Συναυλία για την Ηριάνα: Υπάρχει ακόμη – υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί …


iriana

Γράφει o Κώστας Φουρίκος

#Ιστορική συναυλία η χτεσινή. Περίπου 30.000 άνθρωποι έδωσαν το παρόν στη μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης και οικονομικής ενίσχυσης του δικαστικού αγώνα που δίνει η φυλακισμένη Ηριάννα Β.Λ.

Οι Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Γιάννης Αγγελάκας, Manu Chao, Γιάννης Χαρούλης, Νατάσσα Μποφίλιου, VIC (Villagers of Ioannina City), Φοίβος Δεληβοριάς, Χαΐνης Δ. Αποστολάκης, Ματούλα Ζαμάνη, Δημήτρης Μυστακίδης, Σπύρος Γραμμένος, Social Waste, Εισβολέας, «ένωσαν» τις φωνές τους με αίτημα την αποφυλάκιση της  Ηριάννας που διώκεται για συμμετοχή σε τρομοκρατική δράση με την φυλάκιση της να παρατείνεται.

Αυτή η χτεσινή, η συναυλία το Δεκέμβρη του ’08 στα Προπύλαια, οι μεγάλες συναυλίες για τις Σκουριές, εκείνες στο Σπόρτινγκ και το θέατρο Πέτρας για τα παιδιά της αντίφα μοτοπορείας, τους πολιτικούς κρατούμενους και τις φυλακές ΄Γ τύπου, τον Σεϊσίδη κλπ. είναι για τη γενιά μας και την εποχή μας αντίστοιχες των πρώτων συναυλιών που δίνονταν μετά τη χούντα. Τηρουμένων των αναλογιών και των διαφορετικών συνθηκών.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλες σχετίζονται με μαχητικές δράσεις αντίστασης και τον τρόπο που το κράτος έκτακτης ανάγκης εδώ και χρόνια στοχοποιεί, ποινικοποιεί, καταστέλλει όχι μόνο αυτές τις πράξεις αντίστασης και τους άμεσα εμπλεκόμενους αλλά έναν ολόκληρο πολιτικό και κοινωνικό χώρο, τους φίλους τους συγγενείς, τις προσωπικές σχέσεις, την ίδια τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα αγωνιστών.

Οι συναυλίες αυτές είναι «μαγικές στιγμές» γιατί ενώνουν τις φωνές, τις κιθάρες και τα πικαπ τους καλλιτέχνες διαφορετικών αφετηριών και άνθρωποι κάτω από τη σκηνή που νιώθουν ότι από από επίσης διαφορετικές αφετηρίες μπορούν και συγκροτούν -έστω- μια κοινότητα κοινών αντανακλαστικών, αξιών και στάσης ζωής, προφανώς με διαφορετικές ταχύτητες και επίπεδα συνείδησης , στράτευσης κλπ.

Στη σκηνή σε τέτοιες συναυλίες έχουν ανεβεί τύποι σαν τον Θανάση , τον Αποστολάκη, τον Αγγελάκα, τον Μάλαμα τους Vic , τον Αλκίνοο κ.α. από κοντά κι ο πιο σκληρός ήχος χιπ χοπ και ροκ, πανκ κλπ με τους Last Drive, τους Social Waste, τους Deus Ex Machina, τον Πουλικάκο κλπ. Η παλιά αριστερή καλλιτεχνική πρωτοπορία αυτή των συναυλιών της μεταπολίτευσης που αναφέρθηκαν παραπάνω, εν πολλοίς, δεν έχει σχέση με τίποτα από αυτά. Κυρίως μετέχει σε φιλανθρωπικού τύπου συναυλίες μεγάλων καναλιών και άλλων αντίστοιχων οικοδεσποτών. Από τη μία το Σπόρτινγκ, το Γουδή, τα Προπύλαια, το Σύνταγμα και από την άλλη το Καλλιμάρμαρο. Υπάρχουν και κάποιοι σε ενδιάμεση ζώνη που μπορούν να πάνε και στα δυο… Όχι ότι κατά τη γνώμη μου πρέπει να απολυτοποιούμε τέτοιες συζητήσεις, γιατί το θέμα είναι ότι όλοι όσοι αναφέρθηκαν παραπάνω και άλλοι τόσοι δεν είναι στατικά δεδομένα, καταχωρημένα σε μια εξίσωση ορθής πολιτικής συμπεριφοράς, όπως την έχουμε τυχόν ορίσει στα εργαστήρια καλλιέργειας και ελέγχου της ριζοσπαστικότητας. Όλοι αυτοί και άλλοι τόσοι διαμορφώνουν την εποχή, τα γεγονότα και τον κόσμο που τους παρακολουθεί, αλλά διαμορφώνονται σε πολύ μεγάλο βαθμό και από αυτά.. Αποτελούν εν τέλει ζωντανή απόδειξη ότι συμβαίνουν ακόμη ενδιαφέροντα αλλά και αντιφατικά πράγματα.

Πάντως προσωπικά οφείλω να ομολογήσω πως τα δυο τελευταία χρόνια μόνο σε καμιά 2-3 συναυλίες ένιωθα λόγο καλά πολιτικά, λίγη από εκείνη την αισιόδοξη ένταση, τη μέθεξη της συλλογικότητας, όπως χτες που έβλεπα τους γύρω μου περισσότερο από αυτούς που ανέβηκαν στη σκηνή κι ένιωθα ότι είμαι στο «δικό μας στρατόπεδο». Χωρίς αυταπάτες ότι είναι όλοι «φρουροί της επανάστασης» κλπ. Ούτε άλλες τέτοιες «αυστηρές» , άστοχες συζητήσεις με ερωτήματα «που είναι όλοι αυτοί στο κίνημα» κλπ. Αφού ποτέ στην ιστορία τα κινήματα, οι εξεγέρσεις, οι επαναστάσεις τα κοινωνικά και πολιτικά μπλοκ που γίνονταν επικίνδυνα και ικανά να αλλάξουν την κανονικότητα δεν διαμορφώνονταν με ενιαίο και χωρίς αντιφάσεις και διαφορετικές ταχύτητες τρόπο…

Τέλος πάντων. Είναι Σεπτέμβρης του 2017. Και αν κρατάμε κάτι από τέτοιες συζητήσεις και άλλες αντίστοιχες δεν πρέπει να απέχει πολύ από το εξής:

