A BOY NAMED SUE…


DJ της ημέρας, ο Αργύρης Μεθωνίτης

Βγάλτε μια κόλα χαρτί, πρόχειρο διαγώνισμα!

Ζήτημα πρώτο:

Πόσα λάμδα έχει το [felo];

(α) ένα

(β) δύο

(γ) τρία – πολλά Πολυτεχνεία

(δ) εξαρτάται από το αν το αλλάζεις, το διορθώνεις, το κόβεις (ή πέφτει), το ανοίγεις, το μοιράζεις ή το καπνίζεις

Ζήτημα δεύτερο:

Αν το [felo] έχει περισσότερα λάμδα απ’ όσα «ι» έχει ο Τσ(ι)άρτας, να δειχτεί η αφύσικη σχέση χλωρίδας-πανίδας στη φράση «η Τσάρτα, τα Γιάννενα και της Παναγιάς τα μάτια».

Ζήτημα τρίτο:

Ποιο από τα παρακάτω αποτελεί παράδειγμα σωστής χρήσης στον προφορικό λόγο;

(1) «Δείξε μου το φύλο σου να σου πω ποιος είσαι». (Ληξίαρχος σε ρωμαϊκό όργιο.)

(2) «Δείξε μου το φύλλο σου να πω τι έχεις». (Χαρτοκλέφτης σε παιδική χαρά.)

(3) «Δείξε το φύλλο σου να σου πω τι φτιάχνεις». (Μαστρο-σεφ σε τηλε-πρωϊνάδικο.)

(4) «Δείξε μου το τρίφυλλο να βγω να κάνω πρόγραμμα». (Ο δεσπότης Προύσας Παναγιώτης ντάγκλα.)

Ζήτημα τέταρτο:

Να ταξινομηθούν τα ακόλουθα επιχειρήματα με βάση τα είδη της ρητορικής τέχνης κατά Αριστοτέλη:

(i) Φίλος έδωσε σε φίλο τριαντάφυλλο με φύλλο; Και τι φύλου ήταν αυτός ο φίλος που έδωσε σε φίλο τριαντάφυλλο (έστω, με φύλλο); Από πότε οι φίλοι ανταλλάσουν πρασινάδες μεταξύ τους; Μα είναι πράματα αυτά;

(ii) Έπειτα, είναι και το άλλο: ας πούμε ότι σε μια παρτίδα πόκερ θέλω ν’ αλλάξω ένα φύλλο (για να το διορθώσω, ναι)· πρέπει να είμαι πάνω από 15 χρονών για να έχω αυτό το δικαίωμα; Αλλιώς «σερβί» με το ζόρι; Μα, ειλικρινά τώρα, είναι πράματα αυτά;

(iii) Τέλος –και ίσως το σημαντικότερο–, ας υποθέσουμε ότι δεν θέλω ούτε να διορθώσω ούτε να αλλάξω, αλλά απλώς να ανοίξω φύλλο. Θα πρέπει να περιμένω τη δικαστική απόφαση; Και πόσο καιρό θα πάρει αυτή η ιστορία; Και τι θα πάω να πω στο δικαστήριο, «τελειώνετε, κύριε πρόεδρε, γιατί ο φούρνος έχει κάψει»; Μα, πείτε μου, είναι πράματα αυτά;

Διάρκεια εξέτασης: ένα λεπτό, περιπτερά / βουλιάζει στα βαθιά νερά / το τελευταίο μου το πλοίο.

Όποιος δώσει λευκή κόλα, θα βγει έξω να μετρήσει τα λάμδα στα «ψηφαλάκια».

Μπορείτε να αρχίσετε.

Μάστορα, βάλε «μουσικό διάλειμμα» για τον άμαχο πληθυσμό.

