. Ροσέλ, πρόεδρος του ισπανικού ΣΕΒ και “πυρομανείς” οι διευθύνοντες σύμβουλοι και λοιποί μέτοχοι των πάνω από 1200 επιχειρήσεων, ασφαλιστικών εταιριών και τραπεζών που έχουν -μέχρι τη στιγμή που γράφουμε- εγκαταλείψει την Καταλονία… για να την τιμωρήσουν! Και αναπόφευκτα “πυρομανείς” οι δικαστές και εισαγγελείς τους που συλλαμβάνουν και φυλακίζουν Καταλανούς πολίτες που τολμούν να λένε δημόσια την άποψή τους, και “πυρομανείς” οι παπάδες και λοιποί επίσκοποι που ευλογάνε τις θεάρεστες πράξεις τους. Και αλίμονο, “πυρομανείς” ολκής οι Μέρκελ, Μακρόν, Μέι, Γιούνκερ,Ταγιάνι και λοιποί Τραμπ, Πούτιν και Ερντογκάν, και τέλος, “πυρομανείς” βαρέων βαρών η δεσποσύνη Λαγκάρτντ του ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ, ο ΟΟΣΑ και οι άλλοι διεθνείς οργανισμοί που στηρίζουν άνευ όρων τον “πυρομανή” Ραχόι ενάντια σε αυτούς τους “ανεύθυνους” και “στερούμενους σχεδίου Β” Καταλανούς “εθνικιστές”…

Συνέχεια