Η Ηριάννα και ο Περικλής, οι αναρχικοί και κομμουνιστές πολιτικοί κρατούμενοι πρέπει να αποφυλακιστούν πάσει θυσία, με κάθε μέσο, με κάθε τρόπο. Όχι γιατί αποτελούν το καταφανές και “εύκολο” παράδειγμα “αθωότητας” αλλά επειδή παρότι πολλές φορές αποτελούν κάτι τέτοιο τιμωρούνται επιδεικτικά και βάναυσα. Εκεί που τελειώνουν τα επιχειρήματα, όχι γιατί καταρρίπτονται αλλά γιατί κυνικά αποσιωπούνται, εκεί να ξεσπάει ξανά η σύγκρουση. Χωρίς τέλος και σταματημό. Να φοβηθούν οι εμπνευστές της σκευωρίας, να πάει ο φόβος στη δικιά τους μεριά. Να ακυρωθεί το μήνυμα που θέλουν να στείλουν, να νιώσουν λίγη από την ανατριχίλα που δημιουργούν οι ίδιοι. Να επιστρέψει κοντά στους δικούς της η Ηριάννα πιο δυνατή, πιο γεμάτη και να μπορεί να μας πει κάτι σαν κι αυτό: «μην σκύβετε το κεφάλι, μην χάνετε την ελπίδα. Και στις πιο σκοτεινές στιγμές δεν μπορούν να μας στερήσουν την ελπίδα και τη δυνατότητα ότι θα βγούμε νικητές». Για ζωή με αξιοπρέπεια, έτσι όπως τη θέλουμε, έτσι όπως τη διεκδικούμε, έτσι όπως τη φτιάχνουμε στις μικρές και μεγάλες μας γιορτές/ αντιστάσεις/ στιγμές…

Να δικαιώσουμε αυτό που νιώσαμε χτες: ότι υπάρχει ακόμη – υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί.

* Φωτό εξωφύλλου: Μάριος Λώλος

Ελεύθερη η Raqqa!!! Raqqa è libera…


Οι Συριακες Δημοκρατικές Δυνάμεις ελέγχουν το  90% του πλέον πρώην προπύργιου του Ισλαμικού Κράτους. Όλες οι θέσεις του Isis έχουν καταρρεύσει.

Η επισημοποίηση της είδησης δεν διαδίδεται ακόμη από τη διοίκηση των SDF διότι υπάρχουν ακόμη τούνελ και κάποια κτίρια στην ζώνη της al-Amin που φιλοξενούν πολιτοφύλακες του ISIS οπλισμένους μα αυτή τη στιγμή καμία πλέον συνοικία της πόλης δεν είναι στα χέρια τους. Δεκάδες μαχητές του Isis έχουν σκοτωθεί, 17 μοναχά εχθές. Πολλοί παραδίδονται. Οι θέσεις τους εχθρού έχουν καταρρεύσει νωρίτερα από το αναμενόμενο.

Οι συριακές συνομοσπονδιακές δυνάμεις οι απασχολούμενες στην απελευθέρωση της Raqqa μάχονται αυτή την στιγμή και ενάντια στην  al Qaeda στο μέτωπο της Afrin και επιτίθενται στο  Isis στην γραμμή του Deir el Zor αν και ο συριακός στρατός, υποστηριζόμενος από την Ρωσία, προσπαθεί να συγκρατήσει την προώθηση του ξεπερνώντας την γραμμή του Ευφράτη προς την κατεύθυνση των επαναστατικών δυνάμεων.

 

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/raqqa-e-libera


Από:https://aenaikinisi.wordpress.com/2017/09/23/%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B7-%CE%B7-raqqa-raqqa-e-libera/

Ο Σαρλώ πολιτικός πρόσφυγας Εξήντα πέντε χρόνια από την απαγόρευση εισόδου του Τσάπλιν στις ΗΠΑ …


2017-01-11

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Στις 19 Σεπτεμβρίου του 1952, ο Τσάρλι Τσάπλιν, μαζί με την οικογένειά του, πετούσε από τις ΗΠΑ στην Βρετανία, όπου είχε προσκληθεί να παραβρεθεί στην πρεμιέρα της νέας του ταινίας, «Τα φώτα της ράμπας», που ήταν προγραμματισμένη για τις 16 Οκτωβρίου.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, το πλήρωμα του αεροπλάνου έλαβε την εντολή να ενημερώσει τον, πάντα και μέχρι το τέλος της ζωής του αποκλειστικά Βρετανό πολίτη, Τσάπλιν, ότι τα ταξιδιωτικά του έγγραφα για την επιστροφή του στις ΗΠΑ είχαν ακυρωθεί λόγω των κατηγοριών περί «αντι-αμερικανικών ενεργειών» και των υποψιών του FBI ότι ήταν «κρυπτοκομμουνιστής». Χαρακτηρισμοί οι οποίοι είχαν μετατραπεί σε κατηγορίες την εποχή του μακαρθικού αντικομμουνιστικού «πογκρόμ» στο Χόλιγουντ, τσακίζοντας καριέρες και καλλιτεχνικά όνειρα, εξαφανίζοντας ταλέντα και μετατρέποντας σπουδαίους δημιουργούς σε κοινούς χαφιέδες.

charles chaplin limelight 7

«Τα Φώτα της Ράμπας»

Αυτό σήμαινε τυπικά και ουσιαστικά, ότι ο Τσάπλιν ήταν πλέον ένας πολιτικός πρόσφυγας. Οτι έπρεπε να βρει μια νέα χώρα και ένα νέο σπιτικό για την οικογένειά του. Οτι έπρεπε να ξεκινήσει από την αρχή την συγκλονιστική δημιουργική πορεία του. ‘Οπως και έκανε.

Οι «κινηματογραφικές ανησυχίες» του Χούβερ…

Η αλήθεια είναι, ότι στην περίπτωση του Τσάπλιν, το ενδιαφέρον του FBI για το πρόσωπό του χρονολογείται ακόμη πριν τον πόλεμο. Μπορεί οι «Μοντέρνοι Καιροί» να θεωρούνται σήμερα και δικαίως ένα από τα αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου, αλλά το 1936 που προβλήθηκαν, το FBI είχε άλλη γνώμη. Ετσι, το αφεντικό της «Υπηρεσίας», ο διαβόητος ‘Εντγκαρ Χούβερ, «απεφάνθη» ότι η ταινία φέρει «ενδείξεις» «αντικυβερνητικής προπαγάνδας» και έδωσε εντολή να ανοίξει φάκελος για τον ηθοποιό και σκηνοθέτη.

