Τα τίλια…


il trovatore

Στα Τίλια έχω στηθεί αμέτρητες φορές .

Αν χρειαστούν οι επόμενες γενεές ένα επιπλέον άγαλμα θα προτιμούσα ένα άγαλμα μου στα Τίλια να περιμένω ματαίως.

Μόνο ο Τζόρτζιο δεν αργεί ποτέ.

Ο Τζόρτζιο είναι ένας Ιταλός Παιδίατρος με αριστερό παρελθόν και μεγάλη αγάπη για τα παιδιά και τα ζώα.

Καθημερινά εδώ και χρόνια ανοίγει την εξώπορτα του σπιτιού του και την ξανακλειδώνει απ΄έξω.

Εν συνεχεία ξεκλειδώνει το αυτοκίνητο.

Μετά ξεκλειδώνει την πόρτα του ιατρείου.

Ακολούθως ξεκλειδώνει την πόρτα του φωριαμού και βάζει την ιατρική του μπλούζα.

Το μεσημέρι κλειδώνει και ξεκλειδώνει ανάποδα.

 Πρώτα τον φωριαμό , ύστερα την πόρτα  και συνεχίζει μέχρι το σπίτι .

Τα κλειδιά του τα έχει με αυτήν την σειρά σε μια μικρή δερματίνη θήκη για να μην μπερδεύεται.

Τελευταία τονε πονάει ο αντίχειρας και  ξεκλειδώνει με το αριστερό.

«Γεράματα Σταμάτη! Γεράματα!» λέει αναστενάζοντας.

Όλα πήγαιναν καλά ώσπου μια μέρα κάτι τον «τσίμπησε» και χωρίς να πει σε κανέναν τίποτα αμπαλάρισε τα ιατρικά του εργαλεία , ετοίμασε την βαλίτσα του, έδωσε και 6 μήνες άδεια με αποδοχές στην κατάπληκτη γραμματέα του και έφυγε.

Τον ξανάδα μετά έξη μήνες στα Τίλια.

Είχαμε το γνωστό ακριβές ραντεβού.

Είχε μείνει ο μισός.

Περπατήσαμε προς τον ΝΑΟΚ στην καθιερωμένη μας διαδρομή.

Ο Τζόρτζιο πήγε στην Κένυα με μια ανθρωπιστική οργάνωση γιατρών και εγκατέστησε το ιατρείο στο σχολείο ενός χωριού εκατό χιλιόμετρα βόρεια του Ναϊρόμπι.

Εκτός από τα παιδιά του χωριού ανέλαβε και τα γύρω χωριά.

Το κατακρεουργήσανε τα έντομα και αν δεν του δίνανε τα τοπικά γιατροσόφια θα πέθαινε από μια άγνωστης προέλευσης μόλυνση.

Κοιμότανε στο ιατρείο για περισσότερη ασφάλεια μέχρι που μια νύχτα σπάσανε την  πόρτα  ένοπλοι που δεν ήξερε αν ήταν αστυνομία , στρατός η συμμορία.

Τους έδειξε τα χαρτιά του υπό την απειλή των όπλων και τον αφήσανε.

Στα Κουρτελάτσα κοντοστάθηκε να πάρει ανάσα.

Περπατήσαμε ως τον ανεμόμυλο και μου μιλούσε ασταμάτητα για την περιπέτειά του.

Κοιμότανε σαν λαγός . Μια ώρα ύπνος και μετά ξανά στο ποδάρι. Δεν κατάφερε ούτε μια νύχτα να κοιμηθεί συνεχώς. Η Τον ξυπνούσαν για κάποιον άρρωστο  η δεν τον άφηνε να κοιμηθεί η ζέστη .

Κάναμε στροφή στον Ανεμόμυλο και επιστρέψαμε.

Ποιος να το φανταζόταν!

Ο Τζόρτζιο ένας καλομαθημένος Ιταλός παιδίατρος με αριστερό παρελθόν στα βάθη της Αφρικής!

Στην επιστροφή από το χωριό προς το Ναϊρόμπι τον λήστεψαν.

