Άνθη ευλαβείας…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

loyloy

Όταν αποφασίσεις να κάνεις όλα τα εμβόλια απέναντι σε κάθε συμφορά, σε κάθε λύπη και σε κάθε δυστυχία ξέρεις καλά πως η ευτυχία σου θα είναι μια ψευδαίσθηση.

Η διατυμπανιζόμενη πυρηνική ανοησία του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού, που, λέει πως, για να αλλάξουμε τον κόσμο πρέπει πρώτα να αλλάξουμε τον εαυτό μας είναι μια μεγαλειώδης απάτη, διότι, όχι μόνο δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας αλλά η όποια αλλαγή θα είναι απλώς και μόνο μια παραλλαγή αυτού που είμαστε ήδη. Και συνήθως είναι μια κακή παραλλαγή.

Γινόμαστε κακέκτυπα άλλων, υπερφίαλοι μέσα στην πλασματική ελευθεριότητά μας και γομάρια που κοιτάνε τη σούφρα τους.

Ένα ερώτημα που πρέπει απαραίτητα να απευθύνουμε στον εαυτό μας αλλά και στους άλλους είναι το εξής: Μπορώ να είμαι ευτυχής σ’ έναν κόσμο δυστυχίας και εκμετάλλευσης;


Aπό:https://dromos.wordpress.com/2017/10/04/%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CE%B7-%CE%B5%CF%85%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82-4/

Γονατίζοντας στην Αμερική…


Αφορμή του συγκεκριμένου άρθρου είναι μια φωτογραφία. Η φωτογραφία ενός ηλικιωμένου μαύρου άντρα να στέκει γονατισμένος κοιτώντας επιθετικά -και με βλέμμα που δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρανόησης- την κάμερα.
«Είμαι υπερήφανος που γονατίζω και υψώνω το παράστημά μου απέναντι στην κοινωνική αδικία», γράφει ο σχολιασμός στην ηλεκτρονική ανάρτηση της φωτογραφίας.
O 83ος Αφροαμερικανός δεν είναι ένας τυχαίος διαμαρτυρόμενος. Είναι ο θρυλικός Μπιλ Ράσελ, ο σέντερ και αρχηγός της μεγαλύτερης μπασκετικής δυναστείας που είδε ποτέ ο πλανήτης: των Boston Celtics των δεκαετιών του ’50 και του ’60.
Οι Celtics από το 1957 μέχρι το 1969 κέρδισαν 11 πρωταθλήματα, όλα με αρχηγό τον Ράσελ.
O Ράσελ, πέρα από ένας από τους πιο επιτυχημένους μπασκετμπολίστες όλων των εποχών, είναι επίσης από τους πρώτους μαύρους παίκτες στο αμερικανικό μπάσκετ και ο πρώτος μαύρος προπονητής στην ιστορία του αμερικανικού ομαδικού αθλητισμού.
Βίωσε τον ρατσισμό σε όλη του τη ζωή, από τα παιδικά του χρόνια στο σχολείο ή απέναντι στους γονείς του μέχρι την εποχή που ήταν διάσημος, όταν οι λευκοί ξενοδόχοι αρνούνταν να τον αφήσουν να μείνει στο ίδιο ξενοδοχείο με την υπόλοιπη ομάδα στα εκτός έδρας παιχνίδια.
Ενας παίκτης που δεν δίστασε ποτέ να πάρει θέση απέναντι στον ρατσισμό ακόμα κι όταν αυτό σήμαινε πως έπρεπε να μιλήσει ενάντια στην ομάδα ή ενάντια στην πόλη του.
Ταυτόχρονη φωνή της συνείδησης, όχι μόνο της μπασκετικής αλλά και της αφροαμερικανικής κοινότητας.
Με τη φωτογραφία του ο Ράσελ έρχεται να σταθεί αλληλέγγυος με τους παίκτες του αμερικανικού φούτμπολ και τη στάση διαμαρτυρίας τους κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου πριν από τους αγώνες.