Ευτυχώς που ο Χούβερ ήταν περισσότερο πονηρός παρά ευφυής, αλλιώς θα έβλεπε ότι οι «Μοντέρνοι Καιροί» δεν ήταν απλά «αντικυβερνητική» ταινία, αλλά βαθιά αντισυστημική εν γένει, ασκώντας ανελέητη κριτική στον καπιταλισμό, με αφορμή την δυστυχία και την εξαθλίωση της αμερικανικής εργατικής τάξης μετά την καπιταλιστική κρίση του 1929. Συνέπειες οι οποίες μακράν δεν αντιμετωπίστηκαν ριζικά με το «New Deal» του Ρούσβελτ. Αλλωστε δεν ήταν καν αυτός ο σκοπός εκείνων των μέτρων. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.

modern-times-1200-1200-675-675-crop-000000

«Μοντέρνοι Καιροί»

Μετά τους «Μοντέρνους Καιρούς» ο Τσάπλιν γίνεται η αγαπημένη «απασχόληση» του κρατικού, χαφιέδικου μηχανισμού. Ο οποίος, ως γνωστόν, δεν χρησιμοποιούσε μόνο τα τυπικά, θεσμικά του όπλα, αλλά και τα παρακρατικά. Την εποχή των γυρισμάτων του «Μεγάλου Δικτάτορα», αυτού του αριστουργηματικού φιλμικού αντιφασιστικού μανιφέστου που προβλήθηκε το 1940, ο Τσάπλιν γινόταν δέκτης «προειδοποιήσεων», δηλαδή απειλών, ότι η ταινία θα έχει προβλήματα με την λογοκρισία. Πάνω του έπεσαν και «φίλοι» οι οποίοι τον «συμβούλευαν» να εγκαταλείψει οριστικά τα γυρίσματα, «διαβεβαιώνοντάς» τον – άραγε με ποια «μαντική» ικανότητα; – ότι η ταινία δεν θα προβαλόταν «ποτέ», ούτε στην Βρετανία, ούτε στις ΗΠΑ.

Μετά την επίθεση της ναζιστικής Γερμανίας στην Σοβιετική ‘Ενωση, οι άνωθεν πιέσεις στον δημιουργό για την ταινία υποχώρησαν – αφού θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη η διαχείριση της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας μεγάλης κλίμακας την ώρα που οι «μισητοί κόκκινοι» πολεμούσαν την μεγαλύτερη απειλή της ανθρωπότητας – αλλά μπήκε σε εφαρμογή ο τραμπούκικος συστημικός μηχανισμός των διαφόρων «αγανακτισμένων» κάθε μορφής. Ετσι, άρχισαν να καταφτάνουν στον Τσάπλιν γράμματα με απειλές από «πολίτες». Σε κάποια από αυτά μάλιστα γινόταν σαφές, πως οι αίθουσες που θα πρόβαλαν την ταινία θα αποτελούσαν στόχο βομβιστικών επιθέσεων, ρίψης ασφυξιογόνου αερίου και «γαζώματος» της οθόνης από αυτόματα, κατά τον κλασικό, μαφιόζικο τρόπο του οργανωμένου εγκλήματος στις ΗΠΑ του Μεσοπολέμου.

‘Οχι κι άσχημες δυνατότητες για «αγανακτισμένους Αμερικανούς πατριώτες»…

Οι απειλές δεν πτοούν τον Τσάπλιν ο οποίος ολοκληρώνει και προβάλει την ταινία. Οπότε, έπιασε «δουλειά» η συστημική δημοσιογραφία. Με την πρεμιέρα της ταινίας, η νεοϋορκέζικη εφημερίδα «Daily News» έγραψε ότι «ο Τσάπλιν έδειξε τους θεατές με “κομμουνιστικό δάχτυλο”». Η ναζιστική προπαγάνδα συμπλήρωνε ότι ο Τσάπλιν δεν ήταν μόνο κομμουνιστής, αλλά και «Εβραίος». Η διαβόητη «Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών» (House Un-American Activities Committee – Δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του αμερικανικού Κογκρέσου το 1934 για την καταπολέμηση της «ανατρεπτικής και αντιαμερικανικής προπαγάνδας») ξεκίνησε έρευνα των δραστηριοτήτων του Τσάπλιν, με ένα από τα βασικά της σημεία να αποτελεί η εθνικότητά του, παραπέμποντας εμμέσως πλην σαφώς σε μια λανθάνουσα «υιοθέτηση» της αντισημιτικής ρητορικής των ναζί.

The-Great-Dictator-1-1024x539

«Ο Μεγάλος Δικτάτωρ»

Ο Τσάπλιν, ο οποίος, όχι μόνο εξακολουθούσε να μην πτοείται, αλλά ήταν και προφανώς αποφασισμένος να σπάσει τα νεύρα των μηχανισμών καταστολής, μετέχει εναργά από το 1942 στην προπαγάνδα για την επείγουσα ανάγκη δημιουργίας του Δεύτερου Μετώπου στην Ευρώπη, έτσι ώστε να μειωθεί η γιγαντιαία φασιστική πίεση στην ΕΣΣΔ και να νικηθεί γρηγορότερα ο Χίτλερ.

Ο φάκελος στο FBI «φουσκώνει» γοργά.

Οταν ο Σαρλό πανικόβαλε τον Μακάρθι

Ταυτόχρονα, την ίδια περίοδο, η «Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών» αποφασίζει να αφήσει στην άκρη την έναρξη μιας έρευνας για την «Κου Κλουξ Κλαν» – όπως είχε πει τότε και ο Δημοκρατικός γερουσιαστής από το Μιζούρι και μέλος της Επιτροπής, John E. Rankin «άλλωστε η Κου Κλουξ Κλαν αποτελεί έναν παραδοσιακό αμερικανικό θεσμό»… – και να ασχοληθεί πιο στοχοπροσηλωμένα με την καταπολέμηση του κομμουνισμού. Είχε προηγηθεί το διάταγμα του προέδρου Τρούμαν το 1945 με το οποίο στήθηκαν ανάλογες επιτροπές σε όλους τους κρατικούς και ιδιωτικούς τομείς ιδιαίτερου ενδιαφέροντος – βλέπε τέχνες – για τον έλεγχο του φρονήματος.

