Ο Χάρολντ Πίντερ και το Κουρδιστάν…


Στις 25 του Σεπτέμβρη, ο χάρτης του κόσμου θα αλλάξει. Ολος ο κόσμος την ημέρα εκείνη θα έχει το βλέμμα του στραμμένο στο βόρειο Ιράκ, στην περιοχή του Κουρδιστάν. Το δημοψήφισμα που θα διεξαχθεί θα κατοχυρώσει τη δημιουργία ενός καινούργιου κράτους: του Κουρδιστάν.
Ενας αρχαίος λαός επιτέλους βρίσκει καταφύγιο σε ένα -έστω- κομμάτι της περιοχής που του ανήκει. Σίγουρα η επιτυχία μπορεί να φαίνεται μερική αφού το Κουρδιστάν -προς το παρόν- δεν θα περιλαμβάνει τα εδάφη των Κούρδων στην Τουρκία, τη Συρία και το Ιράν.
Σίγουρα η εξέλιξη αυτή δεν θα έρθει χωρίς αντιδράσεις, αφού τα 4 κράτη που κατέχουν κουρδικά εδάφη μόνο να χάσουν έχουν από αυτή την εξέλιξη. Αυτό όμως που έχει σημασία είναι πως ένας δίκαιος αγώνας δεκαετιών βρίσκει τελικά μια κάποια λύση.
Διαβάζοντας για το επικείμενο δημοψήφισμα, αμέσως μου ήρθε στο μυαλό ο Χάρολντ Πίντερ. Για μένα το απόλυτο πρότυπο θεατρικού συγγραφέα και ταυτόχρονα στρατευμένου συγγραφέα.
Ενας άνθρωπος που δεν δείλιασε να πάρει θέση απέναντι στον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία ή στον πόλεμο στο Ιράκ. Ενας άνθρωπος που δεν δείλιασε να μετατρέψει τον λόγο του κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ σε πολιτικό μανιφέστο. Ενας άνθρωπος που δεν δείλιασε.
Γιατί αν η δημιουργία του Κουρδιστάν είναι δικαίωση για κάθε Κούρδο σε οποιοδήποτε σημείο του κόσμου, είναι ταυτόχρονα δικαίωση για οποιονδήποτε άνθρωπο δεν δείλιασε να μιλήσει, να γράψει και να καταβάλει προσπάθειες γι’ αυτόν τον σκοπό. Ο Χάρολντ Πίντερ υπήρξε ένας τέτοιος άνθρωπος.
Το 1985 ο Πίντερ και ο Αρθουρ Μίλερ ταξίδεψαν στην Αγκυρα ως αντιπρόσωποι της διεθνούς οργάνωσης συγγραφέων PEN, ώστε να εξακριβώσουν αν γίνονται βασανιστήρια στις τουρκικές φυλακές όπου πολλοί συγγραφείς ήταν φυλακισμένοι.
Το ταξίδι είχε ως αποτέλεσμα να διωχθούν και οι δύο για τις απόψεις τους από το σπίτι του Αμερικανού πρέσβη και να κάνουν ακόμη περισσότερο γνωστή την έλλειψη δημοκρατίας σε μια χώρα όπου οι δημοσιογράφοι και οι συγγραφείς φυλακίζονται. Ταυτόχρονα γέννησε κι ένα από τα λιγότερο γνωστά αλλά πιο άμεσα πολιτικά έργα του Χάρολντ Πίντερ: τη «Βουνίσια γλώσσα».
Η «Βουνίσια γλώσσα» παίχτηκε για πρώτη φορά το 1988 στο Λονδίνο. Σύμφωνα με τον ίδιο, αποτελεί «μια παραβολή για τα βασανιστήρια και τη μοίρα του κουρδικού λαού».
Η «Βουνίσια γλώσσα» διαδραματίζεται σε μια ανώνυμη χώρα και περιλαμβάνει τέσσερις σύντομες σκηνές φυλακής. Στην πρώτη, μια ομάδα γυναικών του βουνού περιμένει έξω από τη φυλακή να δει τους άντρες συγγενείς της. Οι γυναίκες περιμένουν 8 ώρες, οι φρουροί βάζουν τα σκυλιά να τις δαγκώσουν. Οι υπεύθυνοι τις ενημερώνουν πως απαγορεύεται να μιλήσουν τη γλώσσα τους. Τη γλώσσα του βουνού.
Σε μια αίθουσα αναμονής μια γυναίκα επισκέπτεται τον γιο της υπό την εποπτεία ενός φρουρού. Η γυναίκα γνωρίζει μόνο τη βουνίσια γλώσσα. Ο φρουρός τη χτυπά. Η γυναίκα λέει στον γιο της: «Ολοι σε περιμένουν». Μια γυναίκα βλέπει τον άντρα της να βασανίζεται από δύο φρουρούς, ενώ οι διάλογοί τους από το παρελθόν ξεχύνονται στην αίθουσα βασανιστηρίων. Ενας φρουρός ενημερώνει μια γριά γυναίκα πως οι κανόνες άλλαξαν. Τώρα μπορεί να μιλήσει τη βουνίσια γλώσσα της. Η γυναίκα μένει σιωπηλή. Το έργο τελειώνει.
Στην ομιλία του κατά την απονομή του Νόμπελ, ο Πίντερ είπε για τη «Βουνίσια γλώσσα»: «Το έργο παραμένει βίαιο, σύντομο και άσχημο. Αλλά οι στρατιώτες στο έργο κάπως το διασκεδάζουν. Ξεχνά κανείς πότε πότε ότι οι βασανιστές βαριούνται εύκολα. Χρειάζεται να γελάνε με κάτι για να ανάβουν τα πνεύματα. Τα περιστατικά στη φυλακή του Αμπού Γκράιμπ στη Βαγδάτη το επιβεβαιώνουν περίτρανα. Η “Βουνίσια γλώσσα” διαρκεί μόνο 20 λεπτά, αλλά θα μπορούσε να συνεχίζεται επί ώρες, ξανά και ξανά, το ίδιο μοτίβο να επαναλαμβάνεται από την αρχή, ξανά και ξανά, τη μια ώρα μετά την άλλη».
Στις 25 του Σεπτέμβρη φαίνεται πως το μοτίβο αυτό εν μέρει θα βρει τη δικαίωσή του και θα παύσει. Αυτό που δεν παύει είναι το παράδειγμα ενός λαού να αγωνίζεται και το παράδειγμα του συγγραφέα να στρατεύεται στον δίκαιο σκοπό.

