ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΒΑΡΕΤΕΣ; …


giphy-5.gif

ΜΙΑ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗΣ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ.

Την Κυριακή πραγματοποιούνται οι εκλογές στη Γερμανία και είναι ξεκάθαρο πως είχαμε να κάνουμε με την πιο υποτονική προεκλογική περίοδο ίσως σε ολόκληρη την ιστορία της χώρας. Ο κύριος λόγος για τη γενικευμένη αυτή υποτονικότητα είναι η βεβαιότητα για τον νικήτη των εκλογών. Η Άνγκελα Μέρκελ θα είναι χωρίς καμία αμφιβολία η καγκελάριος για την επόμενη τετραετία και η Χριστιανοδημοκρατική ενωση (CDU) o κύριος εταίρος της επόμενης κυβέρνησης. Παρόλη τη διάχυτη έλλειψη έντασης έχει ενδιαφέρον να δούμε από πιο κοντά τα βασικά χαρακτηριστικά αυτών των εκλογών και την παρουσία των κομματων σ’αυτήν, σε μια πολική κατάσταση που μόνο σταθερή δε διαφαίνεται στα επόμενα χρόνια.

Ο πολιτικός χάρτης

Την προηγούμενη τετραετία το CDU αντιμετώπισε δύο βασικές προκλήσεις. H προσφυγική κρίση και η κρίση στην Ευρωζώνη, με την Ελλάδα στο προσκήνιο, ήταν τα βασικά στοιχήματα κυριαρχίας της πολιτικής των Χριστιανοδημοκρατών, το ένα στο εσωτερικό και το άλλο στο εξωτερικό. Το πρώτο επικαθορισμένο από την περσόνα της Άνγκελα Μέρκελ, το δεύτερο από αυτήν του Βόλφγκανκ Σόιμπλε. Στην πρώτη περίπτωση η Μέρκελ κατάφερε να επιβληθεί στον βαθιά συντηρητικό πυρήνα του κόμματος της και να προωθήσει ανεκτική πολιτική στις εισροές προσφύγων. Μ’ αυτό τον τρόπο επισφράγισε ένα μετριοπαθέστερο προφίλ που θα της χάριζε την πολιτική τόνωση για την 4η τετρατία στην καγκελαρία, την ίδια στιγμή που αναμετριόταν με το ρίσκο διαφυγής μεγάλου κομματιού της συντηρητικής βάσης προς την ακρά δεξιά. Το ρίσκο εντέλει βγήκε, βλέποντας τις μικρές απώλειες του CDU αναλογικά με τη γιγάντωση που πραγματοποιείται στο ακροδεξιό AfD. Επιπλέον, έκλεισε σαφέστατα το μάτι στη γερμανική κραταιή βιομηχανία μεσώ τη εγγύησης ενός μεγάλου αριθμού μελλοντικού υποβαθμισμένου εργατικού δυναμικού, σε σχέση με τους «ακριβότερους» γερμανούς εργαζόμενους/ες. Από την άλλη πλεύρα, η απόλυτη επιβολή του ανελαστικού μοντέλου λιτότητας και νεοφιλελευθεροποίησης στο εσωτερικό της ευρωζώνης αποδόθηκε αποκλειστικά στην αδιαλλαξία του Βόλφγκανκγ Σόιμπλε, αποπνέοντας την ασφάλεια στο εσωτερικό, πως ο πρώτος και ο τελευταίος λόγος της οικονομικής πολιτικής στην ευρωζώνη δεν μπορεί παρά να έχει τη συναίνεση του Βερολίνου. Με τον αερά αυτής της ασφάλειας κατάφερε να αποφύγει τους μεγάλους τριγμούς που σε διαφορετική περίπτωση θα κλόνιζαν την εικόνα του, δηλαδή τη φούσκα με τα τοξικά δάνεια της Deutsche Bank και τη μείωση επιτοκίων καταθέσεων από την ΕΚΤ, κύριο ζήτημα για την κουλτούρα αποταμίευσης που διέπει τα μεσαία στρώματα στη Γερμανια.