Ο λόγος στον Johnny Cash. Το τραγούδι λέγεται «A boy named Sue» και αφηγείται μια πονεμένη ιστορία: Ο πατέρας του αγοριού τον εγκατέλειψε όταν ήταν τριών χρονών (ο γιος, όχι ο πατέρας). Αυτό πάει κι έρχεται, δεν θα ήταν ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο παιδί που θα μεγάλωνε χωρίς πατέρα. Ο πατέρας, τώρα, πρέπει να ήταν ειδικής κοπής ρεμάλι. Σαν να μην έφτανε που γύρισε στην πλάτη του στο ίδιο του το αίμα, φρόντισε πριν εξαφανιστεί να ονομάσει τον μονάκριβό του γιο “Sue”. Περιττό να ειπωθεί ότι ο μικρός υπέφερε τα πάνδεινα εξαιτίας του κοριτσίστικου ονόματός του. Όταν ενηλικιώθηκε, αποφάσισε να βρει τον πατέρα του και να τον σκοτώσει για το κακό που του είχε κάνει. Και κάποτε τον βρήκε. Αφού πρώτα πλακώθηκαν χοντρά στις γρήγορες, ο γιος τράβηξε πιστόλι πρώτος. Ο πατέρας κατάλαβε ότι έχασε το παιχνίδι και, πριν αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο, θέλησε τουλάχιστον να εξηγήσει στο σπλάχνο του γιατί του έδωσε όνομα κοριτσιού: το έκανε, είπε, επειδή ο μικρός θα μεγάλωνε χωρίς πατέρα, συνεπώς θα έπρεπε να γίνει σκληρός για να τα βγάλει πέρα με τους νταήδες στο σχολείο και αλλαχού. Και θα γινόταν αναγκαστικά σκληρός αν έπρεπε να υπερασπιστεί το γελοίο –για αγόρι– όνομά του. Και πραγματικά ο μικρός έγινε άντρας ακριβώς επειδή τον έλεγαν “Sue”. Αυτό θα πει πατρική αγάπη! Στο τέλος, πατέρας και γιος φιλιώνουν. Το αίμα νερό δε γίνεται. Ούτε το φύλλο φύλο, φίλε.

Τέλος χρόνου. Τα μολύβια κάτω!

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2017/10/13/a-boy-named-sue/

Fransisco Ferrer: ένας μάρτυρας της ελεύθερης σκέψης…


«Η εκπαίδευση σημαίνει σήμερα δαμάζω , εκπαιδεύω , εξημερώνω. Έχει μια και μόνο πολύ συγκεκριμένη ιδέα και θέληση , να κάνει τα παιδιά να συνηθίσουν στην υπακοή , να πιστεύουν και να σκέφτονται ακολουθώντας τα κοινωνικά δόγματα που επικρατούν . Δεν ενδιαφέρεται να υποστηρίξει την αυθόρμητη ανάπτυξη των ικανοτήτων του παιδιού , δεν το αφήνει ελεύθερο να αναπτύξει τις φυσικές του ανάγκες , τις πνευματικές και ηθικές. Πρόκειται μόνο να τους επιβάλει μια διαφορετική σκέψη έτσι ώστε να διατηρηθεί για πάντα το σημερινό καθεστώς , θέλει να δημιουργήσει ένα άτομο στενά προσαρμοσμένο στον κοινωνικό μηχανισμό. Επαναλαμβάνω το σχολείο δεν είναι τίποτα άλλο από ένα όργανο καταπίεσης στα χέρια των κυβερνώντων. Αυτοί δε θέλησαν ποτέ την ανύψωση του ατόμου , αλλά τις υπηρεσίες του , γι αυτό είναι μάταιο να ελπίζεις στα κατασκευασμένα από ην εξουσία σχολεία»

«Έχω την πρόθεση να ιδρύσω στην πόλη σας ένα σχολείο χειραφέτησης, που θα έχει σκοπό να βγάλει από τα κεφάλια των ανθρώπων ό,τι τους διχάζει (θρησκεία, ψεύτικες ιδέες για την ιδιοκτησία, την πατρίδα, την οικογένεια κλπ.) για να κατακτήσουν την ελευθερία.»

13 Οκτώβρη 1909 εκτελείται ο ελευθεριακός παιδαγωγός  Φρανσίσκο Φερρέρ. Οι αναρχικοί και σοσιαλιστές του Βόλου εκδίδουν στην εφημερίδα του Εργατικού Κέντρου Βόλου «Ο Εργάτης» στο  34ο τεύχος τα ακόλουθα:

«Το βασιλικό χέρι του Αλφόνσου εβάφη εις αίμα αθώου. Υπέγραψε την καταδίκη ενός θύματος της Αληθείας. Και ο ειρηνικός, ο μεγάλος φιλόσοφος, η σάλπιγξ της Αληθείας και του Ανθρωπισμού, ο σοσιαλιστής Φερρέρ, ύστερα από μίαν δίκην η οποία ενθυμίζει τους μαύρους χρόνους του παρελθόντος του ισπανικού κράτους, τους χρόνους της Ιεράς Εξετάσεως, εδολοφονήθη ως κακούργος, τουφεκισθείς».

Ταυτόχρονα, το Εργατικό Κέντρο ανάρτησε την εικόνα του στα γραφεία του, κρέμασε στους εξώστες μαύρες σημαίες και κήρυξε πενθήμερο πένθος.

Διαβάζουμε στο τεύχος του «Εργάτη»:

Συνέχεια

Οι εξωγήινοι της Ν.Δ…


Γράφει ο mitsos175.

