Ο Παπαγιάνης…


il trovatore

Ο Παπαγιάνης παρέλαβε την ενορία  ένα απόγευμα του Αυγούστου.

Είχε ραντεβού (με τον προηγούμενο) στην εκκλησιά του χωριού.

Ο Παπαγιάνης περίμενε αλλά (ο προηγούμενος)  αργούσε να φανεί.

Ώσπου να δεήσει να εμφανιστεί (ο προηγούμενος) , ο Παπαγιάννης έκανε …κούνια στην παιδική χαρά.

Τα παιδιά τον κοίταζαν αμίλητα να πηγαινοέρχεται και τα ράσα του να ανεμίζουν.

Πρώτη φορά έβλεπαν παππά να κάνει κούνια.

Ακόμα δεν είχαν δει τίποτα.

Μόλις ξεκίνησε ο καθιερωμένος  απογευματινός  ο αγώνας ποδοσφαίρου ο  Παπαγιάννης έκανε τα χέρια του χωνί και έδινε  οδηγίες σαν προπονητής.

Σε μια στιγμή που θεώρησε ότι δεν εισακούεται μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο, παίρνει την μπάλα και κατεβαίνει ακάθεκτος προς το αντίπαλο τέρμα.

Τριπλάρει δυό τρείς και έξω από την μεγάλη περιοχή με ένα ιστορικό σουτ στέλνει την μπάλα στα δίχτυα της αντίπαλης ομάδας.

«Έτσι παίζουν μπάλα!» είπε και αποχώρησε αγέρωχος για τα εκκλησιαστικά του καθήκοντα αφήνοντας άναυδους τους πιτσιρικάδες .

Ο Παπαγιάννης δυσκολεύτηκε να γίνει αποδεκτός από το χωριό.

«Δεν κάνει για παππάς αυτός. Που ακούστηκε παππάς να γυρνάει τσι ρούγες, να τραγουδάει λαϊκά, να συζητάει για ποδόσφαιρο και να παίζει με τα παιδιά κουτσό ».

Το χωριό, όμως,  ήταν μικρό και περίπτωση να στείλουν άλλον παππά «σοβαρότερο» δεν υπήρχε. Έσφιξαν την καρδιά τους και τα δόντια τους και τον  ανέχτηκαν.

Σκέφτηκαν «Κάποιος θα πεθάνει.. κάποιος θα αναστηθεί… χρειαζομάστενε έναν παππά βρε αδελφέ κι ας είναι και σπερλάδος».

Ο Παπαγιάννης εκτός από σέντερ φόρ αποδείχθηκε εξαιρετικός καλλίφωνος και τονισμένος.

Η Λειτουργία της Κυριακής με τον Παπαγιάννη και την τετραφωνική χορωδία έγινε τόσο σημαντικό πολιτιστικό γεγονός που ακόμα και εγώ, ένας άθεος,  έπιανα πρωί πρωί το πρώτο στασίδι.

Ο Παπαγιάννης  εκτός από κριτικός ποδοσφαίρου έβαλε σκοπό να κάνει φαγητό για πεντέξι γριές και γερόντους που ήτανε κατάκοιτοι.

Μερικές Κυριακές έλειπε διότι είχε αναλάβει και την εκκλησιά από ένα μικρό και νησί  χωρίς κατοίκους. Για την ακρίβεια το νησί είχε δύο κατοίκους Αλβανούς που ο ένας ήταν οπαδός του Εμβέρ Χότζα και ο άλλος μουσουλμάνος.

Ο Παπαγιάννης με συμπαθεί και έρχεται πάντα στο σπίτι μου για καφέ.

Στην αρχή νόμιζα ότι ήθελε να με οδηγήσει στο δρόμο του Θεού και ήμουν «κουμπωμένος¨».

Σύντομα διαπίστωσα ότι απλώς του άρεσε η παρέα και με συμπαθούσε.

Όλα πήγαιναν καλά στο μικρό χωριό ώσπου έφτασε η μεγάλη στιγμή της μεγάλης σύγκρουσης με το διπλανό χωριό για πρωτάθλημα της Γ’ Ερασιτεχνικής.

Στην κρίσιμη φάση που ο διαιτητής σφυρίζει πέναλτι εις βάρος μας, πηδάει ο Παπαγιάννης  τον φράχτη με τα ράσα και παίρνει στο κυνήγι τον διαιτητή ο οποίος έντρομος φυγαδεύεται από έναν παίκτη του μισητού διπλανού χωριού με.. «παπί».

Οι γεροντότεροι και σοβαρότεροι ιερείς της περιοχής οδήγησαν τον Παπαγιάννη σιδηροδέσμιο στην ιερά εξέταση.

