ROBERTO BOLAÑO…


—του Αλέξανδρου Ζωγραφάκη—

Πολλές φορές συνδιαλέγομαι με ήρωες βιβλίων ή με συγγραφείς που έχω αγαπήσει. Μου αρέσει να φαντάζομαι τις αντιδράσεις τους σε δικά μου προβλήματα. Έτσι εξάλλου μου ήρθε η ιδέα να τους βάλω σε κείμενα όπου θα εμφανίζονται σε καταστάσεις μιας πεζής καθημερινότητας. — Α. Ζ.


Πάνω σε ένα βράχο με θέα το ναό του Ποσειδώνα, ο Ρομπέρτο Μπολάνιο. Με καλάμι ψαρέματος, ψάθινο καπέλο, και τσιγάρο στα χείλη. Έχει δολώσει με γαρίδα και περιμένει. «Το ψάρεμα είναι σαν τη συγγραφή», μου λέει. «Δεν καταλαβαίνω», του λέω. «Ατέλειωτες ώρες μπροστά στην μπλε σελίδα, που τις περισσότερες φορές έχουν μηδενικό αποτέλεσμα. Nada! Μερικές φορές σκέφτομαι ότι οι ρόλοι είναι αντεστραμμένοι. Ρίχνω εγώ το αγκίστρι στο νερό και περιμένω να ξεγελάσω τα ψάρια. Αλλά αν τελικά με ξεγελάνε αυτά; Αν με βάζουν να κάθομαι έτσι, κι εκείνα μαζεύονται από κάτω, ως άλλες λέξεις, και κάνουν χάζι; Δεν ξέρω. Δεν έχω καταλήξει ακόμα. Με τον καιρό βέβαια γίνεσαι καλύτερος. Ή τουλάχιστον έχεις αυτή την ψευδαίσθηση. Γιατί δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι δε μου αρέσει να κάθομαι με τις ώρες, και χωρίς αποτέλεσμα, γιατί έτσι παίρνω το νου μου από άλλα, στενάχωρα πράματα. Μαθαίνεις, λένε, τα καλά σημεία, μαθαίνεις τις καλές ώρες, ξέρεις με τι να δολώσεις. Ακόμα κι αν πιάσεις κάτι καλό, όμως, θέλει τέχνη για να το βγάλεις έξω χωρίς να σπάσει το αγκίστρι, να κοπεί η πετονιά. Αλλά και να το βγάλεις, πάλι δύσκολα είναι τα πράματα. Εγώ, για να καταλάβεις, ψάρευα για χρόνια, αλλά πάντα δυσπιστία συναντούσα. Μαζεύονταν οι ψαράδες, φτασμένοι επαγγελματίες, εκεί που τα πήγαινα στην αγορά και με κατηγορούσαν ότι κλέβω, γιατί κανείς δεν μπορεί να πιάνει τόσα. «Τα παίζεις τα ψάρια!» μου έλεγαν». «Τι θα πει τα παίζεις τα ψάρια;» ρωτάω. Με κοιτάζει ενοχλημένος. «Δεν ξέρεις κι από ψάρεμα, πανάθεμά σε! Θα πει ψαρεύω με δυναμίτιδα», λέει. Κούνησα το κεφάλι μου. Εκείνος συνέχισε. «Τους είπα να τα νιώσουν. Το ψάρεμα με δυναμίτιδα φαίνεται γιατί το ψάρι έχει σπασμένη σπονδυλική στήλη. Τα κοίταξαν, τα έπιασαν στα χέρια τους, και άρχισαν να με παραδέχονται». Τον κοίταξα λοξά. «Κι εγώ το ίδιο θα έλεγα πάντως», ψέλλισα.

* * *

they-live-we-sleep.jpg


Από:https://dimartblog.com/2017/07/30/they-live-20-roberto-bolano/

Πόλεμος νεύρων 1…2 …


 Οι πύραυλοι Hwasong-12 που θα εκτοξευτούν απ’ τον KPA [«λαϊκό στρατό της κορέας»] θα διασχίσουν τον ουρανό πάνω απ’ τους ιαπωνικούς νομούς Shimane, Hiroshima και Koichi… Θα καλύψουν μια απόσταση 3.356,7 χιλιομέτρων σε 1.065 δευτερόλεπτα, και θα πέσουν στο νερό 30 – 40 χιλιόμετρα μακριά απ’ το Guam

