Στάνλεϋ Κιούμπρικ εναντίον Στήβεν Κινγκ, ταινίες εναντίον βιβλίων (και το νόημα της τέχνης)…


(Ένα κείμενο σε 10 σκηνές)

1η σκηνή: Πρελούδιο της απογοήτευσης

Σε όλους μας έχει συμβεί. Μόλις μαθαίνεις ότι το αγαπημένο σου βιβλίο έγινε ταινία τρέχεις στον κινηματογράφο για να δεις αν ο σκηνοθέτης κατάφερε να αποδώσει το όραμα του συγγραφέα. Και σχεδόν πάντα απογοητεύεσαι.

Το βιβλίο, έτσι όπως το είχες φανταστεί, ήταν πολύ καλύτερο.

Και πολλοί συγγραφείς που είδαν το έργο τους στην οθόνη εξοργίζονται με το αποτέλεσμα (εκτός κι αν πρόκειται για βιβλία-σενάρια, που γράφτηκαν για να γίνουν ταινίες, όπως εκείνα του Νταν Μπράουν και του Τζορτζ Μάρτιν).

~~

2η σκηνή: Οι πιο γνωστές ιστορίες συγγραφέων που μίσησαν τις ταινίες

Ο Μίλαν Κούντερα δεν ήθελε ν’ ακούει για την Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Κάουφμαν, τόσο που απαγόρευσε κάθε κινηματογραφική μεταφορά των βιβλίων του μετά απ’ αυτό.

Ο Κεν Κέσσεϋ δούλεψε μαζί με τον σκηνοθέτη Φόρμαν τη Φωλιά του Κούκου, αλλά είχε τόσες αντιρρήσεις για το έργο που δεν ήθελε καν να πάει να το δει όταν προβλήθηκε.

Ο Winston Groom θύμωσε τόσο με το Φόρεστ Γκαμπ του Ζεμέκις που ξεκίνησε τη συνέχεια του βιβλίου με τη φράση: “Μην αφήσετε κανέναν να κάνει ταινία την ιστορία της ζωής σας”.

Όσο για την P.L. Travers και τον τρόπο που χειρίστηκε ο Γουόλτ Ντίσνεϋ τη Μαίρη Πόπινς… Η Τράβερς έκλαιγε καθόλη τη διάρκεια της ταινίας και απαγόρευσε στην Ντίσνεϋ ν’ αγγίξει τα επόμενα βιβλία της.

Ο Anthony Burgess θεώρησε τόσο αποτυχημένο το Κουρδιστό Πορτοκάλι του Κιούμπρικ, που αργότερα έγραψε ότι θα προτιμούσε να μην είχε γράψει ποτέ το βιβλίο!

Και προσέξτε! Όλες οι παραπάνω ταινίες θεωρούνται αριστουργήματα. Γιατί, λοιπόν, οι συγγραφείς και οι αναγνώστες απογοητεύονται απ’ τις κινηματογραφικές μεταφορές των βιβλίων;

Ίσως μπορούμε να το καταλάβουμε αν συγκρίνουμε ένα άλλο βιβλίο και τη κινηματογραφική του μεταφορά (που μίσησε ο συγγραφέας), τη Λάμψη του Στήβεν Κινγκ και τη Λάμψη του Στάνλεϋ Κιούμπρικ.

Ας ξεκινήσουμε απ’ το βιβλίο, γιατί αν υπήρχε αυτό δεν θα υπήρχε και η ταινία.

Συνέχεια

ο ποιητής της σμίλης …


η τελευταία φωτογραφία του Γιαννούλη Χαλεπά, στην οικία της οδού Δαφνομήλης.

Το βιβλίο του Χρήστου Σαμουηλίδη «Γιαννούλης Χαλεπάς – Η τραγική ζωή του μεγάλου καλλιτέχνη» το συναντούσα μπροστά μου συχνά, κατά τις επισκέψεις μου στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Μυτιλήνης, αλλά πάντα κάτι με απέτρεπε από το να το δανειστώ και να το διαβάσω, επιλέγοντας κάποιο άλλο σύγγραμα. Κάποια στιγμή ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ξεκίνησα την ανάγνωση, έχοντας περιέργεια μεγάλη για τις λεπτομέρειες της ζωής αυτού του σύγχρονου Φειδία, που και σ’ εμένα όπως και στη μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων αυτής της μαγικής χώρας, παρέμενε σχετικά άγνωστος.