Ολα ξεκίνησαν όταν ο Κόλιν Κάπερνικ, παίκτης των San Francisco 49ers, γονάτισε και διαμαρτυρήθηκε κατά τη διάρκεια της ανάκρουσης του ύμνου την προηγουμένη χρονιά για να υπογραμμίσει το ζήτημα της αστυνομικής βίας και των φυλετικών διακρίσεων.
Η επιμονή του και το κόστος της επιλογής του (πολύ έντονη κριτική από τα μίντια και το γεγονός πως καμία ομάδα δεν ήθελε να υπογράψει μαζί του φέτος) έκαναν πολλούς παίκτες να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.
Ειδικά μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ αλλά και των δηλώσεών του πως οι παίκτες που γονατίζουν είναι «πουτάνας γιοι» και πρέπει να απολυθούν, η στάση διαμαρτυρίας πήρε τεράστια έκταση.
Την περασμένη Κυριακή η διαμαρτυρία απλώθηκε σε κάθε ένα παιχνίδι του NFL κατά τη διάρκεια παιανίσματος του εθνικού ύμνου.
Ορισμένοι παίκτες γονάτισαν, κάποιοι κάθισαν, κάποιοι ύψωσαν τη γροθιά τους και κάποιοι σταύρωσαν τα χέρια τους.
Οι πρωταθλητές του NBA Warriors αρνήθηκαν να πάνε στην καθιερωμένη επίσκεψη στον Λευκό Οίκο και μετά την αντίδραση του Τραμπ ο Λεμπρόν Τζέιμς τον χαρακτήρισε «αλήτη» (bum) παίρνοντας το μέρος των Warriors.
Η φωτογραφία του Russell στην πραγματικότητα ενώνει τη στάση των παικτών του αμερικανικού φούτμπολ με τη δική του γενιά, την πολιτικοποίηση του Μοχάμεντ Αλί ή των Τζον Κάρλος και Τόμι Σμιθ (των μαύρων αθλητών που στους ολυμπιακούς του Μεξικού το 1968 ύψωσαν τη γαντοφορεμένη γροθιά των Μαύρων Πανθήρων κατά τη βράβευσή τους).
Και τη νομιμοποιεί ως συνέχεια του αγώνα των δικαιωμάτων. Ενός αγώνα που στην πραγματικότητα δεν τελείωσε ποτέ.
Οι διαμαρτυρίες των αθλητών αποτελούν αποτύπωση της διεύρυνσης της δυσαρέσκειας, αντικειμενικοποίηση του αρνητικού και εστίαση στη βαθιά διαίρεση των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν αποτελεί πια απλώς έναν ακροδεξιό ακραίο πρόεδρο. Είναι η ίδια η ενσάρκωση της αμερικανικής παρακμής, ο φορέας του εγκληματικού της παρελθόντος και του σκοτεινού της μέλλοντος.
Ενας θλιβερός, επικίνδυνος άνθρωπος νομιμοποιημένος αποκλειστικά από τον διευρυμένο κυνισμό και την καλπάζουσα μισαλλοδοξία.
Ναι, λοιπόν. Οπως είπε και ο Μπιλ Ράσελ, oι Αμερικανοί αθλητές γονατίζουν για να σταθούν στο ανάστημά τους, δημιουργώντας μια εντυπωσιακή συστράτευση γύρω από τη ριζοσπαστικότητα του αυτονόητου.

(στην Εφημερίδα των Συντακτών)


Aπό:http://tsalapatis.blogspot.gr/2017/10/blog-post_5.html

“Μιλάς & πεθαίνεις. Δε μιλάς & πάλι πεθαίνεις. Οπότε μίλα πριν πεθάνεις!»…


Rayhana Obermayer για τη γυναικεία καταπίεση, τον ρόλο της θρησκείας, την Αλγερία και την Δύση

22198995_177786652771063_1521943064_o

Γράφει ο Παναγιώτης Μπάρλας

Το «Ακόμη κρύβομαι για να καπνίσω», η ταινία που κέρδισε το Βραβείο Κοινού στο 57ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, βρήκε επιτέλους αυτές τις μέρες το δρόμο προς τις εγχώριες αίθουσες. Πρόκειται για ένα έργο που αρχικά γράφτηκε ως θεατρικό, το οποίο ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία στο Παρίσι. Η σεναριογράφος, σκηνοθέτιδα και πρωταγωνίστρια της παράστασης, η αλγερινής καταγωγής Rayhana Obermeyer, ενώ οι παραστάσεις συνεχίζονταν, δέχτηκε επίθεση από φανατικούς Ισλαμιστές, οι οποίοι προσπάθησαν να την κάψουν ζωντανή! Την περιέλουσαν με εύφλεκτο υγρό και προσπάθησαν να της πετάξουν ένα αναμμένο τσιγάρο. Ευτυχώς δεν τα κατάφεραν και μάλιστα συνελήφθησαν.

