Rambla…


Να θυμίσουμε το ανακοινωμένο για την 1 Οκτώβρη δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλωνίας; Να θυμήσουμε ότι τις ερχόμενες ημέρες, μέσα στον Αύγουστο, η καταλανική κυβέρνηση θα έκανε τις τελικές ανακοινώσεις γι’ αυτό; Ή να θυμίσουμε τις βόμβες στο ψαχνό στο σταθμό της Μαδρίτης τον Μάρτη του 2004;

Θα μας πείτε καχύποπτους… Ο.Κ. Αν βρείτε, πάντως, πουθενά, κάποια σοβαρή εξήγηση του γιατί ο δόλιος «isis», σε μια εποχή που ηττάται στρατιωτικά και στην συρία και στο ιράκ και έχει, άρα, πολύ σοβαρά προβλήματα (και μετακομίζει στην κεντρική και στη νοτιοανατολική ασία…), διάλεξε σα στόχο την εντελώς άσχετη πρωτεύουσα της Καταλωνίας (η Μαδρίτη, σαν πρωτεύουσα του ισπανικού κράτους, δεν συμμετέχει καν στις επιχειρήσεις, έχει αποσύρει τον στρατό της απ’ το ιράκ απ’ το 2004…), θα την ακούσουμε.

Κατά τα άλλα δεν αποκλείουμε οι δράστες και αυτής της επίθεσης – στο – ψαχνό να είναι «γνωστοί», «πρώην γνωστοί», «ύποπτοι», «υποψήφιοι», «στο ραντάρ», «χαμένοι απ’ το ραντάρ» κλπ των ισπανικών «αρχών ασφαλείας»….

Όπως έχει συμβεί σχεδόν σε όλες τις ως τώρα παρόμοιες επιθέσεις στην ευρώπη…

(Ίσως νεώτερες / νέωτεροι να μην ξέρουν τι έγινε με τη σφαγή στη Μαδρίτη. Από σεβασμό στους τωρινούς αλλά και στους τότε δολοφονημένους θα το αναφέρουμε με άλλη ευκαιρία…)


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/rambla/

Ελληνικό: Η ακτογραμμή της «ελίτ»…


...και οι «ενοχλητικές» αρχαιότητες

katatethike-to-sxedio-oloklirwmenis-anaptuksis-gia-to-elliniko.w_hr

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Η εμπορευματοποίηση της γης του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού είναι μέρος του παλιού, συνολικότερου σχεδίου μετατροπής του παραλιακού μετώπου της Αθήνας, γνωστού και ως «Αθηναϊκή Ριβιέρα», σε ένα απέραντο επιχειρηματικό «φιλέτο», το οποίο θα αποκλείσει ολοκληρωτικά, άμεσα ή έμμεσα, τυπικά ή/και ουσιαστικά, την ακτογραμμή, από την συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, προς όφελος μιας ολιγάριθμης οικονομικής «ελίτ».

Τις απαρχές αυτού του σχεδίου πρέπει να τις αναζητήσουμε στην εκπνοή του 20ού αιώνα, με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. ‘Ηδη από τότε άρχισαν να χτίζονται οι βάσεις της καταστροφικής, εμπορευματικής επέλασης στην περιοχή. Είναι χαρακτηριστικό το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος του 1999από το τότε ΥΠΕΧΩΔΕ, το οποίο προέβλεπε, ότι από την συνολική έκταση της παραλίας από το Φάληρο μέχρι την Βουλιαγμένη μόνο το 9% θα αντιστοιχούσε σε ακτές κολύμβησης, ενώ το 35% προοριζόταν για εμπορικά κέντρα, αναψυκτήρια, εστιατόρια και ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις.

Την ίδια χρονιά εκπονήθηκε και το «Ειδικό Στρατηγικό Σχέδιο Δράσης για την αναβάθμιση της εικόνας και λειτουργίας της Αθήνας – Αττικής 2004», το οποίο, σε ό,τι αφορούσε στο παραλιακό μέτωπο από το Φάληρο μέχρι και το Σούνιο, προέβλεπε εμπορικά κέντρα, μαρίνες, ξενοδοχειακά συγκροτήματα κλπ, τα οποία στόχευαν σε «πελατεία» ιδιαίτερα χοντρών πορτοφολιών και όχι φυσικά στην ελεύθερη πρόσβαση των κατοίκων της Αττικής στην θάλασσά τους.