Μπορεί να σας φανεί παράξενο ή ενδιαφέρον. Αλλά αυτή ακριβώς είναι η (κατά το καθεστωτικό bbc) ανακοίνωση του γενικού αρχηγού του βορειοκορεατικού στρατού Kim Rak Gyon, μέσω του κρατικού πρακτορείου ειδήσεων KCNA. Συνιστά αυτό απειλή επίθεσης κατά των αμερικανικών βάσεων στο GuamΌχι βέβαια!!! Ο κυβερνήτης του Guam Eddie Calvo έβαλε το ζήτημα στη λογική του βάση όταν σχολίασε στο Reuters την βορειοκορεατική «απειλή»:

… Η βόρεια κορέα προτιμάει να είναι απρόβλεπτη, και στο παρελθόν έχει εκτοξεύσει αιφνιδιαστικά πυραύλους… Τώρα μας στέλνουν προειδοποιητικό τηλεγράφημα για το κτύπημά τους, που σημαίνει ότι δεν θέλουν να γίνει καμία παρεξήγηση. Νομίζω ότι φοβούνται…

Οι δυνατότητες των βαλιστικών (μεσαίου βεληνεκούς) Hwasong 12 είναι γνωστές. Η πιο πρόσφατη δοκιμή τους έγινε στις 14 του περασμένου Μάη. Είναι γνωστό ότι το βεληνεκές τους είναι περίπου 4.500 χιλιόμετρα. Το Guam απέχει γύρω στα 3.500 χιλιόμετρα απ’ τις ακτές της βόρειας κορέας, συνεπώς είναι μέσα στην εμβέλειά τους. Η προκαταβολική ανακοίνωση και η σχολαστικότητά της (θα κάνει τόση απόσταση, θα περάσει πάνω από ‘κει και ‘κει, θα πετάει για τόσο και θα πέσει στο βάθος του ορίζοντά σας) είναι διαφήμιση: το ξέρετε ότι είστε μέσα στην ακτίνα των πιο δοκιμασμένων πυραύλων μας· σας το επιβεβαιώνουμε.

Του ίδιου τύπου είναι και το βορειοκορεατικό σενάριο «ο στρατός θα ετοιμάσει το σχέδιο και σε λίγες ημέρες ο πρόεδρος θα το εγκρίνει». Πρόκειται για show τεχνοπολεμικής ικανότητας… Και το μόνο που θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς είναι γιατί το ολοκληρωτικό βορειοκορεατικό καθεστώς θα έπρεπε να εξαιρείται απ’ τον ώριμο θέαμα στο οποίο συμμετέχουν όλα τα καθωσπρέπει καθεστώτα, πολιτικά, στρατιωτικά, θρησκευτικά, επιχειρηματικά, στον πλανήτη;

(φωτογραφία: ντάλα καλοκαίρι δεν είναι το καλύτερο να ασχολείσθε με πυραύλους. Αν έχει πάνω απ’ το κεφάλι σας ουρανό, καλύτερα να περιμένετε να νυχτώσει και να χαζέψετε τα αυγουστιάτικα πεφτάστερα. Αγκαλιά με την παρέα σας.

Αν, παρόλα αυτά, επιμένετε, αυτό είναι ένα διάγραμμα με τις δυνατότητες των βορειοκορεατικών πυραύλων· δεν είναι βέβαιο ακόμα αν μπορούν να κουβαλήσουν και πυρηνικές κεφαλές… Οι ψηλές και στενές καμπύλες αριστερά είναι οι τροχιές των δοκιμαστικών εκτοξεύσεων, που για πολλούς λόγους – και τεχνικούς – γίνονται ανορθόδοξα. Οι εστιγμένες γραμμές είναι οι πραγματικές τροχιές αν οι πύραυλοι χρησιμοποιηθούν για κακούς σκοπούς…)

Συνέχεια

Μέδουσα…


Στα απόνερα των «μεγάλων ιμπεριαλιστικών στιγμών» ούτε και τα πλάσματα της θάλασσας, ακόμα και τα ενοχλητικά, δεν γλυτώνουν τον αναπτυσσόμενο μιλιταρισμό. Μακριά απ’ τα φώτα της δημοσιότητας (και για πιο λόγο, δηλαδή, οι “πατριώτες” έλληνες υπήκοοι και, ακόμα περισσότερο, οι “πατριώτες” της όποιας «αριστέρας» θα έπρεπε να ξέρουν; Για κανέναν!) medusa είναι το όνομα κοινών στρατιωτικών (αεροναυτικών) ασκήσεων που κάνει ο ελληνικός στρατός με τον στρατό του δικτάτορα μακελλάρη Σίσι. Της αιγύπτου. Απ’ το 2015.

