Ελλάδα, η χειρότερη χώρα της Ε.Ε. για να είσαι γυναίκα …


Tης Χριστίνας Πάντζου

Ο Δείκτης Ισότητας της EIGE τεκμηρίωσε αυτό που γυναικείες και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων επισημαίνουν εδώ και χρόνια στην Ελλάδα: η απουσία της διάστασης φύλου στις πολιτικές που έχουν αναληφθεί, και ιδίως για τη διαχείριση της κρίσης, έχει επιδεινώσει δραματικά τις συνθήκες ζωής των γυναικών στην Ελλάδα βαθαίνοντας τις ανισότητες.

Η Ελλάδα αναδείχτηκε για ακόμη μία φορά (όπως και το 2010 και το 2012) τελευταία στην Ε.Ε. στα θέματα ισότητας φύλου (με βαθμολογία 50 έναντι 66,2 κατά μέσο όρο στην Ε.Ε.) και το μοναδικό κράτος-μέλος που τη δεκαετία 2005-2015 επιδείνωσε τις επιδόσεις της σε τρεις τομείς: στο χρήμα (-1,2 μονάδες), στην υγεία (-1,5 μονάδες) και στον χρόνο (-1,5 μονάδες).

Στον τομέα του χρήματος η Ελλάδα με βαθμολογία 70,7 (έναντι 79,6 στην Ε.Ε.) είναι επίσης η μοναδική χώρα της Ευρώπης που σε αυτή τη δεκαετία αύξησε αντί να μειώσει την οικονομική ανισότητα αντρών και γυναικών αποτυπωμένη σε αποδοχές, εισόδημα και κίνδυνο φτώχειας. Μία από τις χειρότερες επιδόσεις της είναι στον πληθυσμό που απειλείται με φτώχεια: ενώ στην Ε.Ε. κίνδυνο φτώχειας αντιμετωπίζει το 17% των γυναικών και το 16% των αντρών, στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό αυξάνει σε περισσότερο από το 20% για γυναίκες και άντρες.

efsyn.gr


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/ellada-i-chiroteri-chora-tis-e-e-gia-na-ise-gyneka-1/

Advertisements

Η μάχη της Ηλεκτρικής (13/10/1944) …


Ώρα 9.45′ το πρωί της 12ης Οκτώβρη του 1944. Τα ναζιστικά στρατεύματα αποχωρούν απ’ την Αθήνα. Ο λαός αρχίζει να βγαίνει στους δρόμους. Οι μάχες όμως δεν έχουν τελειώσει. Τέσσερα τάγματα του 1ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ στον Πειραιά έχουν μερόνυχτα να κλείσουν μάτι. Από τις αρχές του Σεπτέμβρη η διοίκηση του 1ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ έχει την πληροφορία ότι οι γερμανοί έχουν υπονομεύσει όλες τις βιομηχανικές και λιμενικές εγκαταστάσεις στον Πειραιά και έχουν αποφασίσει να τις τινάξουν στον αέρα ταυτόχρονα με την αποχώρηση των δυνάμεών τους. Η επιδίωξή τους αυτή θα μπορούσε να υλοποιηθεί αναίμακτα, καθώς ήδη ο στρατιωτικός διοικητής Αττικής στρατηγός Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος και οι άγγλοι είχαν δώσει εντολή να μην αναλάβει καμιά επιθετική ενέργεια ο ΕΛΑΣ κατά των γερμανών όταν θα αποχωρούσαν από την Αθήνα.

Η εντολή αυτή δεν ήταν από φιλάνθρωπα αισθήματα. Οι αστικές δυνάμεις στην Ελλάδα και οι βρεττανοί σύμμαχοί τους είχαν πολύ καθαρή άποψη για την επόμενη μέρα της απελευθέρωσης. Έχοντας αταλάντευτο ταξικό κριτήριο και ένστικτο, προετοίμαζαν την επόμενη μέρα, δηλαδή την ομαλή διαδοχή από την τριπλή κατοχή και την επαναφορά των κομμάτων της αστικής τάξης στην εξουσία. Ένας λαός οπλισμένος, χειραφετημένος και με τις βασικές, στρατηγικές επιχειρήσεις στα χέρια του, οι οποίες κατά βάση διέθεταν ένοπλη εργατική φρουρά, τους ήταν εμπόδιο. Επιπρόσθετα, όλες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις -και ο Άξονας και οι Σύμμαχοι- είχαν πολύ καθαρό ότι σε καμιά των περιπτώσεων η Σοβιετική Ενωση δεν θα έπρεπε να αποκτήσει πρόσβαση στην Ανατολική Μεσόγειο, σε ένα κρίσιμο γεωστρατηγικό τμήμα, μέσω μιας εξουσίας όπου κουμάντο σ’ αυτόν τον τόπο θα έκανε ο ίδιος ο λαός.

