Αόρατες πόλεις …


 … Κι υπήρχε με τη σειρά του, κάποτε, ένα μέρος που, χωρίς να το θέλει πραγματικά, ήξερε ν’ αφηγηθεί την ιστορία μου και κανα-δυο άλλες ακόμα.

Στ’ αλήθεια πέρασα πολύ όμορφα και τώρα δεν μου κάνουν τα υπόλοιπα. Να το ξέρεις πως αν χαθώ θα είναι για να με ψάξεις. Να με βρεις, να με φροντίσεις, να με φέρεις πίσω, να μου καθαρίσεις τις πληγές.

Τα ταξίδια και οι άνθρωποι, αυτή είναι η αρχή της πραγματικότητας. Και το τέλος της ένα ρολόι αεικίνητο…


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/aorates-polis-11/

Advertisements

Κούκος μ’ αγκάθια…


Αποτέλεσμα εικόνας για Guam

Guam

Το να «εκτιμά» το Πεκίνο ότι η Πγιονγκγιάνγκ δεν θα επιτεθεί πρώτη σε αμερικανικές εγκαταστάσεις δεν είναι όντως εκτίμηση. Θεωρούμε πως είναι, απλά, γνώση. Κανείς δεν σχολιάζει το γιατί το κορεατικό καθεστώς ανήγγειλε ότι «μπορεί να κτυπήσει» το Guam, 3.500 χιλιόμετρα μακρυά, ενώ έχει το σύνολο των αμερικανικών βάσεων στην ιαπωνία «στο πιάτο» των μικρομεσαίου βεληνεκούς πυραύλων του; Γιατί, άραγε, «απειλεί κάτι μακρινό» ενώ στα κοντινά θα μπορούσε να κάνει μεγαλύτερη ζημιά; Η δική μας απάντηση είναι αυτή: επειδή κάνει διαφήμιση δυνατοτήτων· και δεν σκοπεύει να κάνει χρήση δυνατοτήτων. Σ’ αυτήν την τελευταία περίπτωση οι προτεραιότητες θα ήταν διαφορετικές.

Το κορεατικό καθεστώς μπορεί να είναι κακό ψυχρό κι ανάποδο, αλλά αντικειμενικά μιλώντας αμύνεται. Η επιθετική ρητορική του είναι μέρος αυτής της άμυνας. Ανορθόδοξη ίσως, όχι και ανεπίκαιρη όμως. Το αμερικανικό καθεστώς, απ’ την μεριά του, θα ήθελε μεν να επιτεθεί, αλλά πριν θα ήθελε να έχει μια «παγκόσμια αποδεκτή δικαιολογία». Έτσι εισέβαλε στο αφγανιστάν, έτσι εισέβαλε στο ιράκ, έτσι εισέβαλε στη συρία, και οπουδήποτε αλλού: με «ηθικό πλεονέκτημα», κατασκευασμένο.

Αν η Πγιονγκγιάνγκ δεν κάνει το λάθος να θεωρήσει ότι μπορεί να επιτεθεί ενώ αμύνεται (και έχουμε αρκετούς λόγους να πιστεύουμε ότι δεν θα το κάνει), η Ουάσιγκτον είτε πρέπει να φτιάξει γρήγορα μια (ψευτο)πιστευτή αφορμή (μια προβοκάτσια δηλαδή)· είτε να περιμένει για αργότερα. Αν θεωρεί ότι έχει τέτοια περιθώρια. Αλλιώς… (Το ψόφιο κουνάβι απειλεί ότι έχει σηκώσει τον «κόκκορα» στο περίστροφό του…. Εντάξει, αλλά το αντιγράφει από κάποιο γουέστερν….)