Οι φετεινές έγιναν ανάμεσα στις 31 Ιούλη και στις 3 Αυγούστου. Στα αιγυπτιακά χωρικά ύδατα. Το ενδιαφέρον είναι ότι την medusa 2017 την χαιρέτησε… ποιος νομίζετε; Το ισραηλινό πεντάγωνο… Νοιάζεται για την μαχητικότητα των συμμάχων του… Αλλοίμονο.

Και επειδή το «δεν ξέρω» είναι άθλιο έως δολοφονικό, να μερικά στοιχεία απ’ αυτήν την συνεργασία, που απ’ την μεριά της Αθήνας έχει φαρδιά την υπογραφή της φαιορόζ διοίκησης. Μπας και εμποδίσουμε, στα όρια των δυνατοτήτων μας, αυτό το κλαψοκακόμοιρο «δεν ήξερα»… Οπότε μην παραλείψουν οι κομματικοί «αμφισβητίες» να γράψουν κανά κειμενάκι, να το μοιράσουν στο ερχόμενο συνέδριο του συ.ριζ.α. Μπας και κοροϊδέψουν άλλη μια φορά εαυτούς και αλλήλους.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τους ισραηλινούς «αδελφούς», η πρώτη medusa έγινε τον Δεκέμβρη του 2015, απ’ τις 9 ως τις 15, στο νότιο Αιγαίο, στη θάλασσα της Κρήτης (νότια απ’ το νησί) και στη λιβυκή θάλασσα. Νωρίτερα, τον Απρίλη του 2015, ο αιγύπτιος υπ.αμ. είχε βρεθεί με τον έλληνα ψεκασμένο υπ.αμ. για να συζητήσουν τις δυνατότητες στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ των στρατών τους. Τον Μάη του 2015 ελληνικά πολεμικά συμμετείχαν σε κοινή άσκηση με αιγυπτιακά, στην αεροπορική άσκηση Horus 2015.

Σχεδόν ένα χρόνο μετά την πρώτη medusa, στις 30 Γενάρη του 2017, ο έλληνας ναύαρχος Μ. Τσούνης συναντήθηκε στο Κάιρο με τον αιγύπτιο αρχιστράτηγο Mahmoud Hegazy, για να προωθήσουν την στρατιωτική συνεργασία τους. Στις 24 Απρίλη του 2017, ο αιγύπτιος υπ.εξ. Sameh Shoukry συναντήθηκε στην Αθήνα με τον ψεκασμένο υπ.αμ. στο περιθώριο ενός συνεδρίου με τίτλο «Φόρουμ Αρχαίων Πολιτισμών», για να κανονίσουν τις λεπτομέρειες… (Όπως οι μαφιόζοι που συναντιούνται σε γάμους και βαφτίσια για ξεκάρφωμα…)

Η κουβέντα μεταξύ φίλων ήταν γόνιμη, κι έτσι μετά από ένα μήνα, στις 17 Μάη του 2017, υπογράφτηκε μεταξύ Αθήνας και Καΐρου «πρόγραμμα στρατιωτικής συνεργασίας». Κατ’ αρχήν για το 2017.

Έχει ενδιαφέρον το τι λέει το Τελ Αβίβ για τα «κοινά ενδιαφέροντα» ανάμεσα στην Αθήνα και το Κάιρο. Σημειώστε: οι πρόσφυγες (;;;), η «τρομοκρατία» (;;;), η λιβύη (ο.κ.) και … η τουρκία. Ω ναι! Ο ελληνικός μιλιταρισμός έχει βρει φιλαράκια τον ισραηλινό και τον αιγυπτιακό… εναντίον της τουρκίας…

Όλα αυτά είναι εντελώς φαιορόζ, και δείχνουν ακόμα μια φορά γιατί ο ψεκασμένος και το κόμμα του συγκυβερνούν: είναι μέρος του συμβόλαιου που υπέγραψε η Κουμουνδούρου (όχι με τον διάολο, αλλά με το βαθύ κράτος…) προκειμένου να παίρνουν τα στελέχη της τους μισθούς που παίρνουν.