Το 6ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ με στρατιωτικό διοικητή τον Σωτήρη Κύβελο και καπετάνιο τον Νίκανδρο Κεπέση, από τις αρχές του Σεπτέμβρη ακόμα, διατάσσει τις δυνάμεις του έτσι που να κρατηθεί ο Πειραιάς κάτω από τον έλεγχο του ΕΛΑΣ και να δοθεί μάχη για τη σωτηρία των υποδομών. Στη διάθεσή τους έχουν 280 ντουφέκια και 20 αυτόματα, σχεδόν τίποτα μπροστά στην υπεροπλία της Βέρμαχτ, που διέθεσε ειδικά για την προστασία της ομάδας που θα έκανε την ανατίναξη ένα τάγμα με βαριά πυροβόλα, όλμους και τανκς. Είχαν στήσει τέσσερα πυροβόλα στο κέντρο της πόλης, τον Προφήτη Ηλία, και στον Καραβά της Κοκκινιάς.

Το πρώτο τάγμα, του 6ου Συντάγματος, με διοικητή τον «Νώντα» (τον έφεδρο υπολοχαγό Πέτρο Ευσταθόπουλο) και καπετάνιο τον Αλέκο Βαρυτιμίδη, παίρνει διάταξη στην περιοχή από Ηλεκτρικό Σταθμό και Ρετσίνα έως το Πέραμα. Στην ευθύνη του έχει τα εργοστάσια Παπαστράτος, Αλευρόμυλοι, Λιπάσματα, Τσιμέντα και Ηλεκτρική (Πάουερ). Όλα υπονομευμένα με εκρηκτικά. Ειδικά για την Ηλεκτρική ο ΕΛΑΣ γνωρίζει από τον αρχιτεχνίτη ότι το εργοστάσιο είναι υπονομευμένο με τέσσερις τόννους εκρηκτικά. Μέσα στο εργοστάσιο δρα ήδη σε απόλυτη παρανομία ο λόχος Ηλεκτρικής του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον Σωτήρη Καλαμπόκη. Στον Ευσταθόπουλο δίνεται διαταγή να κρατηθεί ειδικά το εργοστάσιο της Ηλεκτρικής πάση θυσία.

Ο πρώτος λόχος του τάγματος, με τους Αντώνη Αντύπα και Βασίλη Λαγωνίκα στη διοίκηση, κρατά από Ταμπούρια προς Πειραιά, ο δεύτερος με τον Βασίλη Βεζυρόπουλο κρατά από την Αμφιάλη έως και το ύψωμα του Αγ. Γεωργίου (αυτός κρατά την Ηλεκτρική), ο τρίτος λόχος με τον Χρήστο Ιωακειμίδη είναι στην Ευγένεια και κρατά το ύψωμα αριστερά (νοτιοανατολικά) της Ηλεκτρικής και ο 4ος με τους Αριστείδη Σπύρου και Δικαίο Κατσικαδάκο κρατά από οδό Κυδωνίων έως τον Αγ. Διονύση στο λιμάνι.

 Ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα καθώς, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Σωτήρη Κύβελου, ο ΕΛΑΣ γνώριζε ότι η ανατίναξη των εργοστασίων θα γίνει στις 12 Οκτώβρη στις 3 το μεσημέρι. Έπρεπε να εξουδετερωθεί το κέντρο ανατίναξης, δηλαδή το σημείο στο οποίο κατέληγαν όλες οι καλωδιώσεις. Αυτό βρισκόταν στη διασταύρωση Οδυσσέως και Ευαγγελιστρίας. Ήταν ένα τσιμεντένιο οχυρό βάθους 4-5 μέτρων. Παραμονές της επιχείρησης αυτομόλησε γερμανός αξιωματικός και παρέδωσε στον ΕΛΑΣ το σχέδιο των καλωδιώσεων. Ταυτόχρονα, ο ΕΛΑΣ εξασφάλισε από τις δυνάμεις των ιταλών την παράδοση των όπλων τους στις δικές του δυνάμεις ενώ εργάτες του λιμανιού αρπάζουν πυρομαχικά από τις γερμανικές αποθήκες.

Συγκροτήθηκε επίλεκτο τμήμα από το 4ο τάγμα του ΕΛΑΣ, που ήταν στο κέντρο του Πειραιά, με τη συνδρομή του ΕΛΑΝ και επικεφαλής τον έφεδρο ανθυπολοχαγό Μιλτιάδη Αλικάκο και τον καπετάνιο του τάγματος Σωτήρη Καλαμπόκη. Με βάση το σχέδιο, την νύχτα 11 προς 12 Οκτώβρη έκοψαν τα καλώδια στα σημεία διασταύρωσης στην οδό 2ης Μεραρχίας και Κολοκοτρώνη, από τα οποία θα ανατινάζονταν η Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, το Τελωνείο και η αριστερή πλευρά του λιμανιού. Έκοψαν επίσης τα καλώδια στη γέφυρα του Αη-Διονύση, από τα οποία θα τινάζονταν η δεξιά πλευρά του λιμανιού, τα Λιπάσματα και η Ηλεκτρική. Χαμογελώντας, το πρωί ο Καλαμπόκης παραδίδει στη διοίκηση του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ τυλιγμένα σε εφημερίδα τα κομμένα καλώδια.

Οι γερμανοί στέλνουν περίπολο στα Ταμπούρια για την επανασύνδεση των καλωδίων. Γίνεται μάχη κατά την οποία αφήνουν στον τόπο 3 νεκρούς και όλα τα υλικά τους. Είχε προηγηθεί μάχη το πρωί της 11 Οκτώβρη στην ίδια την Ηλεκτρική, καθώς οι γερμανοί συνέλαβαν 4 ελασίτες την ώρα που έκαναν αποναρκοθέτηση στην ευρύτερη περιοχή και τους έκλεισαν στο εργοστάσιο. Το εργοστάσιο κυκλώθηκε από δυνάμεις του ΕΛΑΣ και οι γερμανοί κινούν τμήματά τους για ενίσχυση από το εργοστάσιο της ΚΟΠΗ (*). Αρχίζει σφοδρή μάχη μπροστά στο νεκροταφείο της Ανάστασης. Οι γερμανοί αναγκάζονται να υποχωρήσουν, με τον ΕΛΑΣ να μετρά τους πρώτους τρεις νεκρούς του σ’ αυτήν την επιχείρηση. Οι 4 ελασίτες αφήνονται ελεύθεροι, παραδίδεται η γερμανική φρουρά του εργοστασίου και εγκαθίσταται φρουρά από τον ΕΛΑΣ.

Στις 3 το μεσημέρι της 12ης Οκτώβρη, καθώς οι ανατινάξεις δεν μπορούν να γίνουν, οι γερμανοί στέλνουν τμήματα να κάνουν ανατινάξεις με νάρκες. Κατορθώνουν να κάνουν μόνο μία σ’ έναν γερανό στο λιμάνι. Ο Πειραιάς είναι ήδη ολόκληρος στα χέρια του ΕΛΑΣ. Η μάχη όμως δεν έχει τελειώσει. Από τη Θηβών, γερμανικά τμήματα κατεβαίνουν στον Πειραιά. Στη Λεύκα γίνεται μάχη. Αναγκάζονται να υποχωρήσουν, όμως ο ΕΛΑΣ μετρά ανάμεσα στους νεκρούς του τον ίδιο τον διοικητή του Τάγματος Σωτήρη Καλαμπόκη, που είχε κόψει τα καλώδια, και τον καπετάνιο του ΕΛΑΝ Π. Καβαλιεράτο. Ηταν το τίμημα για να σωθεί από την ανατίναξη η μεγάλη περιστρεφόμενη «πλάκα» του ΟΣΕ.

Το ίδιο βράδυ, δώδεκα με μία τη νύχτα, ξημερώνοντας η Παρασκευή 13 του μήνα, γερμανικό τμήμα με 60 επίλεκτους και 4 βαριά πυροβόλα ανατινάζει αποθήκες της Shell στο Ικόνιο του Περάματος κι από ‘κει κατευθύνεται προς την Ηλεκτρική. Το ΕΑΜ και η ΕΠΟΝ καλούν το λαό να στήσει οδοφράγματα για να εμποδιστεί η κάθοδος των τανκς που αρχίζουν να κατεβαίνουν από το Δαφνί. Όλοι οι δρόμοι κλείνουν. Σε βοήθεια των μαχητών του ΕΛΑΣ έρχονται οπλισμένοι εργάτες της Ηλεκτρικής, υπό τον μηχανικό υπηρεσίας Βενιζέλο Αποστολίδη. Ανάμεσά τους και ο Βασίλης Βέγγος, πατέρας του Θανάση. Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ καθηλώνουν τις δυνάμεις των γερμανών στη γέφυρα ανάμεσα στο Σαπουνάδικο και τους Μύλους του Αγ. Γεωργίου.

Η μάχη κρατά δυόμιση ώρες και τελειώνει με 11 νεκρούς γερμανούς στρατιώτες, 21 τραυματίες και τους υπόλοιπους 24 αιχμαλώτους. Ανάμεσα στους τελευταίους βρίσκεται και ο διοικητής τους Χανς Λίντερμαν. Ο ΕΛΑΣ μετρά άλλους οκτώ νεκρούς σ’ αυτήν τη μάχη. Μαζί με τους τρεις της προηγούμενης μέρας, γίνονται έντεκα: Αντώνης Καλαποθάκος (γραμματέας της εργοστασιακής οργάνωσης του ΕΑΜ), Νέστορας Γεωργιάδης (εργάτης της Ηλεκτρικής), Δημήτρης Μαργαρώνης, Ιωάννης Ηλιόπουλος, Παναγιώτης Κοσμίδης, Γρηγόρης Μεγγίσογλου, Συρίγος Παπάζογλου, Γιώργος Γκιόρδας, Ανδρέας Κουνούπας, Παναγιώτης Μαυρομμάτης και Ακρίτας Τοροσιάδης. Η κηδεία τους γίνεται στις 16 Οκτώβρη με πάνδημη συμμετοχή.

Ο διευθυντής του εργοστασίου της Ηλεκτρικής Γεωργιάδης, στην επιστολή που απεύθυνε στις 18 Οκτωβρίου προς τον διοικητή του ΕΛΑΣ Πειραιά, αναφέρει μεταξύ άλλων: «Με μεγάλη συγκίνηση σπεύδουμε να εκφράσουμε τη βαθύτατη ευγνωμοσύνη του προσωπικού του Εργοστασίου της Ηλεκτρικής Εταιρείας για την πολύτιμη και σωτήρια βοήθεια που πρόσφερε ο ηρωικός στρατός του ΕΛΑΣ κατά την ημέρα της 13ης Οκτωβρίου για την απόκρουση της βαρβάρου γερμανικής επιθέσεως. Και η συναίσθηση ότι εκάματε το καθήκον σας προς την πατρίδα είναι η μόνη σας ικανοποίηση. Κλαίμε μαζί σας τους ένδοξους νεκρούς και η μνήμη τους, ας είσθε βέβαιοι, δεν θα σβηστεί από το χρόνο που φθείρει τους θνητούς».

Υστερόγραφο πρώτο: Μετά τα Δεκεμβριανά και παρά τα ωραία λόγια του Γεωργιάδη, η διοίκηση της Ηλεκτρικής απέλυσε τον Βασίλη Βέγγο, αποδίδοντάς του ευθύνη για τις ζημιές που υπέστησαν οι εγκαταστάσεις από την μάχη στην οποία συμμετείχε…

Υστερόγραφο δεύτερο: Φεύγοντας τότε από την Ελλάδα, οι γερμανοί έβαλαν στο μάτι την Ηλεκτρική, η οποία αποκτήθηκε το 1961 από την ΔΕΗ. Σήμερα που ξανάρχονται, έχουν βάλει στο μάτι την ΔΕΗ…

————————————————–
(*) Στρατιωτικό εργοστάσιο που κατασκεύαζε είδη ιματισμού και υπόδησης για τις ανάγκες του στρατού ξηράς. Εκεί βρισκόταν και το στρατιωτικό χημείο.

