ΑΘΗΝΑΙΟΙ: ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΚΑΤΟΙΚΟΙ, ΑΣΤΟΙ; …


—της Όλγας Σελλά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

 

Οι περισσότεροι από τα εκατομμύρια —πόσοι έχουμε φτάσει άραγε;— κάτοικοι της Αττικής, είμαστε εσωτερικοί μετανάστες δεύτερης ή τρίτης γενιάς. Δηλαδή είμαστε οι απόγονοι όσων είχαν φτάσει κάποτε σε μια πολύ μικρότερη Αθήνα, πριν από την περίοδο της αντιπαροχής και της ιλιγγιώδους ανοικοδόμησης, εκείνων που ήρθαν από κάθε γωνιά της Ελλάδας, μετά τον Εμφύλιο, που αγόρασαν οικόπεδα σε περιοχές που είχαν «λύκους», εκτός ή εντός εισαγωγικών, που έκτισαν σπίτια —αυθαίρετα εν πολλοίς—, που έκαναν προσομοίωση του χωριού τους στο κηπάκι που περιέβαλε το σπιτάκι τους.

Αρκετοί ήταν άνθρωποι που επλήγησαν από το μετεμφυλιακό κράτος. Που δεν μπορούσαν να ζήσουν στο στενό περιβάλλον της επαρχίας τους και έφτασαν στη μεγαλύτερη πόλη για να χαθούν και να σωθούν. Άλλοι, όπως ο πατέρας μου, ήταν φτωχοί άνθρωποι που έφτασαν στην Αθήνα, για να βγάλουν απλώς το Γυμνάσιο, νυχτερινό ασφαλώς, δουλεύοντας ασφαλώς. Και σιγά σιγά κάτι κατάφερε εκείνη η γενιά. Πολλά κατάφερε, δηλαδή. Πρόκοψε, αγόρασε οικόπεδα, έφτιαξε σπίτια, έστησε μικρές ή μεγαλύτερες επιχειρήσεις, αγόρασε ηλεκτρικό ψυγείο, ηλεκτρική κουζίνα, ηλεκτρικό πλυντήριο, αυτοκίνητο αργότερα, όσα νέα προϊόντα έκαναν τη ζωή πιο εύκολη και πιο «αστική».

Τα έφτιαξαν όλα αυτά, αλλά στον αστικό ιστό δεν εντάχθηκαν ποτέ. Στις περισσότερες περιπτώσεις έφτιαξαν τις νέες τους γειτονιές εκεί όπου προϋπήρχαν κάποιοι παλιοί τους συγχωριανοί, σε άλλες περιπτώσεις σύντροφοι ή συνάδελφοι, πάντως έφτιαξαν τις δικές τους γειτονιές, τους δικούς τους μικρόκοσμους, μεταφέροντας, σε μεγάλο βαθμό, τα ήθη και τα έθιμα της περιοχής καταγωγής τους. Με τον καιρό αυτά τα ήθη και τα έθιμα ανακατεύτηκαν: τα φαγητά, ο τρόπος μαγειρέματος, τα τραγούδια, οι χοροί — τότε που οι γειτονιές ήταν αλλιώς.

