Ανιστόρητα πράγματα…


 του Στέλιου Μερμίγκη

Με αφορμή τις δηλώσεις της κ. Γιαννάκου πρώην υπουργού παιδείας, ενός στελέχους της ΝΔ που δεν έχει σχέση με τον ακροδεξιό συρφετό που έχει εμφιλοχωρήσει τα τελευταία χρόνια στο αστικό αυτό κόμμα και όμως γράφει ανερυθρίαστα και με τρομερή ευκολία ανιστόρητα πράγματα περί ταύτισης του ναζισμού και φασισμού με τον κομμουνισμό, δράττομαι της ευκαιρίας να βάλω ένα κουίζ.

Bρείτε, αν μπορείτε, διαφορές στις διαπιστώσεις και τα επιχειρήματα μεταξύ των σύγχρονων φιλελέδων και του Φον Κανάρη, από το παρακάτω απόσπασμα της ταινίας του Περάκη “ΛΟΥΦΑ και ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ”.

https://www.youtube.com/watch?v=b5E9YzOr1ZY

 

Αυτή λοιπόν είναι η δεξιά του τόπου μας.

 

Οι νικητές του εμφυλίου που έφτιαξαν τα σύγχρονα κολαστήρια -βλέπε Μακρόνησος- καταστρέφοντας χιλιάδες ζωές ανθρώπων, επειδή ήταν από την άλλη πλευρά.

Αυτοί που έστειλαν εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες στις φάμπρικες της Γερμανίας για να συμβάλουν στο γερμανικό οικονομικό θαύμα, το κάνουν με τα μνημόνια και σήμερα, στέλνοντας τον ανθό της ελληνικής νεολαίας σε χώρες του εξωτερικού, αφυδατώνοντας τη χώρα από την πιο σημαντική πηγή πλούτου που διαθέτει, το επιστημονικό της δυναμικό.

Αυτοί που ταΐσανε με ζεστό κρατικό χρήμα από τα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζόμενων την παρασιτική αστική τάξη δίνοντας διάφορα θαλασσοδάνεια,  το κάνουν και σήμερα,  με την απίστευτη μεταφορά πόρων μέσω ΕΣΠΑ και ΣΔΙΤ στους εθνικούς εργολάβους και πρώην και νυν εθνικούς προμηθευτές και κατόχους φυσικά μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Αυτοί που έφτιαξαν ένα δημόσιο σχολείο που οι θεολόγοι ήταν πιο απαραίτητοι από άλλες ειδικότητες, ενώ οι μαθητικές παρελάσεις και το ποιος θα κρατά τη σημαία, αποτελούν ακόμα και σήμερα το μόνο σημείο μιας άγονης αντιπαράθεσης όλων εκείνων που έχουν συμφωνήσει σε όλες τις βασικές επιλογές της παιδείας από τα προαπαιτούμενα των συμφωνιών με τους δανειστές, καθώς και από τις παλαιότερες ντιρεκτίβες της Ε.Ε.

Είναι αυτοί που έφτιαξαν ένα δημόσιο κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους, εχθρικό προς τις κοινωνικές και λαϊκές ανάγκες, άντρο ρουσφετιών των πολιτευτών του κάθε κόμματος εξουσίας, που χωρίς πιστοποιητικό κοινωνικών και πολιτικών φρονημάτων και αργότερα κομματικών δεν μπορούσες να διοριστείς.

Είναι αυτοί που μπόλιασαν στην κοινωνική ζωή του τόπου την δράση των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων δηλητηριάζοντας τόσους νέους και νέες με μισαλλόδοξα, ενοχικά και φοβικά αισθήματα θυμίζοντας κοινωνίες μορμόνων ή φανατικών ισλαμιστών.

Γιατί άραγε έρχονται όλοι αυτοί σήμερα, να στήσουν ξανά ένα σκηνικό μεταεμφυλιακής Ελλάδας; Τι ακριβώς φοβούνται;

Ένα κομμουνισμό που έχει χρεωθεί μια ολόκληρη κατάρρευση εδώ και 25 χρόνια ενός συστήματος καταπιεστικού αλλά και εκμεταλλευτικού;

Μια κυβέρνηση που στο όνομα της αριστεράς κάνει όλη τη βρώμικη δουλειά του συστήματος χωρίς να ανοίγει ρουθούνι – αμαυρώνοντας όμως με ανεξίτηλο χρώμα το όνομα και τις αρχές της;

