Αναζητώντας τη Σαπφέτ Νοτερό…


sapfo-notara-kentriki

Γράφει ο Νίκος Σκοπλάκης

Το Περιοδικό βρήκε σε έναν «τοίχο» μια εξαιρετική ανάρτηση, για μια γνωστή -αλλά τόσο άγνωστη τελικά- αγαπημένη μας ηρωίδα. Ο «τοίχος» είναι του Νίκου Σκοπλάκη και τον ευχαριστούμε για την άδειά του να δημοσιεύσουμε την ανάρτηση αυτή. 


Στις αρχές του 1933, το «Λαϊκό Θέατρο» του σπουδαίου δάσκαλου και αγωνιστή της Αριστεράς, Βασίλη Ρώτα, επιλέγει να ανεβάσει ένα θεατρικό έργο του περίφημου Ουκρανού λογοτέχνη, Τάρας Σεβτσένκο (1814-1861)∙ έργο δύσκολο και συχνά απειλητικά χειμαρρώδες, το οποίο διαβάστηκε δεόντως από τους ναρότνικους και τους εσέρους σε όλη τη διάρκεια της προεπαναστατικής περιόδου, παρά τις σκληρές απαγορεύσεις. Επί αρκετό διάστημα, γνώρισε σκηνική επιτυχία στη νεογέννητη ΕΣΣΔ και χάρη στο «Λαϊκό Θέατρο» παρουσιάστηκε στα ελληνικά, κατ’ αρχήν στο θερινό θέατρο του Παγκρατίου κι έπειτα στο θέατρο «Κεντρικόν» με τον τίτλο «Το δικαίωμα της πρώτης νύχτας».

Το κοινό του πολιτικοποιημένο, αριστερό, φοιτητικό και προλεταριακό∙ παρακολουθεί συμπάσχοντας με τα βάσανα των μουζίκων κι αγανακτώντας με την τυραννία των γαιοκτημόνων. Ιδίως εκείνο το τμήμα του, το οποίο, σε μια εποχή οξύτατης καπιταλιστικής κρίσης, έχει αφήσει γονείς κι αδέρφια στην ύπαιθρο του μεγαλοκτηματία και του φορατζή, φτύνοντας αίμα με άλλα αφεντικά στο εργοστάσιο, το γραφείο και το μικρομάγαζο της πόλης, για να επιβιώσει και να συνεισφέρει στην επιβίωση των αγαπημένων του. Λέγεται πως η συμπάθεια, η οργή κι ο θρήνος των θεατών ακολουθούσε πιο έντονα τις περιπέτειες της κόρης, τη στυγνή εκμετάλλευση, τη διπλή της ατίμωση στο ξέσπασμα ενός φοβερού μυστικού, αλλά και τη γενναία στάση της.

Τον ρόλο της κόρης κρατούσε μια νέα, τότε, ηθοποιός: Δεν είχε ακόμα κλεισμένα τα 26 της χρόνια και είχε ήδη σπουδάσει οικονομικά, θέατρο και χορό. Αέρινη, επιβλητική κι αεικίνητη, έφευγε μετά το τέλος της παράστασης για τα καφενεία των Εξαρχείων ή για τη μικρή κάμαρα στο πίσω μέρος μιας αυλής ή στο υπόγειο κάποιας πολυκατοικίας. Φεμινίστρια, ταλαντούχα, θαυμαστή από τα πρώτα της βήματα, δεν λύγισε από το αβάσταχτο και δηλητηριώδες φορτίο της απαστράπτουσας υποθήκης, επιστρατεύοντας όλες τις δυνάμεις αντίστασης με μεγάλο θάρρος και με μεγάλο, μάλλον, κόστος, σαν την ηρωίδα που πρωτόπαιξε εκείνο το μακρινό 1933.

Φλόγα και νεροσυρμή, πάλευε ν’ αντέχει το μίσος και την καταφρόνια που συχνά στρέφονται εναντίον μιας φύσης άγρυπνης, κριτικής και ιδιόρρυθμης. Κάποια μεταθανάτια στιγμή, καθιερώθηκε ως μια άλλη από αυτή που διένυσε οδυνηρά αλλά πολύτροπα έναν περίπλοκο και μυστικό χρόνο. Τόσο πολύ ώστε ελάχιστοι ξέρουν αυτή τη νέα, στην οποία κάποιος εικαστικός αφιέρωσε σ’ ένα από τα περιοδικά της εποχής ένα πορτρέτο, με αφορμή το θεατρικό του Σεβτσένκο. Κυρίες και κύριοι, η δεσποινίς Σαπφώ Νοταρά.

σαπφω


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%B7%CF%84%CF%8E%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7-%CF%83%CE%B1%CF%80%CF%86%CE%AD%CF%84-%CE%BD%CE%BF%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%8C/#.Wah-RN9NxWc

Η Μελέτη του Ζητήματος της Πολιτικής Εξουσίας…


Νίκος Κατσιαούνης
Για το βιβλίο του Φραντς Νόιμαν «Εισαγωγή στη μελέτη της πολιτικής εξουσίας».

Ο Φραντς Νόιμαν είναι μια εξαιρετικά σημαίνουσα μορφή πολιτικού επιστήμονα και αριστερού στρατευμένου διανοητή. Γεννημένος το 1900, την περίοδο της Βαϊμαρικής Δημοκρατίας στη Γερμανία εντάχθηκε στο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (SPD) παρέχοντας την υποστήριξή του ως νομικός σύμβουλος. Με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία έφυγε για την Αγγλία. Εκεί θα συνεχίσει τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα με τον κοινωνιολόγο Καρλ Μανχάιμ και τον Χάρολντ Λάσκι, επεκτείνοντας τις ερευνητικές του δραστηριότητές στο πώς το δίκαιο μεταλλάσσεται σε σχέση με την ιστορική πραγματικότητα.

Το 1937 πηγαίνει στη Νέα Υόρκη όπου και θα συνδεθεί με τη Σχολή της Φρανκφούρτης. Εκεί θα εκπονήσει μια σειρά αναλύσεων οι οποίες σταδιακά θα τον οδηγήσουν στη συγγραφή του magnus opus του, το Βεεμώθ. Σε αυτό ο Νόιμαν υποστηρίζει ότι ο ναζισμός έχει να κάνει με την κατάληψη του κράτους από ιδιωτικά συμφέροντα – μια θέση που θα τον οδηγήσει σε σύγκρουση με τη Σχολή της Φρανκφούρτης. Πεθαίνει το 1954 σε αυτοκινητικό δυστύχημα.

Franz Neumann, Εισαγωγή στη μελέτη της πολιτικής εξουσίας, μτφρ.-επίμετρο Γιώργος Μερτίκας, Κουκκίδα, Αθήνα 2016, σελ. 116.

Το βιβλίο Εισαγωγή στη μελέτη της πολιτικής εξουσίας(κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κουκκίδα σε μια εξαιρετική μετάφραση και ένα κατατοπιστικό επίμετρο του Γιώργου Μερτίκα) αποτελεί έναν τόμο στον οποίο ο Νόιμαν εκπονεί τρεις μικρές αλλά περιεκτικές μελέτες γύρω από το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας, της δικτατορίας και της θεωρίας περί του ομοσπονδιακού κράτους.

Όπως αναφέρεται και στα Επιλεγόμενα του βιβλίου, «ένα χαρακτηριστικό της μεθόδου του Νόιμαν είναι να ανακαλύπτει τις παρεκκλίσεις από τον γενικό κανόνα», ενώ παράλληλα αρνείται την ευκολία των συμπερασμάτων που παράγει η ιδεολογική στράτευση και προσπαθεί να συνδυάσει τους θεωρητικούς τύπους με την εμπειρική έρευνα της κοινωνιολογίας.

Συνέχεια

«Η Παραγουάη δε χρειάζεται Μουντιάλ αλλά σχολεία, νοσοκομεία, υποδομές…»


Ο θρυλικός Τσιλαβέρτ

Όταν έπαιζε τα κατάφερνε εξίσου καλά ως πορτιέρο, αλλά και ως επιθετικός. Ο λόγος για τον Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ ο οποίος πήρε θέση σχετικά με το Μουντιάλ του 2030 και την πρόθεση της Παραγουάης να ακολουθήσει την διπλή εκπροσώπηση Αργεντινής-Ουρουγουάης.

«Ντομίνγκες, η Παραγουάη δεν χρειάζεται Παγκόσμιο Κύπελλο, χρειάζεται νοσοκομεία, σχολεία, υποδομές, μην ξεγελάτε πια ανθρώπους», αναφώνησε όταν έμαθε την απόφαση του προέδρου της χώρας του να προσχωρήσει στην υποψηφιότητα του Παγκόσμιου Κυπέλλου.