Ηθικό δίδαγμα; Το τρίπτυχο πατρίς – θρησκεία – οικογένεια έχει πλάκα, επειδή προσφέρεται για «κόντρες». Φάτε το απεριόριστα, συμφέρει το βαθύ κράτος / κεφάλαιο… Αντίθετα, το τρίπτυχο στρατός – χούντες – εθνικά συμφέροντα είναι σοβαρό. Και δεν προσφέρεται ούτε για δημοσιότητα ούτε για αμφισβητήσεις…

(φωτογραφίες: πάνω, η μεγάλη στιγμή της υπογραφής της στρατιωτικής συνεργασίας με το αιγυπτιακό φασισταριό, στις 17 Μάη του 2017. Δεξιά ο ταξίαρχος Μιλτιάδης Γρυλλάκης, επικεφαλής της διεύθυνσης διεθνών σχέσεων του ελληνικού γεεθα. Αριστέρα ο ομόλογός του, της χούντας του Καΐρου Ahmed Fahmy Ahmed Mohamed.

Κάτω: ελληνικό πολεμικό κατά τη διάρκεια της medusa 2017. Στο βάθος το ένα απ’ τα δύο ελικοπτεροφόρα mistral που αγόρασε απ’ τη γαλλία, και κατέχει ακόμα, η αιγυπτιακή χούντα…)


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/medousa/

Τα κρουαζιερόπλοια βλάπτουν σοβαρά το περιβάλλον Καταστροφικός, στην κυριολεξία, τουρισμός…


krouazieroploio

Γράφει η Ντίνα Ιωακειμίδου

Στις αρχές Ιουλίου, κάτοικοι της Βενετίας συμμετείχαν σε πορεία κατά της βιομηχανίας του μαζικού τουρισμού. Τα πανό των αγανακτισμένων διαδηλωτών ανέγραφαν «δεν φεύγω».

Κι όμως ο πληθυσμός της ιστορικής πόλης και μνημείου του παγκόσμιου πολιτισμού μειώνεται ετησίως κατά 2.000.

Το PeriodikoGR αναδημοσιεύει από την Εφημερίδα των Συντακτών.

Η Βενετία έχει καταστεί αβίωτη για τους κατοίκους της. Κάθε ημέρα πέντε έως έξι από τα μεγαλύτερα κρουαζιερόπλοια του κόσμου ελλιμενίζονται πληγώνοντας και γεμίζοντας ρύπους την πόλη.

Τον περασμένο Σεπτέμβρη διαδηλωτές με γόνδολες και μικρά σκάφη επιχείρησαν να μπλοκάρουν τα κρουαζιερόπλοια, ενώ η Unesco απείλησε να συμπεριλάβει την πόλη στον κατάλογο με τα επαπειλούμενα μνημεία αν δεν απαγορευτεί η διέλευσή τους.

Εν τέλει η οργάνωση του ΟΗΕ έδωσε παράταση ενός έτους στην ιταλική κυβέρνηση προκειμένου να ληφθούν μέτρα για την προστασία των μνημείων και του ευαίσθητου περιβάλλοντος.

«Εχουν δίκιο να είναι τόσο θυμωμένοι», αναφέρει σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε πριν από λίγες ημέρες στον Guardian o Axel Friedrich, διεθνής σύμβουλος ναυτιλίας που συνεργάζεται με τον Γερμανικό Οργανισμό Προστασίας Φυσικού Περιβάλλοντος (NΑΒU) και πρώην επικεφαλής του τμήματος μεταφορών του Ομοσπονδιακού Οργανισμού Περιβάλλοντος της Γερμανίας.

«Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, περίπου 50.000 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους πρόωρα κάθε χρόνο στην Ευρώπη εξαιτίας της ρύπανσης από τον ναυτιλιακό τομέα. Αυτό είναι σκάνδαλο καθώς υπάρχουν διαθέσιμα μέτρα για την επίλυση του προβλήματος με οικονομικά αποδοτικό τρόπο, από τη χρήση καθαρότερων καυσίμων έως την εγκατάσταση φίλτρων και τη χρήση τεχνολογίας μπαταριών κοντά στην ακτή. Ομως η πολύ κερδοφόρα βιομηχανία κρουαζιέρας έχει αποδείξει ότι δεν επιθυμεί να ασχοληθεί με το πρόβλημα… Οι μεγάλες ναυτιλιακές εταιρείες εξακολουθούν να αρνούνται να δαπανήσουν χρήματα για την κατάλληλη τεχνολογία καυσαερίων, απειλώντας έτσι την υγεία όχι μόνο των κατοίκων των λιμένων που επισκέπτονται, αλλά και αυτών κατά μήκος των ακτών, ακόμη και στην ενδοχώρα…», προσθέτει στο άρθρο του ο Γερμανός περιβαλλοντολόγος που έχει αποκαλύψει πολλά σκάνδαλα ρύπανσης με πλέον πρόσφατο το dieselgate.