Ή μήπως το γαλαξία των οργανώσεων της εκτός των τειχών επίσημης αριστεράς με ριζοσπαστικά και αντικαπιταλιστικά ομολογουμένως χαρακτηριστικά που ακόμη και στα χρόνια της κρίσης δεν έχουν καταφέρει να εκμεταλλευτούν το ιστορικό παράθυρο που έχει ανοίξει;

Το κεφαλαιοκρατικό σύστημα έχει πλήρη γνώση το πόσο εύθραυστο είναι. Για πρώτη φορά δεν μπορεί να δώσει καμιά προοπτική και να υποσχεθεί καλύτερες μέρες. Τουναντίον υπόσχεται μόνο πόνο και δάκρυα, θυσίες και αίμα. Σε μια εποχή που οι αντικειμενικές της δυνατότητες είναι απίστευτα μεγάλες είναι αδύνατο να συνεχιστεί για πολύ αυτή η κατάσταση της αέναης και πελώριας εκμετάλλευσης φύσης και ανθρώπων προκειμένου να συνεχίζεται η όποια κερδοφορία μιας δράκας, στη κυριολεξία, Κροίσων.

Η δήλωση πριν από μερικά χρόνια του Γουόρεν Μπάφετ ενός από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον πλανήτη ότι υπάρχουν ταξικές αντιθέσεις και ευτυχώς γι’ αυτόν προς ώρας βρίσκεται με τη πλευρά των νικητών είναι αρκούντως δηλωτική της κατάστασης που διανύουμε.

Με άλλα λόγια οτιδήποτε μπορεί να προκαλέσει κοινωνικούς σεισμούς διευρύνοντας το ρήγμα που επέφερε η οικονομική κρίση στις κοινωνικές τεκτονικές πλάκες καθιστώντας τη δυνατότητα για μια διαφορετική συγκρότηση της κοινωνίας ως απολύτως εφικτή, αποτελεί κόκκινο πανί για τους κρατούντες.

Έτσι και ο κατασυκοφαντημένος από εχθρούς και «φίλους» κομμουνισμός ως απελευθερωτικό πρόταγμα μιας ριζικά διαφορετικής δομημένης κοινωνίας μιας κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιριζόμενων παραγωγών, των ελεύθερα δρώντων και σκεπτόμενων ανθρώπων αποτελεί και σήμερα μόνιμο φόβητρο και απειλή για τους πάσης φύσεως εκμεταλλευτές.

Ας φροντίσουμε λοιπόν όλοι εμείς που μιλάμε ακόμη στο όνομα του κομμουνισμού να δικαιώσουμε τους φόβους τους αποδεικνύοντας ότι μπορούμε να ζήσουμε αλλιώς και όχι σαν δούλοι μιας μισθωτής σκλαβιάς στην καλύτερη των περιπτώσεων. Αυτό φυσικά δεν μπορεί να υλοποιηθεί παρά με δυο τρόπους.

Πρώτον  αξιοποιώντας ό,τι πιο δημιουργικό έχει γίνει ειδικά τα τελευταία χρόνια σε επίπεδο κοινωνίας, όπως συνδικαλιστικών και κοινωνικών σχημάτων με τις διάφορες μορφές αλληλεγγύης, με προτάσεις επεξεργασμένες που αφορούν σε συλλογικούς χώρους, όπως αυτά των δημόσιων σχολείων και της υγείας, με τη δράση που έχει αναπτυχθεί για διάφορα περιβαλλοντικά θέματα όπως η πρόταση για μια εντελώς διαφορετική διαχείριση των απορριμμάτων, το ζήτημα της ενεργείας, το παράδειγμα της ΒΙΟΜΕ κ.α.

Δεύτερον με το παράδειγμά μας, τη δράση μας, την πολιτική, κοινωνική, ατομική, στάση ζωής μας και λιγότερο με το μπλα μπλα και τις ατελείωτες ώρες αναλύσεων.

 

ΠΗΓΗ: REDLINE


Από:https://www.kommon.gr/i/1118-anistorita-pragmata

H Γερμανία επιδεικνύει τις δημοκρατικές της αξίες με απαγόρευση του indymedia…


Η αντιπληροφόρηση παραβίαζε ποινικό κώδικα υποστήριξαν οι αρχές

i-germania-apagoreuei-ti-leitourgia-tou-indymedia.w_l

Λίγες μέρες μετά το συνέδριο-όνειδος για την εξίσωση του ναζισμού με τον κομμουνισμό, η καρδιά της ΕΕ, η Γερμανία, επιδεικνύει για άλλη μια φορά τις δημοκρατικές της αξίες, προχωρώντας στην απαγόρευση λειτουργίας της διαδικτυακής πλατφόρμας αντιπληροφόρησης«linksunten.indymedia.org», όπως ανακοίνωσε σήμερα το γερμανικό υπουργείο Εσωτερικών.

