Ημερολόγιο Αγρών (10-15)…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

anter

10
Φίλος ψυχίατρος μου μιλά για τον ιμπεριαλισμό της πρωκτικής διείσδυσης. Είναι ο ύπνος μου δύσκολος του λέω. Πάρε κάτι, μου λέει. Παίρνω, του λέω. Τρώω μέλι και φιστίκια Αιγίνης. Σύκα και γλυκό σταφύλι απ’ τα χεράκια της μαμάς. Σκέπτομαι εμάς τους μελλοθάνατους και μου κόβεται η ανάσα, του λέω. Σκέψου μου λέει, πως είσαι σκύλος που περπατά κατάμονος δίπλα από αυτοκίνητα παρκαρισμένα και καρδιές έτοιμες να σπάσουν για λίγο σεξ. Λέω στο φίλο μου, γίνομαι καλά όταν με γραπώνει κάποια και με φιλά σα λυσσασμένη. Μου λέει, νέα παιδιά έρχονται στο γραφείο μου και μου λένε πως δεν έχουν στύση. Μας γέρασαν προώρως Γιώργο, του λέω κι ας μη τον λένε Γιώργο. Κλέβω πάντα κάτι απ’ τη μικροαστική γρίνια των ποιητών.

11
Έχω άγριους κολικούς. Ο αριστερός νεφρός κραυγάζει. Μετράν τις πέτρες οι γιατροί στο κομπιούτερ. Περιμένω την πυελογραφία. Δεν είναι τίποτε το να φαγωθείς από ένα γουρούνι με βρόμικη ανάσα καθώς τα λεμόνια λικνίζονται στον άνεμο, σκέφτομαι. Οι μελλούμενες γενεές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από σένα. Ζουν, ενεργούν και θέλουν μέσα στα νεφρά και στην καρδιά σου. Μα ο Καζαντζάκης δεν γνώριζε πως με χτυπά ο πόνος στα νεφρά. Και στην καρδιά μου δεν ήξερε πως φύτρωσε ελλέβορος.

12
Τι μας μένει αφού ο παντοδύναμος είναι γεμάτος σκληρότητα και ξεδιαλέγει κορμιά! Ίσως μας μένουν μερικά ευρώ και το αίμα μας που είναι το πιο πολύτιμο υγρό στον κόσμο χωρίς αξία. Τι μας μένει ως απροσμέτρητη βαθιά αξία του ρεούμενου τούτου κόσμου; Μα ο σαρδανάπαλος βαρβάτος θυρεός της κλειτορίδος.

13
Ακούω Fazil Say σ’ ένα κολασμένο γκρεμό προς τη θάλασσα. Ο Τούρκος μου λέει, μη χάνεις ποτέ απ’ τα μάτια σου τον έρωτα, δεν πρόκειται να τον ξαναδείς! Μου λέει επίσης, θέλουν να με κάνουν να πιστέψω στον Θεό, κλείνοντάς με στη φυλακή για ενάμισι χρόνο.

14
Γλυκός βροχερός καιρός. Θα μπουσουλήσω μέχρι τη συκιά. Όψιμα σύκα μέχρι τα τέλη Σεπτέμβρη. Τα ξερά της φύλλα σκοντάφτουν σε μιαν ωραία βαρύγδουπη φράση καθώς πέφτουν θαρρείς απ’ τον ουρανό. Η ποίηση της Βίβλου είναι πρόζα μ’ ένα είδος εξυψωμένης συνείδησης. Ο Ιησούς καταράστηκε τη συκιά, αφού η έκσταση ή η μη- έκσταση παρέχει την αφορμή. Κι η σκοπιμότητα καθορίζει τη φόρμα.

15
Περιμένω τον Οχτώβρη όπου ο Σαγκάλ έγινε κομισάριος των τεχνών για ένα χρόνο και νύχτα μέρα άλογα και γελάδια χόρευαν στον αέρα. Και στα εικονίσματα του Στάλιν δεν μπορούσε ο αέρας να σβήσει τη φλόγα.


Από:https://dromos.wordpress.com/2017/09/09/%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%BF-%CE%B1%CE%B3%CF%81%CF%8E%CE%BD-10-15/

Για τη διαδικασία γένεσης και για το χαρακτήρα του ελληνικού αστισμού (1200-1830)…


Γράφει ο Κώστας Λάμπος*

Τα σημερινά εθνικά, οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της Ελλάδας «θα γίνουν τότε μόνο κατανοητά, όταν θα πάψει πλέον να αγνοείται προκλητικά ο νόμος ύφανσης του ιστού της ελληνικής κοινωνίας στο παρελθόν, ιδιαίτερα κατά την τουρκοκρατία (1453-1827)[2]. Οι καρποί τόσο των εθνογενετικών όσο και των ανθρωπογενετικών διαδικασιών έχουν ομοιότητες μεταξύ τους επειδή η οικονομική και κοινωνική όπως η σωματική και πνευματική ανάπτυξή τους εξαρτάται σημαντικά από τις συνθήκες εγκυμοσύνης και τις στραπάτσες της γέννας. Ωστόσο λείπουν ακόμα οι επιστημονικά έγκυρες και ιδεολογικά αποφορτισμένες μελέτες για τις συνθήκες γέννησης του νεοελληνικού έθνους που θα βοηθούσαν σ’ αυτή την κατανόηση. Γι αυτό θα προσπαθήσω με τη μεγαλύτερη δυνατή συντομία να προσεγγίσω συνολικά αυτό το ζήτημα, δηλαδή τις συνθήκες της στρεβλής διαμόρφωσης της ελληνικής εθνικής συνείδησης καθώς και αυτό της ιστορικής εγκυμοσύνης και της πολύ καθυστερημένης γέννας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Γραμματόσημο του 1985. Έκδοση 2300 Χρόνια Θεσσαλονίκης. Τα Βυζαντινά ανατολικά τείχη