Το SPD, ένα από τα ιστορικότερα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ευρώπη, ακολουθεί με αργότερους ρυθμούς τη μοίρα της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη, βρίσκεται, δήλαδη, σε μια υπαρξιακή κρίση που συνεχώς βαθαίνει. Μετά την ταύτιση του με ένα βαθιά αντικοινωνικό πακέτο μεταρρυθμίσεων στις αρχές του 2000 (HartzKonzept), η συγκυβέρνηση την τελευταία τετραετία με το CDU ως αδύναμος εταίρος, επισφραγίζει την αδυναμία της σοσιαλδημοκρατίας στη Γερμανία, όπως και στην Ευρώπη, να αυτοπροσδιοριστεί  και να αποστασιοποιηθεί από τη νεοφιλελεύθερη κούρσα που τρέχει η ευρωπαϊκή ήπειρος τις τελευταίες δεκαετίες. Παρά τη θεσμοθέτηση του κατώτατου ωρομίσθιου και του φρένου στην αύξηση ενοικίων, αλλά και την ανοχή των μεγαλύτερων συνδικάτων της Γερμανίας (π.χ. Μετάλλου) λόγω της παραδοσιακής δύναμης του SPD σ’αυτά, η σοσιαλδημοκρατία αδυνατεί να υπερασπιστεί την παρουσία της σε μια κυβέρνηση με τη σφραγίδα Μέρκελ-Σόιμπλε. Κι έτσι παρά το θετικό σοκ που προκάλεσε τον Μάρτη στην παραδοσιακή βάση του κόμματος η έλευση του «άφθαρτου» Σούλτς από το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο στην ηγεσία του SPD, η τελευταία δημοσκόπηση τοπόθετεί το κόμμα μετάξύ 20% και 22% σε ιστορικό χαμήλο και 16 μονάδες πίσω από το CDU.

Το κόμμα της Αριστεράς (die Linke) διατηρεί μια σταθερή δυναμική κυρίως λόγω του παραδοσιακού δεσμού με κομμάτια της εργατικής τάξης κυρίως στην ανατολική Γερμανία και της συνέπειας σε αιτήματα κοινωνικής δικαιοσύνης καθώς και της ανάδειξης προωθημένων αιτημάτων του κόσμου της εργασίας. Παρόλα αυτα η αδυναμία να διευρυνθεί τόσο σε πολιτικό ακροατήριο όσο και σε κοινωνικές δομές και συνδικάτα, σε συνθήκες αποδόμησης της σοσιαλδημοκρατίας, κάνει φανερό το αδιέξοδο που έχει περιέλθει ο χώρος της «ευρωπαϊκής αριστεράς» και την αδύναμία του στην πολιτική όξυνση και τη συγκρότηση εναλλακτικής συγκροτημένης αφήγησης, ενός αυτόνομου ριζοσπαστικού πόλου. Πράγμα που έγινε σαφές, μεταξύ άλλων, με τη δηλωμένη προθυμία της ηγεσίας της Linke, ήδη 6 μήνες πριν τις εκλογές, να προχωρήσει με κάθε τρόπο σε κυβερνητική συνεργασία με το SPD. Η Linke, λοιπόν, όλο και πιο εγκλωβισμένη σε μια εσωτερική αναζήτηση πολιτικής ταυτότητας, όπου ξεκάθαρα το πάνω χέρι έχουν οι δυνάμεις του μετριοπαθούς ρεαλισμού, βιώνει ξανα τα όρια της στη δυνατότητα δημιουργίας κοινωνικού ρευματος.

Οι εκλογές αυτές, όμως, γίνονται αναμφίβολα στη σκιά της, εδώ και καιρό αναμενόμενης, γιγάντωσης του ακροδεξιού πόλου του AfD. Με τον αέρα της νομιμοποίησης της ακροδεξιάς ρητορικής σε όλο τον δυτικό κόσμο και πατώντας στα ξενοφοβικά ανακλαστικά που ανακίνησε η προσφυγική κρίση, το AfD είναι ξεκάθαρα η τρίτη δύναμη στο γερμανικό πολιτικό σκηνικό. Βρίσκοντας ακροατήριο σε ένα μικρό, βαθιά συντηρητικό και ευρωσκεπτιστικό κομμάτι της γερμανικής αστικής τάξης, αλλά και σε εργατικά στρώματα κυρίως στην ανατολική Γερμανιά. Το AfD φαίνεται να νομιμοποιεί ξανά στο δημόσιο λόγο συνωμοσιολογικά και ρατσιστικά αντανακλαστικά, που για δεκαετίες είχαν μπεί κάτω από το χαλί χωρίς να εξαλειθφούν στη γερμανική κοινωνια, κυρίως λόγω της έλλειψης ριζικής εκκαθάρισης των εθνικοσοσιαλιστικών στοιχείων από την κρατική δομή της μεταπολεμικής ήδη Γερμανίας. Η μεγάλη χρηματοδότηση και η διευκόλυνση στη δημιουργίας σταθερών κοινωνικών δόμων που προσφέρει η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση  πιθανόν να κάνει το AfD ισχυρό παίκτη στο αστικό πολιτικό σκηνικο, παρότι τα τελευταία χρόνια η γερμανική κοινωνία έχει επιδείξει οξυμμένα αντανακλαστικά στην ξενοφοβική ρητορική.

