AUTUMN LEAVES …


DJ της ημέρας, ο Βασίλης Λουλές

Ίσως γιατί ακούγοντας αυτό το τραγούδι νοιώθω «…σαν να πέφτει βροχή, σταγόνα-σταγόνα στη καρδιά μου / …It sounds like rain drops on my heart», όπως γράφει κάποια άγνωστη στα σχόλια στο youtube.

Ίσως γιατί παλιότερα αγαπούσα πολύ τον Γάλλο ποιητή Ζακ Πρεβέρ που έγραψε τους στίχους, τον Γάλλο σκηνοθέτη Μαρσέλ Καρνέ που το έβαλε στην ταινία του «Les Portes de la Nuit» του 1946 και τον Γάλλο ηθοποιό/τραγουδιστή Υβ Μοντάν που το τραγούδησε εκεί για πρώτη φορά: «Les Feuilles Mortes».
Συνεχίζω να τους αγαπώ και τους τρεις, μόνο που τώρα πια με βαραίνει άσχημα η πολύ νοσταλγική, γλυκιά έως και γλυκερή γαλλική εκδοχή του τραγουδιού. Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορώ και τη δραματική ερμηνεία της Εντίθ Πιαφ με το τρεμουλιαστό τράβηγμα των λέξεων — σαφώς προτιμώ τη «λιγότερο» συγκινητική του Υβ Μοντάν.

Ίσως γιατί ο Έρικ Κλάπτον «αποφεύγει» αυτούς εδώ τους γαλλικούς στίχους, που εύκολα σε παρασύρουν σε δραματοποίηση:

Mais la vie sépare ceux qui s’aiment,
Tout doucement, sans faire de bruit…

Μα η ζωή χωρίζει αυτούς που αγαπιούνται,
τόσο μαλακά κι αθόρυβα…

Λέξεις που δεν υπάρχουν καν στην αμερικανική εκδοχή, αληθινά, σπαρακτικά λόγια που δεν ακούγονται ποτέ. Και όμως υπάρχουν! Όλον τον τόνο του τραγουδιού του Κλάπτον τον δίνουν αυτοί ακριβώς οι δυο απόντες στίχοι — είναι ένας τόνος σχεδόν σαν ίσο, χωρίς εντάσεις και κραυγές, ένα μαρς που προχωράει αργά, μαλακά κι αθόρυβα και σβήνει στο βάθος.

Και υπάρχει μόνο ένα σημείο που σπάει την ίσια και αποδραματοποιημένη γραμμή ερμηνείας, εκεί στο 2:56, εκεί που η φωνή κάνει ένα μικρό τσάκισμα, εκεί που το «…darling» ακούγεται για πρώτη και μοναδική φορά σε άλλον τόνο. 

Και κάνει μέσα μου τόσο έντονη την απουσία…

…But I miss you most of all, my darling
When autumn leaves start to fall

…Ίσως γι’ αυτό.

Τραγούδι: Autumn Leaves
Δημιουργός: Eric Clapton
Δίσκος: Clapton 2010

Οι στίχοι 

The falling leaves drift by my window
The autumn leaves of red and gold
I see your lips, the summer kisses
The sunburned hands, I used to hold

Since you went away, the days grow long
And soon I’ll hear old winter’s song
But I miss you most of all, my darling
When autumn leaves start to fall

Since you went away, the days grow long
And soon I’ll hear old winter’s song
But I miss you most of all, my darling
When autumn leaves start to fall