Ουσιαστικά, στην θέση των διαφόρων καταπατήσεων των προηγούμενων δεκαετιών από την απερχόμενη – και σε έναν βαθμό «λούμπεν» – «φουρνιά» ιδιωτικών συμφερόντων, κυρίως των γνωστών «μαγαζιών» της παραλιακής, το αστικό κράτος ξεκίνησε την διαδικασία παραχώρησης της ακτογραμμής στα επιχειρηματικά συμφέροντα θηριώδους κλίμακας, εγχώρια και πολυεθνικά.

Και στις δύο περιπτώσεις, αυτός που χάνει είναι η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων, το φυσικό και το πολιτιστικό περιβάλλον.

Σε αυτόν τον σχεδιασμό, το κράτος περιέλαβε ακόμη και δικές του πολιτιστικές δομές, όπως συνέβη με την Εθνική Λυρική Σκηνή και την Εθνική Βιβλιοθήκη που εντάχθηκαν στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος ή όπως θα συμβεί τελικά με τα πολιτιστικά στοιχεία (μουσεία, αρχαιολογικοί χώροι) που διαμορφώνονται από την περιοχή της Δραπετσώνας ακόμη και όπου αποφασιστεί ότι οι αρχαιότητες δεν «εμποδίζουν» τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Σε εκείνες τις περιπτώσεις θα αποτελούν μια ακόμη «ατραξιόν», με τυπικά «ελεύθερη» πρόσβαση, η οποία όμως στην πράξη θα υπονομεύεται από το γεγονός ότι αυτές θα βρίσκονται ενταγμένες στο άμεσο περιβάλλον των πολυτελών κατοικιών και των ξενοδοχειακών μονάδων.

Συνέχεια

Η αφήγηση της ελληνικής κρίσης από τον Γιάνη Βαρουφάκη: Ένας μάρτυρας κατηγορίας κατά του ίδιου του εαυτού του…


2017 08 16 01 Varoufakis  2017 08 16 02 Eric Toussaint

Πρώτο μέρος

Προτάσεις που οδηγούσαν στην αποτυχία

του Eric Toussaint

Στο τελευταίο του βιβλίο Adults in the Room ( https://livre.fnac.com/a10408204/Yanis-Varoufakis-Adults-in-the-room?Origin=fnac_google  https://www.theguardian.com/books/2017/may/15/adults-in-room-battle-europes-deep-establishment-yanis-varoufakis-review ), ο Γιάνης Βαρουφάκης δίνει την δική του εκδοχή των λόγων που οδήγησαν στην ντροπιαστική συνθηκολόγηση της κυβέρνησης Τσίπρα, τον Ιούλιο του 2015. Αναλύει ουσιαστικά την περίοδο 2009-2015 ενώ κάνει και αναφορές σε πιο μακρινές εποχές.

Με αυτό το ογκώδες βιβλίο 5550 σελίδες, στην πρωτότυπη αγγλική έκδοση), ο Γιάνης Βαρουφάκης αποδεικνύει ότι είναι ταλαντούχος αφηγητής. Μερικές φορές, καταφέρνει να συγκινήσει τον αναγνώστη. Η αμεσότητα του ύφους του, επιτρέπει να ακολουθήσει κανείς με ζωντανό τρόπο την πορεία των γεγονότων.

Το πρώτο αυτό άρθρο αναφέρεται στα 4 πρώτα κεφάλαια ενός βιβλίου που περιέχει 17 κεφάλαια. Αφορά τις προτάσεις που διατύπωνε ο Βαρουφάκης πριν συμμετάσχει στην κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 2015.

Με την αποδεικτική διαδικασία που ακολουθεί ο συγγραφέας, Μπορούμε ξεκάθαρα να συμπεράνουμε ότι η συμπεριφορά του και ο πολιτικο-οικονομικός προσανατολισμός που υπερασπίστηκε συνέβαλαν στην καταστροφή. Πράγματι, ο Γιάνης Βαρουφάκης διεκδικεί ξεκάθαρα πρωταγωνιστικό ρόλο στην επεξεργασία της στρατηγικής που υιοθέτησε πριν την εκλογική νίκη του Ιανουαρίου του 2015 μια δράκα ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ: ο Αλέξης Τσίπρας, ο Γιάννης Δραγασάκης, ο Νίκος Παππάς, κατά κύριο λόγο.

Ο Βαρουφάκης δεν δηλώνει ένοχος: είναι πεπεισμένος ότι αν ο Τσίπρας είχε πραγματικά εφαρμόσει τον προσανατολισμό που του πρότεινε και που ο Τσίπρας δέχτηκε, τέλη 2014, αυτό δεν θα είχε καταλήξει σε ήττα για τον Ελληνικό λαό.