Εσωτερική πολιτική – μια εκβιασμένη κοινωνική συναίνεση

Με αυτό το υπόβαθρο είναι χαρακτηριστικό πως το ερώτημα της οικονομικής πολιτικής στο εσωτερικό και στο εξωτερικό είναι εκκωφαντικά απόν από την προεκλογική περίοδο. Το όφελος του ενιαίου νομίσματος τόσο σε χρηματοπιστωτικό, όσο και σε εξαγωγικό επίπεδο έχει δημιουργήσει την εικόνα μια διαρκούς και αυξανόμενης ευμάρειας, ικανής να αποδυναμώσει ερωτήματα αναδιανομής ή ενδεχόμενης κρίσης της Deutsche Bank και του γερμανικού τραπεζικού συστήματος.

To σκάνδαλο της Volkswagen φάνηκε το μόνο ικανό να χαλάσει την εικόνα της «αγίας» γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας και της σταθερής προστάτιδάς της Άνγκελα Μερκελ, μέσω της απροθυμίας της καγκελαρίας να επιβάλει στη VW την ογκώδη αποζημίωση που απαιτείται. Μ’ αυτόν τον τρόπο έσπασε και ο πιο σταθερός δεσμός διαταξικής συναίνεσης που οικοδομείται εδώ και χρόνια στη Γερμανία μεταξύ αυτοκινητοβιομηχανιας, ως κινητήρα διασφάλισης της ευμάρειας στη χώρα, και της γερμανικής κοινωνίας.

Η μεγαλύτερη ένδειξη της διάσπασης αυτής της φαινομενικής κοινωνικής συναίνεσης ήταν εν πολλοίς και τα γεγονότα του Αμβούργου στη σύνοδο του G20, τα οποία αν και φαινομενικά είναι απόντα από τη δημόσια προεκλογική συζήτηση, την επικαθορίζουν σε μεγάλο βαθμό. Αφενός μέσα από τη ρητορική πέρι εσωτερικής ασφάλειας που αναπτύσσεται από τις περισσότερες πλευρές, κυρίως όμως λόγω της εμφάνισης μια εσωτερικής δυναμικής κοινωνικής ανυπακοής που έδειξε ικανή να τρυπήσει την κρατική μηχανή και την αφήγηση κοινωνικής συνοχής που διαμορφώνεται. Οι τεράστιες διαδηλώσεις, τα οργανωμένα μπλόκα, η συναντηση ποικίλων πόλων αντίστασης από τις πιο ριζοσπαστικές πλευρές της Linke μέχρι δυναμικά δικτυα ακτιβιστικών οργανώσεων, η οργάνωση κοινών δράσεων, η εμμονική αντίσταση στην κρατική καταστολή έφεραν στο προσκήνιο ένα υλικό αντίστασης που φαινόταν για καιρό κατευνασμενο. Μη ξεχνάμε πως στη Γερμανία δεν έχει κηρυχθεί γενική απεργία εδώ και δεκαετίες.

Η αόρατη απειλή

Στην πραγματικότητα, η εικόνα της ευμάρειας που συντηρεί η γερμανική ελίτ κρύβει μέσα της μια μεγάλη ψαλίδα μεταξύ πλούσιων και φτωχών που διαρκώς ανοίγει. Στον γερμανικό κοινωνικό ιστό αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα τεράστιο δυναμικό, αυτό των αόρατων και των περιθωριακών του γερμανικού «success story». Τα χαμηλά ποσοστά ανεργίας χτίζονται εν πολλοίς πάνω στην επισφαλή και μερική απασχόληση που διευρύνεται όσο πότε. Οι πρεκάριοι των logistics και των κάθε είδους διανομών, το μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού που εξαρτάται από το επίδομα ανεργίας και την κρατική στήριξη, οι ενοικιαζόμενοι εργαζομένοι (Leiharbeiter), το προσωπικό των νοσοκομείων που εξαναγκάζεται σε εξαντλητικά ωράρια χωρίς την αντίστοιχη αμοιβή, τα θύματα του Gentrification (εξευγενισμός) –της πιο έντονης ταξικής επίθεσης αυτή τη στιγμή στη Γερμανία- στις μεγάλες πολείς, που εξαναγκάζονται να αφήσουν τα σπίτια και τις γειτονιές τους αδυνατώντας να καλύψουν τα υπέρογκα ενοίκια διωγμένοι από τις διεθνείς εταιρίες διαχείρισης ακινήτων, οι εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που λιμνάζουν στα camps, οι μετανάστες και οι μετανάστριες από τις χώρες εκτός Ε.Ε. που εξαναγκάζονται να δουλεύουν υποαμειβόμενοι για να εξασφαλίσουν τις προϋποθέσεις για την άδεια παραμονής, απότελούν το δυναμικό που διαμορφώνει την κοινωνική πραγματικότητα  στη Γερμανία. Κι όμως αυτή η άλλη κοινωνική πραγματικότητα είναι απούσα από το πολιτικό προεκλογικό σκηνικό, ακριβώς γιατί είναι αυτή που το επικαθορίζει. Το μεγάλο χάσμα μεταξύ της πραγματικότητας των «αόρατων» και της προεκλογικής ρητορικής είναι αυτό που είναι φτιάχνει την εικόνα υποτονικότητας των γερμανικών εκλογών.