Yes, I miss you most of all, my darling
When autumn leaves start to fall

* * *


Από:https://dimartblog.com/2017/10/02/autumn-leaves-2/

Συρία 1 – 2 – 3 …


 Μόλις ο συριακός στρατός και οι σύμμαχοί του μπήκαν στην Deir ez Zor, στις αρχές του Σεπτέμβρη, ένα μεγάλο ξυπνητήρι κτύπησε βορειότερα, στις ypgκρατούμενες περιοχές. «Σαν έτοιμοι από καιρό» οι proxies των ηπα (στους περιλαμβάνονται εκτός απ’ τις ypg και κάμποσοι απ’ τους μισθοφόρους που η Ουάσιγκτον είχε παρατάξει στα νότια, στα σύνορα συρίας / ιορδανίας, για να εμποδίσει τον συριακό στρατό να φτάσει εκεί· πλην, αν θυμάστε, εκείνο το σχέδιο απέτυχε γρήγορα, οπότε έμειναν άνεργοι οι άνθρωποι σ’ εκείνο το μέτωπο και αερο-μεταφέρθηκαν στη ζεστή και σίγουρη αγκαλιά των ypg…) ξεχύθηκαν απ’ τα στρατόπεδά τους περίπου 100 χιλιόμετρα βόρεια της Deir ez Zor – προς το νότο…

Έγινε, τότε, κάτι μαγικό. Αν και όλη αυτή η περιοχή ήταν στην κατοχή του isis, οι γενναίοι proxies της Ουάσιγκτον κάλυψαν αυτά τα 80 έως 100 χιλιόμετρα μέσα σε 2 – 2,5 ημέρες! Με τέτοια ταχύτητα είναι αμφίβολο αν έγινε μισή μάχη με τον isis, αν έπεσαν έστω λίγες ντουφεκιές, για την τιμή των όπλων! Μυστηριωδώς (ε;) o isis άνοιξε δρόμο για την απρόσκοπτη προέλαση των μισθοφόρων των ηπα προς την Deir ez Zor, πριν προλάβει καν ο συριακός στρατός και οι σύμμαχοί του (που ήταν αναγκασμένοι να πολεμήσουν) να διώξουν τον isis από εκεί.

Σκοπός της Ουάσιγκτον ήταν να φτάσουν οι δικοί της στην άλλη όχθη του Ευφράτη, στο ύψος της Deir ez Zor κατ’ αρχήν, πριν προλάβει η τετραπλή συμμαχία να περάσει το ποτάμι προς τα ανατολικά. Σε μεγάλο βαθμό αυτό επιτεύχθηκε. Στη συνέχεια, ο επόμενος στόχος, ήταν να καταληφθούν όλες οι (αρκετές, με σημαντικά κοιτάσματα) πετρελαιοπηγές σ’ αυτήν την ανατολική ζώνη της Deir ez Zor: όπως έχουμε ήδη γράψει πρόκειται για την «αμοιβή» των ypg σε cash, αφού θα συνεχίσουν το λαρθεμπόριo πετρελαίου (αν, φυσικά, το επιτρέπει η Άγκυρα…)

Συνέχεια

Fraport: η αποικιοκρατική σύμβαση (4)…


(Θ) Πάμε τώρα να ρίξουμε μια ματιά στην σελίδα 85 της σύμβασης, επειδή το περιεχόμενο της παραγράφου 4.9.6 μου φαίνεται απίστευτο:

«Το Δημόσιο θα αποζημιώνει και θα κρατά αζήμιο τον παραχωρησιούχο , τους υπαλλήλους, αντιπροσώπους, εργολάβους του (κάθε βαθμίδας) σε πρώτη ζήτηση, από κάθε ευθύνη για: 
(i) θάνατο ή σωματική βλάβη οποιουδήποτε προσώπου,
(ii) ζημία ή φθορά περιουσίας  (συμπεριλαμβανομένης περιουσίας που ανήκει στο Δημόσιο ή στον παραχωρησιούχο ή για την οποία έκαστος εξ αυτών είναι υπεύθυνος) και
(iii) όλες τις ζημίες (συμπεριλαμβανομένων δικαστικών εξόδων επί τη βάσει αποζημίωσης) που μπορεί να προκύψουν ή να επέλθουν λόγω πράξης, παράλειψης ή αμέλειας οποιουδήποτε μέρους σύμβασης αεροδρομίου (…)».

Εξαιρετικό! Παρ’ ότι η Fraport είναι ο εργοδότης, την αποζημίωση για ό,τι στραβό κι ανάποδο συμβεί, την πληρώνει το ελληνικό κράτος! Ντεραπάρει το κλαρκ και τραυματίζει εργάτη; Γλιστράει υπάλληλος και σπάει το πόδι του; Χάνονται οι αποσκευές κάποιου επιβάτη; Ό,τι κι αν γίνει, το αφτί των γερμανών δεν χρειάζεται να ιδρώσει. Πληρώνει το ελληνικό δημόσιο!

Αεροδρόμια στα οποία η Fraport κατέχει ποσοστό μεγαλύτερο του 10%: Από ένα σε Περού, 
Σλοβενία, Ρωσσία και Τουρκία, από δύο σε Γερμανία και Βουλγαρία, δεκατέσσερα στην Ελλάδα.


(Ι) Μια άλλη ενδιαφέρουσα παραχώρηση που κάνει το δημόσιο προς την Fraport μέσω της σύμβασης είναι ότι επιτρέπει στην εταιρεία να παραστήσει τον εργολάβο και να εκτελέσει όσα έργα θεωρεί ότι πρέπει να γίνουν, φυσικά με έξοδα του δημοσίου:

«Ο παραχωρησιούχος μπορεί, εφόσον το επιλέξει, κατόπιν συναίνεσης του δημοσίου και με τους όρους που θα συμφωνηθούν με αυτό, να εκτελέσει για λογαριασμό και με έξοδα του δημοσίου μέρος ή το σύνολο των έργων δημοσίου όσα έργα απαιτούνται σύμφωνα με το άρθρο 4.4.7 και οποιαδήποτε άλλα έργα πρέπει να εκτελέσει ή για τα οποία πρέπει να μεριμνήσει το δημόσιο με τους όρους της παρούσα σύμβασης» [σελ. 76, 4.3.3].

Κι ας πούμε ότι όλα αυτά είναι πρωτόγνωρα μεν αλλά έχουν κάποια λογική. Αν προχωρήσουμε λίγο την ανάγνωση, όμως…:

«Εάν ο παραχωρησιούχος επιθυμεί να εκχωρήσει ουσιώδες τμήμα των συμβατικών υποχρεώσεών του σε υπεργολάβο, θα παράσχει στο δημόσιο όλα τα απαραίτητα στοιχεία του προτεινόμενου υπεργολάβου, όπως την εμπειρία, το προσωπικό που θα απασχοληθεί στην εν λόγω σύμβαση υπεργολαβίας, καθώς και τα οικονομικά στοιχεία αλλά και τα συγκεκριμένα καθήκοντα που θα ανατεθούν στον εν λόγω υπεργολάβο. Το δημόσιο οφείλει να απαντήσει στο αίτημα εντός τριάντα ημερών. Εάν το δημόσιο δεν απαντήσει εντός του ανωτέρω χρονικού πλαισίου, θα θεωρηθεί ότι έχει δώσει την συγκατάθεσή του» [σελ. 164-165,  §§ 22.3 – 22.4].

Εδώ υπάρχει ένα παράδοξο. Αν η Fraport επιθυμεί («εφόσον το επιλέξει), μπορεί να παραστήσει τον εργολάβο και να υποκαταστήσει το δημόσιο προκειμένου να υλοποιήσει όσα έργα θεωρεί ότι πρέπει να υλοποιηθούν, πλην όμως μετά από συνεννόηση με το δημόσιο και με την συναίνεσή του. Αν, όμως, αντί να κάνει μια δουλειά η ίδια, στήσει μια θυγατρική και της αναθέσει την δουλειά ως υπεργολαβία, τότε δεν χρειάζεται καμμιά συνεννόηση με το δημόσιο αλλά ένα απλό αίτημα, το οποίο γίνεται de facto δεκτό αν το δημόσιο δεν απαντήσει μέσα στην ασφυκτική προθεσμία των τριάντα ημερών.

(ΙΑ) Χτες συμπεριέλαβα στο κείμενο μια φωτογραφική σύνθεση με δηλώσεις της Fraport περί δημιουργίας 20.000 και 70.000 θέσεων εργασίας. «Καλό είναι αυτό», θα μου πείτε, «εκεί που έχει φτάσει η ανεργία στην χώρα μας…».