____________________________________________________________

Υπερασπιστής της πίστης αλλά… σατανιστής! …


Στην πρόσφατη συζήτηση που έγινε στην βουλή περί του νομοσχεδίου για την ταυτότητα φύλου, ακούστηκαν διάφορες απόψεις, άλλες τεκμηριωμένες και άλλες ξεκάρφωτες, πολλές από τις οποίες προκάλεσαν ευθυμία σε όσους βρίσκονταν στην αίθουσα αλλά και σε όσους παρακολούθησαν την διαδικασία από τις τηλεοράσεις τους.

Συνήθως, αυτή η ευθυμία εκδηλωνόταν με απλά χαμόγελα ή διακριτικά γελάκια. Ακριβώς όπως έγινε όταν ο βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων Κώστας Κατσίκης, επιχειρώντας να δικαιολογήσει την αντίθεσή του στο νομοσχέδιο, υποστήριξε ότι με την αλλαγή ταυτότητας φύλου ενδέχεται να αλωθεί το άβατο του Αγίου Όρους ή να επηρεαστεί ο αθλητισμός. Κατά τον βουλευτή, δηλαδή, μπορεί μια γυναίκα να γίνει άντρας επειδή θέλει να επισκεφθεί το Βατοπέδι ή ένας άντρας να κόψει την φύση του μόνο και μόνο για να μπορεί να διακριθεί στην σφαιροβολία συναγωνιζόμενος γυναίκες.

Εκεί, όμως, που γέλασαν μέχρι δακρύων και τα πόμολα, ήταν όταν ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής Χρήστος Παππάς εμφάνισε την συμμορία του ως τον μοναδικό πολιτικό υπερασπιστή της ορθόδοξης πίστης: «Πάνω από τον θεό, την πατρίδα και την φαμίλια μας, εμείς οι εθνικιστές δεν βάζουμε κανένα Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δήθεν δικαιωμάτων του ανθρώπου (…) Όσο εσείς τσακώνεστε για τις ψεύτικες επαναστάσεις σας, την οκτωβριανή οι αριστεροί, και την γαλλική οι δεξιοί, εμείς οι έλληνες προσβλέπουμε σε μία επανάσταση, την ελληνική επανάσταση, την εθνική επανάσταση του 1821, την μοναδική εθνικιστική επανάσταση στην παγκόσμιο ιστορία, την επανάσταση που έγινε για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία».

Η συνέχεια είναι γνωστή σε όλους. Ο υπουργός δικαιοσύνης Σταύρος Κοντονής πέταξε από το βήμα το -ρητορικό- ερώτημα «για του Χριστού την πίστη την αγία σκοτώσατε τον Φύσσα;», οι φασίστες τον κατηγόρησαν ότι παρεμβαίνει στο έργο της δικαιοσύνης και ακολούθησε ένας μικρός χαμός που έχει ήδη παρουσιαστεί από όλα σχεδόν τα μέσα ενημέρωσης, οπότε δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτε εμείς.

Για ποιου Χριστού την πίστη την αγία;


Όμως, τα μέσα ενημέρωσης ανακάλυψαν και κάτι άλλο. Ανακάλυψαν ότι ο χρυσαυγήτης βουλευτής Γιώργος «εγέρθητου» Γερμενής είναι μέλος του ροκ συγκροτήματος Naer Mataron, το οποίο κάποτε έβγαλε ένα τραγούδι με τίτλο «Extreme Unction», όπου καθυβρίζει την χριστιανική θρησκεία και τον ίδιο τον Χριστό. Σχετικά μ’ αυτό έγραψε χτες ο Νίκος Μπογιόπουλος ένα άρθρο στον Ημεροδρόμο, όπου παρουσιάζει κι ένα βιντεοκλίπ του εν λόγω συγκροτήματος με τον Γερμενή να «τραγουδάει» εν μέσω φλεγόμενων ανάποδων σταυρών και αντεστραμμένων σατανικών πεντάλφα. Σε όλα αυτά, εμείς θα προσθέσουμε μερικά στοιχεία που αποδεικνύουν περίτρανα πού έχει γραμμένη ο Γερμενής «του Χριστού την πίστη την αγία».

