διάσπαρτα κομμάτια αυγούστου…


Απ’ όλους μας αυτός είναι ο πιο ευτυχισμένος γιατί δεν έχει καμμιά ιδέα σχηματισμένη εκ των προτέρων για το τι ζητεί σ’ αντάλλαγμα για τον έρωτά του. Και το ν’ αγαπά κανείς έτσι, με τέτοιον απρομελέτητον τρόπο, είναι κάτι που οι περισσότεροι πρέπει να μετεκπαιδευθούν σ’ αυτό όταν περάσουν τα πενήντα. Τα παιδιά αγαπάνε μ’ αυτό τον τρόπο. Το ίδιο κι αυτός. Δεν αστειεύομαι.

Λώρενς Ντάρρελ

και να τρεις εικόνες καλοκαιριού:

  • μια ριγέ ασπρόμαυρη φούστα, η φωτογραφία όλο πόδια και σεντόνι.
  • το λιγοστό μαύρο τριχωτό ανάμεσα στα πόδια. Η γυναίκα ξαπλωμένη, το ένα πόδι απλωμένο, το άλλο λυγισμένο. Ένα καλά τακτοποιημένο πλαίσιο ευτυχίας.
  • η στιγμιαία παράδοση του σκηνικού σ’ ένα τζιν σορτσάκι.

21291611_1886561661370716_1320698911_n

Είμαστε αιχμάλωτοι της μητροπολιτικής βαναυσότητας, της ανελέητης τρεχάλας και της πόζας που επιμένει σώνει και ντε ότι εδώ συμβαίνει κάτι πάρα πολύ καινούριο, πάρα πολύ ενδιαφέρον. Ταυτόχρονα, είμαστε αιχμάλωτοι του θερινού φολκλόρ και του επιβεβλημένου δέους μπροστά στην φυσική ομορφιά.

και να άλλη μια εικόνα καλοκαιριού:

  • Μπαλκόνι με κίτρινα πατζούρια και ξύλινες καρέκλες και ο αέρας να μας χαϊδεύει, πότε ελαφρά πότε με τρελή δύναμη. Οι Ξεριζωμένοι του Sebald μια λεπτή χειρονομία, η ασύλληπτη δύναμη των ιστοριών του Πάουλ Μπεράιτερ και του Άμπροζ Άντελβαρτ.

και μια εικόνα για τον αυτόματο σχηματισμό νοσταλγίας:

  • ένα καφενείο με μεγάλα παράθυρα (γαλάζιο και κίτρινο χρώμα σαν πύλες προς ένα βίο γαλήνιο και κάπου πεταμένες άχρηστες οι αγωνίες των καθημερινών μικροϋπολογισμών) κι εμείς να τρώμε αχόρταγα τα πιο βασικά, ντομάτα ψιλοκομμένη και μπόλικο κρεμμύδι.

Αγαπώ τη μπάρα του low profile όσο το βράχο στα δεξιά της Λίμνης ή την πρώτη πολύ μικρή σπηλιά στο Σπαραγαρίο. Μπορώ να ζήσω χωρίς τίποτα απ’ αυτά, αλλά κατά καιρούς ονειρεύομαι το αποκλειστικό βασίλειο του ενός ή του άλλου. Μεταξύ της σκληρότητας της δυτικής μητρόπολης και της σκληρότητας μιας ξεφτιλισμένης επαρχίας, εμφανίζεται η ασφαλής επιλογή μεταξύ μιας ήττας και μιας ήττας. Αλλά εμείς σηκώνουμε το κινητό | φωτογραφίζουμε την ομορφιά, αστική και υπαίθρια | ανοίγουμε τα μάτια | φανταζόμαστε περπατώντας ανάμεσα στ’ ερείπια ότι μπορεί ακόμη να μας περισώσουν αδέσποτες, περιρρέουσες ριπές ομορφιάς. (και όντως κάπως έτσι γίνεται).

21291733_1886561571370725_1956056222_n

μετά τη φωτιά στα Κύθηρα

Και να άλλη μια εικόνα καλοκαιριού:

  • η αιώρα που γίνεται κουκούλι, τα μάτια της σχεδόν κλείνουν και ω, να βουλιάζεις στο βυθό της τρυφερότητας απροστάτευτη και με το κεφάλι εντελώς άδειο.