Δεν θα τσακωθούμε τώρα για το αν αυτές οι θέσεις εργασίας θα είναι πραγματικές, αν θα είναι καλοπληρωμένες ή αν θα είναι μόνιμες. Θα ήθελα, όμως, να σας ρωτήσω κατά πόσο είσαστε σίγουροι ότι αφορά εμάς, τους έλληνες. Για δείτε αυτό:

Σύμφωνα με τους όρους της παρούσας σύμβασης, το Δημόσιο (…) θα παρέχει υποστήριξη ή θα διευκολύνει τους υπηκόους κρατών εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης που απασχολούνται στη διαχείριση ή/και τη λειτουργία των περιφερειακών αεροδρομίων να αποκτούν άδειες εισόδου (βίζα) και άδειες εργασίας για τους ίδιους και τις οικογένειές τους» [σελ. 74, § 4.3.2.ι].

Γιατί τώρα εμένα κάτι μου λέει ότι η Fraport έχει κατα νου να φέρει εργάτες από το Μπαγκλαντές, την Νιγηρία και οποιαδήποτε άλλη τριτοκοσμική χώρα, όπου το βδομαδιάτικο ενός εργάτη φτάνει-δεν φτάνει το μεροκάματο ενός έλληνα συναδέλφου του; Μάλλον το μυαλό μου είναι άρρωστο…

Έτσι θα γίνει το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, σύμφωνα με την μακέττα της Fraport.
___________________________________________________________
Με τούτα και με κείνα, την φάγαμε την εβδομάδα με την Fraport. Αύριο θα πούμε δυο λόγια για τα οικονομικά δεδομένα της σύμβασης και θα ολοκληρώσουμε την αναφορά μας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ρίξαμε φως σε όλες τις λεπτομέρειες. Άλλωστε, σχεδόν 1.000 σελίδες δεν είναι δυνατόν να αναλυθούν πλήρως σε πέντε ιστολογικά κείμενα.
___________________________________________________________
Από: http://teddygr.blogspot.gr/2017/10/fraport-4.html

Λεφτά, σεξ και εξουσία: σχετικά με μια ψευδή βιογραφία του Guy Debord …


Του Gianfranco Sanguinetti (μετάφραση-σχολιασμός: Τηλέμαχος Δουφεξής-Αντωνόπουλος)

Ένα συμπληρωματικό σχόλιο με αφορμή τη μετάφραση

Όταν στις 30 Νοεμβρίου του 1994 ο Γκυ Ντεμπόρ πέθανε, ακολούθησε ένας καταιγισμός δημοσιευμάτων αναφερόμενα στα έργα και τις ημέρες του. Προέρχονταν από δύο πλευρές: η μία ήταν αυτή που αντιμάχεται τις κυρίαρχες όψεις αυτού του κόσμου· η άλλη το συνονθύλευμα των αυτοαποκαλούμενων προοδευτικών ανθρώπων -ό,τι και αν σημαίνει αυτό- που καταπίνει και αναμασά ότι βρεθεί μπροστά του, ώστε να προσφέρει τα ψίχουλα της ψευδοκριτικής που της εξασφαλίζουν την πενιχρή φήμη της και μία θέση στον κόσμο.