Για την ακρίβεια τον σταμάτησαν σε ένα μπλόκο και του έκαναν έρευνα.

Μετά την έρευνα λείπανε τα τελευταία λεφτά που είχε μαζί του.

Οι συνάδελφοι του στο Ναϊρόμπι χρηματοδότησαν το ταξίδι της επιστροφής του Τζόρτζιο χωρίς καν να ρωτήσουν τι και πώς.

Στο άγαλμα του Σολωμού τον ρώτησα:

«Γιατί πουλί μου τα έκανες όλα αυτά:»

Με κοίταξε ερευνητικά και μάλλον αυστηρά.

«Την αλήθεια… από ψέματα και μισόλογα έχουμε χορτάσει» του λέω.

Γύρισε το κεφάλι προς την θάλασσα και μου είπε:

Το έκανα γιατί δεν αντέχω να μένω άπραγος μπροστά στην δυστυχία… μου έχει μείνει  από το Πιτσί (Κομμουνιστικό κόμμα Ιταλίας) όταν ήμουν φοιτητής της Ιατρικής.

Το έκανα διότι βαρέθηκα κάθε μέρα τα ίδια κλειδιά , τους ίδιους κωδικούς και την ίδια διαδρομή.

Το έκανα για να μπορώ να κοιμάμαι και τα βράδια σαν άνθρωπός.

Το έκανα επίσης για να εντυπωσιάσω την κόρη μου.

Επιστρέψαμε στα Τίλια μετά από δύο ώρες δρόμο με στάσεις.

Ήταν μαζεμένος κόσμος και κοιτούσε στην ρίζα ενός δέντρου.

Πλησιάσαμε .

Ένας Γκιώνης είχε τυφλωθεί από τον προβολέα του καφενείου έπεσε και καθόταν κουρνιασμένος στην ρίζα του δέντρου.

Μια  Αθηναία τουρίστρια τσίριζε σαν να είχε δει κάποιο αλλόκοτο τέρας.

Ο Γκιώνης είχε αγριέψει από τις φωνές και τον κόσμο και απειλούσε να ξεσκίσει όποιος θα τολμούσε να τον πλησιάσει

«Έλα..» μου λέει ο Τζόρτζιο «..πάμε να τον πάρουμε είναι κρίμα να  τονε φάει κανένας γάτος.»

Έβγαλα τη φανέλα μου, σκέπασα τον Γκιώνη και το πήραμε στο πιο σκοτεινό σημείο της πλατείας.

Έβαλε ο Τζόρτζιο το κεφάλι του ανάμεσα στα πόδια μου και με σήκωσε στους ώμους του.

Αφήσαμε τον Γκίωνη πάνω στο δέντρο και γυρίσαμε.

Η Ομήγυρης είχε διαλυθεί.

Στην Ανουντσιάτα με ρωτάει:

«Τώρα αυτό γιατί το κάναμε;»

Ξέρω ότι μου την  φυλάει και ετοιμάζω τα λόγια μου .

«Το κάναμε διότι αγαπάμε τα ζώα.

Το κάναμε για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε το βράδυ.

Το κάναμε, τέλος,  για να εντυπωσιάσουμε την Αθηναία.»

Χαμογέλασε πονηρά και μου είπε:

«Υπάρχουν και άλλοι έξι λόγοι αλλά ας μην το συζητήσουμε τώρα» 


Από:http://iltrovator.blogspot.gr/

Σκοτεινά κι αόρατα …


Σχετική εικόνα

. Όταν στις 3 Φλεβάρη του 2016 βρέθηκε πεταμένο στην άκρη της οτοστράντα Καΐρου Αλεξάνδρειας το πτώμα του 28χρονου ιταλού φοιτητή Giulio Regeni, οι συγγενείς του, οι φίλοι του, και γρήγορα οι πάντες κατάλαβαν ποιοί ήταν οι δολοφόνοι του: το στρατοαστυνομικό σύμπλεγμα της χούντας του Καΐρου.