Συνέχεια

Που πας ρε πατριώτη; …


ιστορίες φυγής νέων επιστημόνων, από την Ελλάδα της κρίσης …

dinoun-douleia-se-anergous-ellines-stin-australia.w_l

Νατάσα Κεφαλληνού 

Η Μελίνα και ο Γιώργος µου στέλνουν εδώ και ένα εξάµηνο ηλεκτρονικά φιλιά από την Ολλανδία, όπου πήγαν για να βρουν την… τύχη τους. Δεν ξέρω αν η τύχη ρέει µαζί µε τα νερά του ποταµού Άµστελ, ωστόσο το φιλικό µου ζευγάρι βρήκε σχετικά σύντοµα δουλειά στο αντικείµενο των σπουδών του και ένα όµορφο σπιτάκι στα κανάλια, που πολύ το ζηλεύω. Το Ελενάκι ήδη έβγαλε βίζα για την Αυστραλία, όπου ζει η µαµά του και σε έναν µήνα θα του κουνάµε το µαντίλι. Η αδερφή µου µε βοµβαρδίζει καθηµερινά µε µέιλ του τύπου «Ανοίγει δρόµο για µετανάστευση των νέων σε Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία το υπουργείο Εξωτερικών». Παράλληλα, προσπαθεί να µου εξηγήσει µε «στοιχεία» ότι το επάγγελµα του λογιστή (που σπούδασε) έχει µεγάλη απορροφησιµότητα στην αγορά εργασίας της µακρινής (24 ώρες ταξίδι µε το αεροπλάνο! – Αλεξάνδρα, πού πάς;) Νέας Ζηλανδίας. Ο Θοδωρής έφυγε πριν από λίγες µέρες για την παγωµένη Νορβηγία. Η παιδική µου φίλη Βασούλα περιµένει τηλεφώνηµά του ότι βρήκε δουλειά και σπίτι, για να βάλει τα δύο κουτσούβελα στο αεροπλάνο και να φύγει. Αν και άγνωστοι µεταξύ τους, όλοι τους συµφωνούν πως «εδώ δεν πάει άλλο» και ονειρεύονται τόπους που ίσως το πράγµα να πηγαίνει αλλιώς…

Οι παραπάνω µικρο-ιστορίες των οικείων µου επιβεβαιώνουν τους πρόσφατους πηχυαίους τίτλους των εφηµερίδων, πως «Ζούµε το µεγαλύτερο κύµα µετανάστευσης µετά το ’60». Οι σχετικές έρευνες κάνουν λόγο για εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκων αυτής της χώρας που την …κάνουν με ελαφρά: σε Έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος, οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των νέων ηλικίας 25-39 ετών που έφυγαν από τη χώρα, μεταξύ 2008-2013, έκαναν λόγο για 223.000, εκ των οποίων οι 139.041 μετανάστευσαν από το έτος ορόσημο 2010, όταν ψηφίστηκε το πρώτο μνημόνιο, και ύστερα. Σε Ερευνά της Endeavor Greece αναφερόταν ότι το brain drain αφορούσε  350.000-427.000 νέους. Τέλος έρευνα της KPMG υπολόγισε το συνολικό αριθμό των Ελλήνων που έφυγαν την περίοδο 2008-2016, στους 450.000 (εδώ).

Συνέχεια

Για 3η φορά η Eldorado Gold, απειλεί να φύγει από Ελλάδα, αλλά ακόμα να ξεκουμπιστεί …


Κάτι μας λέει ότι θα υπάρξει και τέταρτη

Eldorado Gold. Μία καναδική ιδιωτική εταιρεία, που ειδικεύεται στη μετατροπή ενός τόπου, από δάσος σε σεληνιακό τοπίο.

Έχει απασχολήσει την ελληνική κοινή γνώμη, γιατί κατάφερε να ντύσει τον Άδωνι μεταλλωρύχο

Adonis-karagiozis

καθώς και για το ενδεχόμενο να αφανίσει ολόκληρα χωριά από καρκίνο, χάρη στο άφθονο κάδμιο που σκοπεύει να ποτίσει τον υδροφόρο ορίζοντα, ώστε να βγάλει το χρυσό που της αναλογεί.

2017-08-afisa-skouries-aprostateutoi

Ένας άλλος λόγος που απασχολεί σχεδόν διαρκώς την κοινή γνώμη, είναι οι απανωτές υποσχέσεις απειλές της, για την άμεση αναστολή εργασιών και αποχώρηση από την Ελλάδα. Απειλές που οφείλονται στα εμπόδια που βάζει η αγνώμονη πλέμπα της περιοχής που θέλει να καταστρέψει η εταιρεία, αφού οι κάτοικοι αντιδρούν στο ενδεχόμενο του θανάτου του δικού τους και των παιδιών τους.

Οι υποσχέσεις απειλές ξεκίνησαν κάπου στον Αύγουστο του 2015, οπότε η εταιρεία έβγαλε ανακοινωθέν για την άμεση αναστολή των εργασιών της στην περιοχή της Χαλκιδικής και για το ενδεχόμενο προσφυγής ενάντια στην απόφαση του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας:

Untitled1

Τότε ο μορφωμένος και πατριωτικός κόσμος είχε αντιδράσει κάπως έτσι:

Διεθνής διασυρμός λόγω του λουκέτου στις Σκουριές http://www.capital.gr/oikonomia/3055415/diethnis-diasurmos-logo-tou-louketou-stis-skouries 

