ΑΙΜΑ, ΒΙΒΛΙΟΣΚΩΛΗΚΕΣ, ΜΠΟΥΣΤΑ ΚΑΙ ΠΙΣΙΝΟΙ: Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΩΝ…


Η ιστορία των βιβλιοθηκών είναι γεμάτη με αξιοσημείωτες ανακαλύψεις οι οποίες υπερβαίνουν τα ίδια τα βιβλία – οι βιβλιοθήκες περιέχουν τη σάρκα μας, την ψυχή μας και τους ίδιους μας τους εαυτούς

—του Stuart Kells*| Μετάφραση για το dim/art: Γιώργος Θεοχάρης—

Πρόσφατα είχα το προνόμιο να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο για να γράψω ένα βιβλίο σχετικά με τις βιβλιοθήκες. Η συγκυρία ήταν εξαιρετική: μετά από τον βραχύβιο τρόμο που προκάλεσαν τα ψηφιακά βιβλία, τα χάρτινα βιβλία είναι και πάλι στη μόδα και οι βιβλιοθήκες έχουν ξαναγίνει οι χώροι που επιθυμούν να επισκέπτονται οι βιβλιόφιλοι.

Το ταξίδι μου έμοιαζε με το προσκύνημα ενός βιβλιόφιλου του 18ου αιώνα. Κατά τη διάρκειά του, παρατήρησα δύο τάσεις που αλλάζουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε για τα παλιά βιβλία και τις παλιές βιβλιοθήκες.

Η πρώτη έχει να κάνει με μια εντονότερη εστίαση στην έρευνα προέλευσης. Από ποια χέρια έχουν περάσει αυτά τα βιβλία; Πώς χρησιμοποιούσαν τα βιβλία οι κάτοχοί τους, πώς σημείωναν στα περιθώρια, πώς τα προστάτευαν; Αυτή η τάση της βιβλιογραφίας συμβάλλει σε μια πιο ανθρώπινη σχέση με τα παλιά βιβλία.

Η άλλη τάση έχει να κάνει με την απομάκρυνση από τις παραδοσιακές ιδέες τις σχετικές με το κατά πόσον ένα βιβλίο είναι αξιόλογο ή όχι, και με την παραδοσιακή διάκριση λογοτεχνίας και παραλογοτεχνίας. Εξαιτίας αυτής της τάσης, δείγματα παραλογοτεχνίας –από εκείνα των οποίων τα εξώφυλλα κοσμούν, όπως το θέτει o Allen Lane των Penguin Books, «μπούστα και πισινοί»– έχουν διεισδύσει σε συλλογές σπάνιων βιβλίων. Οι φτηνές, χαρτόδετες εκδόσεις αστυνομικών και επιστημονικής φαντασίας χαίρουν σήμερα της εκτίμησης σεβαστών ιδρυμάτων όπως το Smithsonian, το Houghton και η Βρετανική Βιβλιοθήκη.

Οι παραδοσιακοί βιβλιογράφοι και βιβλιοθηκονόμοι πιθανότατα αισθάνονται ντροπή για την εισβολή της παραλογοτεχνίας, η οποία διεκδικεί χώρο στα ράφια, αλλά και μερίδιο στη λογοτεχνική επιρροή. Εντούτοις, η παραλογοτεχνία όχι μόνο δεν απομονώνεται και δεν περιθωριοποιείται βάσει των παλιών προτύπων λογιοσύνης και βιβλιοθηκονομίας, αλλά το περί αυτής ενδιαφέρον εξαπλώνεται. Οι κλάδοι της  παραδοσιακής βιβλιογραφίας και βιβλιοθηκονομίας αναμορφώνονται και μεταλλάσσονται  επί τη βάσει μιας παραλογοτεχνικής νοοτροπίας.

Με δυο λόγια, στα βασικά θέματα της παραλογοτεχνίας συγκαταλέγονται η λαγνεία, το σεξ, το έγκλημα, η προδοσία και η εξαχρείωση. Οι χαρακτήρες της παραλογοτεχνίας είναι άνθρωποι επικίνδυνοι, διπρόσωποι, σκάρτοι. Και όμως, το κέρδος από την όντως εντυπωσιοθηρική επανεξέταση τέτοιων βιβλίων και των παράφερνών τους είναι μια νέα ιστορία των παλιών βιβλίων· μια ιστορία ανθρώπινη, ακατάστατη, συναρπαστική και τρομακτική, διάσπαρτη με επιθυμίες, εγκληματικότητα, ηρωισμούς και παρακμή.