Στην περίπτωση του «Χ» το ποιος θα θεωρηθεί ότι «έχασε στα σημεία» είναι θέμα ερμηνείας. Αλλά για το ποιος δεν σκοπεύει να χάσει, έστω και ελάχιστα, σταβοπατώντας, αυτός είναι σίγουρος: το Πεκίνο…

Στην αυλή του γίνεται ο καυγάς…

(ο όρος «κούκος με αγκάθια» είναι απ’ την πόκα…)


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/koukos-m-agkathia/

H Βουλή των σαλτιμπάγκων*…


Tου Περικλή Κοροβέση

Το προηγούμενο Σάββατο (5-6/8/17) η εφημερίδα μας είχε αφιερώσει το θέμα της στον πολιτικό λόγο των μελών του Κοινοβουλίου. Την ενδιαφέρουσα αυτή έρευνα υπέγραφε η πάντοτε έγκυρη συνάδελφος Ντίνα Δασκαλοπούλου.

Πράγματι αυτός ο πολιτικός πολιτισμός βρίσκεται στο έλεος της χυδαιότητας. Για μένα όμως το ερώτημα είναι αλλού: Το υπάρχον πολιτικό σύστημα μπορεί να διαθέσει έναν άλλο πολιτικό λόγο; Μήπως αυτός ο λόγος εκφράζει και αποσαφηνίζει το πολιτικό μας σύστημα; Το πολίτευμά μας είναι αντιπροσωπευτική δημοκρατία.

Ενα σύστημα διακυβέρνησης που επινοήθηκε στην Αγγλία και από εκεί επεκτάθηκε σε όλο τον πλανήτη. Από την αρχή αυτό το σύστημα δέχτηκε κριτικές με πιο γνωστό επικριτή τον Ρουσό. «Οι Αγγλοι είναι ελεύθεροι μια μέρα στα πέντε χρόνια».

Και ο μεγάλος φιλόσοφος είχε δίκιο. Αν και χύθηκε αίμα για την καθολική ψηφοφορία, που στην αρχή ήταν μόνο ανδρική, σχετικά πρόσφατα καθιερώθηκε η γυναικεία ψήφος, δηλαδή ήταν ένα αίτημα και μια νίκη του λαϊκού κινήματος, εν τούτοις δεν ήταν ποτέ δημοκρατία, όπως είχε αποσαφηνιστεί στην αρχαία Αθήνα, αλλά μια εκλεγμένη ολιγαρχία.

Δημοκρατία σημαίνει να αποφασίζουν άμεσα οι πολίτες για την τύχη τους σε όλα τα επίπεδα. Καθημερινά και άμεσα. Ενα δικαίωμα που δεν εκχωρείται και δεν μεταβιβάζεται. Στην ουσία καταργεί την εξουσία, μια που κανείς δεν την έχει και την έχουν όλοι. Η εξουσία, δηλαδή το δικαίωμα, ζωής και θανάτου που έχει κάποιος (μονάρχης, δικτάτορας κ.λπ.) στη Δημοκρατία γίνεται δημόσιο αγαθό.

Αυτό θεωρητικά βέβαια, αν και άπαξ τουλάχιστον στην Ιστορία της ανθρωπότητας ήταν πραγματικότητα για δύο αιώνες. Είναι γνωστό το απόφθεγμα Τσόρτσιλ: «Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα. Αλλά μέχρι τώρα δεν έχει βρεθεί κάτι καλύτερο». Ο γνωστός αντιδραστικός πολιτικός, αν και κυνικός, θα μπορούσε να το διατυπώσει και αλλιώς: «Αυτό το πολίτευμα είναι το χειρότερο για σας, αλλά το καλύτερο για μας. Για αυτό και δεν ψάχνουμε για κάτι άλλο».

Ας δούμε τώρα την ψηφοφορία από μια άλλη οπτική γωνία. Ασκώ ένα δικαίωμα ή παραιτούμαι από τα δικαιώματά μου; Στην ουσία της, η ψήφος είναι η εκχώρηση εν λευκώ των δικαιωμάτων του πολίτη σε κάποιον αντιπρόσωπο για τέσσερα χρόνια.

Δηλαδή παραιτείται από την ιδιότητα του πολίτη και την εκχωρεί σε κάποιον πολιτικό που θα μιλάει για λογαριασμό του. Και αν ο πολίτης γελαστεί από τον αντιπρόσωπό του, δεν μπορεί να τον ανακαλέσει, όπως γίνεται σε μια εμπορική αντιπροσωπεία. Θα πρέπει να μπει σε αναμονή τεσσάρων ετών με την πιθανή προοπτική να ξαναπιαστεί πάλι κορόιδο.