Πάντως, καταλήγει στο άρθρο του, «έως ότου τα πλοία εφοδιαστούν με καλύτερα καύσιμα σας συμβουλεύω εάν επισκεφτείτε τη Βενετία να πάρετε μαζί σας μια αντιασφυξιογόνο μάσκα».

Συνέχεια

Εκκλησία: «Ου… φορολογηθείς» …


Το μείζον ζήτημα με τις προκλητικές φοροαπαλλαγές στις ιερές μονές του Αγίου Ορους, που ψηφίστηκαν πρόσφατα στη Βουλή, εξακολουθεί να μη βρίσκει πειστικές εξηγήσεις, παρά τις αμήχανες προσπάθειες, π.χ. του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Πάνου Σκουρολιάκου. Πώς καταλήγουν όμως τα «ιερά» ρουσφέτια να γίνονται εν μιά νυκτί νόμος του κράτους και μάλιστα με διακομματική ανοχή, αν όχι «ομερτά»;

Το κόλπο είναι σχετικά απλό. Ενας ή περισσότεροι βουλευτές καταθέτουν στη Βουλή μια βουλευτική τροπολογία, κατά προτίμηση την τελευταία στιγμή. Η διαφορά της με την υπουργική τροπολογία είναι ότι αποφεύγει τη «βάσανο» του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, με απλά λόγια γλιτώνει την κοστολόγηση των συνεπειών της.

Η διατύπωση είναι πάντοτε νομικά αριστοτεχνική και με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι δύσκολο με μια πρώτη ανάγνωση να γίνει πλήρως αντιληπτή. Αφού έχει ήδη γίνει η παρασκηνιακή συνεννόηση με την κυβέρνηση, ξαφνικά στην Ολομέλεια της Βουλής ο υπουργός, το νομοσχέδιο του οποίου συζητείται, λέει –συνήθως σε αδιάφορο τόνο– ότι γίνεται δεκτή η τροπολογία με τον αριθμό τάδε, χωρίς να δίνει περισσότερες λεπτομέρειες.

Στην ψηφοφορία αρκεί ένα απλό «ναι» από τον εισηγητή ή τους εισηγητές της πλειοψηφίας και το «κόλπο» ολοκληρώνεται νομότυπα και αθόρυβα.

Ακολουθούν τρεις χαρακτηριστικές περιπτώσεις με το Αγιον Ορος την τελευταία τριετία.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2017

Ρουσφέτι με τη… δεύτερη

Η πιο πρόσφατη ρουσφετολογική τροπολογία (1220/14) ήταν μόλις την περασμένη Παρασκευή, στο τελευταίο νομοσχέδιο που ψηφίστηκε πριν από τη θερινή διακοπή των εργασιών της Βουλής και αποτελεί πλέον το άρθρο 57 στον νόμο Παππά για την πλατφόρμα διαφημιστικού χρόνου.

Η ρύθμιση κατατέθηκε από τρεις βουλευτές (Πάνος Σκουρολιάκος από τον ΣΥΡΙΖΑ, Γιώργος Λαζαρίδης από τους ΑΝ.ΕΛΛ., Γιάννης Σαρίδης από την Ενωση Κεντρώων) και προβλέπει την αναδρομική απαλλαγή των μονών του Αγίου Ορους από οφειλές σε ΕΤΑΚ και ΦΜΑΠ την περίοδο 2008-2013 ακόμη και για τα εκτός Αγίου Ορους ακίνητα.

Η τροπολογία πέρασε με τη… δεύτερη, καθώς είχε κατατεθεί χωρίς επιτυχία και σε νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών προ δύο εβδομάδων. ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ., ΑΝ.ΕΛΛ., Χρυσή Αυγή υπερψήφισαν, Δημοκρατική Συμπαράταξη, ΚΚΕ και Ενωση Κεντρώων δήλωσαν «παρών», ενώ μόνο το Ποτάμι καταψήφισε.