Κατ’ αρχάς, επιτρέψτε μου να αποπειραθώ μια απόδοση στα ελληνικά του αγγλόγλωσσου «Extreme Unction» (πρόκειται για την καθολική μεταλαβιά των ετοιμοθάνατων), το οποίο περιλαμβάνεται στο άλμπουμ «Discipline Manifesto» που κυκλοφόρησε το 2005:

Διανοητικά ανεπαρκείς, γεμάτοι βλακεία λένε: «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι».
Δεν θα ήταν ωραίο αν όλοι αυτοί πήγαιναν στον παράδεισό τους,
αυτόν που διακηρύχθηκε από την γαμημένη χριστιανική εκκλησία.
Στον παράδεισό τους θα βρουν άσχημες και διανοητικά ανάπηρες γυναίκες.
Για πάνω από μισό εκατομμύριο χρόνια ο θεός καθόταν,
βλέποντας τους ανθρώπους να βγάζουν ο ένας του άλλου το μάτι
και μόνο τότε είχε την λαμπρή ιδέα
να στείλει τον μπάσταρδο γιο του, τον γαμημένο Ιησού Χριστό.
Αλλά τώρα ο διάβολος κυριαρχεί κι αυτή η ιδέα είναι ανόητη.
Θα αφήσουμε την εκκλησία να σαπίσει σαν χέρι που έπαθε γάγγραινα
και θα σφάξουμε πάνω στους βωμούς της τους ηλίθιους
και όσους εμπορεύονται τα παλιά σκάνδαλα.
Το υγιέστερο κομμάτι της νεολαίας θα είναι μαζί μας.
Ο γεωργός με το δρεπάνι του θα φροντίσει σωστά την νέα σοδειά.
Καμμένοι, ακρωτηριασμένοι, εκατομμύρια προγόνων μας
έπεσαν κάτω από χριστιανικούς ύμνους για την αγάπη.
Θα εκδικηθούμε! Διψάμε για αίμα!

Είπαμε ότι το συγκρότημα λέγεται Naer Mataron. Μη ψάχνετε στα λεξικά να βρείτε τι σημαίνει. Έτσι έλεγαν οι αρχαίοι σουμέριοι τον Άδη, τον θεό του θανάτου. Το συγκρότημα ειδικεύεται σε μια ακραία μορφή χεβυμεταλλάδικου ροκ, το Black Metal, παλιότερα γνωστό και ως Heavy Metal Satanic Rock. Είναι δημιούργημα του Γερμενή από το 1994 και τα μέλη του συμμετέχουν πάντοτε με ψευδώνυμα. Ο Γερμενής επέλεξε ως ψευδώνυμο το γνωστό «Καιάδας» ενώ έχουν περάσει και ο Μορφέας, ο Ίντρα, ο Ασμοδαίος, ο Τάλως κλπ.

Παρένθεση. Προφανώς από λάθος, ο Καιάδας έφτιαξε το συγκρότημα ως Nar Mataron. Φαίνεται πως κάποιος βρέθηκε έναν χρόνο αργότερα να του υποδείξει το λάθος και το 1995 το συγκρότημα ξαναβαφτίστηκε και το Nar έγινε Naer. Κλείνει η παρένθεση.

Το 2009, ο Καιάδας έδωσε συνέντευξη στον ιστότοπο Rockap. Ανάμεσα σε κάμποσες ανοησίες, είπε και τα εξής, τα οποία δεν επιδέχονται παρερμηνεία: «Το black metal είναι αντιχριστιανικό και παγανιστικό όσον αναφορά στην μουσική, και αναζητά την κατάργηση του χριστιανικού συστήματος και την δημιουργία ενός καινούργιου (…) Η μουσική είναι η έκφραση κάθε άρρωστου ανθρώπινου μυαλού που θέλει να εκφράσει ό,τι μήνυμα θέλει (…) Ποτέ δεν ήμασταν πολιτική μπάντα. Πάντα μας γοήτευαν το αντιχριστιανικό πνεύμα και η αρχαιότητα».