Photo published for Διεθνής διασυρμός λόγω του λουκέτου στις Σκουριές

Διεθνής διασυρμός λόγω του λουκέτου στις Σκουριές

Δυσμενώς σχολιάζουν κορυφαίοι επενδυτικοί οίκοι την αιφνιδιαστική αναστολή του έργου με απόφαση Σκουρλέτη την οποία συνδέουν με τις εκλογές.

capital.gr

Σχεδόν πέντε μήνες μετά, τον Ιανουάριο του 2016, η Eldorado Gold, ανακοίνωσε για ακόμη μια φορά πως θα αναστείλει τις εργασίες της στην Ελλάδα, αν δεν πάρει τις άδειες που ζητάει. Μία απειλή δηλαδή που μπορεί να συνοψιστεί στο: «αν δε μας αφήσετε να κάνουμε τη δουλειά που θέλουμε, δε θα κάνουμε τη δουλειά που θέλουμε»:

Untitled2

Και έτσι, φτάνουμε στο σήμερα, οπότε η Eldorado Gold ανακοίνωσε για τρίτη φορά την αναστολή των εργασιών της στην Ελλάδα, βγάζοντας μάλιστα ανακοίνωση, λέγοντας ότι περιμένει μια υποστηρικτική κυβέρνηση για να συνεχίσει το έργο της. Δηλαδή, θα φύγει, αλλά εντάξει, θα μείνει, γιατί ο χρυσός εκεί είναι. Δε θα πάει πουθενά:

Untitled3

Ειδικοί δεν είμαστε, αλλά ποντάρουμε ότι θα δούμε και τέταρτη φορά, κάποια αναστολή εργασιών από την Eldorado Gold.

Τα Κοινά Αγαθά και οι Αγώνες Υπεράσπισής τους …


Νίκη Δημητριάδη*

Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα στην Ελλάδα, όπου κράτος και κεφάλαιο προχωρούν στην καταστροφή και ιδιοποίηση των κοινών αγαθών, θυσιάζοντας το φυσικό περιβάλλον και τη ζωή των κοινοτήτων, με μοναδικό σκοπό την κερδοσκοπία των λίγων. Η λίστα είναι μεγάλη, είτε πρόκειται για την κατασκευή καταστροφικών έργων, την εξόρυξη μεταλλευμάτων και λιγνίτη, την αποψίλωση δασών ή την εμπορευματοποίηση και το ξεπούλημα των φυσικών κοινών.

Τα μεταλλεία χρυσού στη ΒΑ Χαλκιδική, ένα απ’ τα πιο γνωστά παραδείγματα, προκαλούν την υποβάθμιση και μόλυνση του νερού, του αέρα και του εδάφους της περιοχής, την καταστροφή της τοπικής οικονομίας και της υγείας των κατοίκων, και τελικά θέτουν σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξη των τοπικών κοινοτήτων.

Το φαραωνικό φράγμα του Αχελώου στη Μεσοχώρα, θα καταποντίσει μεγάλο τμήμα του οικισμού της Μεσοχώρας, και θα προκαλέσει ανυπολόγιστες συνέπειες στο τοπικό οικοσύστημα αλλά και στις κοινότητες που εξαρτώνται απ’ αυτό. (Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι η περιβαλλοντική αδειοδότηση του ΥΗΕ υπογράφηκε από την Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πολύ πρόσφατα, μόλις στις 2 Αυγούστου). Η ιδιωτικοποίηση των δικτύων ύδρευσης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, σε συνδυασμό με τη λεηλασία από τις εταιρίες εμφιάλωσης, της κατασκευής μεγάλων φραγμάτων σε πολλά ποτάμια, της υπερ-άντλησης για τις ανάγκες της μονοκαλλιέργειας και της μόλυνσης του υδροφόρου ορίζοντα από τη βαριά βιομηχανία και τα φυτοφάρμακα οδηγούν αναπόδραστα στη μετατροπή του νερού από κοινό αγαθό σε εμπόρευμα. Φυσικά, αυτή η εικόνα δεν αποτελεί ιδιαιτερότητα της Ελλάδας, αλλά τον κανόνα σε παγκόσμιο επίπεδο, όπου κυριαρχεί η λογική της απεριόριστης ανάπτυξης και προόδου.

Συνέχεια