Η ιστορία των βιβλιοθηκών είναι πλούσια σε μεταφορικές αναφορές βιβλίων που ήταν αντικείμενα πόθου, φυλακισμένα, όπλα, ελιξίρια και πλάσματα της μυθοπλασίας. Είναι, όμως, επίσης πλούσια σε πραγματικά, μη μεταφορικά πλάσματα. Πολλά πράγματα είναι γνωστά για τα οικοσυστήματα και τη βιοποικιλότητα των βιβλιοθηκών. Η πανίδα των βιβλιοθηκών –όπως οι βιβλιοσκώληκες, οι κοριοί και τα μικροβρώματα– είναι από καιρό αντικείμενο μελέτης. Παρ’ όλα αυτά, ένας ελάχιστα γνωστός υποτομέας έρευνας επικεντρώνεται στην ανθρώπινη βιολογία των βιβλιοθηκών.

Όταν η Σύλβια Πλαθ έκαψε από εκδίκηση τα προσωπικά έγγραφα του Τεντ Χιουζ, τα είχε πρώτα πασπαλίσει με δικές του νιφάδες πιτυρίδας και κομμένα νύχια. Όταν ο  αυστραλός βιβλιόφιλος και βιβλιοδέτης Ρίτσαρντ Γκρίφιν έπεσε με το αυτοκίνητό του πάνω σ’ ένα τραμ, λέγεται ότι έβαψε με το αίμα του πολλά από τα πλέον πολύτιμα βιβλία του (η φιλενάδα του Γκρίφιν προσπάθησε να πνίξει μερικά από τα υπόλοιπα στην μπανιέρα).

Σήμερα ψάχνουν σε βιβλία του 17ου αιώνα για το DNA του Σαίξπηρ – ή πιθανώς του Φράνσις Μπέικον ή του Χένρι Νέβιλ ή του Έντουαρντ ντε Βερ– για να λύσουν το αίνιγμα τού ποιος έγραψε τα σαιξπηρικά έργα. Τεστ DNA γίνονται επίσης σε βιβλιοθήκες για να ταυτοποιηθούν υλικά που έχουν χρησιμοποιηθεί στη βιβλιοπαραγωγή. (Λέγεται ότι υπάρχουν γαλλικά βιβλία δεμένα με το δέρμα – το αποκαλούμενο και «αριστοκρατικό δέρμα»–  εκτελεσμένων στη γκιλοτίνα.)

Οι άνθρωποι είναι παρόντες στα βιβλία τους και με άλλους τρόπους. Τα βιβλία διαμορφώνουν τους χαρακτήρες μας και μας καθορίζουν ως υποκείμενα: σκεφτείτε τον νεαρό Μαρκήσιο ντε Σαντ να διαβάζει την επικίνδυνα επιδραστική βιβλιοθήκη του ελευθεριάζοντος θείου του Αβά ντε Σαντ. Ή τον ουαλό ανθρακωρύχο να διαβάζει για πρώτη φορά ένα μπλε Pelican και να βιώνει την πολιτική του αφύπνιση.

Οι προσωπικότητες και οι καθημερινές συνήθειες των βιβλιογράφων του 19ου αιώνα, όπως ο Τόμας Φρόγκνολ Ντίμπντιν, ήταν αδιαχώριστες από την ένθερμη αγάπη για τα βιβλία. Πιο πρόσφατα, ο Τζον Τσαρλς Γκίλκι χρησιμοποίησε κλεμμένες επιταγές και αριθμούς υπεξαιρεμένων πιστωτικών καρτών για να αγοράσει βιβλία, έτσι ώστε να γίνει σωστός κύριος με βιβλιοθήκη κατάλληλη για κυρίους, όπως εκείνες που είχε δει σε ταινίες με τον Σέρλοκ Χολμς.