Συνέχεια

Διακοπές… από φωτογραφίες…


Από το 2016 στην Ελλάδα, πάνω από το 53% δεν καταφέρνει να πάει ούτε καν ολιγοήμερες διακοπές

προσφυγικά

Γράφει η Μένια Μαραγκού 

έτος δεν τα οργάνωσα σωστά, ίσως του χρόνου». Αυτό θυμάται να είχε πει την τελευταία φορά που μίλησε για τις διακοπές του. Ύστερα τα πράγματα άλλαξαν και κανείς δεν τον ξαναρώτησε, ούτε αναφέρθηκε σ’ αυτές, εκτός από το γείτονά του που του είπε καθώς έφευγε για καλοκαίρι: «Ε, από τι να κάνεις εσύ διακοπές ρε Αργύρη; Αφού είσαι άνεργος». Δεν το είπε με κακία, όχι. Μια χοντροκομμένη παρηγόρια, του είχε ξεφύγει. Όμως εδώ που τα λέμε, ο Αργύρης πίστευε πως κατά βάθος είχε δίκιο. Οι άνεργοι δεν δικαιούνται διακοπές.

Η Ματούλα όμως; Αυτή ήταν εργαζόμενη και μάλιστα στη βαριά βιομηχανία – τον τουρισμό, ντε. Ούτε αυτή δικαιούται; Σε κάθε άνοδο του τουρισμού, έβλεπε το μισθό της να μειώνεται και διακοπές δεν έκανε πια. Η Ματούλα, που τρέχει δωδεκάωρα από πόστο σε πόστο, να αδειάζει καλαθάκια και να στρώνει καλοσιδερωμένα σεντόνια στα κρεβάτια των τουριστών. Η Ματούλα με το φωτοτυπημένο χαμόγελο, που σβήνεται αμέσως μόλις σχολάσει. Αυτό είχε γίνει και ‘κείνο το βράδυ που πέρασε ο Αργύρης να την πάρει από τη δουλειά. Τρεις άνθρωποι με ολόιδιο χαμόγελο φωτοτυπία, που σβήστηκε αυτόματα μόλις πέρασαν την έξοδο του ξενοδοχείου. Κι έπειτα η Ματούλα, μέτραγε και ξαναμέτραγε τα πουρμπουάρ της κι άρχισε να κλαίει με λυγμούς, γιατί ο μήνας είχε 20 κι εκείνη η γαμωδόση πάλι δεν έβγαινε. «Σώπα, Ματούλα μου, μην κάνεις έτσι. Αφού ο τουρισμός ανθεί. Τουλάχιστον εσύ έχεις τη δουλειά σου». Του ξέφυγε και του Αργύρη η χοντράδα. Μα τόσο πολύ είχε ταραχτεί με την απότομη μεταστροφή στη διάθεση και το πρόσωπο της Ματούλας, που δεν ξαναπέρασε να την πάρει από τη δουλειά.

Αλλά και ο Στάθης με τη Μαρία που δεν θυσίαζαν εύκολα τις διακοπές τους, δεν θα πήγαιναν κάπου φέτος. «Ζήτησε ο μικρός πρώτη φορά να πάει με τους φίλους του και πώς να του αρνηθείς μωρέ Αργύρη, μετά από τόσο αγώνα και διάβασμα που έκανε;» Απολογήθηκε ο Στάθης για το μικρό, που ακόμα δεν βγήκε στην κοινωνία, έπρεπε να απολογούνται τάχα γι’ αυτόν, αν έκανε το κάτι «παραπάνω».

Η αλήθεια είναι, πως από την παρέα τους, μόνο δυο φίλοι θα πήγαιναν διακοπές κι αυτοί ούτε λέξη για το θέμα. Μόνο απολογούνταν. Δυο εργαζόμενοι άνθρωποι που ίσα που τα κουτσοκατάφερναν, τους εκπαίδευσαν να απολογούνται που θα πήγαιναν διακοπές, λες και δεν θα το έκαναν με οικονομίες, αλλά με δανεικά ή κλεμμένα.