Βέβαια, ο αντιχριστιανισμός των Naer Mataron είναι τόσο βλακώδης ώστε εκφράζει απόλυτα την ευφυΐα του ιδρυτή τους. Ο χριστιανισμός είναι δομημένος στην αντίθεση του θεού με τον διάβολο, οπότε δεν μπορείς να δηλώνεις «αντιχριστιανός» απορρίπτοντας τον θεό αλλά αναγνωρίζοντας τον διάβολο. Και οι Naer Mataron αυτοπροβάλλονται ως «η πιο επικίνδυνη σατανική μπάντα του κόσμου».

Το σοβαρό πρόβλημα που έχουν ο Καιάδας και η παρέα του με τον χριστιανισμό, γίνεται σαφές από τους τίτλους των δίσκων τους. Ενδεικτικά: Tales of the Twelve Gods (1994), Skotos Aenaon (2000),  A Holocaust in Front of God’s Eyes (2001), Voice of Hate (2006), Εγώ ειμί το φως του κόσμου (2012), Ζήτω ο θάνατος (2012), Και ο λόγος σάρξ εγένετο (2013), Lucitherion (σημ.: Εωσφοριάδα – 2017). Δυστυχώς για τους «χριστιανούς» χρυσαυγήτες, η ιστορία συνεχίζεται, οπότε δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν την γνωστή «γυναικουλίστικη» δικαιολογία τους περί νεανικών απερισκεψιών, περί λαθών του παρελθόντος κλπ.

«Η πιο επικίνδυνη σατανική μπάντα σ’ αυτό τον κόσμο επιστρέφει με 6ο άλμπουμ χάους, καταστροφής, Σατανά!»\


Επίλογος. Στο παραπάνω κείμενο περιορίστηκα στο αν και κατά πόσο ο χρυσαυγήτης Καιάδας αγωνίζεται για «του Χριστού την πίστη την αγία». Δεν ασχολήθηκα καθόλου για το αν είναι ναζί ή όχι. Επίσημα, οι Naer Mataron αρνούνται ότι είναι νεοναζί μπάντα (*). Δυστυχώς, στο άλμπουμ τους «Praetorians» (το καλύτερό τους, κατά τον Καιάδα) υπάρχει ένα τραγουδάκι με τίτλο «Ostara». Όσοι δεν έχετε πρόβλημα με τα αγγλικά σας, ρίξτε μια ματιά στους στίχους εδώ και πείτε μου ότι το περιεχόμενό του δεν είναι νεοναζιστικό.

Α, μη το ξεχάσω! Το «Ostara» ήταν το αγαπημένο εθνικιστικό περιοδικό του Χίτλερ. Στον πρόλογο του πρώτου τεύχους της τρίτης περιόδου του περιοδικού, ο αρχιναζί έγραφε: «Πρέπει να θυμόμαστε ότι τα κινήματα της σβάστικας και του φασισμού είναι βασικά απόγονοι του Ostara».


(*) Ολόκληρη η σχετική δήλωση στο ειρωνικό κείμενο «Don’t call Naer Mataron a neo-nazi political band just because their bassist is one or they’ll sue you» του χεβυμεταλλάδικου ιστοτόπου Gauntlet.


Από:http://teddygr.blogspot.gr/2017/10/blog-post_12.html

Alain Badiou, Ο έρωτας στον Μπέκετ (1989)…


Αναδημοσίευση από το

https://waltendegewalt.wordpress.com/2017/02/22/%CE%BF-%CE%AD%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BC%CF%80%CE%AD%CE%BA%CE%B5%CF%84-1989-a-badiou/ 

