Ο διαφωτιστής του Κράτους των Ηδονών…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

diafot

Ο διαφωτιστής του Κράτους των Ηδονών αρχίζει να μιλά για την Αγάπη μ’ έναν τρόπο ζωντανό και γόνιμο, δηλαδή αναφέροντας τα μικρά πράγματα της καθ’ ημέραν ζωής που μας καθορίζουν, κάνοντάς μας λίγο πιο ανόητους ή λίγο πιο σοφούς, μαθαίνοντάς μας ακόμα και να γελάμε με τα παθήματά μας.

Ο διαφωτιστής του Κράτους των Ηδονών γνωρίζει πως η ολότητα της ζωής είναι συνδεμένη με την τραγωδία που την ολοκληρώνει.

Είναι αυτός που μέχρις εσχάτων έχει πλαστεί μέσα στο στοχασμό της ανθρώπινης περιπέτειας κάνοντας την Αγάπη πράξη, διδάσκοντας δηλαδή σε όσους τού μοιάζουν τη συνέπεια στην πράξη και όχι στη συμβολική της έκφραση.

Ο διαφωτιστής του Κράτους των Ηδονών με το πείσμα και τη σταθερότητά του μας οργανώνει για να πάψουμε να είμαστε, όπως οι λούμπεν φασίστες και οι μικροαστοί χριστιανοί, κουρέλια που τα περιφρονούν και τα εκμεταλλεύονται οι αντίπαλοί τους.

Ο διαφωτιστής του Κράτους των Ηδονών μας μαθαίνει πως Αγάπη σημαίνει το καθήκον που έχουμε να επιβάλουμε το πεπρωμένο στη μάζα εκείνων που απαιτούν από τους ανθρώπους ένα δουλικό τρόπο ζωής.

Αγάπη είναι η ενσαρκωμένη ανθρώπινη σκέψη που θέλει το ψωμί και την ηδονή για όλους, στήνοντας μια γιορτή όπου η μέθη και η ελευθερία της δεν θα είναι λιγότερο αποχαλινωμένες από το αίσθημα της τραγωδίας και της αγωνίας.

Αγάπη είναι η επιθυμία μας για αληθινή ζωή. Και αληθινή ζωή σημαίνει μοίρασμα των κόπων.

Αν δεν μοιράσεις τον ανθρώπινο κόπο σωστά τότε η αγάπη γίνεται εμφύλιος. Όλοι οι πόλεμοι είναι εμφύλιοι. Γεννήματα της στείρας χριστιανικής αγάπης που μας θέλει υπάκουους και δουλικούς μέσα στο μαντρί παραγωγής και εξυπηρέτησης των αναγκών του Κυρίου.

Ο διαφωτιστής του Κράτους των Ηδονών έδειξε με το δάχτυλο τους μικροαστούς ποιητές που αποζητούν τον έπαινο των σοφιστών και τους συνοφρυωμένους πότες που θέλουν να εγγραφούν στον μακρύ κατάλογο των καταραμένων, λέγοντας πως, αυτός που επιθυμεί αλλά αδρανεί τρέφει την πανούκλα.


Aπό:https://dromos.wordpress.com/2017/09/10/%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%86%CF%89%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B7%CE%B4%CE%BF%CE%BD%CF%8E%CE%BD/

Υπάρχουν πολιτισμοί πιο ίσοι από τους άλλους…Κορνήλιος Καστοριάδης…


Απόσπασμα από συζήτηση του Κορνήλιου Καστοριάδη με τον Γάλλο κοινωνιολόγο Allain Caillé και τη Βελγίδα φιλόσοφο Chantal Mouffe που σύμφωνα με την εφημερίδα, έγινε λίγους μήνες πριν τον θάνατό του. 

Allain Caillé: Δεν αντιλαμβάνομαι πώς συμβιβάζεται η θέση σας ότι όλοι οι πολιτισμοί έχουν αξία με τη θέση σας ότι ένας ανάμεσά τους είναι πιο ίσος από τους άλλους, ο πολιτισμός της ελληνικής κοινωνίας,. Συναφές ερώτημα: σε ποιο βαθμό ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός είναι ο νόμιμος κληρονόμος του αρχαιο-ελληνικού πολιτισμού και έχει και αυτός το δικαίωμα να είναι πιο ίσος από τους άλλους;

Κορνήλιος Καστοριάδης: Πρώτον, δεν μιλώ για την ελληνική κοινωνία αποκλειστικά. Μιλώ για το κίνημα αυτονομίας σε αυτό το τμήμα της οικουμενικής ιστορίας που είναι το ελληνο-δυτικό τμήμα. Δεν πρόκειται μόνο για την Ελλάδα. Πρόκειται αναμφίβολα και για τη δυτική  Ευρώπη με αφετηρία μιαν ορισμένη στιγμή, πιθανόν στον 11ο ή 12ο αιώνα. Δεύτερον, πάντοτε έμπαινα στον κόπο να υποστηρίζω ότι δεν θεωρώ πως ο ελληνικός πολιτισμός ή, εννοείται, ο δυτικός πολιτισμός, ακόμη και σε ό, τι το καλύτερο διαθέτουν, είναι ένα μοντέλο για την υπόλοιπη ανθρωπότητα ή για μας τους ίδιους στο μέλλον. Λέω απλώς ότι εδώ υπάρχει η απαρχή κάποιου πράγματος, υπάρχει ο σπόρος κάποιου πράγματος. Τι είναι αυτός ο σπόρος;