Ο Χρήστος Σαμουηλίδης, έχοντας κάνει εξαντλητική έρευνα γύρω από τη ζωή του Τηνιακού δημιουργού, κατάφερε να χωρέσει μέσα σ’ ένα βιβλίο 630 σελίδων, σχεδόν κάθε πτυχή της πολυκύμαντης ζωής του μεγάλου καλλιτέχνη, αποδίδοντας με σεβασμό τόσο τις φωτεινές στιγμές της δόξας του δημιουργού, όσο και τις σκοτεινές της διανοητικής του περιπέτειας. Ακολουθώντας μια χρονολογική εξιστόρηση του βίου του Χαλεπά, ο αναγνώστης αρχικά συναντά τον μικρό Γιαννούλη στον Πύργο της Τήνου, γιος επιφανούς τεχνίτη του μαρμάρου, να παίζει με τα μαρμαρογλυφικά παιχνίδια του, ξεχωρίζοντας από την πρώτη στιγμή από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του. Μεγαλώνοντας, όχι με νανουρίσματα, αλλά με τους κοφτούς ήχους των μαντρακάδων, των σφυριών και των σκαρπέλων που πελεκούσαν το μάρμαρο, η μοίρα του έμοιαζε προδιαγεγραμμένη.

Όλα τα λεπτουργήματα που δειλά δειλά άρχισε να δημιουργεί, του φαινόταν σαν μικρά θαύματα, και προσπαθούσε να ανακαλύψει τα μυστικά της δημιουργίας τους, μαθαίνοντας την τέχνη που τα έκανε να αναπηδήσουν, ολοζώντανα, μέσα από το μηδέν, από τη νεκρή πέτρα. Ο συγγραφέας καταγράφει τα βήματα της μετέπειτα εκπαίδευσης του Γιαννούλη στο Σχολαρχείο της Ερμούπολης, όπου άρχισε να τελειοποιεί την τεχνική του στο σκιτσάρισμα πάνω στο χαρτί, και έλαβε την απόφαση να γίνει γλύπτης, μέχρι και την επιτυχή φοίτηση του στο Γυμνάσιο της Ερμούπολης, το 1866. Σκιαγραφώντας ένα παιδί που το διακατείχε μια άσβεστη φλόγα δημιουργικότητας, ο Σαμουηλίδης παραθέτει μια ζωηρή στιχομυθία μεταξύ πατέρα και γιου, ενδεικτική του πάθους του μικρού Χαλεπά. Αντιδρώντας στα σχέδια του πατέρα του, ο οποίος ήθελε να ακολουθήσει το επάγγελμα του εμπόρου, ο μικρός Γιαννούλης δηλώνει με περισσή αυτοπεποίθηση: «Εγώ σκέφτομαι μόνο τα καλλιτεχνικά μου όνειρα, πατέρα, και όχι τα λεφτά..» (σελ. 32).

Συνέχεια

Αν διάβαζαν Μπρεχτ…


Του Γ. Γ.

Στρατηγέ, το τανκς σου είναι δυνατό μηχάνημα, 
Θερίζει δάση ολόκληρα, κι εκατοντάδες άντρες αφανίζει.
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:
Χρειάζεται οδηγό.

Στρατηγέ, το βομβαρδιστικό σου είναι πολυδύναμο.
Πετάει πιο γρήγορα απ’ τον άνεμο, κι απ’ τον ελέφαντα σηκώνει
βάρος πιο πολύ.
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:
Χρειάζεται πιλότο.

Μ. Μπρεχτ

Σύμφωνα με την ειδησεογραφία, το πρόγραμμα των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών που μέχρι σήμερα λειτουργεί πιλοτικά, από τα Χριστούγεννα και μετά θα «λειτουργεί κανονικά, με διαδικασίες εξπρές».
Σε πρώτη φάση στο «ηλεκτρονικό σφυρί» αναμένεται να βγουν 5.000 ακίνητα, δίχως να είναι απαραίτητη η φυσική παρουσία κανενός σε ακροατήριο ειρηνοδικείου, όπως γινόταν μέχρι σήμερα, και, όπως φαίνεται, δίχως να μπορεί να εμποδιστεί η διαδικασία που θα διεξάγεται ηλεκτρονικά, μας λένε τα πανομοιότυπα ρεπορτάζ των ειδησεογραφικών σελίδων για να μας γνωστοποιήσουν ότι  «με λίγα «κλικ», από την καρέκλα του γραφείου του και πιθανότατα από οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη, ο πιο ισχυρός πλειοδότης θα αποκτά και ο οφειλέτης θα παρακολουθεί την περιουσία του να αλλάζει χέρια».

Αν οι τύποι που κάνουν αυτούς τους σχεδιασμούς, διάβαζαν Μπρεχ θα γνώριζαν ότι υπάρχει ένα «ελάττωμα» στα εγκληματικά τους σχέδια που αποσκοπούν να περάσει λαϊκή περιουσία στα νύχια κορακιών. Κι αυτό είναι ότι για να υλοποιηθούν οι προθέσεις τους πρέπει να συνεργήσουν κάποια πρόσωπα. Είτε αυτοί θα λέγονται συμβολαιογράφοι, εκπρόσωποι fund κ.α.