Ο αδελφός των ελλήνων Σίσι φυσικά το αρνήθηκε θυμωμένος. Η πρώτη προσπάθεια του να «ξεκαρφωθεί» ήταν θεαματική: μπάτσοι της «αντιτρομοκρατικής» του μπούκαραν σε ένα διαμέρισμα σ’ ένα απ’ τα φτωχά προάστεια του Καΐρου, γάζωσαν 4 άτομα (άντρες) που ήταν μέσα, άφησαν λίγα πράγματα του Regeni (ένα παπούτσι, την τσάντα του) και ύστερα φώναξαν τους δημοσιογράφους. Ιδού: αυτοί τον σκότωσαν! Τον απήγαγαν για λύτρα, τον βασάνισαν, και τον σκότωσαν… Να και τα στοιχεία: τα πράγματά του μέσα στο διαμέρισμα.

Κανείς δεν το έφαγε! Λύτρα δεν είχαν ζητηθεί απ’ την οικογένεια του Regeni. Κυρίως, όμως, τα σημάδια στο κορμί του έδειχναν ότι τα βασανιστήρια ήταν επαγγελματικά. Η προσπάθεια απέτυχε· αλλά ήταν μια προσπάθεια! Φυσικά ποτέ κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει ποιοί ήταν αυτοί οι 4 που εκτελέστηκαν σαν «ένοχοι» για την δολοφονία του Regeni. Οι οικογένειές τους και οι φίλοι τους ξέρουν· αλλά ποιος ασχολείτε;

Θυμηθήκαμε αυτήν την αιγυπτιακή εκτέλεση «κακούργων» επειδή η εκτέλεση των «5 τρομοκρατών» στην Camprils μας φαίνεται, ας το πούμε έτσι, «μυστηριώδης». Ένα video που κυκλοφόρησε σαν υποτίθεται «σχετικό» απλά δεν δείχνει τίποτα· και υπάρχουν διάφορα που δεν φαίνονται να «κολάνε». Όπως, για παράδειγμα, ότι οι καταραμένοι πήγαν να σκοτώσουν με αυτοκίνητο, αλλά μπήκαν μέσα σ’ αυτό πέντε… Γιατί;

Δεν μπορούμε να πούμε περισσότερα· δεν ξέρουμε. Να θυμίσουμε όμως ότι δυο φορές η γαλλική αντιτρομοκρατική έκανε αντίστοιχα «θαύματα». Την πρώτη φορά, μετά την επίθεση στο charlie hebdo, όταν ενοχοποίησε κάποιον που θα τον εκτελούσε σίγουρα, σαν «ύποπτο» – δηλαδή «βέβαιο», αν δεν είχε την πρόνοια να παρουσιαστεί μόνος του σε αστυνομικό τμήμα, δείχνοντας το άλλοθί του. Και μετά, στην υπόθεση του Bataclan, όταν με 140 σφαίρες οι φρουροί του νόμου εκτέλεσαν δύο ή τρία άτομα σε ένα διαμέρισμα, υποστηρίζοντας ότι ήταν πάνοπλα κλπ, μόνο για να αποδειχθεί (μετά από μέρες όμως…) ότι δεν βρέθηκε ούτε πιστόλι μέσα στο διαμέρισμα. Το πιθανότερο είναι ότι οι δολοφονημένοι ήταν απλοί τοξικοί – και άσχετοι με την «τρομοκρατική επίθεση».

Ωστόσο όλα τα σκεπάζει η καλά καθοδηγούμενη λήθη. Τι σημασία έχει ποιοί δολοφονούνται εξωδικαστικά; Σημασία έχει η «αλήθεια» των αρχών…