Ο παραληρηματικός αντικομμουνιστής, γερουσιαστής Τζόζεφ Μακάρθι τίθεται επικεφαλής της «εκστρατείας κατά της κομμουνιστικής διείσδυσης στην αμερικάνικη κοινωνία» και αναλαμβάνει να «εξαφανίσει» την κομμουνιστική «απειλή» από την διανόηση και την τέχνη. Οπως το είχε θέσει ο γερουσιαστής και πρόεδρος της Επιτροπής Αντιαμερικανικών Ενεργειών Τζο Πάρνελ«Οι διανοούμενοι και καλλιτέχνες του Χόλιγουντ είναι το μαλακό υπογάστριο της Αμερικής. Αν οι κομμουνιστές αλώσουν την κινηματογραφική βιομηχανία θα περάσουν την κομμουνιστική ιδεολογία τους στο έθνος».

Ετσι, την περίοδο που ο Τσάπλιν μόνταρε το «Μεσιέ Βερντού» – μία ταινία με κατασκότεινο χιούμορ και έναν Τσάπλιν στον ρόλο του κατά συρροή δολοφόνου – κλήθηκε από την Επιτροπή στην Ουάσιγκτον για «ακρόαση», αλλά λίγο αργότερα ακύρωσαν την «πρόσκληση». Ο πιθανότερος λόγος αυτής της ακύρωσης ήταν η βεβαιότητα, πως ο Τσάπλιν θα πραγματοποιούσε την απειλή του, την οποία φρόντισε να δημοσιοποιήσει σε συνέντευξή του στον Τύπο, ότι θα εμφανιζόταν στην Επιτροπή με την θρυλική φορεσιά του Σαρλώ. Προφανώς, η επαπειλούμενη γελοιοποίησή τους ήταν ισχυρότερη από το αντικομμουνιστικό «σθένος» των μελών της Επιτροπής.

Πάντως, μαζί με τον Τσάπλιν είχαν κληθεί τότε ακόμη 19 άνθρωποι της κινηματογραφικής βιομηχανίας. ‘Οσοι από εκείνη την «φουρνιά» υπερασπίστηκαν τα πολιτικά τους δικαιώματα και αρνήθηκαν, όπως τους επέτρεπε το Σύνταγμα, να «συνεργαστούν» με τέτοιους όρους… φυλακίστηκαν για ένα χρόνο με την κατηγορία της «περιφρόνησης» της Επιτροπής. Την ίδια διαδικασία πέρασε σχεδόν όλο το Χόλιγουντ τα επόμενα χρόνια.

monsieur-verdoux-01

«Μεσιέ Βερντού»

Για μια ακόμη φορά επιστρατεύθηκαν οι «αγανακτισμένοι» και η χαφιεδοδημοσιογραφία. Το «Μεσιέ Βερντού» απαγορεύτηκε από την λογοκρισία και ο Τσάπλιν αναγκάστηκε να το ξαναμοντάρει για την προβολή του στις ΗΠΑ. Ωστόσο, σε κάθε προβολή οργανώνονταν «αυθόρμητες διαδηλώσεις αγανακτισμένων πολιτών». Ο Τύπος συνόδευε την σκοταδιστική υστερία γράφοντας ότι ο Τσάπλιν, όχι μόνο είναι κομμουνιστής, αλλά δεν είναι καν πολίτης των ΗΠΑ.

Αυτή η τελευταία «κατηγορία» είχε πρωτοεμφανιστεί στον Τύπο από την εποχή που ο Τσάπλιν αγωνιζόταν για την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο. Τότε, οι εφημερίδες έγραφαν ότι ο Τσάπλιν είναι «κρυφός εχθρός των ΗΠΑ»«συμπαθών της ΕΣΣΔ» και «γι’ αυτό» δεν παίρνει την αμερικανική υπηκοότητα.

Σε αυτό το σημείο αξίζει ένα μικρό άλμα στον χρόνο, για να υπογραμμισθεί ακόμη περισσότερο η συστημική υποκρισία. Οταν οι ΗΠΑ αποφάσισαν να μπουν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1917 και σε μια προσπάθεια να μην επωμιστεί το κόστος το κεφάλαιο αλλά η εργατική τάξη, η κυβέρνηση εξέδωσε τα περίφημα «ομόλογα ελευθερίας», με τα οποία ήθελε να ξεζουμίσει τον λαό για να χρηματοδοτήσει τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στον οποίο βέβαια θα έχαναν την ζωή τους τα παιδιά του.

Η κυβέρνηση κάλεσε διάσημους «σταρ» του Χόλιγουντ να προπαγανδίσουν τα ομόλογα. Ανάλογη πρόσκληση έλαβε και ο Τσάπλιν, ο οποίος, με καλή πρόθεση, συμμετείχε στην εκστρατεία αυτή μαζί με «αστέρες» της εποχής, όπως η Μαίρη Πίκφορντ, ο Ντάγκλας Φέρμπανκς κ.ά. Είναι προφανές, πως τότε κάθε άλλο παρά ενοχλούσε που ο Τσάπλιν δεν ήταν Αμερικανός πολίτης.

Το… «τσιράκι των κομμουνιστών»

Ας επιστρέψουμε όμως στο 1947 και στο «Μεσιέ Βερντού», εναντίον του οποίου ανακοίνωσε μποϊκοτάζ η οργάνωση «Καθολική Λεγεώνα»* (γνωστή και ως «Εθνική Λεγεώνα Ευπρέπειας»), με αποτέλεσμα πολλές αίθουσες να φοβούνται και να αρνούνται να διανείμουν την ταινία. Ο Τύπος έκανε «πάρτι» δημοσιεύοντας φωτογραφίες με τα μέλη της «Λεγεώνας» να κρατούν πλακάτ με συνθήματα όπως «Τσάπλιν – Ο συνοδοιπόρος των κόκκινων!»«Ουστ από την χώρα μας ξένε!»«Ο Τσάπλιν παρακάθισε εδώ!»«Τσάπλιν αχάριστε! Τσιράκι των κομμουνιστών!»«Στείλτε τον Τσάπλιν στην Ρωσία!».

Charlie_Chaplin

Παρόλ’ αυτά, ο κινηματογραφικός κόσμος αντέδρασε, έστω και υπόγεια, σε αυτήν την υστερία, με την Ακαδημία Κινηματογράφου να ψηφίζει την ταινία υποψήφια για «Όσκαρ» σεναρίου.