Τα βιβλία μπορούν να αιχμαλωτίσουν τις ψυχές μας – με την καλή έννοια. Σκεφτείτε  όλους εκείνους τους καλόγερους, τους ενθουσιασμένους με την ιερή αποστολή της εικονογράφησης χειρογράφων. Ή τον Τζακ Κέρουακ και τον Μαρκήσιο ντε Σαντ να καταγράφουν τα πάθη τους σε χειρόγραφα ρολά. Πώς να αισθάνθηκε άραγε ο Τόμας Κάρλαϊλ όταν το μοναδικό του χειρόγραφο της ιστορίας της γαλλικής επανάστασης καταστράφηκε κατά λάθος; Είπε στον Τέννυσον: «Ένιωσα σαν να κολυμπούσα χωρίς νερό».

Η ιστορία των βιβλιοθηκών είναι γεμάτη από αξιοσημείωτες ανακαλύψεις συχνά σκανδαλωδών βιβλίων – όπως το εξαιρετικά σπάνιο αντίτυπο του Sodom, or the Quintessence of Debauchery, το οποίο ανήκε στον Ρίτσαρντ Χέμπερ, ή την Απόκρυφη Ιστορία του Προκόπιου, η οποίο βρέθηκε στο Βατικανό, όπου αποκαλύπτεται η διεφθαρμένη ζωή του αυτοκράτορα Ιουστινιανού και της συζύγου του Θεοδώρας.

Στις ιδιωτικές βιβλιοθήκες, μοιραζόμαστε με τα βιβλία ιδιαιτέρως προσωπικές μας στιγμές. Η Τζάνετ Γουίντερσον έκρυβε στα εσώρουχά της βιβλία του Φρόυντ και του Ντ.Χ. Λόρενς για να τα διαβάζει στην τουαλέτα. Πολλοί βιβλιόφιλοι επιλέγουν να πεθάνουν με τα βιβλία τους. Πολλοί αιρετικοί έχουν πεθάνει, ακούσια, με τα βιβλία τους. Μετά τη λεηλασία της μεγάλης βιβλιοθήκης του Μαζαρίνου το 1652, ο βιβλιοθηκάριος και φύλακάς της Γκαμπριέλ Νοντέ έκλαιγε απεγνωσμένος, επειδή αγαπούσε τη βιβλιοθήκη «όπως ένας πατέρας αγαπάει το μοναχοπαίδι του».

Η καταστροφή βιβλίων αποτελεί βασικό λογοτεχνικό μοτίβο. Βιβλία καίγονται στον Δον Κιχώτη, στο Φαρενάιτ 451, στο Όνειρο του Σκιπίωνα, στην Άννα των Αγρών και σε όλα τα μυθιστορήματα του Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν με ήρωα τον Πέπε Καρβάλιο. Παρά τις πολυάριθμες επαναλήψεις, η καύση βιβλίων εξακολουθεί να έχει μια έντονη συναισθηματική δύναμη.

4896

Το εσωτερικό της ιστορικής Βιβλιοθήκης Μόρτλοκ, στη Εθνική Βιβλιοθήκη της Βόρειας Αυστραλίας. (Alamy Stock Photo)

Στον Ποιητή, ο συγγραφέας-βιβλιοθηκάριος Χόρχε Λουίς Μπόρχες έγραψε μια παραβολή για έναν άνθρωπο που περνάει όλη του τη ζωή ταξιδεύοντας ανά την υφήλιο. Από τα μέρη που επισκέπτεται, ο ταξιδιώτης συλλέγει ένα πλήθος εικόνων – ζώα, τοπία, μηχανές, αστέρια, συνταξιδιώτες. Τελικά, στα πρόθυρα του θανάτου του, συνειδητοποιεί ότι η συλλογή αυτή των εικόνων συνθέτει μία νέα εικόνα – το ίδιο του το πρόσωπο.

Μόνον αφού είχα τελειώσει την περιοδεία μου στις βιβλιοθήκες και το βιβλίο μου ήμουν σε θέση να δω την εικόνα που αναδυόταν από το πολτώδες συνονθύλευμα των βιβλιοϊστοριών. Η εικόνα αυτή δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια καινούρια κατανόηση της χρησιμότητας των βιβλιοθηκών – οι βιβλιοθήκες δεν έχουν να κάνουν με την τέχνη, την αρχιτεκτονική, την εκπαίδευση, την πολιτική, την αρχαιοδιφία, την ψηφιοποίηση ή την επιστήμη της πληροφορικής, όχι. Οι βιβλιοθήκες έχουν να κάνουν με τον ουμανισμό και την αυτοσυντήρηση.