Ενδεχόμενοι παράδεισοι: Το Τσιρίγο χωρίς Τσιριγώτες, το χωριό μου χωρίς συχωριανούς, η Αθήνα χωρίς το δήμαρχό της ή τους επελαύνοντες μιζεροφασίστες της. Διαγράφω αμέσως τα παραπάνω γιατί αποτελούν σαφές δείγμα ελιτισμού και αλαζονείας, αφού αποδίδουν την ευθύνη για το παρόν χάλι μόνο στους άλλους, ενώ εμείς (οι όποιοι εμείς) υπονοείται ότι κάποιοι είμαστε και κάτι παραπάνω ξέρουμε για τη συνύπαρξη και την ομορφιά και το διαρκές γιόλο.

(Όταν αναφέρομαι σε άλλους τους οποίους κατηγορώ ανελέητα από μέσα μου εννοώ: τους ξενοδόχους και εστιάτορες που δε θέλουν τους ελεύθερους κατασκηνωτές αλλά τον «τουρισμό της καγιέν», τους αγαπητικούς των στρατοπέδων συγκέντρωσης, τους εκτοξευτές μίσους απέναντι σε καθετί που δεν περιλαμβάνεται στο γνωστό τρίπτυχο πατρίς – θρησκεία – οικογένεια (και άλλα υπερσυντηρητικά σχήματα), τους ανθρώπους που μετέτρεψαν τις κοινές αυλές τους σε σκουπιδότοπους και τις παραλίες τους σε μπιτς μπαρ, τους πολύπλευρους ευαγγελιστές της ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ. Τους σιχαίνομαι και τους θεωρώ σχεδόν αθώους. Κρίμα, σκέφτομαι, και αυτό – το κρίμα – πάει σε μένα.)

21396840_1886561558037393_318990234_n.jpg

να μια εικόνα καλοκαιριού:

  • Το ρόδο της Ιεριχού (ή ρόδο της νεκρανάστασης ή ρόδο της Παναγίας). Το ακουμπάμε σε ένα πράσινο πλαστικό βαθύ πιάτο, ρίχνουμε νερό και ανοίγει, πρασινίζει, ανθίζει. Το ξεχνάμε και γίνεται μια κλειστή, ξερή μπάλα. Θέλει πότισμα το καθετί, ενώ εμείς έχουμε κάνει επί χρόνια σκληρή προπόνηση στην αυτοματοποιημένη εγκατάλειψη.

Όταν κουρνιάζει μια γάτα ή ένας σκύλος στα πόδια σου στο κάτω μέρος του κρεβατιού, στ’ αλήθεια δεν κουρνιάζει μια γάτα ή ένας σκύλος. Υπάρχει μια εστία ζέστης παρηγορητικής, παρόμοια με αυτή που αισθάνεσαι όταν κοιτάς έναν αγαπημένο φίλο να κάνει κάτι ανιαρό και κοινότοπο. Λυγίζεις όταν βλέπεις κάποιον να μαζεύει το μαγαζί μετά το κλείσιμο, να τινάζει τα πατάκια, να ρίχνει νερό στο φλιτζάνι του καφέ πάνω απ’ το νεροχύτη.

και να δύο εικόνες καλοκαριού:

  • ανάσκελα γυμνοί διαβάζουν μισοκοιμισμένοι, έχοντας ξεπεράσει το σημείο βρασμού, ο ιδρώτας έχει στεγνώσει και η αίσθηση ότι το φως τους καθηλώνει, τους καρφώνει στο έδαφος, σα να σε ισοπεδώνει μια δύναμη φιλική. Αλυσοδεμένοι στη ζωή, βγαίνει αβίαστος ο φριχτός πομπώδης τίτλος, αλλά η ουσία είναι ότι κάτι υπάρχει σ αυτή την ακινησία και άντε να το εντοπίσεις.
  • απόγευμα, οι καρέκλες έξω απ’ το σπίτι. Στο χωριό Κ., και σε κάθε χωριό, μια γυναίκα κάθε απόγευμα κάθεται σταυροπόδι καπνίζοντας και κοιτάζει τα αυτοκίνητα ντόπιων και τουριστών που περνούν πολύ κοντά της, στο ύψος των ματιών. Κι όλο κοιτάζει και καπνίζει.

