The show must go on! …


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

saumast

Ο άντρας υπήρξε πάντα ο εγγυητής της ωμότητας. Πιο ισχυρές, απ’ όλα τα στρεβλωτήρια και τους τροχούς, υπήρξαν οι πράξεις του.

Δούλεψε την επιστήμη της Κυριαρχίας με σπουδή καταφέρνοντας να τσακίσει το θαύμα της προσωπικότητας.

Έφτιαξε τη γραμμή και την πειθαρχία, τον έλεγχο και το εύκολο χρήμα. Χωνεμένος από μια βρομερή πάστα δουλείας, τυραννίας, φετιχισμού, φόβου, ματαιοδοξίας -και άγνοιας.

Ο άντρας είναι το πολυκερματισμένο όν. Πάντα καταβυθίζεται, πάντα βουτάει εκεί, στην ανοιχτή πληγή. Στην κακοφορμισμένη αισχρή φρίκη. Δουλικός και βλαμμένος. Κάνει αυτό τον τρελό πολιτισμό να μοιάζει με κρατήρα.

Όλα τα πεινασμένα, απεγνωσμένα πνεύματα που ξεφύτρωσαν απ’ τα αντρικά κορμιά ξεσηκώνοντας τους φτωχούς και τους καυλωμένους λύγισαν απ’ την άγρια κατάρα, τη βρισιά και την ηθική παράλυση.

Η ιστορία τού άντρα έχει τις ρίζες της στο μακελειό. Ο Ιησούς των εβραίων και των θρησκόληπτων σκλάβων ήταν άντρας. Ένας θεός σε απόγνωση, δηλαδή η απόγνωση του άντρα.

Αυτός που σταυρώθηκε απ’ τους άντρες γεννήτορές του μέσα σ’ έναν ήδη φθαρμένο και γυαλισμένο κόσμο, πεταμένο σαν το κρανίο ενός λεπρού στην έρημο της ανθρώπινης εγκατάλειψης.

Αυτός που δίδαξε την αγάπη που δεν διδάσκεται. Γιατί η αγάπη που σου δείχνει με το δάχτυλο ο ισχυρός ανήρ και ο τραγόμορφος κατηχητής μετατρέπεται σε χολή και ο ίδιος γίνεται μάστιγα και φραγγέλιο, απλώνοντας στην Αγορά όλων των συναντήσεών μας το πέπλο τού πένθους και της απαγόρευσης.

Κι είναι ο ισχυρός αυτός άντρας που έπλασε μέσα στους σκοτεινούς αιώνες τη γυναίκα. Το πιο βάναυσο απ’ τα υποδουλωμένα θηρία.

Ναι, βλέπω γυναίκες με χοντρούς εκδικητικούς πούτσους γύρω μου. Γυναίκες που ξέρασαν τα μουνιά τους απ’ το στόμα και άλλαξαν το φύλλο τους, γυναίκες σπουδαγμένες στην αντρική Κυριαρχία και την φθονερή μισανθρωπία τού « ἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων».

Γυναίκες που στέγνωσαν τη φύση τους στους κοινούς τόπους δουλείας με τον άντρα, ακούγοντας απ’ τα κοινωνικά μεγάφωνα ιαχές. Η ταχύτητα είναι εξουσία. Παίξτε το παιχνίδι. Κόψτε των παιδιών σας τα τσουτσουνάκια. Αντιστέκονται στον αέρα και την ταχύτητα. Στην αριστεία και στο κέρδος που σέρνει πίσω της. Παίξτε μανούλες το παιχνίδι των αντρών. The show must go on!

Η πίστη σε –Αξιοκρατία- και – Αριστεία- βλάπτει σοβαρά τα φτωχά παιδιά, Έρευνα του πανεπιστήμιου της Αριζόνα…


Φτωχά παιδιά και παιδιά μειονοτήτων που πιστεύουν σε μια ψευδή αρχή «αξιοκρατίας» μπορεί να οδηγηθούν σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα αυτοεκτίμησης και επικίνδυνη συμπεριφορά, υποστηρίζει πρόσφατη έρευνα που χρηματοδοτήθηκε από το πανεπιστήμιο της Αριζόνας και δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Child Development.

Η έρευνα εξέτασε τον τρόπο με τον οποίο η πίστη στη «δικαιοσύνη του αμερικανικού συστήματος» επηρεάζει την πορεία μαθητών της έκτης δημοτικού που προέρχονται από χαμηλά οικονομικά στρώματα ή ανήκουν σε φυλετικές και εθνικές μειονότητες.

«Οι μαθητές που πίστεψαν ότι επικρατεί (κοινωνική) δικαιοσύνη» εξηγούσε ο δάσκαλος Ξιάν Μπάρετ στο περιοδικό Atlantic «ξεσπούν στα πρώτα χρόνια του γυμνασίου και αρχίζουν να αμφισβητούν τον εαυτό τους για προβλήματα τα οποία δεν θα μπορούσαν να ελέγξουν».