Αυτή η νέα εικόνα συντίθεται από όλες τις βιβλιοθήκες που περιέχουν τη σάρκα μας, τους εαυτούς μας και τις ψυχές μας. Γιατί ταραζόμαστε τόσο όταν βλέπουμε βιβλία να καίγονται; Γιατί τα βιβλία είμαστε εμείς. 

* Ο Στιούαρτ Κελς είναι ο συγγραφέας του βιβλίου The LibraryA Catalogue of Wonders (Text Publishing)που κυκλοφόρησε στις 28/7/2017

Πηγή: The Guardian


Aπό:https://dimartblog.com/2017/09/01/secret-life-of-libraries/

Ο νέος πολιτικός διπολισμός…


Γράφει ο Γρηγοριάδης Κωνσταντίνος

Η ανάδυση στο πολιτικό προσκήνιο των τελευταίων ετών αντισυμβατικών πολιτικών προσωπικοτήτων και κομμάτων, τα οποία ως προς τη ρητορική τους εκφράζουν την επιστροφή τους στο παλαιό καθεστώς του κλειστού εθνικού κράτους, συνιστά ένα φαινόμενο, το οποίο σηματοδοτεί στο επίπεδο της πολιτικής διαμάχης έναν  νέο βασικό πολιτικό διπολισμό. Στο συγκεκριμένο κείμενο, στόχος είναι η διασάφηση της νέας εγκατεστημένης πολιτικής πραγματικότητας εκκινώντας από την παλαιά ιδεολογική διαμάχη  ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά και ερμηνεύοντας στη συνέχεια το νέο πολιτικό φαινόμενο σε συνάφεια με το πολιτικό σύστημα της νεωτερικότητας, δηλαδή το φιλελεύθερο κοινοβουλευτικό πολίτευμα.

Σε προηγούμενο άρθρο είχαμε επισημάνει, ότι τη δεκαετία του 1990 (ίσως και πιο πριν) ο πλανήτης άρχισε να εισάγεται σε μια νέα φάση της ιστορίας, την οποία σφράγιζε η περίφημη παγκοσμιοποίηση, δηλαδή η διακρατική επέκταση της οικονομικής δραστηριότητας και της επικοινωνίας. Μέχρι και τη δεκαετία του ’80 οι δύο πτυχές ήταν περιορισμένες στο πλαίσιο του εθνικού κράτους. Ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, όπου άρχισε η διαδικασία αποτίναξης της απολυταρχίας και της μετάβασης στη κοινωνία, όπου αναγνωρίζεται η ατομική ελευθερία, η οικονομική δραστηριότητα ενός ιδιώτη δεν εξαπλωνόταν εκτός του κράτους. Αυτή η πραγματικότητα μας οδηγεί να διατυπώσουμε ορισμένες διαπιστώσεις σχετικά με τη σχέση κοινωνίας και πολιτικής,  η οποία άρχισε να διαμορφώνεται από τις απαρχές της νεωτερικότητας.

Αρχικά, επήλθε μια κεφαλαιώδης αλλαγή για την θέση του ατόμου, καθώς υποστασιοποιείται μέσω της κατοχύρωσης της προσωπικής αυτονομίας και των κοινωνικοπολιτικών δικαιωμάτων,τα οποία αποτελούν τις νομικές εγγυήσεις ενάντια στην αυθαιρεσία του κράτους. Το πολιτικό σύστημα, το οποίο ανήκε προηγουμένως στην ιδιοκτησία του απόλυτου μονάρχη, περιέρχεται και αποτελεί συστατικό μέρος του νομικού πλάσματος του κράτους. Το πολιτικό προσωπικό συνεχίζει να ασκεί την εξουσία και να αποφασίζει για τις πολιτικές, αλλά στο νέο πολιτειακό περιβάλλον νομιμοποιείται από την κοινωνία δια της άσκησης του εκλογικού δικαιώματος. Έτσι, η πολιτική συνεχίζει να ανήκει στο κράτος και να παράγεται από αυτό με τη διαφορά ότι αναγνωρίζεται στο κοινωνικό σώμα ένα minimum ελευθερίας[1]. Δίπλα σε αυτήν την καίρια για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες αλλαγή, εισάγεται η διάκριση των εξουσιών η οποία αποσπά από το πρόσωπο του μονάρχη τη νομοθετική και δικαστική εξουσία.