Απλούστατα και για να τον συλλάβουμε στην πιο απλή του έκφραση: είναι η αμφισβήτηση του εαυτού μας. Και αυτό είναι που πρέπει να κάνουμε, αυτό είναι που ήδη έχουμε αρχίσει να κάνουμε σήμερα. Το ερώτημα του Caillé: “Μήπως είστε ευρωκεντρικός;” είναι ένα ευρωκεντρικό ερώτημα. Είναι ένα ερώτημα που είναι δυνατό στην Ευρώπη, αλλά δεν βλέπω κάποιον στην Τεχεράνη να ρωτάει τον αγιατολάχ Χομεϊνί αν είναι ιρανοκεντρικός ή ισλαμοκεντρικός. Γιατί αυτό είναι αυτονόητο.

Συνέχεια

Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια …


Του Περικλή Κοροβέση

Μπορούμε να μιλήσουμε για φασισμό του 21ου αιώνα; Υπάρχει τέτοιος κίνδυνος ή απλά είναι μια υπερβολή που μας χρειάζεται για να δικαιολογήσουμε τον επαναστατικό μας ζήλο; Μελετώντας τον χιτλερισμό και τον μουσολινισμό είναι για να διευρύνουμε τις ιστορικές μας γνώσεις ή για να καταλάβουμε τον σημερινό κόσμο;

Ο φασισμός με την ευρεία έννοια του όρου έχει μια ενιαία πολιτική έκφραση ή μπορεί να υπάρξει ένας «πλουραλισμός» του φασισμού με ποικίλες εκφράσεις; ‘Η ακόμα, αυτό το πολιτικό φαινόμενο ευδοκιμεί μόνο σε κάποια κόμματα και στη μηχανή του κράτους ή είναι και διάχυτος στην κοινωνία;

Μπορεί κάποιος να έχει δημοκρατικές ιδέες και η κοινωνική συμπεριφορά και πρακτική του να είναι φασιστική; Τα φασιστικά κράτη της Ευρώπης του Μεσοπολέμου, που ήταν περισσότερα από τα δημοκρατικά, ήταν προϊόντα χαρισματικών παρανοϊκών ηγετών ή ήταν αυθεντικά τέκνα του δυτικού πολιτισμού;

Αυτά είναι μια σειρά από ερωτήματα ανάμεσα σε πολλά άλλα που κανονικά θα έπρεπε να μας απασχολούν όλους, γιατί αφορούν τη ζωή μας. Αλλά δεν μοιάζει να είναι αυτή η περίπτωση. Εκτός από μικρές μειονότητες που ασχολούνται με αντίστοιχα προβλήματα, η μεγάλη πλειονότητα βρίσκει καταφύγιο στην αδιαφορία, με καθοδηγητή την τηλεόραση των μεγαλοκαρχαριών του κεφαλαίου.

Και μια και το έφερε η κουβέντα για το κεφάλαιο, είναι χρήσιμο να ρίξουμε μια ματιά στη σχέση του με τον φασισμό. Είναι γνωστό πως οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι ξένοι επενδυτές (ανάμεσά τους και ο Φορντ) στη Γερμανία βρήκαν στο πρόσωπο του Χίτλερ την ιδανική πολιτική εκπροσώπηση. Εκτόξευσε τα κέρδη τους στα ύψη και ήταν μια σταθερή εγγύηση των επενδύσεών τους. Το ίδιο έγινε και στις υπόλοιπες φασιστικές χώρες της Ευρώπης.

Συνέχεια

Η αφήγηση της ελληνικής κρίσης από τον Γιάνη Βαρουφάκη …μια συντριπτική μαρτυρία κατά του ίδιου του εαυτού του…


Πώς ο Τσίπρας, με την συνδρομή του Βαρουφάκη, γύρισε την πλάτη στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ  

Μέρος 3ο

2017 08 16 01 Varoufakis 2017 08 16 02 Eric Toussaint

Από τον Eric Toussaint 

Ο Γιάνης Βαρουφάκης ανάγει στο 2011 την συνεργασία του με τον Αλέξη Τσίπρα και το άλτερ έγκο του, τον Νίκο Παππά. Η συνεργασία αυτή διευρύνεται προοδευτικά από το 2013, με τον Γιάννη Δραγασάκη (ο οποίος, το 2015, έγινε υπουργός παρά τον πρωθυπουργό). Μια σταθερά στις σχέσεις μεταξύ Βαρουφάκη και Τσίπρα: ο Γιάνης Βαρουφάκης αγορεύει διαρκώς υπέρ της αλλαγής του προσανατολισμού που υιοθέτησε ο Συριζα. Ο Βαρουφάκης λέει πως οι Τσίπρας, Παππάς, Δραγασάκης θέλουν οι ίδιοι, ξεκάθαρα, να υιοθετήσουν ένα διαφορετικό, πολύ πιο μετριοπαθή προσανατολισμό από αυτό που το κόμμα τους έχει αποφασίσει.