Η έρευνα αποδεικνύει ότι παιδιά που αποδέχονται το «αμερικανικό ιδεώδες», σύμφωνα με το οποίο η σκληρή δουλειά και η επιμονή οδηγεί αναπόδραστα στην επιτυχία, αρχίζουν να αμφισβητούν τις ικανότητές τους γεγονός που τα οδηγεί σε επικίνδυνες συμπεριφορές.

«Όταν ανήκεις σε προνομιούχα στρώματα της κοινωνίας και πιστεύεις ότι το σύστημα είναι δίκαιο και συνεπώς θα πας μπροστά αν προσπαθήσεις αρκετά σκληρά, δεν δημιουργούνται εσωτερικές συγκρούσεις… απλώς αισθάνεσαι ικανοποιημένος με τον εαυτό σου που τα κατάφερε» εξηγούσε η επικεφαλής της έρευνας, Έριν Γκόντφρεϊ, καθηγήτρια εφαρμοσμένης ψυχολογίας στην σχολή Steinhardt  του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.

Για αυτούς όμως που έχουν περιθωριοποιηθεί – οικονομικά, εθνικά και φυλετικά – συνεχίζει η Γκόντφρεϊ «η πίστη στο σύστημα τους οδηγεί σε σύγκρουση με τον εαυτό τους».  Θα σκεφτούν «εάν το σύστημα είναι δίκαιο γιατί βλέπω τους ανθρώπους με πιο σκούρο δέρμα να καταλήγουν σε συγκεκριμένες (χαμηλές) θέσεις εργασίας;». Έτσι αρχίζουν να πιστεύουν ότι έχουν κάποιο πρόβλημα οι ίδιοι ή η κοινωνική ομάδα στην οποία ανήκουν.

Η Αμερικανίδα καθηγήτρια υποστηρίζει ότι το σύστημα εκπαίδευσης στις ΗΠΑ είναι οικοδομημένο πάνω σε τέτοιες αντιλήψεις που ως στόχο είχαν να δικαιολογήσουν τις θεσμοθετημένες ανισότητες στην κοινωνία.

 

ΠΗΓΗ


https://www.kommon.gr/x/1100-i-pisti-se-aksiokratia-kai-aristeia-vlaptei-sovara-ta-ftoxa-paidiaΑπό:

Λουκέτο στον ΔΟΛ. Κλείνει ένα εργοστάσιο που παρήγαγε πρέζα αποχαύνωσης, παραπληροφόρησης, συκοφαντίας κάθε εργατικού αγώνα …


Του Γ. Γ.

Πριν κάποιους μήνες είχα γράψει μια ανάρτηση με τίτλο «Χρεοκοπεί ο ΔΟΛ, με τα στελέχη του να έχουν θησαυρίσει».

Σήμερα φαίνεται ότι πέφτουν τίτλοι τέλους για το άλλοτε πανίσχυρο δημοσιογραφικό συγκροτήματος το οποίο για κάποιες δεκαετίες μπορούσε να ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις.

Όπως αναφέρει η ειδησεογραφία σήμερα οι εργαζόμενοι του ΔΟΛ στη «Μιχαλακοπούλου» αναμένεται  να λάβουν τις απολύσεις ενώ ο νέος ιδιοκτήτης του ΔΟΛ, Βαγγέλης Μαρινάκης, (έχει κι αυτός ο «αξιοσέβαστος» καπιταλιστής κάποιες «περιπέτειες» με την φερόμενη εμπλοκή του στην γνωστή υπόθεση NOOR 1 με τους 3 τόνους ηρωίνης) «δεν έχει ενημερώσει για τις προθέσεις του με την αγωνία των εργαζομένων να χτυπάει «κόκκινο» καθώς ουδείς γνωρίζει πότε θα προσληφθούν από την καινούργια εταιρεία που θα διαχειρίζεται»όπως γράφει η Εφημερίδα των Συντακτών.

Δυο τηλεγραφικές παρατηρήσεις αφού είναι ένα θέμα που σίγουρα θα επανέλθουμε. Αν θυμόμαστε καλά, που θυμόμαστε, πριν κάποιους μήνες η Εισαγγελία Πρωτοδικών άσκησε στον Σταύρο Ψυχάρη, πρώην ισχυρό άντρα του ΔΟΛ δίωξη για τα αδικήματα της φοροδιαφυγής και του ξεπλύματος μαύρου χρήματος, αφού όπως προέκυψε από έρευνα του ΚΕΦΟΜΕΠ δεν μπορούσε να δικαιολογήσει την προέλευση 45 εκατομμυρίων ευρώ, από τα εισοδήματά του. Αλήθεια, τι έγινε αυτή η υπόθεση; 