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2016

Ανεξέλεγκτοι λόγω… Μικρασιατικής Καταστροφής

Τον περασμένο Δεκέμβριο είχε προηγηθεί ακόμη ένα ρουσφέτι, πάλι πριν από το κλείσιμο της Βουλής για τις γιορτές των Χριστουγέννων. Την τροπολογία (884/112), που σήμερα αποτελεί το άρθρο 52 του νόμου 4447/2016, κατέθεσαν στη Βουλή πέντε βουλευτές, εκ των οποίων οι τρεις είναι οι ίδιοι με αυτούς της τελευταίας τροπολογίας του 2017: Σκουρολιάκος, Λαζαρίδης, Σαρίδης μαζί με τους Ανδρέα Λοβέρδο (ΔΗΣΥ) και Θανάση Μπούρα (Ν.Δ.).

Η προκλητική ρύθμιση, που αναιρούσε πρόσφατο νόμο του 2013 επί κυβέρνησης Σαμαρά, προέβλεπε ότι

❶ Πλέον οι μονές του Αγίου Ορους δεν υποχρεούνται να υποβάλλουν απολογισμό της οικονομικής τους δραστηριότητας στο Ελεγκτικό Συνέδριο και στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους.

➋ Οριζε -και μάλιστα αναδρομικά από τις αρχές του 2016- ότι το ποσό της κρατικής επιχορήγησης του Αγίου Ορους θα είναι ακατάσχετο και

❸ Απάλλασσε τις μονές από την υποβολή Ε9 για προγενέστερα έτη, όπως απαλλάσσονται και από τον ΕΝΦΙΑ.

Ειδικά για το θέμα του απολογισμού, ο Γ. Λαζαρίδης είπε ως επιχείρημα στην Ολομέλεια ότι οι μονές του Αγίου Ορους παραχώρησαν το 1932 για την προσφυγική κρίση μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή αρκετές εκτάσεις στη Χαλκιδική και από τότε το κράτος τούς έδινε κάθε χρόνο ένα αντίτιμο.

«Είναι αδικία για τα μοναστήρια που έχουν προσφέρει τόσα», είπε χαρακτηριστικά και ο υπουργός Γιώργος Σταθάκης που την έκανε δεκτή στο χωροταξικό νομοσχέδιο.

Η τροπολογία ψηφίστηκε με διακομματική συναίνεση από ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ., Χρυσή Αυγή, Δημοκρατική Συμπαράταξη, Ανεξάρτητους Ελληνες, Ενωση Κεντρώων. Το ΚΚΕ ψήφισε «παρών» και το Ποτάμι απουσίαζε.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2014

Απαλλαγές και επισκέψεις

Τον Σεπτέμβριο του 2014, πάλι σε θερινό τμήμα της Βουλής και έπειτα από μια πολύωρη συνεδρίαση 7,5 ωρών είχε περάσει άλλο ένα ρουσφέτι στο Αγιον Ορος, το οποίο αποτελεί πλέον το άρθρο 22 του νόμου 4283/2014.

Σημειωτέον ότι τον Αύγουστο του ίδιου έτους ο τότε επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας είχε επισκεφθεί το Αγιον Ορος, ενώ τον Φεβρουάριο είχε προηγηθεί ο τότε πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς.

Σε νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας και με υπουργό τον Ανδρέα Λοβέρδο, 16 βουλευτές της Ν.Δ. κατέθεσαν μια τροπολογία της τελευταίας στιγμής, για την οποία δεν έγινε καν συζήτηση!

Προέβλεπε μεταξύ άλλων:

❶ Απαλλαγή των μονών του Αγίου Ορους ως εργοδοτών από την υποχρέωση παρακράτησης και απόδοσης του φόρου μισθωτών υπηρεσιών, αλλά και από το τέλος χαρτοσήμου στα ακίνητα που νοικιάζουν, με τις σχετικές υποχρεώσεις να βαραίνουν τους αντισυμβαλλόμενους (υπαλλήλους και ενοικιαστές).

➋ Αφορολόγητο 9.500 ευρώ για συνταξιούχους μοναχούς, χωρίς προσκόμιση αποδείξεων και χωρίς υποχρεωτική υποβολή φορολογικής δήλωσης.