Η αφήγηση του Βαρουφάκη είναι ουκ ολίγον πιπεράτη. Μέσα από την μαρτυρία του, βλέπουμε πώς, σε πολύ σημαντικές φάσεις, γίνονται επιλογές στην πλάτη του Συριζα, περιφρονώντας τις στοιχειώδεις δημοκρατικές αρχές.

Ο Βαρουφάκης αποδίδει κεντρικό ρόλο στον εαυτό του  και, πράγματι, άσκησε επιρροή στην γραμμή που υιοθέτησε το τρίο Τσίπρα, Παππά, Δραγασάκη. Είναι επίσης βέβαιο ότι οι Τσίπρας και Παππάς επιδίωξαν να δομήσουν, εκτός Συριζα, σχέσεις λιγότερο ή περισσότερο στενές με πρόσωπα και θεσμούς ούτως ώστε να εφαρμόσουν μια πολιτική που απομακρύνονταν όλο και περισσότερο από τον προσανατολισμό που ο Συριζα είχε υιοθετήσει. Ο Βαρουφάκης δεν είναι το μόνο πρόσωπο με το οποίο επικοινώνησαν αλλά, πράγματι, μια δεδομένη στιγμή, οι Τσίπρας και Παππάς θεώρησαν ότι ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για να διαπραγματευτεί με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το ΔΝΤ.

Αρχές 2011, οι πρώτες επαφές Βαρουφάκη με Τσίπρα και Παππά

Ο Βαρουφάκης περιγράφει την πρώτη του συνάντηση με τους Αλέξη Τσίπρα και Νίκο Παππά, στις αρχές του 2011. Ο Παππάς του είχε δώσει ραντεβού σε ένα μικρό ξενοδοχείο-εστιατόριο, κοντά στα γραφεία του Συριζα.

 «Όταν έφθασα στο ξενοδοχείο, ο Αλέξης κι ο Παππάς ήδη παράγγελναν το γεύμα τους. Ο Αλέξης είχε ζεστή φωνή, ειλικρινές χαμόγελο και την χειραψία ενός πιθανού φίλου. Ο Παππάς είχε πιο φωτεινό βλέμμα και πιο έντονη φωνή. (…)Ήταν προφανές ότι ο νεαρός πρίγκιπας του έτεινε ευήκοο ους κι ότι τους χρησίμευε ταυτόχρονα ως οδηγός, φρένο και κεντρί, αίσθηση που θα διατηρούσα κατά την διάρκεια των ταραγμένων χρόνων που θ’ακολουθούσαν: δυο νέοι άνδρες, συνομήλικοι αλλά με διαφορετικό ταμπεραμέντο, που ενεργούσαν και σκέφτονταν σαν ένας άνθρωπος.»[1]

Ο Βαρουφάκης εξηγεί πως ο Τσίπρας δίσταζε σχετικά με τον προσανατολισμό που έπρεπε να υιοθετηθεί ως προς την ενδεχόμενη έξοδο από το ευρώ: «Από το 2011, υπήρχαν έντονες εσωτερικές διαιρέσεις στον Συριζα σε σχέση με το πρόβλημα: έπρεπε να στηριχτεί επίσημα το Grexit (με έξοδο από το ευρώ αλλά όχι απαραιτήτως από την Ευρωπαϊκή Ένωση); Έβρισκα την στάση του Αλέξη απέναντι στο θέμα αυτό τόσο επιπόλαιη όσο και ανώριμη. Ο στόχος του ήταν περισσότερο να ελέγξει τις ανταγωνιστικές τάσεις μέσα στο κόμμα του, παρά να σχηματίσει ξεκάθαρη και προσωπική γνώμη. Κρίνοντας από τις ματιές του Παππά, ήταν προφανές ότι μοιράζονταν την δική μου άποψη. Βασίζονταν σε μένα για να τον βοηθήσω ώστε να εμποδίσει τον ηγέτη του κόμματος να παίξει με την ιδέα του Grexit.

Έκανα ό,τι μπορούσε για να εντυπωσιάσω τον Αλέξη και να τον πείσω ότι το να στοχεύσει στο Grexit ήταν ένα λάθος το ίδιο σοβαρό με το να μην προετοιμαστεί καθόλου γι’αυτό. Κατηγόρησα τον Συριζα ότι δεσμεύονται ελαφρά τη καρδία (…)»

Συνέχεια