Νομίζουν κάποιοι, πως δεν υπάρχουν εξωγήινοι κι έτσι έσπευσαν να κοροϊδέψουν τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης για τη φράση «Μου είπε ένας εξωγήινος». Κι όμως! Η ΝΔ είναι γεμάτη από UFO. Άδωνης, Κούλης, Πλεύρης, Τζαβάρας, κι ένα σωρό άλλοι που ζουν στο δικό τους κόσμο. Δεν ξέρω, αν είναι όλοι από τον ίδιο γαλαξία, ή ο καθένας κατάγεται από διαφορετικό πλανήτη, αλλά οι περισσότεροι νομίζω πως είναι από το νεφέλωμα του Αυνάν.

Ο Τζαβάρας λοιπόν θέλει δημοψήφισμα! Νεοδημοκράτης και δημοψήφισμα γίνεται; θα με ρωτήσετε; Πράγματι, αυτά τα δυο είναι ασυμβίβαστα, καθώς η ΝΔ έχει αλλεργία σε οτιδήποτε δημοκρατικό. Αλλά εδώ δεν μιλάμε για ουσιαστικό ερώτημα, θέλει κάτι σαν τα δημοψηφίσματα του Παπαδόπουλου. Σαν εκείνα που ό,τι και να πεις, δεν αλλάζει τίποτα.

Θέλει λοιπόν η Ηλεία να φύγει από την Περιφέρεια της Δυτικής Ελλάδας και να πάει στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Επειδή τυχαίνει να είμαι από Ηλεία, να τον ρωτήσω τι θα αλλάξει; Εκτός από την μεταγραφή. Τίποτα! Απλά θα κάνουν ένα ανώδυνο σώου. Θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε τα ίδια ακριβώς χαράτσια, θα παραμείνουμε άνεργοι, θα κόψουν το ίδιο τους μισθούς αλλά… η Ηλεία δεν θα είναι στη Δυτική Ελλάδα θα είναι στην Πελοπόννησο!

Έπαθε εγκεφαλικό και τα λέει αυτά; Θα ξαναρωτήσετε. Για να πάθει κάποιος οποιαδήποτε μορφής εγκεφαλική βλάβη, πρέπει πρώτα να διαθέτει εγκέφαλο. Οπότε η απάντηση είναι: Όχι, παραμένει ο ίδιος γελοίος, όπως πάντα.

Απλά στη ΝΔ έπαθαν σοκ. Προσπαθούν να ξεπεράσουν τη νίλα με τα πραγματικά Δημοψηφίσματα. Αυτά που βγαίνουν παράνομα ή δεν λαμβάνονται υπόψη τ’ αποτελέσματά τους. Μετά τα στραπάτσα της Ευρωπαϊκής Πολιτικής σε Ελλάδα, Καταλονία και αλλού, προσπαθούν να κατευνάσουν τους φόβους τους, διακωμωδώντας τα Δημοψηφίσματα. Γελοιοποιούνται όμως οι ίδιοι.

Έτσι οι παπάδες σε κάποια φάση τζάμπα μαγκιάς ζήτησαν Δημοψήφισμα, αλλά μετά το σκέφτηκαν καλύτερα και το βούλωσαν. Εγώ θα έλεγα να σηκώσουμε το γάντι, αν η Εκκλησία τολμήσει. Μην ξεχνάμε πως ο υποψήφιος της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη ήταν σιγουράκι μέχρι που ο Άνθιμος άνοιξε το στόμα του. Βέβαια φορτωθήκαμε έτσι το Μπουτάρη, αλλά το νόημα είναι πως η Εκκλησία δεν έχει πια και τόσους πιστούς όσους νομίζει. Τα πρόβατα λόγω έλλειψης τροφής έφυγαν. Τα πήδαγαν οι πιστικοί, πόσο να αντέξουν τα ζωντανά;

Στη ΝΔ πάλι λένε τέτοια μπας κι ασχοληθεί ο κόσμος με τις σαχλαμάρες τους ξεχνώντας τα σοβαρά. Τα σοβαρά είναι η ανεργία, η φτώχεια, οι περικοπές, οι μειώσεις, το ξεπούλημα, οι πλειστηριασμοί βεβαίως, τα σκάνδαλα, τα χρέη, όλα αυτά για τα οποία η ίδια η ΝΔ (μαζί με το ΣΥΡΙΖΑ και τους υπολοίπους απατεώνες) είναι 100% υπεύθυνοι. Για τα σοβαρά θέματα όμως ξορκίζουν κάθε Δημοψήφισμα.

Μπορούμε πχ να ερωτούμαστε (με κάποιο κόστος) για το ποιος θέλουμε να αποχωρήσει από κάποιο τηλεπαιχνίδι – σκουπίδι της TV, αλλά δεν θα ρωτηθούμε ποτέ για ουσιαστικά πράγματα, που θα επηρεάσουν τη δική μας ζωή και τη ζωή των παιδιών μας.