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/skotina-ki-aorata/

η θεία google ξέρει …


Η google λέει, θα βγάζει quiz στα αποτελέσματα αυτών που αναζητούν για κατάθλιψη, το οποίο και θα «διαγνώσκει» αν ο χρήστης πάσχει από κατάθλιψη άμεσα, εντ φορ φρι.
Αυτό εντάσσεται σε μια γενικότερη φιλοσοφία αλλαγής χρήσης του google, στο πιο ιντεράκτιβ και στο πιο εξατομικευμένο, που κάνει τα προσωπικά δεδομένα και τα απόρρητα και τις ιδιωτικότητες και τα ρέστα, να χορεύουν παρέα τσιφτετέλι πάνω στο τραπέζι, βγαίνοντας σέλφι.
Όλα αυτά βέβαια στο Αμέρικα, εκεί που η κατάθλιψη θερίζει, χτυπώντας 1 στους 5.
Στο επόμενο στάδιο, δεν θα ρωτάς. Θα μαντεύει/προτείνει την αναζήτηση και θα σου βγάζει απευθείας τα αποτελέσματα.
Μόνο το πόσο μαλάκες είμαστε δεν θα μας πούνε :). Ποτέ.
___________________________________________________________

Κράτη με ολοκληρωτικά καθεστώτα …


γράφει ο mitsos175.

Βεβαίως να καταδικάσουμε τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Να δούμε όμως τι σημαίνει ολοκληρωτικό καθεστώς; «Ως ολοκληρωτικό καθεστώς ορίζεται η ανελεύθερη πολιτειακή κατάσταση σε ένα κράτος. Το καθεστώς αυτό ελέγχει και κατευθύνει άμεσα ή έμμεσα τις κοινωνικές δραστηριότητες των ατόμων. Η Χάνα Άρεντ ορίζει τον ολοκληρωτισμό ως ριζική καταστολή της πολιτικής και περιφρόνηση εκ μέρους της εξουσίας των ατομικών δικαιωμάτων του πολίτη και ως βασικό διακριτικό του τη διείσδυση της κεντρικής εξουσίας σε κάθε πτυχή της ατομικής ύπαρξης και δημιουργίας».
Υποταγή στη θέληση των κυβερνώντων, λογοκρισία, έλεγχος, απουσία Ελευθερίας – Δικαιωμάτων υποστήριξη μιας επίσημης κρατικής ιδεολογίας, μη ανοχή σε δραστηριότητες που δεν στρέφονται προς τους κρατικούς στόχους, βία, καταστολή τρομοκρατία…
Λοιπόν, αυτό περιγράφει ένα σωρό χώρες.

Τη Σαουδική Αραβία πχ. Μην μου πείτε ότι υπάρχει ίχνος Ελευθερίας ή Δημοκρατίας εκεί πέρα. Θα την καταδικάσει η ΕΕ; Θα επιβάλει κυρώσεις; Μάλλον θα κάνει κι άλλες επικερδής συμφωνίες…

Η σημερινή Ουκρανία, που καταπιέζει επιπλέον τις μειονότητες. Ούτε εκεί βλέπω καταδίκη από την ΕΕ…

Η Ελλάδα. Ναι, η υπό κατοχή χώρα μας! Τα έχει όλα: Περιφρόνηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διείσδυση της Εκκλησίας παντού, ψέματα από τα ΜΜΕ, υποστήριξη μιας επίσημης κρατικής ιδεολογίας που συνοψίζεται στο «ότι προστάξουν οι δανειστές» μηδενική ανοχή σε όσους δεν εξυπηρετούν την άρχουσα ολιγαρχία, γράψιμο των Ελευθεριών ακόμα και αυτού του αστικού συντάγματος στα μέζεα των κηφήνων και «μπόνους» η διαφθορά, η σαπίλα. Που είναι η καταδίκη της Τρόικας η οποία μας κυβερνά και που μας την επέβαλαν οι «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι κανίβαλοι;

Οι χώρες της ΕΕ. Που βάζουν φράχτες να μην μπουν τα θύματα της ιμπεριαλιστικής τους πολιτικής, που όσο πάνε περιορίζουν την Ελευθερία ενώ αυξάνουν την εκμετάλλευση με πρόσχημα την τρομοκρατία, την κρίση και οτιδήποτε άλλο δημιούργησαν οι ίδιοι!