Το έχουν δεδομένο ότι θα υπάρξουν αυτά τα πουλημένα τσιράκια των πλουτοκρατών που θα συμμετάσχουν στο έγκλημα να δημιουργηθούν στρατιές αστέγων; 

Δηλαδή κάνουν τους σχεδιασμούς τους θεωρώντας ότι το λαϊκό κίνημα θα παρακολουθεί αδιάφορο να συντελείται ένα κοινωνικό έγκλημα με την συμμετοχή κάποιων «επαγγελματιών» οι οποίοι μάλιστα δεν θα μπορούν να είναι «κουκουλοφόροι», όπως τα καθάρματα που συνεργαζόταν με τα κατοχικά στρατεύματα στο παρελθόν.
Οσοι θα γίνουν ιμάντες μεταβίβασης λαϊκής περιουσίας σε ντόπιους και ξένους πλουτοκράτες θα έχουν όνομα, επίθετο και διεύθυνση επιχείρησης. 

Η πρόσφατη ιστορία μας, μας διδάσκει ότι αν και το αστικό κράτος άπλωνε ομπρέλα προστασίας σε τέτοια άτομα, το λαϊκό κίνημα είχε άλλη άποψη.

Αμφιβάλλουμε, και μάλλον βάσιμα ότι θα  βρεθούν άτομα να διαπράξουν τέτοιο ολίσθημα. Όχι προφανώς γιατί δεν θα έχουν αυτή την διάθεση, το να γίνουν δηλαδή πληρωμένα πιόνια και να συμμετέχουν σ’ αυτό το σχεδιαζόμενο κοινωνικό έγκλημα, αλλά γιατί θα σκεφτούν τις συνέπειες των πράξεων τους.


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/09/blog-post_82.html

#Εγκλήματα_δημοκρατίας …


Τι να πρωτομετρήσει κανείς. Επαναστατικά δικαστήρια, αντί για τα κανονικά που δίκαζαν με το παραδοσιακό εθιμικό δίκαιο, καταδίκασαν σε θάνατο κάπου 17.000 ανθρώπους μέσα σ’ ένα χρόνο· δεν μετράω το βασιλιά, που τέλος πάντων είχε και μια ευθύνη, αλλά ας πούμε είναι γνωστή η τραγική ιστορία της Μαρίας Αντουανέτας (βιβλίο του Τσβάιχ, ταινία της Κόπολα). Άλλοι 20 με 30.000 τουφεκισμένοι (οι άλλοι καρατομήθηκαν), και βέβαια οι δεκάδες χιλιάδες πνιγμένοι της Νάντης, οι εκτελεσμένοι δίχως δίκη χωρικοί της Βανδέας (κάπου 200.000 όλοι μαζί). Δεν πρόσθεσα τους νεκρούς από τους πολέμους που προκάλεσε (κάπου 700.000 επί Δημοκρατίας, αλλά το σωστό είναι να προσθέσουμε και τους Ναπολεόντειους – άλλοι 2.500 με 3.500.000, ίσως και πέντε εκατομμύρια).

 

Και όμως οι αριθμοί αυτοί είναι μικροί. Σύμφωνα με μια γνωστή λογική (Οι διάφορες εκδοχές των κομμουνιστικών καθεστώτων σκότωσαν πολλαπλάσιους απ’ όσους πρόλαβαν να δολοφονήσουν οι ναζί. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το τέρας του ναζισμού τσακίστηκε νωρίς, ενώ οι κομμουνιστικοί ολοκληρωτισμοί άντεξαν 60 και 70 χρόνια…), πρέπει να κάνουμε την αναγωγή στο χρονικό διάστημα, να υπολογίσουμε νεκρούς ανά έτος δηλαδή, οπότε καταλαβαίνουμε ότι η Δημοκρατία έχει πολύ μεγαλύτερο ποινικό μητρώο από ναζισμό και κομμουνισμό μαζί. Δεδομένου ότι όχι μόνο αντέχει ακόμα αλλά ότι, μάλλον, προβλέπεται να αντέξει κι άλλο στο βαθμό που είναι ακόμα ζωντανή, δεν τολμώ καν να κάνω τον υπολογισμό.

Αλλά ας αφήσουμε τους νεκρούς, ας δούμε τους θεσμούς. Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας; Εθνοσυνέλευση; παράλληλα με τον Δήμο -την Κομμούνα- του Παρισιού; και τέλος πάντων μια πόλη υποκαθιστά μια χώρα και αποφασίζει αυθαίρετα για όλο το έθνος; Εισβολές σε κυρίαρχα κράτη και διαμελισμοί εθνών;

(Και βέβαια ας μην αντιτάξει κανείς ότι η γαλλική είναι μόνο μία εκδοχή της Δημοκρατίας, ότι τις ταυτίζω αυθαίρετα. Ιδού και η αγγλική: 85.000 σκοτωμένοι αλλά και 40.000 άμαχοι, συνολικά 127.000 νεκροί εκτός μαχών (και από σφαγές, άλλο τίποτα). Βασιλοκτονίες, εκτελέσεις, θρησκευτικός φανατισμός και τελικά δικτατορία του Λόρδου Προστάτη. Και πάει λέγοντας.)

Πολύ εγκληματικό πολίτευμα αυτή η δημοκρατία, τελικά. Είναι να φρίττει κανείς.


Από:https://dytistonniptiron.wordpress.com/2017/09/04/democratie-criminelle/