Πώς σου ήρθε η ιδέα ότι το πιο θαυμάσιο πράγμα που θα μπορούσα να κάνω στη ζωή ήταν να’ μαι υπάκουος;

Φίλιπ Ροθ

_______________________________________________

Aπό:https://tovytio.wordpress.com/2017/09/03/kommatia-august-17/

Το τσίρκο του Τσάρλι Τσάπλιν αλλιώς …


Από την Μαρία Σταυροπούλου*

Σήμερα θα σας μιλήσω για ένα όνειρο που με επισκέφτηκε πριν κάποιο καιρό. Ζούσα λέει σε μιαν έρημη πόλη η οποία αποτελούνταν από μεγάλα σπίτια χωρίς ίχνος ζωής, έμοιαζε με πόλη φάντασμα. Οι δρόμοι ήταν καλυμμένοι με χώμα και το τοπίο ήταν γκριζοκαφέ λόγω της σκόνης που αιωρούνταν στον αέρα και έκανε αποπνικτική την ατμόσφαιρα. Αναμφισβήτητα με παρέπεμπε σε γουέστερν τώρα που το καλοσκέφτομαι.

Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Ήταν νωρίς το πρωί και περπατώντας βαριεστημένα πήγαινα στη δουλειά μου (τι βαρετό το να δουλεύεις από το να κάθεσαι σπίτι σου και να δημιουργείς, αλλά money ρε φίλε, money). Ενστικτωδώς σήκωσα τα νυσταγμένα μου μάτια και στάθηκα μπροστά σε μία μεγάλη κολώνα που κοσμείται αραιά και που από αφίσες για εκδηλώσεις και τα συναφή, δεν μας πολυθυμούνται γενικώς εδώ. Αμέσως το βλέμμα μου έπεσε σε μία μεγάλη έγχρωμη αφίσα που με μεγάλα γράμματα έλεγε…”Ο Τσάρλι Τσάπλιν και το τσίρκο του στην πόλη σας για μία και μοναδική παράσταση”. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν….ε!!! Μα πώς είναι δυνατόν; Ο Τσάρλι Τσάπλιν; Μα αυτός δεν…Μα καλά τι σκέφτονται οι άνθρωποι για να μαζέψουν κόσμο.

Όλη την ημέρα αυτή η αφίσα ερχόταν μπρος στα μάτια μου. Γυρνώντας αργά το απόγευμα από την δουλικού τύπου εργασία μου και όντας ξαπλωμένη ανάσκελα στο κρεβάτι μου αποφάσισα ότι θα πάω. Δεν γουστάρω τσίρκο κτλ κτλ αλλά με έτρωγε η περιέργεια. Η παράσταση θα γινόταν σ’ ένα τεράστιο εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο ξυλοποιίας λίγο πιο έξω από τα τελευταία σπίτια της πόλης. Δεν είχα πάει ποτέ εκεί αλλά είχα την αίσθηση ότι είχα ακούσει πολλά γι’ αυτό. Πέρασαν οι μέρες και με αργόσυρτο βήμα έφτασα στο εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο.

Το σκηνικό ήταν πολύ περίεργο και χαοτικό. Επικρατούσε σκοτάδι, δεν μπορούσα καν να δω αν υπήρχαν άλλοι θεατές πλην εμού. Κάθισα σε μία θέση και ξαφνικά σαν από το υπερπέραν ακούστηκε μουσική, η γνωστή από τις ταινίες του Σαρλό. Άναψαν τα φώτα και η σκηνή ήταν γεμάτη από ανθρώπους. Το σκηνικό παρέπεμπε σε ένα δρόμο γεμάτο διαφόρων ειδών καταστήματα. Αυτός, ολοζώντανος, ήταν στο κέντρο της σκηνής και μιλούσε με έντονο ύφος. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς έλεγε. Ρώτησα τον αόρατο διπλανό μου αλλά και αυτός δεν είχε καταλάβει τίποτα. Οι άνθρωποι που ήταν μαζί του στην σκηνή τον πλησίαζαν, κάτι του έλεγαν και αυτός τους περνούσε ένα λουρί στο λαιμό με αλυσίδα και τους έβγαζε βόλτα στα μαγαζιά όπου και ψώνιζαν περιχαρείς. Εντύπωση μου έκανε μια όμορφη κοπέλα η οποία μπήκε σε όλα σχεδόν τα καταστήματα και έβγαινε με μία τσάντα στα χέρια. Τον κοιτούσε με ευγνωμοσύνη, του φιλούσε τα χέρια και αυτός ανταπέδιδε βουβός με το γνωστό του γλυκό χαμόγελο. Γυρνούσε εδώ και εκεί γελώντας χωρίς να την ενοχλεί το λουρί. Μα τι συμβαίνει σκέφτηκα, δεν την ενοχλεί που είναι δεμένη; Τι κάνουν εκεί πέρα; Τα φώτα έσβησαν πριν ολοκληρωθεί η σκέψη μου.