22ΦΕΒ.
[Αρχίστε με τις ενότητες 67 και έπειτα διαβάστε τις ενότητες 5321 (με αυτή τη σειρά)· Προς αποφυγή «παρεξηγήσεων»: ο Μπέκετ συμμετείχε στην αντίσταση (δείτε για παράδειγμα εδώ)]
Η γραφή τού γενολογικού (Σ. Μπέκετ) [1989]— Α. Μπαντιού (το κείμενο σε pdf)
1. Η προσταγή και ο προορισμός της
Εναρκτήριο λάκτισμα: ένα «καζουτράγουδο» (ή «μιρλιτοννάδα») που γράφτηκε από τον Μπέκετ γύρω στο 1976, ένα ιδιόρρυθμο καζουτράγουδο όπου βλέπουμε να συνδυάζονται απρόσμενα τοκαζού και ο Ηράκλειτος ο σκοτεινός:
«Ροή: με αποτέλεσμα κάθε τι, ενόσω είναι, κάθε τι λοιπόν, συνεπώς κι αυτό εδώ, αλλά κι αυτό εκεί, να είναι και να μην είναι. Ας μιλήσουμε γι’ αυτό.»
Για τον Μπέκετ το «λέγειν» συνιστά πάντα μεν προσταγή, η οποία ωστόσο αφορά την αμφιρρέπεια ή την αναποφανσιμότητα κάθε πράγματος. Το «πράγμα» δεν αποσύρεται αλλά παραμένει στο προσκήνιο, εξακολουθεί να είναι αυτό εδώ το πράγμα· από τη στιγμή όμως που προσδιοριστεί, το βλέπουμε πλέον να αμφιταλαντεύεται και να ισορροπεί ανάμεσα στο είναι και στο μη-είναι του.[1] Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι η γραφή (η προσταγή: «ας μιλήσουμε γι’ αυτό») εδρεύει στον τόπο μιας απόφασης που αφορά το είναι τού πράγματος και τής οποίας η αναγκαιότητα δεν δύναται να αρθεί ή να παρακαμφθεί διαλεκτικά (—όπως τουλάχιστον αφήνεται να εννοηθεί από το ότι, για τον Μπέκετ, το «καζουτράγουδο» είναι η ποιητική μορφή που της προσιδιάζει). Με την εικόνα τής «ροής» [=κίνησης] αποδίδεται μεν το γεγονός ότι ανά πάσα στιγμή το «πράγμα» δύναται να εντοπίζεται τόσο στη θέση όπου αυτό είναι όσο και στη θέση όπου δεν είναι, αλλά αυτή η «ροή» αποτελεί κάθε άλλο παρά σύνθεση τού είναι και τού μη-είναι του και ως εκ τούτου δεν πρέπει να συγχέεται με το εγελιανό γίγνεσθαι.
Η γραφή εγκαθίσταται στο σημείο ακριβώς όπου το πράγμα — στα πρόθυρα πλέον τής εξαφάνισής του, όπως ακριβώς επιτάσσει το μη-είναι τής κίνησής του — παρέχει πρόσφορο έδαφος για το ερώτημα τής αμεταβλητότητάς του [stabilité]· και είναι γι’ αυτό ακριβώς που η γραφή, η οποία ποτέ δεν παρακινείται απ’ ό,τι έχει ήδη εδραιωθεί στο είναι του, εμφανίζεται, όσον αφορά το αβέβαιο τού πράγματος, υπό μορφή προσταγής.
Αυτό που οφείλει να επεξεργαστεί η ατελεύτητη αυτή προσταγή — το φραγγέλιο,[2] θα λέγαμε, τής ταλάντευσης μεταξύ είναι και μη-είναι [στάσης & κίνησης]· ο δοκός τής ισορροπίας του, αλλά συνάμα και το ειδικό βάρος [ή στάθμιση] τού «πράγματος» — μεταμορφώνεται πάραυτα σε μια σειράερωτημάτων.
Για παράδειγμά, η καντιανή κριτική δομείται γύρω από τα εξής τρία ερωτήματα: «Τι μπορώ να ξέρω; Τι πρέπει να κάνω; Τι μπορώ να ελπίζω;» Στο έργο τού Μπέκετ συναντάμε επίσης τρία ερωτήματα που όμως διατυπώνονται με ειρωνική αποστασιοποίηση από το φιλοσοφικό τους ανάλογο. Στα «Κείμενα για το τίποτα» περιέχεται η ευκρινέστερη εκδοχή τής τριπλέτας:

Συνέχεια