Ο Δεσπότης του είπε:

«Πάτερ Ιωάννη, είναι σωστά πράματα αυτά;»

«Μα, Δέσποτά μου, αφού μας …αδίκησε.»

Έτσι μίλησε ο Παπαγιάννης και αφέθη ελεύθερος.

Αργότερα έγραψα ένα πύρινο άρθρο υπέρ του Παπαγιάννη που έκανε τόση εντύπωση ώστε το δημοσίευσε και μια μεγάλη εφημερίδα.

«Ένας άθεος υπερασπίζεται τον Παπαγιάννη.»  

Που ακούστηκε!

Μέχρι και η Κόβα του ΚΚΕ συνεδρίασε για να με αφορίσει και να εξηγήσει στους πιστούς «μέχρι που μπορεί να φτάσει ο κατήφορος ενός οπορτουνιστή».

Τέτοια πράματα σκέφτομαι αυτές τις μέρες που διάβασα ένα σχόλιο μιας φίλης μου στο φέις μπουκ.

Έγραφε λοιπόν.

«Εάν έρθει για ψήφιση στην βουλή το σχέδιο νόμου για την νομιμοποίηση της θεραπευτικής κάνναβης. Να μην τολμήσει κανείς να φέρει αντίρρηση διότι θα  αποπεμφθεί πάραυτα».

Εγώ (ευτυχώς) δεν κινδυνεύω διότι συμφωνώ με την χρήση της κάνναβης για ιατρικούς λόγους. Άλλωστε υπάρχουν τόσες παυσίπονες ουσίες πολύ ισχυρότερες που χρησιμοποιούν τα νοσοκομεία.

Το θέμα όμως δεν είναι αυτό.

Το θέμα μας είναι ότι εμφανίζεται μια ιερά εξέταση φορώντας δημοκρατικά προσωπεία που αρνούνται την ύπαρξη οποιασδήποτε άποψης  είναι αντίθετη με την δική τους.

Μια νέα φάρα αδιάλλακτων φανατικών με ροζ στολή εκστρατείας .

Είναι έτοιμοι να ρίξουν στην πυρά των «προοδευτικών τους αντιλήψεων» τον κάθε δυστυχή που έχει άλλη άποψη .

Ίσως θα τους έκανε καλό να παρακολουθήσουν την λειτουργία της Κυριακής από τον Παπαγιάννη και την Χορωδία του.


«Άνω σχώμεν τας καρδίας»


Από:http://iltrovator.blogspot.gr/2017/10/blog-post.html

Advertisements

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΡΙΕΣ ΩΣ ΓΥΜΝΕΣ ZΩΕΣ; …


Untitled-design-16.png

Μια κριτική στις θεωρητικές προσεγγίσεις του Agamben

Ένας μεγάλος όγκος τόσο της βιβλιογραφίας όσο και των επεξεργασιών του ανταγωνιστικού κινήματος που αναδεικνύει το θέμα της μετανάστευσης, των συνόρων και των πολιτικών ελέγχου έχει εμπνευστεί από τις έννοιες και τα θεωρητικά εργαλεία που εισήγαγε ο G. Agamben (20002005Agamben 1999). Ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία του έχει μεταφραστεί στα ελληνικά με τίτλο Homo Sacer. Κυρίαρχη εξουσία και γυμνή ζωή (Agamben 2005 (1995)). 

Σχηματικά, ο G. Agamben έχοντας ως αφετηρία τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης θέτει ερωτήματα που αφορούν τη δικαιοκοπολιτική δομή τους αναγνωρίζοντάς τα ως την κρυφή μήτρα του πολιτικού χώρου εντός του οποίου εξακολουθούμε και σήμερα να ζούμε. Αναφέρει πως τα στρατόπεδα δεν γεννιούνται από το τακτικό δίκαιο –ή τον μετασχηματισμό του– αλλά από την κατάσταση εξαίρεσης, μια έννοια που ο Agamben αντλεί και επεξεργάζεται από τα γραπτά του Schmitt. Όπως αναφέρει, η δικαιική βάση του εγκλεισμού ήταν ένας πρωσικός νόμος για την κατάσταση πολιορκίας, όπου άτομα κρατούνταν ανεξαρτήτως οποιασδήποτε επιλήψιμης διαγωγής, με σκοπό να αποτραπεί ένας κίνδυνος για την ασφάλεια του κράτους. Ο Agamben δίνει έμφαση στη στιγμή που ο θεσμός του στρατοπέδου αποσυνδέεται από την κατάσταση εξαίρεσης πάνω στην οποία θεμελιωνόταν και αρχίζει να ισχύει στη φυσιολογική κατάσταση ή, με άλλα λόγια, στο πώς η κατάσταση εξαίρεσης αρχίζει να γίνεται ο κανόνας.