Μόνο κάθε 4 χρόνια περίπου, τα αφεντικά θα μας παρουσιάσουν μια λίστα διεφθαρμένων, άχρηστων πραιτοριανών τους, ώστε να διαλέξουμε τον επόμενο καταλληλότερο δήμιο. Είναι η αστική δημοκρατία και ο κάθε Τζαβάρας είναι ο τυπικός της εκπρόσωπος.

__________________________________________________________

Κορνήλιος Καστοριάδης: Αν Πρόκειται να Υπάρξει μια Δημοκρατική Ευρώπη …


Μετάφραση για το περιοδικό «Βαβυλωνία»: Κωνσταντίνος Μερσινιάς, Αλέξανδρος Σχισμένος.

Η συγκεκριμένη συνέντευξη του Κορνήλιου Καστοριάδη δόθηκε στο ACTA Foundation (Fundació per a lesidees i les arts) και δημοσιεύθηκε στον συλλογικό τόμο “EuropesEls Intellectuals i la Qüestió Europea (1993), σελ. 343-48. Μεταφράσθηκε, επιμελήθηκε και δημοσιεύθηκε στην Αγγλική ανώνυμα και δωρεάν στο Διαδίκτυο τον Μάρτιο του 2011.

Κ. Καστοριάδης: Πριν να απαντήσω στις ερωτήσεις που τέθηκαν από την ACTA, φαίνεται απαραίτητο να αποσαφηνιστούν 3 κεντρικές ιδέες, οι οποίες καθορίζουν ή έστω θα έπρεπε να καθορίζουν κάθε πολιτικό αναστοχασμό σχετικά με τη σημερινή Ευρώπη. Εντός των [χρονικών] ορίων που τίθενται, αυτό μπορεί να γίνει μόνο με έναν συνοπτικό –και γι’ αυτό δογματικό– τρόπο.

Α. Σχεδόν όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες πάντοτε έχουν θεσπιστεί στη βάση της ετερονομίας ή διαφορετικά, πράγμα που βέβαια σημαίνει το ίδιο, στη βάση της κλειστότητας των σημασιών. Η θέσμιση της κοινωνίας (ο νόμος, δηλαδή, με την γενικότερη έννοια του όρου) τίθεται ως ανέγγιχτη, αφού πηγάζει από μια πηγή που υπερβαίνει τη ζώσα κοινωνία: τον Θεό, τους θεούς, τους «ήρωες», τους πρόγονους αλλά, και σε μια νεωτερική εκδοχή, τους Νόμους της Φύσης, της Αιτιότητας και της Ιστορίας. Την ίδια στιγμή, το μάγμα των κοινωνικών φαντασιακών σημασιών, που, μέσω της θέσμισης του κρατάει την κοινωνία ενωμένη και δημιουργεί έναν κόσμο δι’ εαυτό, βρίσκεται εδώ κλεισμένο: παρέχει απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που ανακύπτουν εντός του πλαισίου του αλλά δεν μπορεί να αμφισβητηθεί αυτό το ίδιο. Έτσι, τα άτομα μεγαλώνουν και εκπαιδεύονται μέσω αυτών των νόμων και αυτών των σημασιών κατά τρόπο, που το να αμφισβητηθεί το ένα ή το άλλο –από τα άτομα αυτά– είναι αδιανόητο – ψυχικά και από πνευματική σκοπιά, σχεδόν αδύνατο.

Στη γνωστή Ιστορία, αυτή η κατάσταση πραγμάτων έχει διαρραγεί αληθινά μόνο στην Ευρώπη και αυτό έχει συμβεί δύο φορές: πρώτα στην Αρχαία Ελλάδα και έπειτα στη Δυτική Ευρώπη. Μόνο σε αυτές τις δυο κοινωνίες παρατηρεί κανείς τη γέννηση και την αναγέννηση της δημοκρατικής πολιτικής δραστηριότητας ως μια αμφισβήτηση των εγκαθιδρυμένων θεσμών υπό την αιγίδα του ερωτήματος «Τι είναι δίκαιο» και της φιλοσοφίας ως μία αμφισβήτηση των κληρονομημένων σημασιών υπό την αιγίδα του ερωτήματος «Τι είναι αλήθεια», και εν τέλει και ιδιαιτέρως τη σύζευξη και την αμοιβαία γονιμοποίηση των δύο αυτών δραστηριοτήτων, ακόμη και αν σχεδόν πάντα παρέμεινε έμμεση. Είναι σε αυτές τις δύο κοινωνίες, που το πρόταγμα της ατομικής και συλλογικής αυτονομίας γεννήθηκε, το ένα αδιανόητο χωρίς το άλλο.

Συνέχεια