Συνέχεια

Όταν πέσουν οι μάσκες…


Γράφει ο mitsos175

1) Το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας ζήτησε από τις αρχές του Ιρακινού Κουρδιστάν να ακυρώσουν το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της περιοχής, κρίνοντας το «παράνομο και απαράδεκτο… ένα σοβαρό λάθος που απειλεί ευθέως την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας». Απείλησαν μάλιστα πως «αν το δημοψήφισμα διεξαχθεί, η Τουρκία θα υπερασπιστεί το διεθνές δίκαιο»!

2) Όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Εσωτερικών της Ισπανίας στέλνει και άλλες αστυνομικές δυνάμεις στην Καταλονία για να διατηρήσουν την τάξη και να διασφαλίσουν ότι δεν θα διεξαχθεί το απαγορευμένο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία. «Αποστολή τους θα είναι η επιτήρηση των δημόσιων χώρων και η διατήρηση της τάξης και θα δράσουν σε περίπτωση που διεξαχθεί το παράνομο δημοψήφισμα
«Αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι θα ήταν παράνομες».

Κάποια δημοψηφίσματα προφανώς αλλάζουν. Τουλάχιστο δημιουργούν προϋποθέσεις για αλλαγή. «Τα δημοψηφίσματα είναι μία διαδικασία άμεσης ψηφοφορίας ολόκληρου του εκλογικού σώματος, προκειμένου να επικυρωθεί ή να απορριφθεί μια πρόταση που έχει ιδιαίτερη σημασία». Τα δημοψηφίσματα είναι η πραγματική δημοκρατία. Όταν φυσικά δεν γίνονται προσπάθειες αλλοίωσης της θέλησης του κόσμου, νοθείας κοκ, που γίνονται συνήθως στις δικτατορίες ή της κατ’ όνομα αστικές «δημοκρατίες».

Άλλοτε πάλι μπορεί οι κυβερνώντες να μην λάβουν υπόψη τ’ αποτελέσματα. Σε καμία περίπτωση όμως τα δημοψηφίσματα δεν είναι παράνομα. Παράνομοι και αντιδημοκρατικοί είναι όσοι εμποδίζουν τον κόσμο να εκφραστεί. Βέβαια όλοι οι νόμοι φτιάχτηκαν για να υπηρετούν την άρχουσα τάξη, την ιθύνουσα ομάδα, έτσι οι δικτάτορες – γιατί στην ουσία για τέτοιους πρόκειται – όταν απειλείται η εξουσία τους, κάνουν τα πάντα για να καταστείλουν, να υποτάξουν τους πολλούς.
Για τους Κούρδους και τις εξελίξεις στην περιοχή θα αναφερθούμε αλλού. Χαιρετίζουμε κάθε προσπάθεια που προάγει τη Δημοκρατία, την Ελευθερία, την Ισότητα. Ευχόμαστε επίσης Ειρήνη στην πολύπαθη περιοχή.

«Διαμάχη μεταξύ των αστών» είναι το δημοψήφισμα στην Καταλονία διάβασα κάπου. Κι η εργατική τάξη; Οι φτωχοί; «Α αυτοί; Αυτοί συνέχεια παραπλανόνται!» Μάλιστα. Όλοι δηλαδή οι εργαζόμενοι που διαδηλώνουν, κάνουν λάθος; «Μην πάμε τώρα με τους εθνικιστές». – Καλέ όχι. Να πάμε λοιπόν με τους νεοφιλελεύθερους αστούς; Άραγε πας με τους αντιπάλους, όταν υπερασπίζεσαι τις δικές σου θέσεις, παίρνεις αποφάσεις κατόπιν σκέψεως και διαλόγου ανάμεσα σε συντρόφους ή μήπως οι αντίπαλοι βλέποντας αδιέξοδο ή για άλλους, δικούς τους λόγους, καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα με σένα;

Σύντροφοι, μπορεί να μην γίνει τελικά τίποτα. Μπορεί πράγματι να καπελωθούν οι αγώνες για Ελευθερία από εθνικιστές, όπως έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν. Αλλά η Ελευθερία τρομάζει τους αστούς. Κι ο φόβος είναι για το μετά. Γιατί, αν η απόφαση δεν είναι σύμφωνα με το συμφέρον τους, τότε μπορεί οι εξελίξεις να είναι απρόβλεπτες και ραγδαίες. Μπορεί και όχι, αφού θα κάνουν τα πάντα να παραμείνει το Status quo.