Λίγες μέρες μετά τη δημοσιοποίηση του γεγονότος, η Michelle και ο Κώστας Γαβράς, ήρθαν να δουν την παράσταση της Obermeyer. Αμέσως αφού την παρακολούθησαν, της πρότειναν να το μεταφέρουν στον κινηματογράφο. «Στην αρχή αρνήθηκα!», θυμάται η Rayhana, στη συζήτηση που κάναμε λίγες ώρες μετά την προβολή της ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Με μια ιδιαίτερη ζωντάνια και δίψα για να επικοινωνήσει το μήνυμά της, η κ. Obermeyer μας χάρισε μια μακροσκελή και πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, σε μια μικρή αποθήκη όπου κλειστήκαμε για να απομονωθούμε από τη χάβρα του φεστιβάλ.

«Τους είπα πως είμαι μια γυναίκα του θεάτρου, και πως δεν γνωρίζω πώς να κάνω μια κινηματογραφική ταινία. Τότε η Michelle Gavras (σ.σ. παραγωγός, πλέον, της ταινίας) μου είπε: “Αν ξέρεις πώς να σκηνοθετείς τους ηθοποιούς στο θέατρο, τότε δε θα έχεις πρόβλημα και με το σινεμά”. Έτσι, δέχτηκα. Βέβαια, στην πρώτη μου κινηματογραφική απόπειρα, δεν μπορούσα να παίξω και ως ηθοποιός, όπως έκανα στη θεατρική παράσταση.»

22199019_177786649437730_1442823447_o

Συνέχεια

Στην αμερική, πριν όχι πολύ καιρό…


Αποτέλεσμα εικόνας για Curtis Culwell Center

Στις 3 Μάη του 2015, αργά το απόγευμα, ένας μπάτσος και ένας σεκιουριτάς τέλειωναν την βάρδια τους έξω απ’ το Curtis Culwel Center στο Τέξας. Η δουλειά τους ήταν να φυλάνε μια έκθεση σκίτσων του Μωάμεθ. Κι ενώ ετοιμάζονταν να φύγουν, σταμάτησε μπροστά τους ένα μαύρο sedan, και βγήκαν δύο τύποι που άρχισαν να τους πυροβολούν. O μπάτσος ανταπέδωσε τραυματίζοντάς τους (ο άοπλος σεκιουριτάς είχε ήδη τραυματιστεί το πόδι) και μια διμοιρία της αμερικανικής «αντιτρομοκρατικής» που έφτασε σχεδόν ακαριαία (; πως τέτοια ετοιμότητα;) καθάρισε τους «ισλαμιστές τρομοκράτες». Ο isis (ποιος άλλος;) ανέλαβε την ευθύνη, κι αυτή ήταν η πρώτη φορά που η διάσημη οργάνωση έκανε επίθεση στις ηπα… Όμως τα πράγματα δεν έγιναν όπως φάνηκαν.

Ο τραυματισμένος σεκιουριτάς (Bruce Joiner, 58 χρονών τότε) έκανε μήνυση στο fbi. Κατηγορώντας το ότι ήξερε για την επίθεση και δεν την εμπόδισε. Η σχετική έρευνα αναγνώρισε ότι σε ένα αυτοκίνητο δίπλα στον τόπο της επίθεσης, πίσω απ’ το αυτοκίνητο των δραστών, βρισκόταν πράγματι ένας πράκτορας του fbi – σε υπηρεσία. Για κακή του τύχη, φεύγοντας, έπεσε σε κοντινό μπλόκο… Και είναι σίγουρο ότι δεν βρισκόταν τυχαία εκεί: ανήκε στον πυρήνα (του isis…) που σχεδίασε και έκανε την επίθεση… Αποδείχθηκε ότι φωτογράφιζε με το κινητό του τους «στόχους» λίγο πριν την επίθεση…

Στην καλύτερη (για το fbi) περίπτωση αυτό λέγεται «εισοδισμός». Ο πράκτορας (σ’ αυτή την εκδοχή…) σκόπευε να ανέβει στην ιεραρχία (του isis…) ώστε να εξασφαλίσει «πολύτιμες πληροφορίες» για την υπηρεσία. Γι’ αυτό και «άφησε τους δικούς του» να σκοτώσουν τους φύλακες του κέντρου – άσχετα αν απέτυχαν… Μια «επιτυχία» στην οποία είχε συμμετοχή (και στον σχεδιασμό; μάλλον…) θα μεγάλωνε το κύρος του… Αυτά (και όχι μόνο) έχουν προκύψει ή αιωρούνται στη δίκη που βρίσκεται σε εξέλιξη, στις ηπα.