Συνέχεια

Ο νόμος για την ταυτότητα φύλου αποκαλύπτει πολλά …


του Θανάση Σκαμνάκη

Ο νόμος για την ταυτότητα φύλου αποκαλύπτει πολλά, του Θανάση Σκαμνάκη

Δεν συνιστά μια πράξη γενναιότητας ο (ατελής) νόμος για την “ταυτότητα φύλου” – εξ άλλου δεν μας έχει συνηθίσει σε γενναιότητες η παρούσα κυβέρνηση της “αριστεράς”.

Η έκφραση του αυτονόητου ήταν.

Αλλά αν σε πάρουν χαμπάρι τι ακριβώς είσαι πλακώνουν όλοι να λάβουν μερίδιο, κατά την γνωστή αθυρόστομη και ρατσιστική παροιμία. Τόσο που το αυτονόητο με τη ρύθμιση για τα Θρησκευτικά στα σχολεία τα μαζέψανε άρον άρον, μαζί με τον υπουργό που το εισηγήθηκε.

Οπότε τώρα πλέον σε κάθε ευκαιρία θορυβούν με πάταγο τα μαύρα ράσα.

Ωστόσο, ο νόμος ακόμα κι αν δεν είναι πράξη γενναιότητας είναι μια πράξη αναγκαία.

Ώριμο αίτημα των καιρών.

Η οποία όμως αποκάλυψε τον ακροδεξιό πολιτικό και θρησκευτικό ρατσισμό, που εδρεύει και σε κυβερνητικές καρέκλες.

Η επίσημη Εκκλησία δια του Αρχιεπισκόπου επανέλαβε για μια ακόμα φορά τον αντιανθρώπινο και σκοταδιστικό της ρόλο.

Η επίσημη ακροδεξιά δια στόματος Κυριάκου επανέλαβε τις αντιδραστικές επιθυμίες της.

Και ο φιλικός τους τύπος, ιδιαίτερα οι φυλλάδες των ανεξέλεγκτων φασιστοειδών, επανέλαβε την εμετική αποφορά.

“Νόμος του κράτους η διαστροφή” ήταν ο τίτλος της “δημοκρατίας” , σημειώνοντας στον υπότιτλο πως η Εκκλησία σκέφτεται ως απάντηση να απαγορεύσει τις κηδείες για διεμφυλικούς.

Και η ”Ελευθερία του τύπου” (οι τίτλοι αυτών των εφημερίδων αποτελούν ευφημισμό!..) με φαινομενική ουδετερότητα, που συνιστά βαρύ υπαινιγμό: “Φυλλοροεί η “παρά φύσιν” συμμαχία”.

Στη Βουλή ο Λεβέντης απέδειξε και πάλι πως δεν είναι τόσο γραφικός όσο τον κάνουμε, αντιδραστικός ως το βάθος θυμήθηκε να υψώσει σημαία ανεξαρτησίας από την ΕΕ μόνο στο θέμα αυτό: “Εγώ νομίζω πως είναι ψυχασθένεια αυτό που έχουν”, είπε για τους διεμφυλικούς.

Τόση μαυρίλα μαζεμένη είχαμε πολύ καιρό να δούμε.

Κι ας μην τη παραβλέψουμε.

Όταν μαζεύονται τόσα κοράκια στην περιοχή είναι γιατί η ακινησία δίνει την εντύπωση πως υπάρχει πτώμα.

Όσον αφορά το νόμο, οι σοβαρές τοποθετήσεις εντός και εκτός Βουλής επεσήμαναν τα προοδευτικά χαρακτηριστικά του αλλά και τα σοβαρά κενά που έχει. Ειδικά στα υλικά μέτρα στήριξης ακόμη και των κυβερνητικών ρυθμίσεων. Με αυτή την έννοια δεν μπορεί να ακυρωθεί εξ ολοκλήρου η θέση του ΚΚΕ, που προσπαθεί να δώσει μια σχετικά συνολική πολιτική και κοινωνική απάντηση, αλλά που παραβλέπει την ανάγκη μιας άμεσης λύσης και ανακούφισης τόσων ανθρώπων, ώστε, εν τέλει, ο προοδευτισμός χλομιάζει επικίνδυνα.