Και μετά;

Την επόμενη μέρα των εκλογών τα σενάρια είναι δύο: στη μία περίπτωση θα συνεχιστεί η πορεία του μεγάλου κυβερνητικού συνασπισμού μεταξύ CDU και SPD που συναντά, βέβαια, σθεναρές αντιδράσεις στο εσωτερικό του δεύτερου εν όψει του ισχυρού υπαρξιακού κινδύνου που βιώνει η σοσιαλδημοκρατία μετα από τέσσερα χρόνια συγκυβέρνησης. Στην άλλη περίπτωση θα υπάρξει η πρωτόγνωρη συγκυβέρνηση μεταξύ Χριστιανοδημoκρατών (CDU), των Πράσινων και του νεοφιλελεύθερου FDP που επιστρέφει στο κοινοβουλιο με μεγάλο ποσοστό μετά από τέσσερα χρόνια. Μια συγκύβερνηση που δε θα είναι χωρίς προβλήματα, καθώς η προώθηση περαιτέρω εξοπλισμού, η κατάργηση του κατώτατου ωρομίσθιου και η σκλήρυνση της δημοσιονομικής λιτότητας στα πλαίσια της Ε.Ε. που προωθεί το FDP, αφενός λύνουν εν πολλοίς τα χέρια του CDU στην εμβάθυνση της νεοφιλέλευθερης πολιτικής, αφετέρου προσκρούουν σε καταστατικές πολιτικές θέσεις των Πρασίνων, οι οποίοι όμως εξαρχής, υπο τον φόβο της διαρκούς συρρίκνωσης, δηλώνουν πρόθυμοι να συγκυβερνήσουν και μ’ αυτούς τους όρους.

Το σίγουρο είναι πως στο παγκόσμιο περιβάλλον αποσταθεροποίησης και με δεδομένες τις ισχυρές αντιθέσεις στο εσωτερικό τις ΕΕ, το γερμανικό μοντέλο ανάπτυξης και πολιτικής διαχείρισης θα βρεθεί σύντομα στα όρια του. Σε μια από τις επόμενες καμπές το κοινωνικό δυναμικό που διαμορφώνεται πιθανόν να διαμορφώσει εξελίξεις μη διαχειρίσιμες από μια κυβέρνηση που θα διανύει ήδη την τέταρτη συνεχή τετραετία.

____________________________________________________________

Aπό:https://k-lab.zone/ine-telika-germanikes-ekloges-varetes/

 

One comment on “ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΒΑΡΕΤΕΣ; …

  1. Ο/Η kleovis λέει:

    φίλε τελευταίο νέο, άσχετο με αυτό το άρθρο, τεράστιο νέο; ελευθερώθηκε η Raqqa! μεταφράζω άρθρο από ιταλούς , σε 15 λεπτά θα το έχω έτοιμο! ζήτωωωωω!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

sotosblog

«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.» Αμεντέο Μοντιλιάνι (http://www.modigliani-foundation.org)

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Το μοναδικό '0% Lies & Errors Free' website. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

ECONOMIC THEORIES

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Ερανιστής

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Τα κουρέλια τραγουδάμε ... ακόμα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Λαϊκή Εξουσία

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Μέτωπο ενάντια στη διαφθορά, για την ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού και πολιτιστικού σκηνικού

toufekiastoskotadi

Δημοκρατία για την Ελλάδα

Delving into History ® _ periklis deligiannis

Ιστορικές Αναδιφήσεις® _ Περικλής Δεληγιάννης

Ανθολόγιον Sapere aude!

Sapere aude! - Τόλμα να γνωρίζεις

Poetry of gems

Passion for Art

JUNGLE-Report

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σκέψεις, απόψεις, προβληματισμοί και συναισθήματα. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος …

VoxEU.org: Recent Articles

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Home

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

In Defence of Marxism

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

LaRouche's Latest

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Monthly Review

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

αἰέν ἀριστεύειν

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

sibilla - σίβυλλα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

eparistera

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΚΙΜΠΙ

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Kart Electronics iOS Portal

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Old Boy

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

CYNICAL

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ὑπόγεια τάξις

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Cogito ergo sum

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Techie Chan

(λευτεριά στα playmobil)

Αντικλείδι

Επιλεγμένα άρθρα για πολιτική, οικονομία, κοινωνία, οικογένεια, πολιτισμό, ψυχολογία. Ποιοτικές φωτογραφίες και βίντεο .

Αρέσει σε %d bloggers: