O πασάς και ο τσολιάς …


Tου Περικλή Κοροβέση

Τα ρεμπέτικα τραγούδια ή τώρα με τον νέο τους τίτλο «λαϊκά αστικά τραγούδια» (αμφίβολο αν θα επικρατήσει) στην ουσία ήταν ένας λαϊκός πολιτισμός που τελούσε μέχρι πρόσφατα υπό διωγμόν.

Τραγούδια του υπόκοσμου και του λούμπεν προλεταριάτου, που δεν είχαν καμία σχέση με την καθώς πρέπει κοινωνία η οποία άκουγε όπερες και οπερέτες και ελαφρά τραγούδια (άλλος ένα υποτιμητικός όρος για τραγούδια που ήταν ισάξια της διεθνούς παραγωγής – είναι σαν να λέμε πως η Εντίθ Πιαφ και η Νίνα Σιμόν τραγουδούσαν ελαφρά τραγούδια. Πώς τα ζυγίζουν οι ειδικοί, δεν ξέρω. Να έχει επινοηθεί κάποιο «τραγουδόζυγο» και να μην το ξέρω; Κανείς δεν είναι βέβαιος για τις γνώσεις του).

Εκτός από την περιθωριοποίηση αυτών των τραγουδιών από την καλή κοινωνία, υπήρχε και η ποινική δίωξη από τον φασίστα Ι. Μεταξά και παραδόξως και το ΚΚΕ συμμερίστηκε τις απόψεις του δικτάτορα.

Εντούτοις αυτά τα τραγούδια είχαν ευρύτατη απήχηση στα λαϊκά στρώματα. Σε αυτά αναγνώριζαν τη ζωή τους και τον μόχθο τους. Τα ρεμπέτικα βρήκαν την πλήρη απελευθέρωσή τους μετά την πτώση της στυγνής δικτατορίας των συνταγματαρχών. Και άρχισαν τα ρεμπέτικα να ερευνώνται συστηματικά ακόμα και σε επίπεδο ντοκτορά (αν και κάποιοι πρωτοπόροι είχαν αρχίσει την έρευνα και τη μελέτη πριν από τη δικτατορία).

Αν και η σχετική βιβλιογραφία για τα ρεμπέτικα είναι πολύ μικρότερη από αυτή των δημοτικών, εντούτοις η έρευνα προχωράει από ενθουσιώδεις νέους. Κι όλο και κάτι καινούργιο μαθαίνουμε. Στο ΧΙΙ Συνέδριο για το Μεσογειακό Τραγούδι, που οργανώνει το Πανεπιστήμιο Κύπρου, ο καθηγητής εθνομουσικολογίας Γλαύκος Νεάρχου έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανακοίνωση για τις άγνωστες καταδίκες του Τσιτσάνη από την ελληνική Δικαιοσύνη.

Να παραθέσω εν περιλήψει αυτήν την εκτεταμένη ανακοίνωση: «Μια πανέμορφη δικηγόρος ονόματι Αγνή Παρθένη σύχναζε στο μαγαζί και γλεντούσε μέχρι το χάραμα. Και ο Τσιτσάνης εμπνεύστηκε από αυτόν τον ερωτικό άγγελο το εξής τραγούδι: “Για κοίτα, κόσμε, ένα κορμί/που μπήκε μες στο μαγαζί/Αμάν Πασά μου, θα τρελαθώ/ώς και τα ρούχα μου πουλώ”.

Και ο Τσιτσάνης της έδωσε τους στίχους σε ένα πακέτο τσιγάρα “Ασσος” με την αφιέρωση “Κα Αγνή, αυτό το τραγουδάκι γράφτηκε για σας και σας αφορά”. Ο ενθουσιασμός της ήταν τέτοιος που χόρεψε ένα τσιφτετέλι και πέταξε τα στήθη της έξω. Στο μαγαζί έγινε χαλασμός.

Αλλά για λόγους που αγνοεί η έρευνα (δεν μπόρεσε να υπεισέλθει στον οντά τού συνθέτη), η σχέση αυτή πήρε άσχημη τροπή. Η δικηγόρος έκανε μήνυση στον συνθέτη για συκοφαντική δυσφήμηση. Η λέξη “πασάς” είναι αιμοσταγής θεσμός της βάρβαρης Τουρκοκρατίας που είχε υποδουλώσει για τετρακόσια χρόνια την Ελλάδα μας και άρα την παρουσίαζε ως συνεργάτιδα των βάρβαρων κατακτητών, ενώ αυτή είναι κόρη του ήρωα στρατηγού Παρθένη.

Ο πολέμαρχος αυτός συνέτριψε τους κουμμουνιστοσυμμορίτες σε Γράμμο-Βίτσι και έδωσε στην πατρίδα το ένα του μάτι και το ένα του αυτί. Αρα η καταδίκη του συκοφάντη ήταν εθνικό θέμα. Οταν έγραφε τη μηνυτήρια αναφορά, ήρθε η καθαρίστριά της από το Πέραμα, μαζί με τη δεκαεξάχρονη κόρη της, ντυμένη στα κυριακάτικά της με μια φούστα με φουρό.

Την παρακάλεσε αν μπορεί να βρει καμιά δουλίτσα για την κορούλα της. Η δαιμόνια δικηγόρος μόλις είδε την κοπελίτσα θυμήθηκε το άλλο τραγούδι του Τσιτσάνη: “Μια κούκλα μες στη γειτονιά μου/τσολιά την εφωνάζουν/γεια σου, τσολιά μου, γεια σου, τσολιά μου, γεια σου, τσολιά μου/ και στο σεργιάνι σαν θα βγει/τα κάλλη της θαυμάζουν/γεια σου, τσολιά μου”.

Η καθαρίστρια πείσθηκε και αυτή να καταθέσει μήνυση στον Τσιτσάνη για προσβολή της οικογενειακής τιμής και υπόληψης. Γιατί δεν μπορεί να παρομοιάζουν το τρυφερούλι της με έναν σκληροτράχηλο μυστακοφόρο τσολιά με τσαρούχια. Πώς θα έβρισκε γαμπρό η κόρη της αν ήταν όπως την περιγράφει ο Τσιτσάνης;

Αυτό αντίκειται και στη θρησκεία και στην οικογένεια. (Την άλλη μέρα η νεαρά προσελήφθη ως δακτυλογράφος.) Και η συνέχεια στα δικαστήρια ήταν οδυνηρή για τον δημιουργό. Καταδικάστηκε και στις τρεις βαθμίδες της Δικαιοσύνης. Για τη λέξη “πασά” αποφάνθηκαν πως ήταν συκοφαντική γιατί σήμαινε δωσιλογισμό. Για τη λέξη “τσολιά”, όταν αποδίδεται σε γυναικεία πρόσωπα, προσβάλλει τα χρηστά ήθη και έθιμα της πατρίδος και του έθνους. Η υπόθεση δεν πήρε δημοσιότητα γιατί τότε ο Τύπος δεν ασχολιόταν με τέτοια ευτελή θέματα.

Αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Ο ανιψιός του Τσιτσάνη, διαπρεπής δικηγόρος με ντοκτορά από το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, με καθηγητή τον Σόιμπλε φον Κανάρις, της γνωστής οικογενείας, έκανε αναψηλάφηση της δίκης και φώναξε μάρτυρα τον διαπρεπή ελληνιστή καθηγητή του. “Πασάς”, αποφάνθηκε ο καθηγητής, στα νεοελληνικά σημαίνει ευδαίμων, ευτυχής, και έφερε σαν παράδειγμα το “πασάς στα Γιάννενα”.

Και η λέξη “τσολιάς” την εποχή που τα κορίτσια φορούσαν φουρό σημαίνει το περήφανο και αγέρωχο γυναικείο κορμί. Και ο Τσιτσάνης αθωώθηκε πανηγυρικά και τιμήθηκε από το εν λόγω Πανεπιστήμιο με το Μετάλλιο των Γραμμάτων».

ΥΓ. Η ιστορία με τον Τσιτσάνη είναι φανταστική. Αλλά αποτελεί ένα μικρό μάθημα γλωσσολογίας προς τους δικαστές που δεν γνωρίζουν τι θα πει η λέξη «γκαουλάιτερ» στα νεοελληνικά και αποφάσισαν να κλείσουν την «Αθηναϊκή Επιθεώρηση Βιβλίου» (ARB) γιατί χρησιμοποίησε αυτή τη λέξη για κάποιον απολογητή του σταλινισμού, αγνοώντας πως αυτή η λέξη σημαίνει πια «φανατικός».

 efsyn.gr


Από:http://www.nostimonimar.gr/o-pasas-ke-o-tsolias/

 