Η απαγόρευση επιστροφής στις ΗΠΑ το 1952, συνοδευόταν από τον εκβιασμό, πως θα του έδιναν βίζα εισόδου μόνο αν απαντούσε σε ερωτήματα της Επιτροπής του Τμήματος Μετανάστευσης – μιλάμε για έναν άνθρωπο που ζούσε στις ΗΠΑ ουσιαστικά από το 1910 και αποτέλεσε έναν από τους βασικούς πυλώνες πάνω στους οποίους χτίστηκε η αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία – που αφορούσαν κατηγορίες «πολιτικής τάξης» και «ηθικής ακολασίας». Για την ιστορία να πούμε ότι στην έρευνα γύρω από τον Τσάπλιν είχε εμπλακεί και ο Νίξον, αργότερα πρόεδρος των ΗΠΑ, γνωστό ως ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που παραιτήθηκε από το αξίωμά του λόγω του πρωταγωνιστικού του ρόλου στο σκάνδαλο του Γουότεργκέιτ.

Φυσικά ο Τσάπλιν αρνήθηκε.

Το κωμικοτραγικό της ιστορίας είναι, ότι τρία χρόνια μετά από την απαγόρευση εισόδου στις ΗΠΑ, η αμερικανική Εφορία φορολόγησε τις εισπράξεις από την διανομή της ταινίας «Τα φώτα της Ράμπας»… στην Ευρώπη, διότι το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ εξακολουθούσε να τον θεωρεί ως μόνιμο κάτοικο Αμερικής. Το γεγονός ότι δεν επιτρεπόταν στον Τσάπλιν να διεκδικήσει το δίκιο του στα αμερικανικά δικαστήρια δεν είχε σημασία: Διότι, εντάξει, είπαμε να τον εξορίσουμε ως κομμουνιστή, αλλά μην χάσουμε και τον φόρο…

Ο Τσάπλιν θα επέστρεφε στις ΗΠΑ μόνο μία φορά και για λίγο, όταν έλαβε μια ολιγοήμερα βίζα για να παραλάβει το «’Οσκαρ» το 1972 για την προσφορά του στην ‘Εβδομη Τέχνη. Σίγουρα όμως, εξίσου σπουδαία είναι και η προσφορά του ως στάση ζωής, στην συνεχή πάλη για εξανθρωπισμό του ανθρώπου…

Chaplin_oscar

*«Καθολική Λεγεώνα»: Σκοταδιστική θρησκευτική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1933 με στόχο την καταπολέμηση του μη αρεστού, στην εκκλησία, περιεχομένου στον κινηματογράφο. Αν και η επιρροή της δεν ήταν αυτή που θα ήθελαν οι εμπευστές της, ωστόσο, έπαιξε τον αρνητικό της ρόλο στην διανομή ταινιών και κατά καιρούς χρησιμοποιούνταν από το σύστημα εναντίον δημιουργών.


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%BF-%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%BB%CF%8E-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B1%CF%82-65-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B1/#.WcVwG678tWc

ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΒΑΡΕΤΕΣ; …


giphy-5.gif

ΜΙΑ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΗΣ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ.

Την Κυριακή πραγματοποιούνται οι εκλογές στη Γερμανία και είναι ξεκάθαρο πως είχαμε να κάνουμε με την πιο υποτονική προεκλογική περίοδο ίσως σε ολόκληρη την ιστορία της χώρας. Ο κύριος λόγος για τη γενικευμένη αυτή υποτονικότητα είναι η βεβαιότητα για τον νικήτη των εκλογών. Η Άνγκελα Μέρκελ θα είναι χωρίς καμία αμφιβολία η καγκελάριος για την επόμενη τετραετία και η Χριστιανοδημοκρατική ενωση (CDU) o κύριος εταίρος της επόμενης κυβέρνησης. Παρόλη τη διάχυτη έλλειψη έντασης έχει ενδιαφέρον να δούμε από πιο κοντά τα βασικά χαρακτηριστικά αυτών των εκλογών και την παρουσία των κομματων σ’αυτήν, σε μια πολική κατάσταση που μόνο σταθερή δε διαφαίνεται στα επόμενα χρόνια.

Ο πολιτικός χάρτης

Την προηγούμενη τετραετία το CDU αντιμετώπισε δύο βασικές προκλήσεις. H προσφυγική κρίση και η κρίση στην Ευρωζώνη, με την Ελλάδα στο προσκήνιο, ήταν τα βασικά στοιχήματα κυριαρχίας της πολιτικής των Χριστιανοδημοκρατών, το ένα στο εσωτερικό και το άλλο στο εξωτερικό. Το πρώτο επικαθορισμένο από την περσόνα της Άνγκελα Μέρκελ, το δεύτερο από αυτήν του Βόλφγκανκ Σόιμπλε. Στην πρώτη περίπτωση η Μέρκελ κατάφερε να επιβληθεί στον βαθιά συντηρητικό πυρήνα του κόμματος της και να προωθήσει ανεκτική πολιτική στις εισροές προσφύγων. Μ’ αυτό τον τρόπο επισφράγισε ένα μετριοπαθέστερο προφίλ που θα της χάριζε την πολιτική τόνωση για την 4η τετρατία στην καγκελαρία, την ίδια στιγμή που αναμετριόταν με το ρίσκο διαφυγής μεγάλου κομματιού της συντηρητικής βάσης προς την ακρά δεξιά. Το ρίσκο εντέλει βγήκε, βλέποντας τις μικρές απώλειες του CDU αναλογικά με τη γιγάντωση που πραγματοποιείται στο ακροδεξιό AfD. Επιπλέον, έκλεισε σαφέστατα το μάτι στη γερμανική κραταιή βιομηχανία μεσώ τη εγγύησης ενός μεγάλου αριθμού μελλοντικού υποβαθμισμένου εργατικού δυναμικού, σε σχέση με τους «ακριβότερους» γερμανούς εργαζόμενους/ες. Από την άλλη πλεύρα, η απόλυτη επιβολή του ανελαστικού μοντέλου λιτότητας και νεοφιλελευθεροποίησης στο εσωτερικό της ευρωζώνης αποδόθηκε αποκλειστικά στην αδιαλλαξία του Βόλφγκανκγ Σόιμπλε, αποπνέοντας την ασφάλεια στο εσωτερικό, πως ο πρώτος και ο τελευταίος λόγος της οικονομικής πολιτικής στην ευρωζώνη δεν μπορεί παρά να έχει τη συναίνεση του Βερολίνου. Με τον αερά αυτής της ασφάλειας κατάφερε να αποφύγει τους μεγάλους τριγμούς που σε διαφορετική περίπτωση θα κλόνιζαν την εικόνα του, δηλαδή τη φούσκα με τα τοξικά δάνεια της Deutsche Bank και τη μείωση επιτοκίων καταθέσεων από την ΕΚΤ, κύριο ζήτημα για την κουλτούρα αποταμίευσης που διέπει τα μεσαία στρώματα στη Γερμανια.