Γραμματόσημο του 1985. Έκδοση 2300 Χρόνια Θεσσαλονίκης. Τα Βυζαντινά ανατολικά τείχη

Συνέχεια

ΛΟΟΟΟΟΛ…


Πετάγομαι στου Μαρινόπουλου να φέρω μπύρες…
Στο μεταξύ, ας του πει κάποιος, με τρόπο όμως, μη τρομάξει, ότι είναι ο Καπιταλισμός ηλίθιε κύργιε Αντιπρόεδρε. Ας ψαχτεί λίγο, μήπως είναι κι αυτός αριστερός και απλά δεν το ξέρει.
Είναι ο Καπιταλισμός Κωστή μου, που μου επιτρέπει εμένα που έχω λεφτά, ή έχω τα κονέ να βρω λεφτά, να ανοίξω μια ΑΕ, να βγάζω τα άντερά μου κι εγώ σαν φυσικό πρόσωπο να δηλώνω εισοδήματα λιγότερα κι από συνταξιούχο των 400, ΝΟΜΙΜΟΤΑΤΑ. Αν θέλω να κάνω χοντρό παιχνίδι, να το κάνω ανεμπόδιστα με τις κατάλληλες γνωριμίες πολιτικών και δημοσιογραφούντων και αν κάτι στραβώσει, να μπορώ να τραβήξω μία πτωχευσάρα και θα’χω να κάνω με τη συνείδησή μου (χαχαχα) και μόνο. Αυτά που είχα κονομήσει τα χρόνια τα καλά, είναι γραμμένα στα παιδιά μου, στα σκυλιά μου, στα νησιά κέϋμαν θαμμένα, όπου γουστάρω ρε, τι θες? Ελεύθερη οικονομία δεν έχουμε? Κουμάντο στα λεφτά μου ρε άπλυτε? Και ούτε γάτα, ούτε ζημιά Κωστή μου.
Και αυτά είναι τα νόμιμα Αντιπροεδράρα μου. Στο ξαναλέω. Είναι ΝΟΜΙΜΟ όλο αυτό που περιγράφω. Που να πάμε στα παράνομα….Κάθεσαι? Ή μάλλον άστο Κωστή μου, άστο μη σε ταράξω και πέσεις από κάνα σύννεφο κι έχουμε άλλα.
_______________________________________________________

Η δυνατότητα οργανωμένης δράσης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Προβληματισμοί για το σήμερα…


Εισαγωγή

Ο λόγος που γράφω το κείμενο δεν είναι ιστορικός αλλά τα κίνητρα αφορούν το σήμερα και τη σημερινή ανάγκη του υποκειμένου της εργασίας να αναπτύξει συλλογική δράση και οργάνωση στους χώρους δουλειάς και πέραν αυτών. Το κεφάλαιο αναπτύσσει αντίρροπες δυνάμεις που διοχετεύουν αλλού την ανάγκη κοινωνικοποίησης, συλλογικότητας και αγώνα χωρίς βέβαια να φείδεται και καταστολής αυτών.  Το ερώτημα είναι εαν η αντίρροπη αυτή δύναμη του κεφαλαίου μπορεί να είναι τέτοια που να εξαφανίζει ακόμα και ποιοτικά (και άρα δεν αντισταθμίζει απλά) την δυνατότητα συλλογικής δράσης – οργάνωσης. Επειδή όμως η μελέτη του σήμερα ως προς το ερώτημα αυτό είναι ένα ιδιαίτερα πολύπλοκο ζήτημα προτίμησα να δω εαν/πως ένα τέτοιο φαινόμενο έλαβε χώρα τον 20ο αι. Εαν βεβαίως έχει ιστορικό προηγούμενο, τότε ήδη έχουμε κάνει ένα βήμα για την κατανόηση του σήμερα, διότι γνωρίζουμε τους όρους με τους οποίους έλαβε χώρα.

Για να εξαφανιστεί τώρα πλήρως η δυνατότητα αντίστασης θα πρέπει η αντίρροπη δύναμη που ασκείται να είναι τέτοια που να αντιστοιχεί σε οριακές καταστάσεις συνολικότερα στην κοινωνία. Άρα ιστορικά δεν θα μπορούσε να υπάρχει καταλληλότερο παράδειγμα για να αντληθούν συμπεράσματα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί. Βεβαίως κάποιος θα  μπορούσε να ισχυριστεί ότι λόγω της συνθήκης του εγκλεισμού το να μελετήσει κανείς τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για να εξάγει συνολικά συμπεράσματα για την δυνατότητα ή μη συλλογικής οργάνωσης εντός της «ελεύθερης» κοινωνίας είναι κάπως τραβηγμένο εως και παραπλανητικό. Αφήνω αυτήν την ένσταση ανοικτή προς το παρόν για περαιτέρω συζήτηση.

Συνέχεια