Σώματα ασφαλείας Ή Έρως Πλατωνικός…


erosplato

Ο Πλάτων είχε ψυχολογία ιδιοκτήτη σκλάβων. Οι ιδιοκτήτες σκλάβων είχαν ανάγκη από συγγραφείς, όμως τους μετέτρεπαν σε σκλάβους (πολλοί συγγραφείς είχαν πουληθεί στη σκλαβιά, στην ιστορία υπάρχουν πολλά παραδείγματα), ή τους κυνηγούσαν όταν οι συγγραφείς δεν υπηρετούσαν καλά το σύστημα της δουλείας.

Μετά τον Πλάτων ανέλαβαν οι χριστιανοί αυτή την υπηρεσία.

Ο απόστολος Παύλος διατυμπάνιζε πως η ανθρώπινη φύση φέρει ανεξάλειπτα μέσα της το στίγμα της έκπτωσης και του κακού, διαμορφώνοντας μια γραμμική αφήγηση κατά το ιουδαϊκό πρότυπο, οδηγώντας σ’ έναν έσχατο σκοπό εκτός ιστορίας. Τη λύτρωση.

Μια λύτρωση που επεδίωξε με τις απαγορεύσεις το καχύποπτο μάτι του χριστιανού ηθικολόγου που διέβλεπε πάντα μέσα στα αθώα σκιρτήματα της ανθρώπινης ψυχής, το στίγμα των άγριων παθών και τη ζοφερή κληρονομιά του προπατορικού αμαρτήματος.

Ο Αυγουστίνος προχώρησε ακόμα πιο πέρα αναγνωρίζοντας πως ο άνθρωπος είναι πρωτίστως Επιθυμία, η οποία εμφανίζεται με τρεις αποτρόπαιες όψεις.

Αισθησιακός πόθος, δίψα για γνώση, βούληση κυριαρχίας.

Την αγία φροϋδική τριάδα που επηρέασε συθέμελα την δυτική σκέψη καρφώνοντας το ανθρώπινο σώμα πάνω στον καμβά μιας απαισιόδοξης ανθρωπολογίας.

Στόμα, τουτέστιν δίψα για γνώση, άρα μετουσίωση της στοματικής απληστίας. Κωλοτρυπίδα, δηλαδή βούληση κυριαρχίας συνδεόμενη άμεσα με τον πρωκτικό χαρακτήρα, δηλαδή με τον κωλοπαιδισμό. Πούτσος, δηλαδή πόθος.

Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα.


Aπό:https://dromos.wordpress.com/2017/08/26/%CF%83%CF%8E%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%AE-%CE%AD%CF%81%CF%89%CF%82-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82/

 

Ο Δημήτρης Γληνός για την «αγραμματοσύνη» της νεολαίας…


Ένα άρθρο γραμμένο το 1928, τραγικά επίκαιρο το 2017

Όπως ορίζει το έθιμο, έτσι και φέτος, μετά την ανακοίνωση των βάσεων για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, άρχισε η συζήτηση για την κατάσταση του εκπαιδευτικού συστήματος, τις επιδόσεις και το μορφωτικό επίπεδο των μαθητών.
Δεν θα μπούμε στη συζήτηση αυτή, όχι γιατί δεν έχει ενδιαφέρον, αλλά γιατί ο τρόπος που γίνεται την καθιστά προσχηματική.
Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, και εννοούμε τουλάχιστον την τελευταία δεκαπενταετία, στη συζήτηση αυτή, επανέρχεται το θέμα της «αγραμματοσύνης» της νέας γενιάς. Στην περίπτωση αυτή, η κουβέντα διανθίζεται με εκτιμήσεις και σχόλια για την «έλλειψη αξιών», την αδιαφορία, την πνευματική οκνηρία, που χαρακτηρίζουν τη νεολαία.
Το 1928, με αφορμή την ανακοίνωση της βαθμολογίας των υποψηφίων για τα πανεπιστήμια, και το δημόσιο διάλογο που ακολούθησε, ο Δημήτρης Γληνός έγραψε στο περιοδικό «Νέος Δρόμος», του Εκπαιδευτικού Ομίλου, ένα άρθρο σε τέσσερεις συνέχειες, με τίτλο «Το κύμα της αγραματοσύνης».
Παραθέτουμε ένα εκτενές απόσπασμα του άρθρου, όχι μόνο γιατί μέσα απ΄ αυτό αναδεικνύεται η ανεκτίμητη προσφορά του μεγάλου κομμουνιστή δάσκαλου, αλλά και εξαιτίας της τραγικής επικαιρότητας, που διατηρεί σήμερα, 89 χρόνια μετά τη δημοσίευση του.
Στην αναδημοσίευση, διατηρήσαμε την ορθογραφία και τον τονισμό του συγγραφέα, δείγμα κι αυτό της εποχής όπου το «Γλωσσικό» ήταν πεδίο σφοδρής κοινωνικής και πολιτικής αντιπαράθεσης.