Συνέχεια

142 μέρες στη Σαντορίνη (το ημερολόγιο ενός εργαζόμενου στη βαριά βιομηχανία της χώρας) …


Αποτέλεσμα εικόνας για αλλου γι αλλου κινι

Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο; Και πριν πάει εκεί; Ιδρώνει σε λάντζες. Ακούει ανακόλουθα διδάγματα γύρω από τη μοναδικότητα της ελληνικής λέξης “Φιλότιμο” και άλλα καλά που μόνο το δαιμόνιο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας μπορεί να σκαρφιστεί. Σήμερα παρουσιάζουμε την εμπειρία που είχε εποχικός εργαζόμενος σε εστιατόριο της Σαντορίνης το περασμένο καλοκαίρι. Το θυμάσαι; Είναι εκείνο που οι αριθμοί κατέδειξαν ως το πιο εμπορικά πετυχημένο της δεκαετίας. Είναι ακριβώς εκείνο που παρακαλάμε να έρθει και του χρόνου. Η κατάθεση του ανθρώπου – πρώην εργαζομένου- που επιλέγουμε να παρουσιάσουμε χωρίς όνομα –τα στοιχεία του είναι στη διάθεσή μας- είναι καταγραφή όλων όσα βίωσαν, βιώνουν καθημερινά εργαζόμενοι στη βαριά βιομηχανία της χώρας, τον τουρισμό. Πίσω από τα χαμόγελα των διαφημιστικών σποτ για τη μοναδικότητα της Ελλάδας υπάρχει το σκληρό πρόσωπο μιας βιομηχανίας που ανεμπόδιστα εκμεταλλεύεται ανθρώπους, μηδενίζει εργασιακά δικαιώματα, κερδίζει στραγγίζοντας κόπο ανθρώπων κυριολεκτικά αφημένων στην όρεξη αφεντικών τους. Τα τελευταία δεν έχουν μάθει ν’ ακούν όχι. Ή έστω κάτι που να θυμίζει δικαίωμα εργαζομένου.

1η μέρα
Βγήκα στον κεντρικό καβάλα στο μηχανάκι και κατευθύνθηκα προς το μέρος που θα έμενα για τους επόμενους 5 μήνες. Τέλη Απρίλη κι όλα ήταν έτοιμα να δεχτούν τις ορδές των τουριστών. Το νησί, ασβεστωμένη και καλογυαλισμένη βιτρίνα μιας πετυχημένης τουριστικής βιομηχανίας που, μαζί με τη φάβα Σαντορίνης απ’ την Ινδία, αλέθει και το εργατικό δυναμικό. Ήξερα πού πήγαινα. Τα είχα συζητήσει με τον Κύριο Διευθυντή. Ήμουν λέει απ’ τους τυχερούς που θα είχα κι ένα ρεπό την εβδομάδα. Και σπίτι. Και φαγητό. Και εντεκάωρες βάρδιες. Και σπαστό ωράριο. Υπερωρίες; Τι είν’ αυτό; Α, θα είχα και μισθό. Τα μισά στην τράπεζα και τ’ άλλα στο χέρι, με τη σύμβαση να γράφει πως δουλεύω πενθήμερο. Σωματείο; Αστεία πράγματα! Πήρα την απόφαση να ξαναφύγω για σεζόν μετά από πολλή σκέψη. Στην Αθήνα ένας σερβιτόρος δεν παίρνει πολλά, αλλά στα νησιά συνήθως βγαίνουν λεφτά. Βέβαια, πρέπει να ξεχάσεις πως είσαι άνθρωπος, πως έχεις κι άλλα να κάνεις εκτός απ’ το να υπηρετείς τα καπρίτσια των πελατών και των αφεντικών χωρίς να λες κουβέντα. Πατάς το “pause” στη ζωή σου και την ξαναπιάνεις από Οκτώβρη.

Συνέχεια

Κυριάκος Μητσοτάκης: το τζακ ποτ της αντιδραστικής σκέψης …


images

του Άκη Γαβριηλίδη

Πρόσφατα, από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, κυκλοφόρησε το εξαιρετικό βιβλίο τού Άλμπερτ Ο. Χίρσμαν Η αντιδραστική ρητορική. Αντίστροφο αποτέλεσµα, µαταιότητα, διακινδύνευση. Στο σημείωμα παρουσίασης του βιβλίου, οι εκδότες ισχυρίζονται ότι «αποτελεί έναν μοναδικό –και άκρως απολαυστικό– πιλότο στα θολά νερά του δημόσιου διαλόγου του καιρού μας». Ίσως ούτε κι οι ίδιοι όμως φαντάζονταν πόσο σύντομα, και πόσο πανηγυρικά, επρόκειτο να επιβεβαιωθεί αυτή η εκ πρώτης όψεως τετριμμένη επαινετική φράση.

Στο δημόσιο διάλογο αυτών των ημερών κυριαρχεί μια δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, η εξής:

Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες. Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση. Όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα.

Η δήλωση αυτή αποτελεί την καλύτερη σύνοψη που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς για το βιβλίο· αν την είχε υπόψη του ο Χίρσμαν, σίγουρα θα τη χρησιμοποιούσε ως αρχετυπικό παράδειγμα που συνδυάζει σε μια πρόταση και τις τρεις βασικές γραμμές αντιδραστικής επιχειρηματολογίας τις οποίες αναλύει στις διακόσιες σελίδες του πονήματός του.

Όπως συνοψίζονται στο οπισθόφυλλο, οι τρεις αυτές γραμμές είναι:

1) το επιχείρημα του αντίστροφου αποτελέσματος – κάθε απόπειρα βελτίωσης των πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών στην πραγματικότητα προκαλεί το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα·

2) το επιχείρημα της ματαιότητας – καμιά προσπάθεια αλλαγής της κοινωνίας δεν επηρεάζει έστω και ελάχιστα το status quo·

3) το επιχείρημα της διακινδύνευσης – οι νέες μεταρρυθμίσεις πρέπει να αποτρέπονται, γιατί θέτουν σε κίνδυνο σημαντικά επιτεύγματα του παρελθόντος.