Όπως η Τουρκία ανησυχεί για το διαμελισμό της, έτσι κι η ΕΕ φοβάται τη διάλυσή της. Ο Ραχόι είναι ο επιστάτης της Μέρκελ στην Ισπανία. Η Γερμανία που ηγεμονεύει την Ευρώπη, δεν θέλει κάποιο κομμάτι μιας αποικίας της να αποφασίζει χωρίς την άδεια του Βερολίνου. Περί αυτού πρόκειται και με αυτή την οπτική θα έπρεπε να πάρουμε θέση. Οι κάτοικοι της Καταλονίας, όπου η Αριστερά και οι Αναρχικοί είχαν πάντα ισχυρή παρουσία, ίσως ζητήσουν πραγματική Ανεξαρτησία….


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/09/blog-post_67.html

Ο Τζον Μέιναρντ Κέινς, το κόστος χρήστη και οι τιμές των αγαθών…


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

            Ως κόστος χρήστη ο Κέινς ονομάζει τα έξοδα που πρέπει να κάνει ένας βιομήχανος (επιχειρηματίας) προκειμένου να βάλει σε λειτουργία τη μονάδα παραγωγής που κατέχει. Θεωρώντας δεδομένη την ύπαρξη του κεφαλαιουχικού του εξοπλισμού – αν δεν έχει κεφαλαιουχικό εξοπλισμό (χώρο, μηχανήματα κλπ) δεν είναι επιχειρηματίας – αυτό που μένει είναι η αγορά αγαθών από άλλους επιχειρηματίες (κυρίως πρώτες ύλες), που είναι απαραίτητα για τη συντέλεση της παραγωγικής διαδικασίας. Όμως, μέσα στο κόστος χρήστη πρέπει να συνυπολογιστεί και η φθορά των μηχανημάτων. Στο τέλος μιας χρονιάς η αξία του κεφαλαιουχικού του εξοπλισμού βρίσκεται μειωμένη, από τη χρήση. Αν ο βιομήχανος δεν είχε θέσει σε λειτουργία τον εξοπλισμό του και δαπανούσε κάποιο ποσό για τη συντήρησή του, ασφαλώς η αξία του θα ήταν μεγαλύτερη. Το ότι (αν το έκανε αυτό)  θα είχε στερηθεί τα κέρδη της τρέχουσας παραγωγής δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να συνυπολογίσει τη ζημιά στην οποία – μοιραία – υπόκειται το κεφάλαιο του.

Με άλλα λόγια βρίσκεται μπροστά σε δύο τιμές του κεφαλαιουχικού του εξοπλισμού· αυτή που πραγματικά έχει κι αυτή που θα είχε αν προέβαινε στη συντήρησή του απέχοντας από τη φθορά της παραγωγής. Η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο τιμές δείχνουν το μέγεθος της φθοράς. Αν από το υποτιθέμενο κεφάλαιο που θα εξασφάλιζε η αποχή από την παραγωγή και η συντήρηση αφαιρέσουμε τα έξοδα της συντήρησης αυτής, ώστε να βελτιωθεί, θα βρούμε την καθαρή αξία του υποτιθέμενου κεφαλαίου που θα μπορούσε να έχει δυνητικά, αλλά θυσίασε στο βωμό της παραγωγής. Στο ποσό αυτό προσθέτουμε και τα ποσά που δαπανήθηκαν για την αγορά προϊόντων από άλλους επιχειρηματίες κυρίως για πρώτες ύλες, αλλά όχι μόνο. Το άθροισμα αυτό είναι το σύνολο των εξόδων του επιχειρηματία (χωρίς να υπολογίσουμε μισθούς εργαζομένων).

).

Όμως, αυτό που ονομάζεται «τιμή προσφοράς» είναι η τελική τιμή του προϊόντος που θα φτάσει στα χέρια του καταναλωτή.
Όμως, αυτό που ονομάζεται «τιμή προσφοράς» είναι η τελική τιμή του προϊόντος που θα φτάσει στα χέρια του καταναλωτή.

Συνέχεια