Οι ΗΠΑ! Με ένα Πρόεδρο που βγήκε δεύτερος αλλά κυβερνά. Αν ήταν αλλού, θα ονομάζονταν «πραξικοπηματίας». Με μια αστυνομία που σκοτώνει κυριολεκτικά για το τίποτα. Συν τους επεκτατικούς πολέμους και την καταστροφή του Περιβάλλοντος. Πότε θα την τιμωρήσετε ω Ευρωπαίοι «δημοκράτες»; Ποτέ είναι σύμμαχος και πανίσχυρη.

Βλέπετε, αν δούμε τι συμβαίνει σε κάθε χώρα σύμφωνα με τον ορισμό του ολοκληρωτισμού θα καταλάβουμε αρκετά πράγματα. Κυρίως πόσο μα πόσο υποκριτές είναι ορισμένοι.
Αναρωτιόμαστε γιατί εμφανίστηκε ξανά ο φασισμός. Μα είναι φανερό: Όλες οι καπιταλιστικές χώρες τον εφαρμόζουν, τον ξεπλένουν και τον προπαγανδίζουν χρόνια ολόκληρα.
Χρειάστηκε να καταρρεύσει η Σοβιετική Ένωση για να μπορέσουν να εκκολάψουν ξανά το δηλητηριώδες φίδι.
Και φυσικά δεν θέλουν ούτε να ακούνε για Κομμουνισμό. Γιατί ο Κομμουνισμός λέει κάτι απλό: Ισότητα, εγγυημένα Δικαιώματα για όλους. Ειρήνη, Αλληλεγγύη.