Σκούρα τα πράγματα, και προφανώς θα κουκουλωθούν. Πως ξεχωρίζει ένας μπάτσος / πράκτορας που μπαίνει σ’ έναν υπαρκτό «πυρήνα τρομοκρατών» με σκοπό να ανέβει στην ιεραρχία, από έναν μπάτσο / πράκτορα που δημιουργεί έναν τέτοιο πυρήνα, με διάφορους σκοπούς; Οι δυο «τρομοκράτες» δεν ήταν καν απ’ το Τέξας (έμεναν στην Αριζόνα) και πιθανότατα να μην μάθαιναν ποτέ γι’ αυτήν την τοπική προσβολή στον Μωάμεθ· μήπως ο πράκτορας τους έβαλε στο κόλπο; Βρέθηκαν κιόλας κάποια στοιχεία που δείχνουν προς τα εκεί…

Εν τω μεταξύ ένας απ’ τους δύο «τρομοκράτες», ο Elton Simpson, ήταν υπό την «παρακολούθηση» του fbi απ’ το 2006 ως το 2014 – παραδόξως, όταν άρχισε να γίνεται «πραγματικά κακός» τα επίσημα ραντάρ σταμάτησαν να ασχολούνται μαζί του. Έπιασαν δουλειά τα undercover, της ίδιας υπηρεσίας. Πως ξεχωρίζουν, λοιπόν, στο σκοτάδι οι «τρομοκράτες» απ’ τους μπάτσους και τους ασφαλίτες;

Έλα ντε;!!! Όχι μόνο δεν ξεχωρίζουν, αλλά υπάρχουν αρκετά ισχυρές ενδείξεις μέχρι σχεδόν αποδείξεις ότι η δεύτερη πρακτική (η καθοδήγηση) είναι που έχει συμβεί κατά κόρον, και όχι μόνο στις ηπα…

Αλλά τι λέμε τώρα; Στον postmodern μανιχαϊστικό καπιταλιστικό κόσμο, οι «κακοί» είναι κακοί!

Ο.Κ. Αλλά οι «καλοί» είναι χειρότεροι!!!

_____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/10/stin-ameriki-prin-ochi-poly-kero/

 

Fraport: η αποικιοκρατική σύμβαση (5)…


(IB) Όπως προκύπτει και από την σύμβαση (κεφ. 11, σελ. 110 κ.ε.) αλλά και από τις οικονομικές καταστάσεις της Fraport, την ώρα που η εταιρεία εκδηλώνει ενδιαφέρον να αναλάβει τα 14 περιφερειακά αεροδρόμια, διαθέτει ίδια κεφάλαια μόλις 24.000 ευρώ, ήτοι το ελάχιστο που απαιτεί ο νόμος για μια ανώνυμη εταιρεία. Βεβαίως, η σύμβαση προβλέπει ότι οι μέτοχοι υποχρεούνται να καταβάλουν μέσα σε συγκεκριμένες προθεσμίες (πίνακας σελ. 106) συνολικά κάπου 326 εκατομμύρια ως κεφάλαιο στο συρτάρι κι άλλα τόσα ως δευτερογενές χρέος, έτσι ώστε η «δεσμευτική επένδυση» να φτάσει σκάρτα 652 εκατομμύρια. Να, λοιπόν, η απάντηση στο ερώτημα πόσα κεφάλαια θα επενδύσει η Fraport στα 14 αεροδρόμια: σκάρτα 652 εκατομμύρια μάξιμουμ.

Φτάνουν αυτά τα λεφτά για να γίνουν όλα όσα έχει υποσχεθεί η Fraport; Όχι βέβαια! Γι’ αυτό η σύμβαση προβλέπει ότι «ο παραχωρησιούχος θα διασφαλίσει ότι σε κάθε δεδομένη στιγμή είναι διαθέσιμη χρηματοδότηση για την πλήρη και ορθή υλοποίηση της παραχώρησης» [σελ. 108, § 9.2.1]. Το πρόβλημα είναι ότι οι καθορισμένες δανειακές συμβάσεις εγκρίνονται εγγράφως από το δημόσιο με υπουργική απόφαση και, μάλιστα, μέσα σε 15 μέρες από την υποβολή σχετικού αιτήματος της Fraport. Ουσιαστικά, δηλαδή, η εταιρεία δανείζεται με την σύμφωνη γνώμη (άρα και την εγγύηση) του κράτους.