❸ Απαλλαγή από την υποχρέωση υποβολής δήλωσης ακινήτων Ε9 λόγω… απαλλαγής από τον ΕΝΦΙΑ.

Την τροπολογία υπέγραφαν οι βουλευτές: Ευθ. Καρανάσιος, Γ. Ιωαννίδης, Γ. Πασχαλίδης, Δ. Σταμενίτης, Σ. Αναστασιάδης, Δ. Χριστογιάννης, Κ. Γκιουλέκας, Θ. Καράογλου, Εμμ. Κόνσολας, Μ. Αντωνίου, Στ. Κωνσταντινίδης, Τ. Κοψαχείλης, Δ. Κυριαζίδης, Στ. Καλαφάτης, Γ. Κωνσταντόπουλος.

Η τότε συμπολίτευση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ υπερψήφισε, όπως και οι αντιπολιτευόμενοι Ανεξάρτητοι Ελληνες. ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ ψήφισαν «παρών», η Χρυσή Αυγή απουσίαζε και η ΔΗΜΑΡ αρνήθηκε να πάρει θέση φωνάζοντας «κατά πλειοψηφία».

Πηγή: Χάρης Ιωάννου – «Εφημερίδα των Συντακτών»

 _______________________________________________________

Ριψασπίδων έπαινος …


Τι κοινό έχουν ο Διονύσιος Σολωμός, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Κ.Π. Καβάφης,  ο Κώστας Καρυωτάκης, ο Γιώργος Σεφέρης, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Νικόλας Άσιμος και ο Μιχάλης Μαραγκάκης;

Η απάντηση είναι: δεν υπηρέτησαν ποτέ θητεία στον ελληνικό στρατό. (Ούτε και σε κανέναν άλλον).

Αντιθέτως ο Ιωάννης Μεταξάς, ο Παύλος Γύπαρης, ο Γεώργιος Γρίβας, ο Στυλιανός Παττακός, ο Δημήτριος Ιωαννίδης, ο Νίκος Μιχαλολιάκος και ο βιαστής Κυριάκος Παπαχρόνης όλοι υπηρέτησαν σε αυτόν. Ορισμένοι μάλιστα τον διοίκησαν.

Νομίζω ότι αν συγκρίνουμε πόσα προσέφεραν στην ελληνική κοινωνία οι δύο αυτές ομάδες, θα επικρατούσε σαφώς η πρώτη με μεγάλη διαφορά.

Πράγμα που δείχνει πόσο άκυρες και υποκριτικές είναι οι ηθικολογίες περί «χρέους προς την πατρίδα» που ξέσπασαν ακόμα μια φορά με αφορμή την «αποκάλυψη» ότι ούτε ο νυν υπουργός παιδείας έχει διατελέσει φαντάρος.

Το ζήτημα όμως δεν είναι μόνο αυτό. Στο κάτω κάτω, το ποια «προσφορά» είναι σημαντικότερη μπορεί να το κρίνει ο καθένας αλλιώς. Αυτό όμως που είναι ξεκάθαρο και αναμφίβολο, είναι ότι η επιλογή του κ. Γαβρόγλου να μην υπηρετήσει υπήρξε μία ενέργεια απολύτως σύμφωνη με το δίκαιο, την ηθική, αλλά και τις αρχές του φιλελευθερισμού. Και ειδικότερα την βασική αρχή ότι είναι θεμιτό, αν όχι επιβεβλημένο, να επιλέγει κανείς αυτό που (κρίνει ότι) βελτιώνει τη θέση του, στο μέτρο που αυτό δεν απαγορεύεται από το νόμο και δεν κάνει χειρότερη τη θέση κανενός άλλου.

Το ίδιο το κίτρινο δημοσίευμα που έφερε στο φως το «σκάνδαλο», αναφέρει με σαφήνεια ότι ο νυν υπουργός παιδείας εξαγόρασε τη θητεία του κατ’ εφαρμογή των νόμων του ελληνικού κράτους που ίσχυαν για την περίπτωσή του τη στιγμή που κλήθηκε να υπηρετήσει. Οι νόμοι αυτοί ήταν ­­–και είναι- δημόσιοι, γενικής ισχύος και αφηρημένα διατυπωμένοι∙ αφορούσαν μια κατηγορία στρατευσίμων ορισμένη με βάση σαφή και αμερόληπτα κριτήρια, όχι συγκεκριμένο άτομο ή άτομα.