Καταλονία: αποαποικιοποίηση ή αποεθνικοποίηση; …


του Πιέρ Σενγκαραβελού

Στην κρίση της ισπανικής μοναρχίας, ο Κάρλες Πούτζντεμόν, πρόεδρος της Generalitat της Καταλονίας, δήλωσε αρκετές φορές ότι η περιφέρειά του είναι «αποικία της Ισπανίας», οι δε υποστηρικτές του ενεργοποίησαν μια ρητορική κατοχής. Η κυβέρνηση της Μαδρίτης επέλεξε μια συγκεκριμένη μορφή δικαστικής και αστυνομικής καταστολής με τη σύλληψη πολιτικών ηγετών και το μπλοκάρισμα των τραπεζικών λογαριασμών της περιοχής. Επιπλέον, τα λόγια του Mariano Rajoy την Κυριακή –«Δεν υπήρξε δημοψήφισμα αυτοδιάθεσης»– φέρουν αναπάντεχα τον απόηχο από το «η Αλγερία είναι Γαλλία», μια διατύπωση που χρησιμοποίησε ο Φρανσουά Μιττεράν την 1η Δεκεμβρίου 1954, όταν η πραγματικότητα της αλγερινής κρίσης ήταν πλέον αναμφισβήτητη.

Τα πάντα στο λεξιλόγιο των πρωταγωνιστών φαίνεται να αναφέρονται στη διαδικασία αποαποικιοποίησης των δεκαετιών τού 40 και του 60. Σε τέτοιο βαθμό που στις 11 Σεπτεμβρίου, ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης, Ινίγκο Μέντεθ δε Βίγο, χρειάστηκε να προσπαθήσει ο ίδιος να «αποαποικίσει» τους όρους του διαλόγου: «Η απόσχιση είναι ένα δικαίωμα αναγνωρισμένο στη δεκαετία του 1960 για αποικιακές καταστάσεις. Ελπίζω οι Πούτζντεμόν και Ζουνκέρας [Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Καταλονίας] να μην θεωρούν την Καταλονία υπό αποικιακή κατάσταση».

Πολεμική μηχανή

Κι ωστόσο, το ζήτημα δεν είναι τόσο αν η Καταλονία βρίσκεται σε αποικιακή κατάσταση, όσο να παρατηρήσουμε μια διαδικασία αποσύνθεσης των εθνών-κρατών. Σε αυτό το σημείο αξίζει τον κόπο να θυμηθούμε την ιστορία της αυτοκρατορικής εξάπλωσης. Τον 13ο και 14ο αιώνα, ακριβώς οι Καταλανοί ήταν που κατέλαβαν τις Βαλεαρίδες Νήσους, το βασίλειο της Βαλένθια, τη Σικελία και τη Σαρδηνία και ίδρυσαν μια τεράστια μεσογειακή αυτοκρατορία. Πριν από μόλις έναν αιώνα και κάτι, πολλοί Καταλανοί επιχειρηματίες, όπως οι Κορσικανοί και οι Σκοτσέζοι στη γαλλική και τη βρετανική αυτοκρατορία, μετείχαν στην ισπανική αυτοκρατορική περιπέτεια, κυρίως στην Κούβα με τον περίφημο Φακούντο Μπακάρντι, ιδρυτή της ομώνυμης ποτοποιίας.

Συνέχεια

Οι εχθροί του θεού…


Η τρυφερή προσφώνηση «αγγελέ μου» μπορεί να απευθυνθεί το ίδιο σε άντρες και σε γυναίκες. Αυτό είναι η καθημερινή κοινωνική επιβεβαίωση της θεϊκής βούλησης.

Γιατί, ως γνωστόν, ο big boss έφτιαξε για πάρτη του έναν ολόκληρο στρατό από ανθρωπόμορφα φτερωτά πλάσματα, στα οποία έδωσε γυναικεία μορφή και ρούχα – και αντρικά ονόματα. Επιπλέον έφτιαξε έναν ακόμα μεγαλύτερο στρατό από άλλα πλάσματα, ένα είδος λευκών μωρών ανθρωποκλωσσόπουλων, με ξανθά μπουκλάκια, που ακόμα κι όταν εμφανίζονται τσίτσιδα δεν μπορείς να καταλάβεις αν είναι άφυλα, αμφίφυλα, ή το σκέφτονται. Αυτή η τελευταία στρατιά αποδεικνύει ότι ο μεγαλοδύναμος δεν είχε κανένα ταμπού του είδους «κάτω από 15 χρονών; Πα – πα – πα!!». Αντίθετα, προκειμένου να γεμίσει την παραδεισένια αυλή του με όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας σε ετοιμοπόλεμο προσωπικό, αυτά που λέγονται «φύλα» και «είδη» επί της γης τα ανακάτεψε όπως και όσο γούσταρε. (Μπορεί και να σκέφτηκε: αμάν πια με τους Αδάμ και τις Εύες! Ο.Κ., μια χαρά είναι, αλλά γιατί να στυλιζαριστώ; Ας αφήσω την δημιουργική τέχνη μου να ξεχυθεί…) Σκεφτείτε μόνο αυτό: έφτιαξε ένα πουλί (που μοστράρεται σαν «περιστέρι», ιπτάμενο ποντίκι δηλαδή) χωρίς να μας πει τι είναι. Αρσενικό; Θηλυκό; Ουδέτερο; Τρανσέξουαλ; Μάλλον το τελευταίο…