Όπως γίνεται αντιληπτό, η δήλωση Μητσοτάκη λέει ακριβώς αυτά, και τίποτε άλλο από αυτά. Το μόνο στοιχείο που κάπως ξεφεύγει είναι η αναχρονιστική ανάσυρση της ανθρώπινης φύσης, μιας έννοιας που γνώρισε δόξες την εποχή των θεωριών κοινωνικού συμβολαίου, δηλαδή το 17ο αιώνα, αλλά έχει εγκαταλειφθεί πλέον εδώ και καιρό στη δυτική –και στην παγκόσμια- σκέψη. Ο Χίρσμαν δεν μιλάει πολύ γι’ αυτή, αλλά μιλάει για άλλες αυθαίρετες υποθέσεις τις οποίες χρησιμοποιούν οι αντιδραστικοί στοχαστές ως συνώνυμο ενός αδήριτου νόμου ή μιας ασυμπίεστης νομοτέλειας η οποία καταδικάζει σε αποτυχία και σε αναποτελεσματικότητα όποιον την αγνοήσει και επιχειρήσει να δράσει ερήμην της –όπως την «θεία πρόνοια» (ντε Μαιστρ) ή διάφορους «νόμους της κοινωνίας» που θεωρούσαν ότι είχαν ανακαλύψει διάφοροι αυτόκλητοι κοινωνικοί επιστήμονες (Παρέτο, Μίχελς, Στίγκλερ κ.λπ.). Ο Μητσοτάκης δεν επικαλείται τίποτε απ’ όλα αυτά, αλλά μας διαβεβαιώνει ότι με κάποια επιφοίτηση έλαβε γνώση της «ανθρώπινης φύσης» και διαπίστωσε ότι αυτή είναι αντίθετη προς την ισότητα, άρα δε γίνεται τίποτε.

 

Το να εντάξουμε τον Μητσοτάκη σε ένα κουτάκι αυτής της γενεαλογίας, είναι κάτι χρήσιμο και διασκεδαστικό ίσως, αλλά είναι αλήθεια ότι δεν μας μαθαίνει κάτι που δεν ξέραμε.

Μια πιο ουσιαστική βοήθεια που θα μπορούσε να μας δώσει το βιβλίο του Χίρσμαν είναι η εξής: ότι μας δείχνει έναν τρόπο να χρησιμοποιήσουμε εμείς τη δύναμη της αντιδραστικής ρητορείας, τον καταιγισμό των λόγων της, εναντίον των σκοπών της και υπέρ των δικών μας.

Σε μία πολύ σημαντική ενότητα ακριβώς στο κέντρο του βιβλίου του, ο Χίρσμαν αναδεικνύει πόσο η εμμονική επανάληψη αυτών των μονολεκτικών αποφάνσεων –«οι εξισωτικές προσπάθειες δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα, ή έχουν αρνητικά αποτελέσματα, καταστρέφουν προηγούμενες κατακτήσεις»- υποτιμά η ίδια τον εαυτό της και τη δραστικότητα που έχει η κριτική της σε υπαρκτές και εν εξελίξει τέτοιες προσπάθειες.

Γιατί η περιγραφή αυτού του ολοένα διευρυνόμενου χάσματος ανάμεσα στους διακηρυγμένους στόχους και στα πραγματικά κοινωνικά αποτελέσματα δεν είναι χωρίς συνέπειες. Καθώς οι ακροατές υιοθετούν αυτή την περιγραφή, γεννιέται μέσα τους ένταση που ενεργοποιεί μια δυναμική η οποία οδηγεί είτε στην αυτοεκπλήρωση είτε στην αυτοακύρωση. Η δυναμική οδηγεί στην αυτοεκπλήρωση όταν ο ισχυρισμός πως οι προτεινόμενες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις είναι μάταιες εξασθενίζει κάθε αντίσταση στην περαιτέρω περιστολή τους ή και στην εγκατάλειψή τους –υπό την έννοια αυτή θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι Μόσκα και Παρέτο συνέβαλαν στην άνοδο του φασισμού στην Ιταλία χλευάζοντας και απαξιώνοντας τους νεοσύστατους δημοκρατικούς θεσμούς της. Και, αντίστροφα, η δυναμική αυτή μπορεί να οδηγεί στην αυτοακύρωση, καθώς η ίδια η ένταση που γεννά το επιχείρημα της ματαιότητας ωθεί τους ανθρώπους σε καινούριες, πιο αποφασιστικές και πιο συγκροτημένες προσπάθειες να επιτύχουν την πραγματική αλλαγή (σ. 102-3· η πρώτη υπογράμμιση του συγγραφέα, η δεύτερη δική μου).

Θα είχε τη χρησιμότητά του να αναρωτηθούμε μήπως ο χλευασμός και η απαξίωση του Μητσοτάκη προς τις εξισωτικές προσπάθειες συμβάλλει στην άνοδο του φασισμού στην Ελλάδα εξίσου όσο και η αντίστοιχη προπολεμική στάση των Μόσκα και Παρέτο. Πιο επείγον, όμως, θα ήταν να σκεφτούμε πώς μπορούμε να δουλέψουμε για αυτή την αυτοακύρωση της αντιδραστικής του ρητορείας, να την μπλοκάρουμε και μάλιστα να την αξιοποιήσουμε σε μια μετασχηματιστική-χειραφετητική κατεύθυνση.

 

Στο συγκεκριμένο σημείο της δήλωσης του Μητσοτάκη, θέμα είναι τα κοινωνικά επιδόματα και η απαίτηση να δοθούν «σε όσους τα έχουν πραγματικά ανάγκη» («το μέρισμα ευημερίας πρέπει να μοιραστεί με όσο το δυνατόν πιο δίκαιο τρόπο … θέλουμε να περάσουμε από μια Ελλάδα των επιδομάτων σε μια Ελλάδα των ευκαιριών. Χρειαζόμαστε μια δίκαιη και αποτελεσματική επιδοματική πολιτική» … κ.ο.κ.).