Σύμφωνα με τις γερμανικές αρχές ασφαλείας, η ιστοσελίδα θεωρείται το βασικό μέσο της ακροαριστεράς στη χώρα, ενώ ως αιτιολογία για την απόφαση αναφέρθηκε ότι η λειτουργία της διαδικτυακής πύλης παραβίαζε τον ποινικό κώδικα και στρεφόταν κατά της συνταγματικής τάξης.

Σύμφωνα με το περιοδικό «Der Spiegel», η ενέργεια του υπουργείου Εσωτερικών δεν αποκλείεται να σχετίζεται με τα βίαια επεισόδια που σημειώθηκαν στο Αμβούργο τον περασμένο Ιούλιο, κατά την διάρκεια της Συνόδου Κορυφής της G20.

Mε πληροφορίες από το Der Spiegel και το tvxs.


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83%CF%83h-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%B5/#.WaCKy05NxWc

Ο ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΑΚΙΑΣ…


του Γιώργου Τσακνιά—

[για τη στήλη: «Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο» — Ασκήσεις καθημερινότητας εν Queneau]


Εσωτερικό δημόσιας υπηρεσίας. Φως μπαίνει πλάγια από τα στόρια — τα μισά είναι σπασμένα και κρέμονται στραβά. Στον τοίχο, ένα παραπροπέρσινο ημερολόγιο. Μεγάλος χώρος με οκτώ γραφεία κοντά κοντά.Τα τέσσερα έχουν υπολογιστές και είναι άδεια, στα δύο που δεν έχουν υπολογιστές κάθονται ένας άντρας και μια γυναίκα που μιλάνε μεταξύ τους, σε ένα άλλο κάθεται υπάλληλος που πίνει καφέ και μιλάει στο τηλέφωνο και τσακώνεται με τη γυναίκα του σχετικά με το ποιος θα πάει το παιδί στα αγγλικά και μετά σε κάποιο παιδικό πάρτι. Στη θέση μπροστά στο γκισέ, βλέπουμε το προφίλ 50άρη δημοσίου υπαλλήλου. Μιλάει με κάποιον απέξω, του οποίου ακούμε πότε πότε τη φωνή μουντά, χωρίς να καταλαβαίνουμε τι ακριβώς λέει, μοιάζει να ζητάει διευκρινίσεις για κάτι και να διαμαρτύρεται απελπισμένος για αυτά που του λέει ο υπάλληλος.

Κοντινό στον υπάλληλο στο γκισέ.

ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ (μουρμουράει ενώ φυλλομετράει κάτι χαρτιά): Λοιπόν, φωτοτυπία ταυτότητας, ληξιαρχική πράξη γεννήσεως, αριθμός πρωτοκόλλου, φορολογική ενημερότητα, ασφαλιστική, βεβαίωση του εργοδότη, υπεύθυνες δηλώσεις ότι καταδικάζετε τον ολοκληρωτισμό… Τι; Ναι, δηλώσεις είπα. Τι είναι αυτό… (Παίρνει ένα χαρτί και το διαβάζει παραξενεμένος). Όχι, κύριε, όχι. Δηλώσεις σας είπα. Δύο, χωριστές. Δύο έντυπα, ναι. Ίδια, αλλά δύο. Εδώ λέει και για ναζισμό και για κομμουνισμό στην ίδια… Τι; (Ανεβάζει τον τόνο). Μη φωνάζετε, κύριε, για σας παρακαλώ, τη δουλειά μας κάνουμε… Ακούστε, μισό λεπτό, να σας εξηγήσω. (Ηρεμεί κάπως, βγάζει τα κοντινά γυαλιά και εξηγεί): Λοιπόν, εδώ εσείς έχετε σε μία δήλωση και τον ναζισμό και τον κομμουνισμό. Δεν γίνεται έτσι. Θα πρέπει να φέρετε δύο, μία για κάθε ολοκληρωτισμό. Ναι, ναι. Τι γιατί; Γιατί είναι άλλο πράμα, κύριέ μου, δεν… Τι; Ναι, ολοκληρωτισμοί είναι, αλλά είναι άλλοι ολοκληρωτισμοί… Τι; Δεν είναι δικό μας θέμα αυτό κύριε να το λύσουμε, αυτά είναι δουλειά των ιστορικών. Εμείς υπηρεσία είμαστε. Και θέλουμε δύο χωριστές. Μη φωνάζετε. Μισό λεπτό, να ρωτήσω. (Γυρνάει προς τα μέσα, προς την κλειστή πόρτα με την επιγραφή ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΗ, και φωνάζει): «Καίτηηη! Καίτη, έχω έναν κύριο εδώ που ρωτάει αν μπορεί να καταδικάσει δύο ολοκληρωτισμούς μαζί, με μία μόνο δήλωση! Έχει λέει κλείσει το χαρτοπωλείο απέναντι κι έχει μόνο ένα έντυπο και θέλει να βάλει στο ίδιο και ναζισμό και κομμουνισμό… Τι; Α, εντάξει, θα του το πω!» (Γυρνάει πάλι προς το γκισέ). Ακούσατε κύριε, δεν γίνεται, το είπε και η προϊσταμένη. Τι να σας κάνω; (Μιλάει με ανυπομονησία). Να σας πω, δεν είναι μόνο αυτό το θέμα. Θα πάρετε δύο δηλώσεις, θα συμπληρώσετε και στις δύο προσεκτικά τα στοιχεία σας —ξέρετε, ονοματεπώνυμο, ΑΔΤ, ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, ΔΟΥ, όλα…— και μετά θα καταδικάσετε στη μία τον ναζισμό και στην άλλη τον κομμουνισμό. Αλλά προσέξτε: θα πρέπει να διαλέξετε έναν ολοκληρωτισμό και να τον καταδικάσετε περισσότερο από ό,τι τον άλλον. Τι; Τι ποιον; Πού ξέρω εγώ, κύριε, όποιον θέλετε, αυτό είναι δικό σας θέμα. Εγώ υπάλληλος είμαι, εγώ θα σας διαλέξω ολοκληρωτισμό; Όποιον θέλετε. (Εκνευρίζεται). Μα είναι απλό, θα καταδικάσετε τον έναν πολύ και τον άλλον λίγο. Τι δεν καταλαβαίνετε; Στη μία δήλωση θα το γράφετε καθαρά και στην άλλη με σούξου-μούξου. Περί διαγραμμάτου, πώς το λένε. Τι γιατί; Έτσι είναι κύριε, αλλιώς δεν τα δέχεται το σύστημα, πώς να το κάνουμε; (Ο άλλος απέξω διαμαρτύρεται έντονα). Ε, τι να σας κάνω, κύριέ μου, δεν βγάζουμε εμείς τους νόμους. Το λέει και η εγκύκλιος. Να σας τη δείξω. (Ψαχουλεύει κάτι χαρτιά. Μετά το σκέφτεται. Χαμηλώνει τη φωνή και γέρνει προς το γκισέ). Ακούστε, ξέρω ότι είναι μπέρδεμα. Μη στενοχωριέστε. Κάθε μέρα τα αντιμετωπίζουμε κι εμείς, τι να κάνουμε… (Αναστενάζει. Χαμηλώνει τη φωνή). Λοιπόν, αν πάτε απέναντι στο καφενείο να συμπληρώσετε τις δηλώσεις με την ησυχία σας, θα δείτε, είναι εκεί κάνα-δυο παιδιά που μπορούν να σας βοηθήσουν. Τι παιδιά, δηλαδή, που λέει ο λόγος. Είναι κάποιας ηλικίας και ξέρουν και από ολοκληρωτισμούς. Τους παίζουν στα δάχτυλα. Κι έχουν και δηλώσεις, δεν χρειάζεται να περιμένετε μέχρι το απόγευμα να ανοίξει το χαρτοπωλείο και να ξανάρχεστε πάλι αύριο… Ναι, ναι, για να τις συμπληρώσετε σωστά. Εσείς μόνο τα στοιχεία σας, τα άλλα θα τα αναλάβουν αυτοί. Ναι μωρέ, είκοσι λεπτά δουλειά είναι, θα μας προλάβετε. Θα βάλουν όποιον ολοκληρωτισμό τους πείτε στην καθεμία, εννοείται. Αλλά θα τα γράψουν ωραία και σωστά, έτσι που να μην έχετε πρόβλημα. Τον ένα θα τονε ξετινάξουν, απόλυτη καταδίκη μιλάμε, για τον άλλο θα γράψουν κάτι αόριστα και ακατανόητα, δικολαβίστικα, που όμως περνάνε μετά στην υπηρεσία. Δεν θα έχετε πρόβλημα. Τι; Ε, δεν παίρνουν πολλά. Ένα εικοσάρικο συνολικά, και για τους δύο ολοκληρωτισμούς μαζί. Και πενήντα λεπτά για το κάθε έντυπο. Τι να κάνουν κι αυτοί, άνεργοι δικηγόροι είναι, κάπως πρέπει να βγει το μεροκάματο… Ναι, ναι, εκεί, στο καφενείο. Θα τους βρείτε, θα σας έρθουν και μόνοι τους άλλωστε. (Κουνάει το κεφάλι).  Καταδικαστάκηδες τους λέμε εμείς εδώ. Αθρώποι είναι μωρέ κι αυτοί, κλέφτες να γίνουν;