(στην Εφημερίδα των Συντακτών)


Aπό:http://tsalapatis.blogspot.gr/2017/09/blog-post_18.html

Μια γενεαλογία της δυστοπίας Πως οι συγγραφείς έφτασαν να φοβούνται το μέλλον…


dyst-2

Mεταφράζει ο Αλέξανδρος Μινωτάκης

Μετάφραση από το Electric Lit

Ο Τζορτζ Όργουελ είναι και πάλι στη μόδα – φαίνεται μακρινό το 2014 όταν η εφημερίδα Guardian αμφισβητούσε την αξία του γνωστού βιβλίου του, 1984. Το φετινό Ιανουάριο, εκτοξεύτηκε στις πωλήσεις το 1984 και όχι μόνο. Σύντομα βρέθηκε στην κορυφή η κλασική παρέα δυστοπικών βιβλίων: «Θαυμαστός καινούριος κόσμος», «Δεν Γίνονται Αυτά Εδώ», ενώ στο μεταξύ οι πωλήσεις του βιβλίου που ενέπνευσε τη σειρά The Handmaid’s Tale αυξήθηκαν κατά 30 τοις εκατό το 2016 (ελληνικός τίτλος: Η ιστορία της Πορφυρής Δούλης).

dyst-1

Ξαναδιαβάζουμε αυτούς τους γίγαντες του είδους, παρόλο που πλέον είμαστε συνηθισμένοι στην ιδέα της δυστοπίας στην ποπ κουλτούρα πλέον (για να είμαστε δίκαιοι, οι ταινίες Hunger Games έπαιξαν μεγάλο ρόλο). Ωστόσο, το δυστοπικό μυθιστόρημα – όπως το γνωρίζουμε σε όλη τη δόξα του ολοκληρωτισμού- είναι ένα σχετικά νέο φαινόμενο. Πριν το 1900, μόνο ο σατιρικός συγγραφέας Τζόναθαν Σουίφτ (Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ) έγραψε βιβλία που θα μπορούσαν να θεωρηθούν δυστοπικά και αυτά ακόμα με το ζόρι. Πότε άρχισαν τα δυστοπικά θέματα να απογειώνονται στα σύγχρονα έργα φαντασία; Υπάρχει κάποιο μοτίβο στην άνοδο και την πτώση τους καθ όλη αυτή την περίοδο;

Συνέχεια

Το παραμύθι και η πραγματικότητα…


Γράφει ο  mitsos175.

Το παραμύθι: 

«Πρόβλεψη-σοκ: Έως τις 9 Σεπτεμβρίου θα χτυπήσει η Β. Κορέα και θα απαντήσει ο Τραμπ (ΒΙΝΤΕΟ)». Πηγή

Η πραγματικότητα: 

10 Σεπτεμβρίου. Η Βόρειος Κορέα έχει για λίγο ξεχαστεί, αφού οι παντοδύναμες ΗΠΑ είναι στο έλεος ενός τυφώνα.

Ευτυχώς, που δε στοιχημάτισε ο «λάου – λάου», αλλιώς θα έχανε. Η αξιοπιστία πάντως των ΜΜΕ είναι ήδη χαμένη. Ειδικά όσον αφορά τις ειδήσεις για τη Βόρειο Κορέα. Τι πίνουν και σκέφτονται τόσες σαχλαμάρες;

Ρε σεις Γιαπωνέζοι, που πάτε να κάνετε πρόβλεψη χωρίς Παΐσιο; Οικτρή αποτυχία. Φυσικά δεν θα γίνονταν πόλεμος κι είχαμε εξηγήσει τους λόγους.