Έτσι, ο Αργύρης δεν είχε τρόπο να κάνει φέτος διακοπές, ούτε μέσα από τα μάτια των φίλων του. Δεν πείραζε όμως, φτάνει που ο ίδιος είχε γερό μνημονικό.

photo-album-235603_1280


Σαν μπήκε ο Αύγουστος, κάθονταν με τις ώρες στο μπαλκόνι του και «ταξίδευε» με το μυαλό του. Πίσω, στα μέρη που είχε βρεθεί, τότε που «ζούσε πάνω από τις δυνατότητές του» κι ας μην είχε πάει ούτε μια φορά διακοπές με δανεικά. Μπορούσε να ξαναπερπατήσει τις ίδιες διαδρομές και τα ίδια λιθόστρωτα με τρομερή ακρίβεια και να κολυμπήσει ξανά στις ίδιες παραλίες. Μπορούσε με μιας να βρεθεί από τη θάλασσα στο βουνό και πάλι πίσω. Κι αν κάπου μπερδεύονταν, άνοιγε τις φωτογραφίες του και χάνονταν μέσα τους, χωρίς ίχνος μελαγχολίας. Ευτυχώς που πρόλαβε. Έζησε κι αυτός τον «πλεονασμό» μάζεψε θύμησες και φωτογραφίες κι έχει κρατήσει απόθεμα να τη βγάλει πολλά καλοκαίρια ακόμα. Μόνο ένα πράγμα δεν μπορούσε να θυμηθεί και τον βασάνιζε. Αυτή η αλαφρωσιά, ήταν άραγε αυτόματη και καθολική; Με μιας όταν έβγαινε με τη βαλίτσα στο χέρι, ξεχνούσε τα πάντα; Τους ξινισμένους εργοδότες, τις ρουφιανιές των προϊσταμένων, τους λογαριασμούς και τις υποχρεώσεις; Ή γίνονταν ύστερα από απόφαση;

Αυτό βασάνιζε κι απόψε τον Αργύρη και πολύ χόλωνε που δεν μπορούσε να θυμηθεί, γι’ αυτό και δεν έκανε καθόλου κέφι για «ταξίδια».

Άνοιξε νευρικά το συρτάρι με τους λογαριασμούς και πήρε από μέσα ένα εικοσάρικο. Τράβηξε ίσια για του Στάθη, να προλάβει το γιο του, πριν φύγει για διακοπές. Έσπρωξε συνωμοτικά το εικοσάρικο στο νεαρό, τάχα για ένα κέρασμα. Εκείνος έκανε ν’ αρνηθεί, μα ο Αργύρης λέξη δεν σήκωνε. Στο κάτω – κάτω, δεν το έκανε για το μικρό, για τον εαυτό του το έκανε. Είχε τόσο μεγάλη ανάγκη να φυγαδεύσει αυτό το εικοσάρικο σ’ ένα ταξίδι. Να το βγάλει από λογαριασμούς και να το στείλει ένα ταξίδι στη θέση του. Είχε τόση ανάγκη να ζήσει μια φορά μέσα σ’ αυτά τα δύο χρόνια ανεργίας, «πάνω από τις δυνατότητές του».

Ύστερα, θα πήγαινε να πάρει τη Ματούλα από τη δουλειά. Θα περπάταγαν μέχρι τη θάλασσα και θα την άφηνε να κλάψει, μέχρι να ξαλαφρώσει, για ‘κείνη τη γαμωδόση που πάλι δεν θα έβγαινε. Κι έπειτα θα της έτριβε τρυφερά τα κουρασμένα της χέρια κι αν ήταν τυχερός, ίσως να μπορούσε να διακρίνει ξανά, έστω για λίγο, εκείνο το αυθεντικό της χαμόγελο, πίσω από τη φωτοτυπία.


Από το 2016 στην Ελλάδα, πάνω από 53% δεν καταφέρνει να πάει, έστω και ολιγοήμερες διακοπές. Καλόν Αύγουστο και καλές διακοπές είτε αληθινές, είτε του μυαλού.