* * *


Από:https://dimartblog.com/2017/08/24/condemnist/

Κράτος Ασφάλειας: το Ισραήλ βγάζει στις αγορές το προϊόν της βιομηχανίας της κατοχής…


Το Ισραήλ κατόρθωσε να μετατρέψει σε οικοτεχνία τα 50 χρόνια παλαιστινιακής αντίστασης στην κατοχή και τώρα πουλάει την ιδέα του αστυνομικού κράτους στον κόσμο.

(Άρθρο του Jeff Halper* που δημοσιεύτηκε στην Haarez με τίτλο: Europe Must Not Buy What Israel Is Selling to Combat Terror)

Κάθε φορά που συμβαίνει μια τρομοκρατική επίθεση, όπως αυτή της προηγούμενης εβδομάδας στη Βαρκελώνη, οι Ισραηλινοί πολιτικοί και οι «ειδικοί» ασφαλείας εμφανίζονται στην τηλεόραση για να επικρίνουν την αφέλεια των Ευρωπαίων. «Αν μόνο κατανοούσαν την τρομοκρατία όπως εμείς και έπαιρναν τα προληπτικά μέτρα που εμείς λαμβάνουμε», λένε, «θα πλήττονταν από πολύ λιγότερες επιθέσεις». Πιο περιβόητες, σχετικά μ’ αυτό, ήταν οι παρατηρήσεις του Ισραηλινού υπουργού Πληροφοριών Γισραέλ Κατς, μετά την βομβιστική επίθεση στις Βρυξέλλες τον Μάρτιο του 2016, στην οποία έχασαν τη ζωή τους 34 άνθρωποι.

Αντί να εκφράσει τα συλλυπητήριά του εκ μέρους της ισραηλινής κυβέρνησης, κατηγόρησε τους Βέλγους με το υποτιμητικότερο ύφος που ήταν δυνατόν. «Αν στο Βέλγιο συνεχίσουν να τρώνε σοκολάτα, ν’ απολαμβάνουν τη ζωή και να παρελαύνουν ως σπουδαίοι φιλελεύθεροι και δημοκρατικοί, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το γεγονός ότι ορισμένοι από τους μουσουλμάνους που είναι εκεί οργανώνουν τρομοκρατικές ενέργειες», δήλωσε, «δεν θα μπορέσουν να τους καταπολεμήσουν».

Οι Βέλγοι αντέδρασαν έντονα και υποστήριξαν τη θέση των περισσότερων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων: Ενώ θα συνεχίσουμε να είμαστε σε επαγρύπνηση και να λαμβάνουμε τις απαραίτητες προφυλάξεις, δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε τις ελευθερίες μας και την πολιτική δεκτικότητά μας για να γίνουμε αντίγραφα του Ισραήλ. Κι αυτό γιατί καταλαβαίνουν ότι η κυβέρνηση του Νετανιάχου πουλάει κάτι πολύ πιο ύπουλο από απλές προφυλάξεις – ακόμη πιο ύπουλο κι από τα όπλα, τα συστήματα επιτήρησης και ασφάλειας και τα μοντέλα ελέγχου του πληθυσμού, που είναι το βούτυρο στο ψωμί των ισραηλινών εξαγωγών. Αυτό που το Ισραήλ προωθεί στους Ευρωπαίους – και τους Αμερικανούς, Καναδούς, Ινδούς, Μεξικανούς, Αυστραλούς και σε οποιονδήποτε άλλο πρόθυμο ν’ ακούσει – δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια εντελώς νέα αντίληψη περί κράτους, αυτήν του Κράτους Ασφάλειας.

Συνέχεια