Εγραφε, λοιπόν ο Δημήτρης Γληνός:

«Η ελληνική κοινωνία υποκρίνεται τον κατάπληχτο. Εφημεριδογράφοι, αποθηκάριοι της σοφίας στο Πανεπιστήμιο, Πρυτάνεις, «γονείς» και πολίτες, «που πονούν τον τόπο», βγήκαν στις εφημερίδες και σκίζουν τάχα τα ρούχα τους, γιατί πλάκωσε «κύμα αγραματωσύνης». Και αναζητούν τα αίτια και τη θεραπεία. Μα αν είναι κάτι θλιβερό, θλιβερότερο και από την αγραματωσύνη είναι ο τρόπος, που αντικρίζεται το πρόβλημα. Αληθινή παράκρουση. Καμιά αντικειμενικότητα. Ο καθένας, όπου μισεί, εκεί και λαλεί και καταλαλεί. Φταίει ο Βενιζέλος, φταίει το Πανεπιστήμιο, φταίνε οι καθηγητές της Μέσης Παιδείας, φταίνε οι δημοδιδάσκαλοι, φταίνε οι ελληνοδιδάσκαλοι, φταίει ο πόλεμος, φταίνε τα θρανία, φταίνε οι μιστοί, φταίει το Κράτος, μα προ πάντων φταίνε οι μαλιαροί, οι κομουνιστές, οι άθεοι. Ποιοι άλλοι; Αν δεν ήταν… η κ. Ρόζα Ιμβριώτη δε θα είχαμε αφτό το απαίσιο κατάντημα. Και κανένας δεν αντικρίζει νηφάλια την κατάσταση. Κανένας δεν αναλύει το φαινόμενο, που είναι τόσο πολυσύνθετο, τόσο βαθιά ριζωμένο στον οργανισμό μας, με αληθινή στοργή, με αληθινό πόνο για το λαό, που γι’ αφτόν ουσιαστικά πρόκειται Συνέχεια

Μεταλλάσοντας τη πληροφορία σε διασκέδαση…


Από τον Γιώργο Πάσχο

Διαβαίνοντας τον εικοστό πρώτο αιώνα, τον αιώνα που στιγματίζει η μεταμοντέρνα κοινωνία της πληροφορίας, οι άνθρωποι τείνουν να αναδειχθούν σε θηρευτές της ίδιας της πληροφορίας. Η ψηφιοποίηση και η ταχεία διάχυση της, την έκαναν προσιτή σε ευρείες μάζες του πληθυσμού και πλέον αποτελεί το σημαντικότερο συστατικό του νέου μέσου κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης, ενώ στα χέρια των ΜΜΕ τείνει να συνυφασθεί  με την διασκέδαση και την ακόρεστη κατανάλωση

«Αν υπάρξει ένα ζοφερό μέλλον για τον κόσμο δεν θα είναι τύπου Οργουελ αλλά μάλλον τύπου Χάξλεϊ, μια κοινωνία ευμάρειας και βλακώδους ζωής». Αυτή η φράση από το βιβλίο του NPostmanAmusing ourselves to death’ περιέχει αυτούσιο το νόημα της μετάλλαξης της πληροφορίας σε διασκέδαση. Πλέον οι άνθρωποι δεν ζουν σε μια κοινωνία που ζητά την αναβάθμιση και την πρόοδο, αλλά την εύκολη διασκέδαση. Την διασκέδαση που θα τους προσδώσει πρόσκαιρη ικανοποίηση οδηγώντας τους  με μαθηματική ακρίβεια στην λήθη. Για αυτό τον λόγο τα τελευταία χρόνια ευδοκιμεί τόσο στον έντυπο τύπο όσο και  στην τηλεόραση η ιδέα του infotainment, δηλαδή η εξελιγμένη εμπορευματοποίηση των media που υπονομεύει την ειδησεογραφία και την ορθή ενημέρωση με απώτερο σκοπό το κέρδος.

Πιο απλά, η ενημεροδιασκέδαση  είναι μια διαδικασία κατά την οποία κυρίως η τηλεόραση, λόγω της τεράστιας απήχησης που έχει στο κοινό, και τα υπόλοιπα μέσα δευτερευόντως, μετατρέπονται από φορείς που  επικοινωνούν  σοβαρά ζητήματα της δημόσιας σφαίρας, σε μορφές φθηνής ψυχαγωγίας που τυγχάνει να συμπεριλαμβάνουν και κάποια χρήσιμα στοιχεία για τον δημόσιο βίο. Όπως πολύ εύστοχα τονίζουν οι εκπρόσωποι της Σχολής της Φρανκφούρτης στα πλαίσια μιας νεομαρξιστικής κριτικής των καπιταλιστικών κοινωνιών, η τάση αυτή, άμεσα συνδεόμενη με την μαζική κουλτούρα, επινοήθηκε για να κυριεύσει  τον ελεύθερο χρόνο του σκληρά εργαζόμενου ανθρώπου.