«Πες τα στον Κάρτες, όχι στον Ντομίνγκες», σχολίασε κάποιος οπαδός για να λάβει την απάντηση από τον θρυλικό Τσιλαβέρτ: «Είναι οι άνθρωποι της Παραγουάης που θα πληρώσουν τα χρέη, ακριβώς ό,τι συνέβη στη Βραζιλία! Παντού διαφθορά. Δεν μπορούμε να κάνουμε μια γέφυρα για πεζούς και θέλουμε να διοργανώσουμε παγκόσμιο πρωτάθλημα». Επιβεβαιώνοντας έτι μια φορά ότι αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση ποδοσφαιριστή κι ανθρώπου!

sdna


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/i-paragouai-de-chriazete-mountial-alla-scholia-nosokomia-ypodomes/

Γιάννης Γιαννακούλιας – Οικολογισμός και κοινωνική οικολογία του Murray Bookchin…


Οικολογισμός

Από την περίοδο της βιομηχανικής επανάστασης, η ανάγκη αποκοπής ή φυγής του ανθρώπου από τη φρενίτιδα του καταναλωτισμού και του αστικού τρόπου ζωής εκφράστηκε ποικιλοτρόπως από τους συγγραφείς και τους καλλιτέχνες της εποχής και μία νέα τάση, του Ρομαντισμού, αναδείχτηκε, στην οποία η φύση κατείχε πρωταγωνιστικό ρόλο είτε ως πηγή δύναμης που προκαλούσε δέος, τρόμο και έναν απόκρυφο μυστικισμό είτε ως οδηγός για την επιστροφή στην παράδοση και στις ρίζες, την επιστροφή στην αμόλυντη αγροτική ζωή. Τα παραπάνω στοιχεία συνδέθηκαν με τα εθνικιστικά κινήματα του 19ου αιώνα την περίοδο της δημιουργίας των εθνικών κρατών στην Ευρώπη και κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα αποτέλεσαν μέρος του πολιτικού προγράμματος του πρώτου κινήματος με πολιτικό προσανατολισμό και οικολογικές ευαισθησίες, του ναζιστικού κόμματος του Χίτλερ. Ο Χίτλερ όπως και ο Χίμλερ, χορτοφάγοι και φιλόζωοι, επηρεασμένοι από τον μυστικισμό της φύσης και τις ανατολικές φιλοσοφίες, μίλησαν για την επανοικειοποίηση του φυσικού περιβάλλοντος, την εξαφάνιση των ειδών από την περιβαλλοντική καταστροφή και κατέκριναν, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια του ναζιστικού κόμματος, τον καπιταλισμό, την υπερκατανάλωση και τον οικονομικό ωφελιμισμό. Λίγο αργότερα ο φιλόσοφος ναζιστής Heidegger κατέκρινε την τεχνολογία της εποχής ως αντιοικολογική και το 1935 το ναζιστικό κόμμα, αφού κατέκτησε την εξουσία, θέσπισε τον πρώτο οικολογικό νόμο στην Ευρώπη με μέτρα πρόληψης και ποινές για τους παραβάτες1.

Η απαρχή του οικολογισμού ως ενιαίας πολιτικής ιδεολογίας ανάγεται στα τέλη του 20ου αιώνα. Η ανάγκη για την πολιτική αντιμετώπιση της ολοένα και αυξανόμενης περιβαλλοντικής κρίσης στον πλανήτη, κρίση που ευνοήθηκε από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές (με φιλελεύθερο ή σοσιαλιστικό προσωπείο) της άκρατης βιομηχανοποίησης και αστικοποίησης, οδήγησε στην οργάνωση του οικολογικού κινήματος και στην ανάδειξη αντιλήψεων σχετικών με την προστασία του περιβάλλοντος και εφάμιλλων αυτών, όπως η προστασία των ζώων από τη βιομηχανική εκμετάλλευση (πειράματα για ιατρικούς σκοπούς, τροφές κλπ.), οι οποίες ως επί τω πλείστον είναι εχθρικά διακείμενες στις ήδη υπάρχουσες και εφαρμοζόμενες. Στην πραγματικότητα, ο οικολογισμός αντιπροσωπεύει ένα Παράδειγμα, μία συνολική θεώρηση των πραγμάτων η οποία στη βάση της απορρίπτει την πολιτική Δυτική σκέψη που κυριαρχεί αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Έτσι, εκτός από τα επιχειρήματα που αφορούν στο περιβάλλον ο οικολογισμός έχει προτάξει ριζοσπαστικές ιδέες που αφορούν τον εξοπλιστικό ανταγωνισμό των κρατών, τον ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία, την καταπολέμηση του φασισμού, την εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων2.

Συνέχεια