Όμως, αντίθετα με αυτό που πιστεύει ο Βαρουφάκης, μια προσεκτική ανάγνωση του βιβλίου του καταλήγει στο συμπέρασμα ότι συνέβαλε στην ήττα.

Ο Βαρουφάκης εξηγεί πώς, προοδευτικά, κατάφερε να πείσει τους Τσίπρα, Παππά και Δραγασάκη να μην τηρήσουν τον προσανατολισμό που είχε υιοθετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ το 2012 και, μετά, το 2014. Εξηγεί ότι επεξεργάστηκε μαζί τους έναν νέο προσανατολισμό που δεν συζητήθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ και που ήταν διαφορετικός από αυτόν που παρουσίασε ο ΣΥΡΙΖΑ κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας τον Ιανουάριο του 2015. Ο προσανατολισμός αυτός οδηγούσε, στην καλύτερη περίπτωση, στην αποτυχία και, στην χειρότερη, στην συνθηκολόγηση.

Ο προσανατολισμός που υπερασπίστηκε ο Βαρουφάκης

Ο Βαρουφάκης παρουσιάζει περιληπτικά την συμφωνία που έκλεισε με τους Αλέξη Τσίπρα, Δραγασάκη και Παππά, τον Νοέμβρη του 2014, σε μια συνάντηση που έγινε στο σπίτι του Τσίπρα. Η συνάντηση αυτή είχε οργανωθεί από το τρίο Τσίπρα-Παππά-Δραγασάκη, με σκοπό να πειστεί ο Βαρουφάκης να δεχτεί να γίνει υπουργός οικονομικών στην κυβέρνηση που θα δημιουργούσε σε λίγο ο ΣΥΡΙΖΑ. «Εκεί είναι που ο Αλέξης μου έκανε μια προσφορά, ήρεμα και κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Δραγασάκη.   – Αν κερδίσουμε, και δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία ότι θα κερδίσουμε, θα ήθελα να είσαι ο υπουργός οικονομικών.»[1]

Συνέχεια

Σύντροφε και εραστή: Οι επιστολές της Ρόζα Λούξεμπουργκ στον Leo Jogiches [αποσπάσματα] …