Τουλάχιστον σε αφελείς απευθύνεται αυτή η προσπάθεια εκδήλωσης συμπάθειας και αλληλεγγύης στους «εργαζόμενους του ΔΟΛ» που πιθανόν να μείνουν άνεργοι.
Όχι μάγκες, η χαμηλόμισθη διορθώτρια κειμένων του ΔΟλ δεν έχει καμιά σχέση με τον Πρετεντέρη. Ο καφετζής της «Μιχαλακοπούλου» είναι σε εντελώς διαφορετική συχνότητα με τον Β. Λαμπρόπουλο.
Είναι πολύ εύκολο να τσουβαλιάζεται «λαό και Κολωνάκι», αλλά μάταιη η προσπάθεια σας. Και φυσικά θα συμπαρασταθούμε σε κάθε απλό εργαζόμενο απολυμένο του ΔΟΛ, όπως θα κάναμε και σε οποιονδήποτε χάνει την δουλειά του, Αλλά μην μας ζητάτε να κάνουμε το ίδιο για το δημοσιογραφικό επιτελείο του ΔΟΛ  το οποίο υπηρέτησε δουλικά τις προσταγές του εργοδότη τους, με ότι αυτό συνεπάγεται. Το να αποτελέσει δηλαδή την επικοινωνιακή δύναμη κρούσης στο να οδηγηθούμε στην οικονομική δολοφονία του λαού μας σε μια βάρβαρη ταξική, μνημονική πολιτική αφού αυτή εξυπηρετούσε τα συμφέροντα του ισχυρού τότε άντρα του ΔΟΛ.
Κι αυτό δεν το λέμε αυθαίρετα. Το έγραψε ο ίδιος ο Σ. Ψυχάρης στο «Βήμα» στις 8/1/2012 σε μια κρίση ειλικρίνειας: «Δεν υπάρχουν εφημερίδες που να εκδίδονται για να εκφράζουν απόψεις διαφορετικές από εκείνες του ιδιοκτήτη τους ή να υπηρετούν αλλότρια συμφέροντα».

Όπως γράφαμε και σε περασμένη ανάρτησή μας, ναι θα μείνουν άνεργοι δημοσιογράφοι μ’ αυτή την εξέλιξη. Θα λυπηθούμε τόσο όσο αν μαθαίναμε ότι μένουν στον δρόμο εργαζόμενοι σε ένα εργοστάσιο παραγωγής ηρωίνης. Γιατί πρέζα αποχαύνωσης, παραπληροφόρησης, συκοφαντίας κάθε εργατικού αγώνα, παρήγαγε το «εργοστάσιο» που λέγεται ΔΟΛ, όπως έκανε πάντα στην μακροχρόνια πορεία του.


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/08/blog-post_20.html

Το κουνάβι που βρυχάται …


φωτογραφία: AP images

Απείλησε με “φωτιά και οργή που δεν έχει ξαναδεί ο κόσμος”. Αλλά μπορεί να το είπε πάνω στα νεύρα του – τόχει το ελάττωμα. Το σίγουρο είναι ότι το επόμενο τιτίβισμά του ήταν αφιερωμένο στο Μεγάλο Εγώ του:

… Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν ανέλαβα τα καθήκοντά μου ήταν να διατάξω τον εκσυγχρονισμό του πυρηνικού οπλοστασίου μας. Έτσι τώρα είναι πιο έτοιμο και αποτελεσματικό από ποτέ… Ελπίζω ότι δεν θα χρειαστεί να το χρησιμοποιήσουμε…

Το ψόφιο κουνάβι ανέλαβε στις 20 του περασμένου Γενάρη. Το ότι (νομίζει και φωνάζει πως) μέσα σε κάτι λιγότερο από 7 μήνες τα πυρηνικά όπλα των ηπα εκσυγχρονίστηκαν (κατόπιν της διαταγής του φυσικά…) επιβεβαιώνει απλά ότι δεν έχει καν γνώσεις λυκείου για το θέμα.

Θα μπορούσε, λοιπόν, να θεωρηθεί “ακίνδυνος”. Ακόμα και “γραφικός”: στις αρχές της περασμένης άνοιξης είχε “προειδοποιήσει” την Πγιονγκγιάνγκ με τον “καλύτερο στρατό του κόσμου”…. Πιο συγκεκριμένα, με μια αεροναυτική αρμάδα με επικεφαλής το αεροπλανοφόρο Carl Vinson, που πλησίαζε υποτίθεται ολοταχώς την κορεατική χερσόνησο, με άγριες διαθέσεις… Μόνο για να αποδειχθεί ότι η περιβόητη αρμάδα βρισκόταν χιλιάδες μίλια μακριά, στον ινδικό, σε ασκήσεις με το αυστραλέζικο ναυτικό…

Άσχετος λοιπόν, και αλαζόνας. Υπάρχει όμως ένα ζήτημα με δαύτον και με την λειτουργία του σαν “βιτρίνα”. Αυτά που λέει και ο χαρακτήρας του είναι ιδανικά για να γίνει κάποια προβοκάτσια (εν αγνοία του) τέτοια που να πρέπει μετά αυτό το Κολοσσιαίο Εγώ Του να διατάξει μια επίθεση κατά της βόρειας κορέας. Έχει δώσει εξετάσεις (και τις πέρασε) όταν διέταξε την επίθεση με κρουζ κατά του Άσαντ, την περασμένη άνοιξη….