Συνέχεια

Όπου λαλούν γερμανοί κοκόροι…


Γκάμπριελ & Σουλτς στους ηγέτες: Ξεχάστε τα εθνικά σας συμφέροντα, να μην διασπαστεί η Ευρωζώνη

Μπορεί ο επικεφαλής των γερμανών σοσιαλδημοκρατών να κάνει σκληρές δηλώσεις κατά του τουρκικού καθεστώτος, και το ανάποδο. Μπορεί οι έλληνες πατριώτες να γλυκαίνονται απ’ την γερμανική αυστηρότητα, αν και πρέπει να την κουμπώσουν με τον εθνικό τους αντιγερμανισμό. Όμως δεν είναι τα λόγια που κρίνουν τις κρατικές πολιτικές. Είναι η καπιταλιστική πολιτική γεωγραφία. Εκεί το πράγμα είναι καθαρό: μπορεί το Βερολίνο να μην ανέχεται την αύξηση της γεωπολιτικής αξίας της Άγκυρας (μέσα απ’ την συμμαχία της με την Μόσχα, την Τεχεράνη και, σιωπηλά, με την Δαμασκό) αλλά, σε πρώτη και τελευταία ανάλυση, μ’ αυτήν την Άγκυρα έχει αξία να κρατήσει συμμαχία. Δεν υπάρχει άλλη. Μάλιστα, για τα μεσομακροπρόθεσμα συμφέροντα του Βερολίνου: δεν θα έπρεπε να υπάρχει άλλου είδους Άγκυρα, πιο μπόσικη! Το μάθημα του Κιέβου δεν ήταν αρκετό; (Ήταν και παραήταν!)

Έχετε ακούσει για καυγάδες ανάμεσα στο Βερολίνο και στο Κάιρο; Όχι. Ακόμα θυμάται η γερμανική πολιτική σκηνή ότι ο χουντοκαραβανάς Σίσι είχε απαγορεύσει την επίσκεψη του γερμανού υπ.εξ. στο Κάιρο – επειδή το Βερολίνο δεν είχε σφίξει τα ματωμένα χέρια της χούντας. Αν δεν υπάρχουν, λοιπόν, καυγάδες είναι επειδή απλά, πολύ απλά, δεν υπάρχουν στρατηγικές προσδοκίες για το Κάιρο απ’ το Βερολίνο. Μπίζνες; Ναι, αν είναι εφικτό. Κι ως εκεί. Σε τελευταία ανάλυση η χούντα του Καΐρου κουβεντιάζει (και στηρίζεται) απ΄το Παρίσι και την Ουάσιγκτον. Υπόγεια και απ’ το Λονδίνο.

Με την Άγκυρα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Δεν ήταν ποτέ στην «σφαίρα επιρροής» του Παρισιού ή του Λονδίνου και πια δεν είναι ούτε σ’ εκείνη της Ουάσιγκτον (η ιστορία με τον Γκιουλέν είναι σημαντικός δείκτης). Απ’ την άλλη μεριά οι δεσμοί γερμανικού και τουρκικού κεφάλαιου είναι παλιοί και δοκιμασμένοι.

Είναι ενδεχόμενο ότι το Βερολίνο θα προτιμούσε μια Άγκυρα που παρακαλάει· ποιος στραβός δεν θέλει το φως του; Αν αυτό είναι αλήθεια, κάνει λάθος. Ποτέ δεν υπήρξε τέτοια εθνική τουρκική λογική, ήδη απ’ την εποχή που ο Κεμάλ ήταν ακόμα επαναστάτης. Ο Κεμάλ στράφηκε τότε στους μπολσεβίκους για υποστήριξη, και ανέβασε κατακόρυφα την τιμή του στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Τηρουμένων των αναλογιών η στροφή του τουρκικού κράτους / κεφάλαιου προς τα ανατολικά κάνει το ίδιο, με άλλο τρόπο. Αρέσει – δεν αρέσει.

Οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες κάνουν προεκλογική εκστρατεία. Όπως και οι χριστιανοδημοκράτες. Μετά τον Σεπτέμβρη πάλι στη γερμανία θα βρίσκονται. Κι αφού η αίγυπτος είναι εκτός λογαριασμού (όπως και η λιβύη), αφού το ριάντ και οι υπόλοιπες χούντες της αραβικής χερσονήσου είναι στην «σφαίρα επιρροής» του Λονδίνου, της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ, πάλι η Άγκυρα θα είναι η εν δυνάμει προσιτή «περιφερειακή δύναμη» για το Βερολίνο.

Τα υπόλοιπα; Φτηνές φανφάρες κι απ’ τις δυο μεριές…


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/opou-laloun-germani-kokori/

LINUX STORIES: ΤΟ LINUX, ΤΑ WINDOWS ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΗ…


Σε συνέχεια των προσωπικών Linuxο-ιστοριών, μια ακόμα προσωπική διαδρομή μετάβασης από τον Σταμάτη:

Zero Stam

Το είχα ετοιμάσει το 2015. Για διάφορους, προσωπικούς κυρίως λόγους,δεν το έστειλα. Τώρα που είμαι πιο “χαλαρός” και με την ευκαιρία της συζήτησης για το Unity το θυμήθηκα.

Να είστε καλά και να είστε πάντα “εκεί”.

Το Linux, τα Windows και η Κρίση.

Κάποτε είχαμε μια μικρή εταιρεία που κουτσά – στραβά έδινε δουλειά σε δέκα – έντεκα ανθρώπους. Υπήρχαν, λοιπόν, έντεκα θέσεις εργασίας με ένα pc στημένο μπροστά τους, φυσικά με Windows (ξεκινώντας από τα Win95).

Επειδή έπρεπε σε μια εταιρεία όλα να είναι απόλυτα σύννομα, έπρεπε και όλο το S/W να είναι αγορασμένο με τιμολόγια, γιατί σε τυχαίο έλεγχο από την Εφορία ή την BSA, κάθε μη τιμολογημένο πρόγραμμα (ακόμα και ανάγνωσης pdf αρχείων) επέφερε απίστευτα πρόστιμα: π.χ. 2000 ευρώ σε τιμές του 2008.

Αυτό σήμαινε ότι, η κάθε θέση εργασίας, μας κόστιζε σε S/W (με όλα τα απαραίτητα προγράμματα αγορασμένα) το λιγότερο 1500 ευρώ, και έως 3000 ευρώ για το στήσιμό της, και 300 με 450 ευρώ για τις ετήσιες ανανεώσεις Αδειών Χρήσης. Και αυτό όταν οι άνθρωποι που κάθονταν μπροστά στα pc, το 2008, έπαιρναν στο χέρι 600 ευρώ τον μήνα και έκαναν ήδη θορυβώδεις συγκεντρώσεις στο κέντρο χαρακτηρίζοντας τον εαυτό τους “γενιά των 700”.

Αυτό, σε συνδυασμό με την αστάθεια και το ευπρόσβλητο των Windows, τις παταγώδεις αποτυχίες αναβαθμίσεών τους (όπως με τα “θρυλικά” Windows 2000) και την φρενήρη αναβάθμιση του H/W που απαιτούσαν τα ίδια και οι εμπορικές εφαρμογές που έτρεχαν επάνω τους, έκαναν ασύμφορη την ίδια την δουλειά.

Όλο αυτό ήταν ένας παραλογισμός. Ήταν σαν να έπρεπε να πληρώνουμε “προστασία” στην Microsoft, τρία με πέντε μηνιάτικα ανθρώπων για να μας επιτρέπει να έχουμε πρόσβαση στα αρχεία μας και να κάνουμε την δουλειά μας. Ήταν επίσης σαν να χρηματοδοτούσαμε με το ζόρι, τα διάφορα Software Houses για να μπορέσουν, στην επόμενη αναβάθμισή τους, να μας αποκλείσουν από το ίδιο μας το αρχείο, αφού η κάθε νέα τους έκδοση αρνιότανε πεισματικά να διαβάσει τα projects της προηγούμενης, “εκτός κι αν μας δώσετε κάτι τις να σας στείλουμε τον πρέποντα convectora”.

Κάναμε λοιπόν τότε την εξής τρομερή “σκέψη”: Σκεφτήκαμε ότι θα ήταν προτιμότερο, η δουλειά, να πληρώνει τους ανθρώπους που δουλεύουν, και όχι τα μηχανήματα και την κάθε Microsoft.

Αποφασίσαμε λοιπόν να απαγκιστρωθούμε όσο γίνεται από το εμπορικό λογισμικό και να δοκιμάσουμε σιγά-σιγά το Ελεύθερο Λογισμικό. Εξάλλου, σαν “παλιοσειρές” γνωρίζαμε τα “τερματικά” του Unix και του Dos και είχαμε τρυπήσει χιλιόμετρα καρτέλες παλιότερα.

Συνέχεια