Συνέχεια

Πάντοτε, όταν οι μεγαλοαστοί θέλουν βοήθεια, εμφανίζεται ένας Μητσοτάκης…


Γράφει ο mitsos175.  

«Είναι ορατός ο κίνδυνος για την επένδυση στις Σκουριές της Χαλκιδικής», τόνισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά τη διάρκεια συνάντησής του με εργαζομένους της «Ελληνικός Χρυσός», προσθέτοντας ότι «είναι ειρωνεία ο Πρωθυπουργός να μιλάει για επενδύσεις και η κυβέρνηση να κάνει τα ακριβώς αντίθετα».
«Μιλάμε για μια από τις μεγαλύτερες παραγωγικές επενδύσεις τη χώρας», πρόσθεσε ενώ κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι, παρά την υψηλή ανεργία, «για ιδεοληπτικούς λόγους συνειδητά, καθυστερεί την αδειοδότηση της επένδυσης». Από την Καθημερινή (προπαγάνδα).

Κούλη, αγόρι μου, όταν μια εταιρία σε βάζει εκπρόσωπό της, φρόντισε να σε ασφαλίζει και να σου δίνει τουλάχιστον το βασικό μισθό. Αν διανοηθώ, πως τους κάνεις τέτοια εξυπηρέτηση εντελώς τσάμπα, θα χάσω πάσα ιδέα για σένα, που ξέρεις πόσο πολύ σε λατρεύω.

Τι είναι αυτό που στενοχωρεί σήμερα τον Κούλη και τον κάνει να χάσει τον ύπνο και την όρεξη του; Μην είναι ο ΕΝΦΙΑ; Αυτός που εφηύρε η ΝΔ και που κάνει τον κόσμο να αναστενάζει; Κάτι άλλο είναι. Μήπως οι πλειστηριασμοί που ξεσπιτώνουν ανθρώπους και τους πετούν στο δρόμο, ενώ ιδιοκτησίες αλλάζουν χέρια για πενταροδεκάρες; Όχι. Ίσως οι νέες περικοπές, που ψήφισαν όλοι μαζί, προς τέρψιν των τοκογλύφων που μας κυβερνάνε. Ούτε. Ο Κούλης σαν γνήσιος νεοφιλελές χαίρεται με τη δυστυχία των πολλών.

Άλλωστε έχει να ασχοληθεί με πολύ σπουδαιότερα πράγματα. Μπορεί να αδιαφορεί εντελώς για τη φτώχεια, τη λεηλασία, που και ο ίδιος βοήθησε να γίνει εις βάρος μας, αλλά κάθε φορά που ένας πλούσιος θέλει κάτι, τσακίζεται στην κυριολεξία να τον εξυπηρετήσει. Θα τολμούσα να πω, πως είναι ο καλύτερος λακές που έχω δει. Κάποιοι λένε ότι δεν είναι μόνο λακές αλλά και λεκές. Είναι όντως πολύπλευρη προσωπικότητα.

Πάντοτε, όταν οι μεγαλοαστοί θέλουν βοήθεια, εμφανίζεται ένας Μητσοτάκης. Και δεν βοηθά μόνο τους ντόπιους πλουτοκράτες αλλά και τους ξένους. Έτσι καταρρίπτεται εντελώς η κατηγορία πως είναι ρατσιστής. Τους αγαπά όλους, αρκεί να έχουν λεφτά.