Elzbietta Ettinger

Σύντροφε και εραστή: Οι επιστολές της Ρόζα Λούξεμπουργκ στον Leo Jogiches[αποσπάσματα]
New German Critique 17, ειδικό τεύχος για τον Walter Benjamin, άνοιξη 1979.
Μτφρ. Radical Desire
Έρωτας και εργασία, η ένωση ψυχών και νου ήταν το όνειρο της Ρόζα Λούξεμπουργκ και αυτό για το οποίο πάλεψε κατά την δεκαπενταετή, θυελλώδη σχέση της με τον Leo Jogiches. Ήταν κομμάτι ο ένας του άλλου όχι επειδή το ήθελαν, αλλά επειδή δεν μπορούσαν να μην το θέλουν. […] Χώρισαν, αγαπώντας ο ένας τον άλλο, ηττημένοι.
Η σχέση κουβαλούσε μέσα της τους σπόρους της καταστροφής εξ αρχής. […] Ο καθένας τους αρνήθηκε στον άλλο την ελευθερία την οποία και οι δύο επιζητούσαν για την ανθρωπότητα. Προσελκύστηκαν από τον σοσιαλισμό από την ανάγκη τους να αλλάξουν τον κόσμο. Αυτή η ίδια ορμή, εφαρμοσμένη στην προσωπική τους σχέση, αποδείχθηκε μοιραία.
[…] Η παράδοση [στον άλλο] σήμαινε για τον καθένα διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικά χρονικά σημεία, όπως και η επανάσταση. Η παράδοση μπορούσε να εξισωθεί με την αγάπη, και η επανάσταση με την απουσία αγάπης, αλλά μπορούσε επίσης να είναι μια ευκαιρία επικυριαρχίας στον άλλο μέσω της πρόκλησης ενοχών. Ο καθένας είχε απαιτήσεις από την ανεξαρτησία του άλλου, αν και για τους δυο η διατήρηση της ανεξαρτησίας ήταν ζωτικό θέμα. Δεν κατόρθωσαν ποτέ να αποκτήσουν την ευαίσθητη ισορροπία ανάμεσα στην προσφορά της ελευθερίας και τον περιορισμό της.
[…] Οι επιστολές της Λούξεμπουργκ (αυτές του Jogiches δεν σώζονται) αντανακλούν τα διαφορετικά και αλληλοεπικαλυμμένα στάδια της πάλης: ο δάσκαλος και ο μαθητής, αυτός που λατρεύει και αυτός που λατρεύεται, η σχέση παιδιού/γονέα, και τα αντίστροφα της κάθε μίας. […] Οι επιστολές αποκαλύπτουν τα όπλα τους: έρωτας, αποπλάνηση, πρόκληση, ανταμοιβή και τιμωρία, και τα υπόγεια ερωτικά ρεύματα της κάθε περίπτωσης. […] Οι επιστολές λειτούργησαν επίσης ως ένα εργαστήρι όπου αναπτυσόταν πολιτικές στρατηγικές, γινόταν διαπραγματεύσεις για συμμαχίες, αξιολογούνταν οι δυνάμεις του αντιπάλου, συν-παραγόταν πυρομαχικά (άρθρα και ομιλίες). Και δείχνουν ότι σε ό,τι αφορά την πολιτική είναι αδύνατο να ξέρουμε που άρχιζε η Λούξεμπουργκ και πού τέλειωνε ο Jogiches.
[…] [H Λούξεμπουργκ] αρνήθηκε να συμφιλιωθεί με την έννοια της ζωής του επαναστάτη όπως την όρισαν οι Μπακούνιν και Νετσάεφ στην Επαναστατική κατήχηση: «ο επαναστάτης είναι χαμένος· δεν έχει δικά του συμφέροντα, δεν έχει δικούς του σκοπούς, δεν έχει αισθήματα, συνήθειες, υπάρχοντα· δεν έχει καν όνομα. Το κάθε τι μέσα του το απορροφά ένα και μόνο αποκλειστικό συμφέρον, μια και μόνο σκέψη, ένα και μόνο πάθος–η επανάσταση…Όλα τα τρυφερά αισθήματα της οικογενειακής ζωής, της φιλίας, της αγάπης, της ευγνωμοσύνης, και ακόμη και της τιμής, πρέπει να καταπνιγούν μέσα του από ένα και μόνο ψυχρό πάθος–τον επαναστατικό σκοπό.» Αν και και ο Jogiches δεν ακολούθησε τούτες τις φράσεις κατά γράμμα, ωστόσο αυτές βρισκόταν αρκετά κοντά στα ιδανικά του και τις ανάγκες του.
Απρόθυμη να δεχτεί την πρωταρχικότητα της επιλογής αυτής, η Λούξεμπουργκ δεν σταμάτησε να ανταγωνίζεται την μοναδική της αντίζηλο–την ανθρωπότητα. «Οι επιστολές σου δεν περιέχουν τίποτε παρά το Δίκαιο του Εργάτη«, τον αποπήρε σε πρώιμο στάδιο της σχέσης τους. […] «‘Οταν ανοίγω τις επιστολές σου και βλέπω έξι σελίδες για τις διαφωνίες σχετικά με το σοσιαλιστικό κόμμα της Πολωνίας», έγραψε όταν η σχέση τους ήταν πλέον δεκαετής, «αλλά ούτε μια λέξη για την … καθημερινή ζωή, μου ρχεται λιποθυμία.»

 

[Η Λούξεμπουργκ] δεν αναζήτησε τη λύτρωση παρεμποδίζοντας τα φυσικά της ένστικτα, ούτε προσπάθησε να απαλύνει τον πόνο άλλων προκαλώντας τραύματα στον εαυτό της. Όχι μόνο ήταν ξένος στη φύση της ο ασκητισμός, αλλά τον έβλεπε σαν κάτι καταστροφικό. Η προσωπική ευτυχία, την οποία ο Jogiches αντιμετώπιζε σχεδόν σαν αμαρτωλή σπατάλη, ήταν για αυτή μια φυσική προέκταση του αγώνα της για το δικαίωμα στην ευτυχία και την εκπλήρωση όλων. «Παρά τα όσα μου έχεις πει» του έγραψε «…συνεχίζω να σιγοπαίζω τον παλιό, φθαρμένο σκοπό, αναζητώντας την προσωπική ευτυχία. Ναι, έχω μια καταραμένη επιθυμία για ευτυχία, και είμαι έτοιμη να παζαρέψω για την καθημερινή μου μερίδα ευτυχίας με το πείσμα μουλαριού.»
_______________________________________________________