Μετά απ’ αυτά τα πασίγνωστα, ερώτηση: τότε γιατί σκούζει πάλι η κεντρική επιτροπή της συμμορίας με τα μαύρα, που δήθεν εκπροσωπεί τον big boss, για την διευκόλυνση της νομικής κατοχύρωσης της αλλαγής φύλου; Απάντηση: πρώτον, επειδή είναι παπάδες αλλά δεν είναι χριστιανοί· και δεύτερον: επειδή ζηλεύουν.

Πάνε να σκάσουν: το τρυφερό «αγγελέ μου» δεν θα το αξιωθούν ποτέ…

(Να και μία απ’ τις πολλές αποδείξεις: ο “ευαγγελισμός”. Γαβριήλ σαν «κωδικός» της αποστολής αναπαραγωγής του αφεντικού, Γαβριέλα σαν εικογράφηση. Καθότι την εμπιστευτική αποστολή με τον κρίνο την ανέλαβε το επιτελείο της επουράνιας αυλής, και μάλιστα υψηλόβαθμος αξιωματικός· για το φύλο, το ντύσιμο και τη “νομική υπόσταση” του οποίου – είναι σαφές – το μόνο που δεν απασχόλησε τον μεγαλόδυναμο ήταν η έγκριση των επί της γης εκπροσώπων του… Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, τέτοιες εικόνες δεν θα είχαν υπάρξει ποτέ!)

___________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/10/i-echthri-tou-theou/

Το μεγάλο καταλανικό κεφάλαιο Ορκισμένος εχθρός της ανεξαρτησίας της Καταλονίας! …


Του Γιώργου Μητραλιά

2017 10 05 01 Catalonia01 BIG

Μετά από τα κατακλυσμικά γεγονότα των τελευταίων ημερών και την -επιτέλους- σχεδόν ανεκτή κάλυψή τους από τα ΜΜΕ, κανείς δεν μπορεί πια να πει ότι δεν ξέρει τι συμβαίνει και τι διακυβεύεται στην Καταλονία και στο Ισπανικό Κράτος. Και πριν απ’όλα, αυτό που απέδειξαν περίτρανα αυτά τα γεγονότα είναι ότι απέναντι στον καταλανικό λαό δεν βρίσκεται μόνον η κυβέρνηση Ραχόι αλλά το ίδιο το Ισπανικό Κράτος που, με όλα τα όργανα και όλους τους θεσμούς του και πρώτο και καλύτερο τον βασιλιά που είναι ο θεσμικός ηγέτης του, χρησιμοποιεί κάθε μέσο, ακόμα και την πιο ωμή βία όταν πρόκειται να αρνηθεί ακόμα και τα πιο στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες του καταλανικού έθνους και των πολιτών του !

Το συμπέρασμα είναι στρατηγικής σημασίας και συνάμα ιδιαίτερα χρήσιμο ειδικά όταν έρχεται να επιβεβαιώσει εν έτει 2017 αυτό που συμβαίνει εδώ και τουλάχιστον τρεις αιώνες : Δηλαδή, ότι όπως πάντα έτσι και τώρα το Ισπανικό Κράτος δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει κάθε κατασταλτικό μέσο, ακόμα και τη μαζική στρατιωτική βία, για να αποτρέψει την απόσχιση της Καταλονίας και να διαιωνίσει την υποταγή της στην εξουσία της Μαδρίτης. Και αυτό ανεξάρτητα από το αν σε μια βδομάδα ή σε ένα μήνα πρωθυπουργός της Ισπανίας είναι ο Ραχόι ή κάποιος άλλος, ακόμα και αν προέρχεται από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Γιατί ; Μα, επειδή οι πρωθυπουργοί (ή ακόμα και οι δικτάτορες σαν τον Φράνκο) και τα κόμματά τους έρχονται και παρέρχονται αλλά το Κράτος, οι θεσμοί του, οι κατασταλτικοί του μηχανισμοί και κυρίως, τα συμφέροντα που όλοι αυτοί υπηρετούσαν και υπηρετούν -δυστυχώς- παραμένουν…

Συνέχεια