Κάποιοι κουτοπόνηροι εκ δεξιών, εξ αριστερών, ή δεν ξέρω κι εγώ από πού αλλού προσπαθούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις προσθέτοντας «με νόημα» ότι ο νόμος με βάση τον οποίο εξαγοράστηκε η θητεία αυτή ήταν «της χούντας». Ποιο είναι όμως άραγε αυτό το νόημα; Τίνος άλλου θα μπορούσαν ή θα έπρεπε να είναι; Ο ενδιαφερόμενος δεν είχε την πολυτέλεια να επιλέξει ανάμεσα σε ένα «μενού»  δικτατορικών ή αντίστοιχα δημοκρατικών νόμων. Το 1970 στην Ελλάδα επικρατούσε δικτατορία, και άρα αυτή έφτιαχνε τους νόμους. Αυτό όμως ίσχυε και για τους νόμους με βάση τους οποίους υπηρέτησαν όσοι υπηρέτησαν, και γενικά για όλους τους νόμους εκείνης της περιόδου.

Στη διάρκεια των επτά αυτών χρόνων, άνθρωποι γεννήθηκαν, γράφτηκαν σε δημοτολόγια, σε σχολεία και σε πανεπιστήμια, προσλήφθηκαν σε δουλειές, τέλεσαν αγοραπωλησίες κινητών ή ακινήτων, γάμους, κηδείες … Κανείς δεν διανοήθηκε να υπονοήσει ότι όλες αυτές οι δικαιοπραξίες είναι ύποπτες επειδή έγιναν με «χουντικούς νόμους», συντάχθηκαν από χουντικές δημόσιες υπηρεσίες και επικυρώθηκαν από χουντικά δικαστήρια. Γιατί να υπονοήσουμε κάτι τέτοιο μόνο για μια απαλλαγή από τη στρατιωτική υπηρεσία; Αντιθέτως μάλιστα, εάν ακόμη και οι νόμοι της χούντας, ενός καθεστώτος μιλιταριστικού και αυταρχικού, απάλλαξαν κάποιον από την υποχρέωση στράτευσης, ένας λόγος περισσότερος να θεωρήσουμε αυτή την απαλλαγή αδιάβλητη.

Αποτέλεσμα εικόνας για ρίψασπις

Αυτό λοιπόν που οδηγεί να απαιτούμε αναδρομικά από κάποιον εικοσάρη της δεκαετίας του 70 να είχε καταταγεί στο στρατό, δεν είναι καμία ηθική ή πολιτική συνέπεια. Είναι απλώς η χριστιανική/ εθνικιστική λογική του μαζοχισμού, της άσκοπης αυτοθυσίας. Η λογική της λεβεντομαλακίας, για να χρησιμοποιήσουμε έναν πιο τρέχοντα αλλά ίσως πιο σύντομο και πιο ακριβή όρο.

Τα αναγνωστικά μας της ιστορίας, ιδίως την περίοδο –ακριβώς- της χούντας, ήταν γεμάτα από αφηγήσεις ηρωικών αυτοκτονιών. Ακόμη και αυτές, όμως, υπάκουαν σε μία έστω ακραία λογική και σε έναν υπολογισμό κόστους/ οφέλους. Ο καλόγερος Σαμουήλ, όπως μας μάθαιναν, επέλεξε την αυτοκαταστροφή, μόνο όμως όταν βρέθηκε σε μία κατάσταση όπου η ετεροκαστροφή ήταν σίγουρη, και όταν με αυτή τη θυσία δεν έχανε κάτι που να μην είναι ήδη χαμένο και ταυτόχρονα κέρδιζε κάτι που δεν κερδιζόταν αλλιώς.

Εάν ένας εικοσάρης τη δεκαετία του 70 παραιτούνταν από το δικαίωμά του να μην καταταγεί στον ελληνικό στρατό, (έναν στρατό που είχε καταλάβει και ασκούσε την πολιτική εξουσία), αυτό δεν θα βοηθούσε απολύτως κανέναν σε τίποτε. Θα ήταν μία καθαρή θυσία η οποία δεν θα επιβαλλόταν ούτε από κάποια αρχή, ούτε από κάποια σκοπιμότητα. Θα επιβαλλόταν μόνο από τη νεκροφιλία του ριζοσπαστικού πατριωτισμού.