Σε άλλο σημείο του βιβλίου του, αναφερόμενος στις κριτικές των αντιδραστικών της Βόρειας και της Νότιας Αμερικής κατά, ακριβώς, των κοινωνικών επιδομάτων, κατά τις οποίες τα επιδόματα αυτά δόθηκαν «άδικα» και κατέληξαν στις τσέπες ανθρώπων που δεν τα δικαιούνταν, (κριτικές που θυμίζουν εντυπωσιακά λόγους περί των «τυφλών της Ζακύνθου» και άλλων ακαμάτηδων και προσοδοθήρων που «απομυζούν τον κοινωνικό πλούτο»), ο Χίρσμαν γράφει τα εξής:

Στην περίπτωση του επιδόματος ανεργίας, το γεγονός ότι επωφελήθηκαν και όσοι δεν ήταν φτωχοί οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε έναν παράπλευρο παράγοντα, την εξαίρεση των επιδομάτων από τον προοδευτικό φόρο εισοδήματος, ο οποίος ήταν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα εξελίξεων που επήλθαν μετά τη θέσπιση του επιδόματος. Στην περίπτωση των προγραμμάτων κατοικίας χαμηλού κόστους, πρέπει πρώτα απ’ όλα να πούμε ότι ακόμα και οι κατοικίες που δεν απευθύνονταν εντέλει στους φτωχούς εκπλήρωσαν έναν υπαρκτό κοινωνικό σκοπό, αφού ανακούφισαν τα πολύ πιεσμένα κατώτερα μεσαία στρώματα των λατινοαμερικανικών πόλεων. Δεύτερον, τα προγράμματα κατασκευής κατοικιών χαμηλού κόστους και η κριτική που ασκήθηκε στα προβληματικά τους σημεία αποτέλεσαν πολύτιμη και διδακτική εμπειρία για τους δημόσιους λειτουργούς και τις υπηρεσίες στέγασης. Τους βοήθησε να συνειδητοποιήσουν τις πραγματικές διαστάσεις της φτώχειας στον αστικό χώρο. (…) επινοήθηκαν άλλοι τρόποι δημόσιας παρέμβασης που είχαν αυξημένες πιθανότητες να φτάσουν στους «φτωχότερους από τους φτωχούς», τους οποίους παρέβλεπαν τα προηγούμενα σχήματα.

Σε μας λοιπόν εναπόκειται να επινοήσουμε άλλους τρόπους δημόσιας παρέμβασης και να κάνουμε την αντιδραστική κριτική του Κυριάκου Μητσοτάκη να μην έχει αυτή κανένα αποτέλεσμα, ή –ακόμα καλύτερα- να έχει το αντίστροφο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκει.

Τόσο του Μητσοτάκη όσο και άλλων, σε μερικούς από τους οποίους ίσως αναφερθώ σε μελλοντικό σημείωμα.

images

Ας μιλήσουμε για τον σύγχρονο φασισμό…


…επικαιροποιώντας την ανάλυσή μας και οργανώνοντας τον πόλεμο ενάντια στις ρίζες του και όχι μόνο ενάντια στους δηλωμένους φασίστες.

 

  •  4 χρόνια μετά την δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου των νεοναζί της Χ.Α.

«Δεν πολεμάμε τον φασισμό μαζί με τη κυβέρνηση, αλλά σε πείσμα της κυβέρνησης. Ξέρουμε καλά ότι καμιά κυβέρνηση στον κόσμο δεν θέλει να τσακίσει στ’ αλήθεια τον φασισμό, γιατί οι αστοί θα χρειάζεται να καταφεύγουν σε αυτόν κάθε φορά που θα τους γλιστράει η εξουσία από τα χέρια»   (Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι, 1936, συνέντευξη σε ανταποκριτή της εφημ. «Toronto Star»)

Όπως συνέβη για την 17η Νοέμβρη του ’73 (εξέγερση Πολυτεχνείου) και την 6η Δεκέμβρη του ’08 (κρατική δολοφονία Γρηγορόπουλου), αντίστοιχα πλέον, κάθε χρόνο, μέσω ημερολογιακά συγχρονισμένων πανελλαδικά αντιφασιστικών πορειών και συγκεντρώσεων, οριοθετήθηκε επετειακά και η 18η Σεπτέμβρη του ’13, μέρα δολοφονίας του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου των νεοναζί της Χ.Α. Μια φασιστική δολοφονία, που τότε, παρά τις συντονισμένες καθεστωτικές προσπάθειες, δεν έγινε εφικτό τελικά από τα ΜΜΕ να υποβαθμιστεί, όπως η αντίστοιχη φασιστική δολοφονία του μετανάστη Σαχζάτ Λουκμάν αρκετούς μήνες νωρίτερα, από άλλη συμμορία χρυσαυγιτών. Η φασιστική δολοφονία του Παύλου Φύσσα λειτούργησε τελικά ως τομή σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, ωστε να ανακοπεί η τότε συνθήκη ταχείας προώθησης και ανάπτυξης του πολιτικού εθνικισμού-φασισμού στον ελλαδικό χώρο. Κόμματα και ΜΜΕ, μέχρι τότε, σε αρκετές περιπτώσεις στήριζαν είτε υπόγεια είτε φανερά τους φασίστες της Χ.Α., ή συνηθέστερα σιωπούσαν ηχηρά απέναντι στη σχεδιασμένη από κράτος και κεφάλαιο επιχείρηση πολιτικής τους προώθησης και κυρίως κοινωνικής τους νομιμοποίησης. Δεκάδες προηγούμενες φασιστικές επιθέσεις ταγμάτων εφόδου σε μετανάστες, ρομά, μουσουλμανικούς χώρους λατρείας, στέκια και καταλήψεις, ομοφυλόφιλες/ους, κομμουνιστές, αναρχικές/ούς και αντιφασίστες/ίστριες, υποβαθμίζονταν (όταν δεν αποσιωπούνταν) από ΜΜΕ, καθεστωτικά κόμματα, μπάτσους και εισαγγελείς, παρέμεναν ως υποθέσεις κλειδωμένες βαθειά μέσα στα συρτάρια των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους και τελικά συγκαλύπτονταν. Αυτή η σιωπηρή συγκάλυψη των φασιστικών επιθέσεων ήταν το καλύτερο δώρο που τους προσέφερε όλος ο συστημικός συρφετός, για να συνεχίσουν και να αναβαθμίσουν σε συχνότητα και ένταση τις δολοφονικές τους επιθέσεις.

 

 

 

 

 

 

Συνέχεια