«Το Αυτό»: Είναι τους κλόουν που όντως πρέπει να φοβόμαστε;…


O Stephen King, το Maine, η ταινία και ο συντηρητισμός των ΗΠΑ

it_film_2017
Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος
Ο εχθρός αυτή τη στιγμή… η συντριπτική πλειοψηφία που μπαίνει τώρα στην πολιτεία είναι έγχρωμοι ή ισπανικής προέλευσης άνθρωποι. Αυτό είναι γεγονός. Και όταν πας στον πόλεμο, πυροβολείς τον εχθρό». Ποιος, ωστόσο, ο λόγος που αναφέρουμε αυτό το παραλήρημα – που είναι μια ξεκάθαρη πολιτική άποψη και όχι παραλήρημα – του κυβερνήτη Paul LePage της πολιτείας του Maine, σε μια ταινία που φαινομενικά έχει να επιδείξει αποκλειστικά τρόμο για τους… κλόουν; Μπορεί η «κλοουνοφοβία», – όπως ονομάζεται η φοβία μπρος σε ό,τι μοιάζει περίπου ανθρώπινο αλλά διαφέρει ανεπαίσθητα στις εκφράσεις κάνοντας το έτσι κάτι το διαφορετικό, απρόσιτο, ενοχλητικό ή και ανατριχιαστικό – να γίνεται ο παράγοντας, το εργαλείο που (και) αυτή η ταινία χρησιμοποιεί για να κινήσει τις χορδές φόβου σε όλους μας, αλλά εδώ υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά: ο συγκεκριμένος κλόουν, ο Pennywise – ενώ προφανώς και αδυνατεί να εκμαιεύσει την χαρά σε κάποιο παιδικό πάρτι με τέτοια φρικιαστική οδοντοστοιχία που έχει -, δεν αποτελεί βεβαίως μια γελοία παραφυσική απειλή δίχως λόγο και αιτία αλλά βρίσκεται με λόγο και αιτία συγκεκριμένα στο Maine παρενοχλώντας και μασουλώντας ανυποψίαστα ή και ανυπότακτα παιδιά.

Συνέχεια

Grexit με όρους Βέρμαχτ; Όχι, ευχαριστούμε! …


Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Grexit με όρους Βέρμαχτ; Όχι, ευχαριστούμε! Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ήδη, πριν καν αρχίσουν οι συνομιλίες για το σχηματισμό της νέας γερμανικής κυβέρνησης γίνεται αισθητός στην Ελλάδα ο αντίκτυπος των εκλογών της 24ης Σεπτεμβρίου.

Δικαίως φυσικά, αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι το καθεστώς της Μνημονιακής επιτήρησης μετέφερε ντε φάκτο τα κέντρα αποφάσεων στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Πολύ περισσότερο τη συζήτηση θεμάτων όπως η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη και το δημόσιο χρέος, που δεν αφήνουν ανεπηρέαστη σχεδόν καμιά άλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.

Ωστόσο, πριν δούμε τις ανατροπές που φέρνει στη μέχρι σήμερα ισορροπία η εκρηκτική άνοδος των Ναζί της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στο 12,6% και των Φιλελεύθερων (FDP) στο 10,7% των προτιμήσεων του εκλογικού σώματος, αξίζει να διευρύνουμε λίγο το οπτικό μας πεδίο για έναν και μόνο λόγο. Για να καταστεί σαφές ότι αργά ή γρήγορα θα γίνουμε μάρτυρες ιστορικών αλλαγών στην ευρωζώνη, τουλάχιστον. Οι αλλαγές που προετοιμάζονται θα είναι ριζικές!

Η προτεραιότητα αυτών των αλλαγών επισπεύδεται και δεν αναιρείται από τις πρόσφατες σχετικές μεν, αλλά ορατές, επιτυχίες που καταγράφει η ευρωπαϊκή οικονομία με πιο χαρακτηριστικό μέγεθος ότι φέτος για πρώτη φορά το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ θα ξεπεράσει το επίπεδο του 2007. Κοινώς, το στοίχημα που έβαλε ο Ντράγκι τον Ιούλιο του 2012 δηλώνοντας ότι «θα κάνει ότι απαιτείται για να σωθεί το ευρώ» το κέρδισε. Σε αυτό το πλαίσιο όπως έγραψε, στις 26 Σεπτεμβρίου ο προβεβλημένος αρθρογράφος των FinancialTimes Μάρτιν Γουλφ «η ανάκαμψη είναι μάλλον μια ευκαιρία για μεταρρυθμίσεις, τόσο σε επίπεδο κρατών όσο και σε επίπεδο ευρωζώνης. Το ερώτημα είναι ποιές μεταρρυθμίσεις να διαλέξεις», συμπλήρωνε[1]. Κι έχει δίκιο…

Συνέχεια

Περιμένοντας (συνηθίζοντας) τους βαρβάρους…


του Δημήτρη Μηλάκα

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς Σόιμπλε; Ο υπουργός αυτός ήσαν μια κάποια λύσις)

– Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

– Είναι οι βάρβαροι (τα τεχνικά κλιμάκια των θεσμών) να φθάσουν σήμερα.

– Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;

Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

– Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.

Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί (τα έχουν υπογράψει όλα);

– Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν (και τα υπόλοιπα).

– Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,

και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη

στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

– Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.

Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί

τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε

για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί

τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

(Γιατί ο αυτοκράτωρ έμαθε

πως για να είναι αυτοκράτωρ

πρέπει να ξέρει πώς να ξεσκονίζει τους βαρβάρους).

– Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν

σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·

γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,

και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·

γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια

μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

– Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·

και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους

(έτσι νομίζουν, οι ύπατοι και οι πραίτορες).

– Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα

να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

– Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·

κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες

(και μάλλον σιχαίνονται τις γλίτσες).

– Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία

κ’ η σύγχυσις. Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν.

Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,

κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

– Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.

Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,

και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

(Άλλοι πάλι λένε πως οι βάρβαροι εδώ είναι, ποτέ δε φύγαν).

– Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις…

ΥΓ.: Κοίτα να δεις «ατυχία»… Εκεί που όλα πήγαιναν καλά, βελτιώνονταν οι δείκτες, ερχόταν η ανάπτυξη και ήμασταν έτοιμοι να βγούμε από τα μνημόνια και την εποπτεία, ήρθαν τα πάνω κάτω με το αποτέλεσμα των εκλογών στη Γερμανία, έφυγε και ο Σόιμπλε…

(Ας μας συγχωρήσει ο Κ. Π. Καβάφης)

Πηγή: pontiki.gr


Από:http://www.imerodromos.gr/perimenontas-synithizontas-tous-varvarous-tou-dimitri-milaka/

Καταγραφή και σχέδιο οργάνωσης του μεταναστευτικού σώματος …


Το κείμενο έχει ως στόχο να συμβάλει στη συζήτηση που έχει δειλά ανοίξει τον τελευταίο καιρό για την μαζική μετανάστευση από την Ελλάδα προς το εξωτερικό και για την γραμμή που πρέπει να ακολουθείται ως προς αυτήν. Στην Ελλάδα υπάρχουν κατά τη γνώμη μου ακόμα νεφελώδεις αντιλήψεις όσον αφορά το μεταναστευτικό που κυμαίνονται από την πολιτική αδιαφορια για το πως πολιτικά οργανώνονται όσοι και όσες φεύγουν από Ελλάδα (λες και είναι πια χαμένη υπόθεση!) μέχρι και την ηθική αποδοκιμασία εκείνων που επιλέγουν να μεταναστεύσουν, ιδίως αν είναι και «σύντροφοι».

Η δομή του κειμένου έχει ως εξής: Οριοθετώ τον στόχο παρέμβασης των κομμουνιστών στο μεταναστευτικό. Στην συνέχεια παραθέτω 4 προτάσεις που δεν τις αποδεικνύω, αλλά που θεωρώ ότι ανάμεσα στους Μαρξιστές είναι λίγο πολύ αυτονόητες και δεδομένες. Μέσα από τις προτάσεις αυτές συμπεραίνω τον νομοτελή χαρακτήρα του φαινομένου της μαζικής μετανάστευσης. Στην συνέχεια παρουσιάζω τις βασικές κατηγορίες μεταναστριών/ων που ζούν στην Γερμανία και ιδιαίτερα στην πόλη του Βερολίνου, για τα οποία έχω προσωπική εμπειρία και τυγχάνουν να αποτελούν και χαρακτηριστικές περιπτώσεις για το φαινόμενο αυτό γιατί έχουν σχεδόν όλες (αν όχι όλες) τις κατηγορίες μεταναστών. Τέλος εξάγω πολιτικά συμπεράσματα μέσω των οποίων ψηλαφώ πτυχές της γραμμής που πρέπει να ακολουθούμε στο μεταναστευτικό.

Συνέχεια