Η πρώτη πλευρά -είτε εκφράζοντας συμφωνία είτε ασκώντας, όπως όφειλε, κριτική– αισθάνθηκε υποχρεωμένη ν’ αποχαιρετήσει ένα φίλο: τον Guy Debord, μέλος των λεττριστών, συνιδρυτή της Λεττριστικής Διεθνούς και της I.S., συγγραφέα δύο βιβλίων, αρκετών άρθρων και κάμποσων πονημάτων, σκηνοθέτη έξι ταινιών, ασυμφιλίωτο εχθρό όλων των γνωστών εξουσιών, σύντροφο και αφοσιωμένο επαναστάτη. Η δεύτερη πλευρά – αντιδρώντας, είτε με νεκρολογίες που έλεγαν τα αυτονόητα, είτε με παρανοήσεις που εντυπωσιάζουν εν μέρει για τη βλακεία τους και εν μέρει για τη σκοπιμότητά τους – αισθάνθηκε υποχρεωμένη ν’ αδράξει την ευκαιρία ώστε να παρουσιάσει ακόμα έναν εγγυητή του θολού στοχασμού της: τον Guy Debord, «προφήτη» της εξουσίας των ΜΜΕ, «αιρετικό» διανοούμενο, λίγο απότομο, λίγο τρελούτσικο, λίγο αλκοολικό, πάντως αξιόλογο στο βαθμό που είναι κατάλληλος ως έκθεμα στο μουσείο της «προοδευτικής σκέψης» στο οποίο επιθυμούν να καταλήξουν και οι ίδιοι όταν θα μας κάνουν τη χάρη να πεθάνουν

Ως εδώ τίποτα το ασυνήθιστο. Όμως στους παρανοϊκούς καιρούς που ζούμε κανένα ζήτημα δεν τίθεται ξεκάθαρα: ακόμα και η ιστορία ενός ανθρώπου και ενός κινήματος κριτικής. Λες και ο θάνατος του Debord έπρεπε να υπογραμμιστεί ειρωνικά (ίσως από φόβο μήπως ξαναζωντανέψει το ξόδι) ανάμεσα στο πλήθος των υβριστικών δημοσιευμάτων που συνόδευαν πάντα τους καταστασιακούς έκανε την εμφάνισή του ένα κείμενο χαρακτηριστικό για τις προόδους των μηχανισμών κατασκευής της συναίνεσης: η κυρίαρχη τάξη δεν χρειάζεται να εκμισθώνει πλέον ένα σώμα υπαλλήλων για τις ανάγκες της προπαγάνδας της αφού κατάφερε να γαλουχήσει ανθρώπους που επιτελούν αυτή τη λειτουργία για το κέφι τους, αμισθί και χωρίς να νοιάζονται για την ατίμωση που συνοδεύει την εργασία τους. Επιπλέον – (αυτό) το παραθέτω ξεχωριστά γιατί υπογραμμίζει εμφατικά τη χαμέρπειά τους – εμφανίζονται ως μέρος του ανταγωνιστικού κινήματος. Τέτοια είναι η εργασία του J.M. Apostolides.

Ο Gianfranco Sanguinetti, ιστορικό μέλος της I.S., φροντίζει εδώ να μας υπενθυμίσει ότι το ψέμα της εξουσίας ήταν πάντοτε και παραμένει η εξουσία του ψέματος. Και δεν επιτρέπεται κανένας εφησυχασμός απέναντί της γιατί αν χάσουμε, για να δανειστώ την άρτια διατύπωση του Benjamin, ακόμα και οι νεκροί κινδυνεύουν. Η βιογραφία του Sanguinetti είναι μέρος της βιογραφίας του κινήματος που απαιτεί την πιο συνολική χειραφέτηση των ανθρώπων από τα απίστευτα δεινά που η εποχή συσσωρεύει εναντίον τους. Αυτό είναι το εχέγγυο της ειλικρίνειάς του και δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο.

Η μετάφραση του κειμένου του έγινε από το γαλλικό πρωτότυπο που μας έστειλε ο συγγραφέας. Είναι ήδη δημοσιευμένο στο διαδίκτυο σε αρκετές γλώσσες και πρόσφατα κυκλοφόρησε σε έντυπη μορφή. Πιστεύουμε πως αποκαθιστά την αλήθεια και επιπλέον προσφέρει το αναγκαίο εφαλτήριο για την κριτική αποτίμηση του θεωρητικού και πρακτικού εγχειρήματος της Καταστασιακής Διεθνούς και των αγώνων στους οποίους συμμετείχε, με σκοπό να βοηθήσουν σ’ αυτούς που έρχονται.

Για την Βιβλιοθήκη Του Χαμένου Χρόνου

Τηλέμαχος Δουφεξής-Αντωνόπουλος

Συνέχεια