Αλλά οι πολιτικοί θέλουν έναν εχθρό. Για να καλύψει τα πολλά και μεγάλα προβλήματα των ΗΠΑ ο
αλλοπρόσαλλος Πρόεδρος ψάχνει για απειλές.

«Ένας εχθρός, το βασίλειο μου για ένα εχθρό». Όχι όμως πραγματική απειλή, ώστε να δείξει πως τάχα κάτι έκανε, πως δήθεν είναι ικανός.

Τέτοια προπαγάνδα που κάνουν τα ΜΜΕ εναντίον των κρατών που δεν αρέσουν στις ΗΠΑ θα τη ζήλευε κι ο Γκέμπελς.

Δεν επιτέθηκε η Βόρειος Κορέα, ανόητοι παπαγάλοι. Θα ζητήσετε τώρα συγγνώμη; Φυσικά δεν θα ζητήσουν, θα προχωρήσουν απτόητοι στο επόμενο παραμύθι με τον κομμουνιστικό δράκο. Που είσαι Χαλιμά να πάρεις μαθήματα!

UΝREAL όχι Real. Άλλαξε τουλάχιστο τον τίτλο Χατζηνικολάου. Το ότι δεν είσαι ο μόνος που είπε αυτό που φαντάστηκε κάποιος «αλαφροΐσκιωτος», δεν σημαίνει πως λες αλήθεια.

Συνεχίστε έτσι εκεί στη CIA, μας διασκεδάζετε…


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/09/blog-post_74.html

Αντισεξισμός και Αντιφασισμός στην Εποχή των Τεράτων: Καιρός για Συνάντηση…


Ελιάνα Καναβέλη
Δρ. Κοινωνιολογίας

«Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος πασχίζει να γεννηθεί. Τώρα είναι η εποχή των τεράτων»
Αντόνιο Γκράμσι

Ζούμε σε μια περίοδο έντονων πολιτικών και κοινωνικών διαδικασιών, τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και σε παγκόσμιο, τα οποία φαίνεται να είναι σε αλληλεπίδραση. Η εκλογή του Τραμπ στην Αμερική, η άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη1 συνθέτουν μια εικόνα, εκ πρώτης όψης, κάπως δυσοίωνη. Δυσοίωνη γιατί με τον ερχομό αυτών ισχυροποιείται και ένας λόγος ρατσιστικός, σεξιστικός που αποκλείει τα υποκείμενα από τον δημόσιο χώρο και λόγο εξαιτίας της θρησκείας, του χρώματος, της σεξουαλικότητας και του φύλου. Αντιμετωπίζει το θηλυκό σώμα, ξεκάθαρα και δίχως περιστροφές, ως αντικείμενο προς εκμετάλλευση και ως κατώτερο από αυτό του άνδρα.

Αυτές οι φωνές ακούγονται τόσο από ακροδεξιούς όσο και από νεοφιλελεύθερους, αλλά και από αριστερούς, τόσο εγχώρια2 όσο και παγκόσμια. Δείτε, για παράδειγμα, τη δήλωση του Ντάισεμπλουμ ότι οι νότιοι έφαγαν τα λεφτά τους σε γυναίκες και ποτά. Αν αναλύσουμε προσεχτικά τη δήλωσή του, παρατηρούμε καταρχάς ότι όλοι οι «νότιοι» είναι άνδρες ενώ σε δεύτερο επίπεδο δεν αναγνωρίζεται το θηλυκό υποκείμενο ως κάποιο που μπορεί να καταναλώσει, αντίθετα είναι αυτό που καταναλώνεται από το αρσενικό υποκείμενο. Στον πυρήνα της, η δήλωση αυτή είναι άκρως σεξιστική, υποτιμητική και δείχνει ότι το επίπεδο ευαισθητοποίησης αναφορικά με ζητήματα φύλου, σεξουαλικότητας είναι πολύ χαμηλό, αλλά δεν πέφτουμε από τα σύννεφα.

Είχε προηγηθεί, εξάλλου, και η δήλωση του ακροδεξιού Πολωνού ευρωβουλευτή Γιάνους Κόρβιν-Μίκε ότι σαφώς και οι γυναίκες πρέπει να πληρώνονται λιγότερα γιατί είναι πιο αδύναμες, μικρότερες σε μέγεθος και λιγότερο ευφυείς, με λίγα λόγια κατώτερα όντα. Οι δηλώσεις αυτές μόνο αφελείς και αστείες δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν. Φέρουν μια ισχυρή αντίληψη υποτίμησης της γυναικείας υπόστασης και δεν είναι άσχετες με την πολιτική κατάσταση που επικρατεί στην Πολωνία και την ισχυροποίηση της ακροδεξιάς, η οποία αποτυπώθηκε και στο εκλογικό αποτέλεσμα του 2015 με την επικράτηση του συντηρητικού και άκρως ξενοφοβικού κόμματος του Νόμου και της Δικαιοσύνης (PiS).

Συνέχεια