Αναδημοσίευση από tetartopress.gr


Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%AD%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B5%CF%82/#.WY9rrE5NxWc

Ταξική αυτονομία στη Βενεζουέλα…


Μετάφραση: Κώστας Παπακώστας

Για τη κρίση στη Βενεζουέλα και την εκλογή της συντακτικής Συνέλευσης, παραθέτω το παρακάτω άρθρο του Valerio Evangelisti που μετέφρασα από το Carmilla, έναν ιστότοπο για τη λογοτεχνία, το φαντασιακό και τη κουλτούρα της αντίθεσης στην Ιταλία. Μια πολύ ενδιαφέρουσα παράθεση της διαχρονικής εξέλιξης του Τσαβικού Μπολιβαρισμού στη Βενεζουέλα και της πρόσφατης πολιτικής και θεσμικής της κρίσης. Και μια κάποια εμβάθυνση στη φύση του εμφυλίου πολέμου που κορυφώνεται σε αυτή τη χώρα. Διότι το ερώτημα του κατά πόσο είναι ακόμα υπερασπίσιμος ο Τσαβικός Μπολιβαρισμός από επαναστατική σκοπιά, δεν αφορά πλέον τους Βενεζουελάνους-ες, οι οποίοι-ες με τη μια ή την άλλη έννοια έχουν ήδη κάνει τις επιλογές τους, μαχόμενοι από τη μια μεριά ή από την άλλη, σε ένα πόλεμο που δεν επιδέχεται πια εναλλακτικών. Αφορά εμάς, που είμαστε στην απέξω και έχουμε ακόμα το επιφανειακό πλεονέκτημα να μπορούμε να θέτουμε τέτοια ερωτήματα.

———

Για να ξεκαθαρίσουμε αμέσως τα πράγματα, δε λαμβάνω καθόλου υπ’ όψιν μου τα επιχειρήματα όσων λένε ότι στη Βενεζουέλα, με το σχηματισμό της Συντακτικής Συνέλευσης διακυβεύεται η επιβίωση της δημοκρατίας. Ειδικά όταν το λένε αυτοί, που σχεδόν είκοσι χρόνια ως τώρα υποστήριζαν ότι στη χώρα ευδοκιμεί μια δικτατορία. Η δημοκρατία διακυβεύεται, αλλά όχι εξ αιτίας των διαδικασιών της Συντακτικής Συνέλευσης.

Να κατανοηθεί κατ’ αρχήν η έννοια του όρου “δημοκρατία”. Για τους Έλληνες, που επινόησαν τη λέξη, ήταν η εξουσία του ‘δήμου’. Όχι του γενικού πληθυσμού αλλά των “κοινών ανθρώπων”, των πιο εξασθενισμένων οικονομικά στρωμάτων της κοινωνίας. Με αυτή την έννοια, οι Ηνωμένες Πολιτείες, που είναι επιτρεπτός ο εκλογικός ανταγωνισμός και η εμφάνιση μπροστά στις κάλπες μόνο των αρκετά πλούσιων υποψηφίων, ποτέ δεν ήταν και δεν είναι μια δημοκρατία. Στο υπόλοιπο της Δύσης, δια του μηχανισμού των εκλογών επιλέγονται ολιγαρχίες που έχουν δική τους αυτόνομη ζωή, χωρίς δυνατότητα ελέγχου μέχρι τις επόμενες εκλογές της πραγματικής υπακοής των εκλεγμένων στη βούληση των ψηφοφόρων. Δεν θα σταθώ παραπάνω, είναι κριτικές, ήδη γνωστές, από την εποχή του Ρουσώ. Έχοντας συνειδητοποιήσει την πραγματική κατάσταση των πραγμάτων ο πληθυσμός της Δύσης, ψηφίζει όλο και λιγότερο. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση, θεμελιωμένη σε κέντρα εξουσίας ανεξέλεγκτα και με ένα Κοινοβούλιο άχρηστο, εδραιώνει τη δυσπιστία. Είναι η κατάρρευση του φιλελεύθερου κυβερνητικού μοντέλου.

Συνέχεια