Πάντως την απάντηση προς όλους τους αντιδρώντες την περιέχει ένας πολύ σαφής “στοχασμός” του Γκαίτε: “Η φύση κράτησε για τον εαυτό της τόση ελευθερία ώστε εμείς να μην μπορούμε – με τη γνώση και την επιστήμη  – να την πλησιάσουμε ή να την φέρουμε σε δύσκολη θέση”. 

___________________________________________________________

Από:https://www.kommon.gr/politiki/item/1680-o-nomos-tis-tautotitas-filou

Πώς έβλεπε ο Τσε τον σοσιαλισμό…


του Michael Lowy

2017 10 08 02 Che Guevara05

Από την επιτυχία της κουβανικής επανάστασης, το 1959, μέχρι το 1967, η σκέψη του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα εξελίχτηκε. Αν και οι κεντρικοί άξονες της πολιτικής του θεωρίας και πρακτικής παρέμειναν η χειραφέτηση της Λατινικής Αμερικής και ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό σε παγκόσμιο επίπεδο, από το 1963 και μετά τον απασχολούσε η άσκηση κριτικής στο αδιέξοδο όπου οδηγούσαν τα συστήματα της Ανατολικής Ευρώπης.

Ο Τσε Γκεβάρα απομακρυνόταν ολοένα και περισσότερο από τις αρχικές αυταπάτες του για την ΕΣΣΔ και τον σοβιετικού τύπου μαρξισμό. Σε επιστολή του, το 1965, προς τον φίλο του Αρμάντο Χαρτ (τον κουβανό υπουργό Πολιτισμού), κατακρίνει σκληρά τον « ιδεολογικό μιμητισμό » που έχει κάνει την εμφάνισή του στην Κούβα με την έκδοση σοβιετικών εγχειριδίων για τη διδασκαλία του μαρξισμού.

Εκείνη την εποχή, την άποψή του συμμερίζονταν οι Μαρτίνεζ Χερέντια, Ορέλιο Αλόνσο και ο κύκλος τους στο Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Αβάνας, οι οποίοι εξέδιδαν την επιθεώρηση « Pensiamento critico ». Τα εγχειρίδια, τα οποία αποκαλούσε « σοβιετικά τούβλα », « έχουν το μειονέκτημα ότι δεν σε αφήνουν να σκεφτείς : το Κόμμα το έχει ήδη κάνει για σένα, κι εσύ οφείλεις να τα χωνέψεις » [1], έγραφε. Είναι ξεκάθαρο ότι αναζητεί ένα νέο μοντέλο, για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, πιο ριζοσπαστική, πιο εξισωτική, πιο αλληλέγγυα.

2017 10 08 03 Che Guevara01

Το έργο του « Τσε » δεν είναι ένα στεγανό σύστημα που έχει απάντηση για όλα : για πολλά ζητήματα (τη σοσιαλιστική δημοκρατία, τον αγώνα ενάντια στη γραφειοκρατία) η συλλογιστική του παραμένει ατελής και εξαιτίας του θανάτου του, το 1967. Ο Μαρτίνεζ Χερέντια έχει δίκιο να υπογραμμίζει : « το ανολοκλήρωτο της σκέψης του Τσε […] παρουσιάζει και θετικές όψεις. Ο μεγάλος διανοητής είναι παρών, δείχνοντάς μας προβλήματα και δρόμους […] απαιτώντας από τους συντρόφους του να σκέφτονται, να μελετούν, να συνδυάζουν τη θεωρία με την πράξη. Είναι αδύνατον, όταν αποδέχεσαι πραγματικά τη σκέψη του, να τη μετατρέψεις σε δόγμα ή σε θεωρητικό προπύργιο […] τσιτάτων και συνταγών » [2].

Μεταξύ 1960 και 1962, ο Γκεβάρα έτρεφε πολλές ελπίδες για τις « αδελφές χώρες » του « υπαρκτού σοσιαλισμού ». Ύστερα από μερικές επισκέψεις στην ΕΣΣΔ και την Αν. Ευρώπη, και μετά την εμπειρία των πρώτων χρόνων της μετάβασης προς τον σοσιαλισμό στην Κούβα, άρχισε να γίνεται επικριτικός. Η απόκλιση των απόψεών του εκφράστηκε δημόσια σε πολλές περιπτώσεις, κυρίως στον διάσημο « Λόγο του Αλγερίου » το 1965. Όμως, ήδη από την περίοδο 1963-1964, κατά τη διάρκεια του μεγάλου δημόσιου διαλόγου για την οικονομία στην Κούβα, έγινε αισθητή η απόπειρά του να διατυπώσει μια καινούρια προσέγγιση του σοσιαλισμού.

Συνέχεια