Θα αισθάνονται πράγματι πολύ όμορφα τα γαλάζια γίδια, γιατί έχουν τέτοιο τσοπάνη. Η καταστροφή του δάσους στις Σκουριές αποτελεί προτεραιότητα για τη ΝΔ! Τα δέντρα είναι πράσινα, παραπέμπουν σε ΠΑΣΟΚ και οι νεοδημοκράτες έχουν χρόνια αλλεργία με το ΠΑΣΟΚ. Μπορεί να έπεσαν μαζί κάνα – δυο φορές στο κρεβάτι, αλλά ήταν καθαρά για sex. Για να πηδήξουν εμάς. Καμία απολύτως σχέση ή συναίσθημα μεταξύ τους.

Όπως είπα, θα αισθάνονται υπερηφάνεια που ο αρχηγός της Νέας Δουλοπρέπειας, μάχεται για τα συμφέροντα του Κεφαλαίου κι όχι τα δικά τους. Για τους συνταξιούχους; Τους μισθωτούς; Τους ανέργους; Τους μικρομεσαίους; Ποιός θα πολεμήσει; Ε, δεν μπορεί ένας να τα κάνει όλα. Ο Κούλης έβαλε προτεραιότητες. Ας το έχουν υπόψη τους οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι…

Δεν αμφιβάλω καθόλου ότι ο Κούλης θα χτυπήσει σκληρά τον Τσίπρα προκειμένου να πετύχει μια πολύ καλή και συμφέρουσα συμφωνία για την Πολυεθνική, όπως έκανε με τους Καναλάρχες. Ήταν μεγάλη νίκη της ΝΔ, που έχουν ακόμα τσάμπα τις δημόσιες συχνότητες. Το κράτος θα μπορούσε να εισπράξει δεκάδες εκατομμύρια για κάθε μια, όμως χάρη στο Μητσοτάκη θα πληρώσουμε παραπάνω εμείς οι υπόλοιποι.
Τι ευγενική ψυχή! Να προασπίσει τα συμφέροντα μιας – επιτρέψτε μου την έκφραση – μειονότητας. Μιας πολύ μικρής ομάδας πλουσίων. Εύγε νέε μου!


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/09/blog-post_0.html

Το ….Πετρέλαιο των νέων τεχνολογιών, οι σπάνιες γαίες …


του Αλέκου Αναγνωστάκη

Η διαρκής επέκταση της χρήσης των λανθανιδών στο επίκεντρο γεωπολιτικών αντιθέσεων.

Οι σπάνιες γαίες ή λανθανίδες (rare earth elements-REE), τα χημικά στοιχεία Λανθάνιο και Δημήτριο, Πρασεοδύμιο, Νεοδύμιο, Προμήθιο και Σαμάριο, το Ευρώπιο, το Γαδολίνιο, το Τέρβιο, και το Δυσπρόσιο, το ΄Ολμιο, το Ύτριο, το Έρβιο, το Θούλιο, το Υτέρβιο και το Λουτέτσιο, φέρουν το όνομα τους όχι γιατί είναι τόσο σπάνιες, αλλά γιατί τα μεταλλεύματα στα οποία εμπεριέχονται έχουν μικρή «συγκέντρωση» -και ταυτόχρονα, για ιστορικούς λόγους.

Τα χημικά στοιχεία με τα σπάνια ονόματα, τα οποία έλκουν την καταγωγή τους από την αρχαιότητα, από το τελευταίο τέταρτο του περασμένου αιώνα παίζουν καταλυτικό ρόλο στους οικονομικούς ανταγωνισμούς και στις σύγχρονες γεωπολιτικές αντιθέσεις. «Δίχως τις σπάνιες γαίες –αναφέρει μελέτη του αμερικάνικου υπουργείου Άμυνας– μεγάλο μέρος της σύγχρονης τεχνολογίας θα είχε εντελώς διαφορετική μορφή και πολλές εφαρμογές δεν θα ήταν καν εφικτές».

Και είναι έτσι. Όσο καινοτόμο είναι ένα βιομηχανικό προϊόν (ανθεκτικό, ελαφρύ, μικρού μεγέθους, κ.α.) τόσο μεγαλύτερη είναι η εξάρτησή του από τις σπάνιες γαίες. Για παράδειγμα, στις οθόνες υγρών κρυστάλλων χρειάζεται ευρώπιο, στους Compact disks δυσπρόσιο, στις οπτικές ίνες έρβιο. Κάθε notebook περιέχει περίπου 10 γραμμάρια σπάνιων γαιών.

Συνέχεια