Το ωραίο είναι ότι το δημόσιο σχεδόν υποχρεώνεται να συναινεί σε όλα αυτά τα αιτήματα: «(…) το Δημόσιο δεν θα αρνείται ούτε θα καθυστερεί χωρίς εύλογη αιτία τη συναίνεσή του για την έγκριση και τον ορισμό ως Καθορισμένης Δανειακής Σύμβασης κάθε σύμβασης που τεκμηριώνει την αναχρηματοδότηση των Καθορισμένων Δανειακών Συμβάσεων» [σελ. 109, § 9.2.3].

Συνέχεια

Έξω η ταμπέλα γράφει «ανθρωπισμός»…


Μια περιήγηση στον κόσμο των ΜΚΟ και της «διαχείρισης προσφυγικών πληθυσμών»

22215337_1895841850667446_1582395526_n

Μου άρεσε πάντοτε να χαζεύω απ’έξω τις βιτρίνες: εκκεντρικές διακοσμήσεις, παγωμένα βλέμματα ανθρώπινων ομοιωμάτων, η μόνιμη αμφιβολία στις κινήσεις του καταναλωτή και το ατέλειωτο πέρα-δώθε των εργαζομένων. Ομως, πίσω απ’ τα τζάμια η εικόνα είναι πάντοτε παραπειστική. Η φαντασμαγορία της βιτρίνας είναι φτιαγμένη για να ξεγελάει ακόμα και τον πελάτη που περνιέται υποψιασμένος. Αν δεν πιάσεις το εμπόρευμα με τα ίδια σου τα χέρια, ο μαγαζάτορας είναι ικανός να σου πουλήσει τα πιο δυσώδη φύκια του Σαρωνικού μέσα σε πολυτελές περιτύλιγμα από μεταξωτές κορδέλες.

Αφήνοντας πίσω τις επιφυλάξεις, είπα κάποια στιγμή να σταματήσω να κοιτάω σαν χάνος και να περάσω στα ενδότερα. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις στον διευθυντή του καταστήματος (βιογραφικά, συνεντεύξεις κλπ), άνοιξε στο πέρασμά μου μια διπλή αυτόματη πόρτα. Απ’έξω έγραφε «Κέντρο Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων». Πάνω στη τζαμαρία τεράστια αυτοκόλλητα με φράσεις όπως «Weloverefugees» και λέξεις γεμάτες καλωσύνη και συμπόνοια στο συνάνθρωπο.

Όπως «Ανθρωπισμός». Στην άκρη μία πινακίδα με ενημέρωνε ότι ο χώρος παρακολουθείται (και χρηματοδοτείται) από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Την πρώτη μέρα της δουλειάς κατάλαβα πώς πρέπει να αναβαθμίσω το λεξιλόγιό μου, υιοθετώντας την αργκό των τεχνοκρατών της φιλανθρωπίας: εδώ στην καθομιλουμένη τα παιδιά είναι «φιλοξενούμενοι», ενώ στην πιο επίσημη γλώσσα ονομάζονται «ωφελούμενοι». Επίσης οι συνάδελφοι, οι προϊστάμενοι και τα αφεντικά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, χωρίς ιεραρχίες και προστριβές. Τόσο ωραία που αυτοαποκαλούμαστε όλοι «συνεργάτες». Σύντομα έπαψε να μου προκαλεί εντύπωση η τυπολατρική επιμονή στον εξευγενισμένο λόγο, αφού κατάλαβα το νόημα πίσω από τις λέξεις. Τα πάντα εδώ μέσα καλύπτονται από ένα πέπλο υποκρισίας: όλα πρέπει να φαίνονται -και ν’ακούγονται- άψογα και επιμελημένα, όπως εκείνες οι οικογένειες στις τηλεοπτικές διαφημίσεις που παίρνουν χαμογελαστές το πρωινό τους σε τραπεζαρίες ολόφωτες από τον ανέφελο ουρανό.

Συνέχεια