Αυτό για τους εγκληματίες Κεφαλαιοκράτες είναι έγκλημα… 


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/08/blog-post_37.html

Γιατί ο Μαζόχ είναι επίκαιρος …


Λίγα λόγια για τη ζωή του Μαζόχ (αλιευμένα από το διαδίκτυο). Ακολουθεί ένας σύντομος σχολιασμός. 
O Λεοπόλντ φον Ζάχερ-Μαζόχ (Leopold Ritter von Sacher-Masoch, Λέμπεργκ, Γαλικία, 27 Ιανουαρίου 1836 – 9 Μαρτίου 1895) ήταν ουτοπιστής σοσιαλιστής και ανθρωπιστής. Το 1848, η οικογένειά του μετακόμισε στην Πράγα όπου ο δωδεκάχρονος Λεοπόλντ άρχισε να μαθαίνει γερμανικά φοιτώντας σε νομικά, ιστορία και μαθηματικά στα Πανεπιστήμια της Πράγας και του Γκρατς και μετά την αποφοίτησή του επέστρεψε στο Λέμπεργκ όπου διορίστηκε καθηγητής ιστορίας. Τα πρώτα του βιβλία ήταν καθαρά ιστορικά. Κατόπιν άρχισε να γράφει αφηγήματα όπου περιγράφει με εκπληκτική ζωντάνια τους γραφικούς ανθρώπινους τύπους και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της γενέθλιας Γαλικίας. Πολύ σύντομα εγκατέλειψε τη θέση του καθηγητή για να ζήσει από την πένα του. Ο Μαζόχ θεωρήθηκε ως ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του ρεαλισμού και αναγνωρίστηκε ως μεγάλος συγγραφέας τόσο από το αναγνωστικό κοινό όσο κι από τους ομότεχνούς του. Ανάμεσα στους θαυμαστές του συγκαταλέγονταν ο Εμίλ Ζολά, ο Ερρίκος Ίψεν και ο Βίκτωρ Ουγκό. Τα πρώτα του συγγραφικά έργα ήταν εθνικές μικρές ιστορίες με τίτλους παρμένους από το θέμα όπως «Γαλικιανές Μικρές Ιστορίες», «Εβραϊκές Μικρές Ιστορίες», «Πολωνικές Μικρές Ιστορίες» αλλα και μια σειρά από εθνικές «Δικαστικές Ιστορίες». Αργότερα άρχισε να συντάσσει την λεγόμενη «Κληρονομιά του Κάιν» ένα έργο ημιτελές αφού τελικά γράφτηκαν μόνο οι 2 από τις 6 ιστορίες, με το σχέδιο να περιλαμβάνει θεματικές όπως ο ερωτισμός, η ιδιοκτησία, το χρήμα, το κράτος. Εκεί μέσα αναπτυσσόταν η άποψη του Ζάχερ-Μάζοχ για τον κόσμο. Εκεί μέσα βρίσκεται και το Venus im Pelz (Η Αφροδίτη με τις γούνες) και σε αυτό το σύνολο εντασσόταν και οι φετιχιστικές και μαζοχιστικές του φαντασιώσεις. Προσπάθησε στην πραγματική του ζωή να πετύχει τις φαντασιώσεις του με την γυναίκα του και την ερωμένη του, τη βαρόνη Φάννι Πίστορ.Ο Μάζοχ έκανε τεράστιες προσπάθειες στην Λειψία μέσω του μηνιαίου προοδευτικού περιοδικού Στον Κολοφώνα-Διεθνής επισκόπηση να πολεμήσει τον ντόπιο αντισημιτισμό. Επίσης καλούσε για την χειραφέτηση των γυναικών αλλά και την καθολική ψηφοφορία Σήμερα, το όνομα του μας φέρνει αυτόματα στον νου τη λέξη «μαζοχισμός», όρο τον οποίον καθιέρωσε ο αυστριακός ψυχίατρος Κραφτ-Έμπινγκ για να κατονομάσει μια σεξουαλική διαστροφή που τη συναντάμε σε αρκετά έργα του Μαζόχ. Καθώς λέγεται, του άρεσε πολύ να παίζει τον μαζοχιστικό ρόλο του σκλάβου στις ερωτικές του σχέσεις. Στις 8 Δεκεμβρίου 1869, ο Μάζοχ και η ερωμένη του βαρόνη Φανή Pistor υπέγραψαν συμβόλαιο καθιστώντας τον σκλάβο της για μια περίοδο έξι μηνών, με τον όρο ότι η βαρόνη θα φορά γούνες όσο το δυνατόν συχνότερα, ειδικά όταν ήταν σε σκληρή διάθεση. Ο Λεοπόλδος πήρε το ψευδώνυμο «Γκρέγκορ» το όνομα ενός στερεότυπου αρσενικού υπηρέτη, και υποδυόταν τον υπηρέτη της βαρόνης. Οι δύο ταξίδεψαν με τρένο για την Ιταλία. Όπως και στην Αφροδίτη με τις Γούνες, ταξίδεψε στην τρίτη θέση, ενώ η Βαρόνη στην πρώτη. Ο Μάζοχ πίεζε την πρώτη σύζυγό του, Αουρόρα φον Ρύμελιν, την οποία παντρεύτηκε το 1873, να ζήσουν την εμπειρία του βιβλίου, ενάντια στις προτιμήσεις της. Ο ίδιος τελικά βρήκε την οικογενειακή ζωή τους να είναι βαρετή, τελικά πήρε διαζύγιο και παντρεύτηκε την βοηθό του. Στο τέλος της ζωής του έπασχε από ψυχικά προβλήματα, κλείστηκε σε άσυλο όπου κάποιοι ισχυρίζονται ότι εκεί και πέθανε. Αντίθετα με τον αντίποδά του, τον μαρκήσιο ντε Σαντ, ο Μαζόχ τα πήγαινε μια χαρά με τον κοινωνικό του περίγυρο. Διοργάνωνε θεατρικές παραστάσεις στο σπίτι του, όπου συμμετείχε και ως ερασιτέχνης ηθοποιός, κι έπαιρνε ενεργό μέρος στη ζωή της πόλης. Ποτέ του δεν εκδήλωσε φανερά και δημόσια τις κρυφές σεξουαλικές του προτιμήσεις, τον «μαζοχισμό» του ή την -κατά ορισμένους μελετητές- ασυνείδητη ομοφυλοφιλία του. Ίσως γιατί το βασικό του πρόβλημα ήταν το να είναι αρεστός: λέγεται πως οι τελευταίες του λέξεις καθώς πέθαινε (1895) ήταν «να με αγαπάτε».

Συνέχεια