Όσο ακίνδυνο κι αν είναι, λοιπόν, το ψόφιο κουνάβι όταν βρυχάται, άλλο τόσο επικίνδυνο είναι όταν χτενίζει την φράτζα του στον καθρέφτη του. Το δεύτερο είναι η βασική «προεδρική λειτουργία» του Τραμπ – και υποθέτουμε ότι η ιστορία θα τον θυμάται γι’ αυτό και μόνο. Αν (του) φτιάξουν / στήσουν μια «αφορμή» κι αν κάποιοι «διπλανοί» του (κανάς «τρελός σκύλος» Mattis και σία…) τον σκουντήσουν λίγο, είναι όντως ικανός να συμπεριφερθεί σαν ο μεγαλύτερος στρατηγός όλων των εποχών… (Και ύστερα, αν χρειαστεί, αν κάτι δεν πάει καλά, οι διάδοχοί του θα τον ξεφορτωθούν σαν «τρελό» – αφού πρώτα, όμως, έχει κάνει την δουλειά…)

(Ο υπ.εξ. Tillerson είναι πιο καθησυχαστικός. Αλλά είναι ένας φτωχός και μόνος υπ.εξ., που πρέπει να παίζει τον «καλό μπάτσο»…. Ένας προσωρινός Kerry για την καινούργια συντηρητική διοίκηση. Πρόκειται για έναν ρόλο άνευ σημασίας και περιεχομένου αν δεν υπάρχει και «κακός μπάτσος»…)

________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/to-kounavi-pou-vrychate/

Φράνσις Φουκουγιάμα: Κοινωνικές τάξεις και λαϊκισμός – Δημοκρατική και φιλελεύθερη πτυχή του πολιτικού συστήματος…


Εισαγωγή: Ο νέος Εγελιανός Φουκουγιάμα, οι νέοι αριστεροί και οι νέοι φιλελεύθεροι.
Ο Φράνσις Φουκουγιάμα υπερασπίζεται την παγκοσμιοποίηση: «Άν την κρίνουμε συνολικά, λειτούργησε πολύ καλά», λέει. Η βελτίωση της ζωής δισεκατομμυρίων ανθρώπων εδώ και 20-30 χρόνια σε χώρες με αναδυόμενες οικονομίες, ασιατικές κυρίως, και ιδίως στο μεγαλύτερο έθνος του κόσμου, το κινεζικό, είναι πολύ ισχυρό επιχείρημα υπέρ της άποψής του. Και μολονότι έχει ανακαλέσει την περιβόητη γνωμάτευσή του, ότι με την κατάρρευση του λεγόμενου σοσιαλιστικού στρατοπέδου το 1989 επήλθε το (κατά Χέγκελ) «τέλος της ιστορίας» και εκπληρώθηκε ο «σκοπός» της, ο Ιαπωνοαμερικανός πολιτικός επιστήμονας είναι πάντα ένθερμος υποστηρικτής της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Όμως, τώρα πια, σε αντίθεση με το 1989, αυτό το συνδυάζει με τοΑριστοτελικό επιχείρημα περί της φύσης του ανθρώπου ως πολιτικού όντος. Το κατά Χάγιεκοικονομικό (εν πρώτοις) όν, του είναι πιά σαφώς πολύ ξένο. Αντίθετα από τους οπαδούς του Χάγιεκ, τον ενδιαφέρει πολύ να διερευνήσει άν το σύστημα είναι ακόμη αντιπροσωπευτικό και αισιόδοξα υποστηρίζει, «ναί είναι». «Αλλά όχι πλήρως», λέει. Θα δούμε στη συνέχεια τι σημαίνει αυτό.
Οι ιδέες του πολιτικού επιστήμονα Φουκουγιάμα έχουν πάντα πίσω τους πολύ ισχυρό φιλοσοφικό φορτίο. Άς επιχειρήσουμε, παράλληλα με τα άκρως πολιτικά που λέει και πάλι τώρα (τα διαφορετικά από τα άκρως πολιτικά του 1989), να δούμε ποιές φιλοσοφικές αρχές στηρίζουν αυτόν τον πολιτικό λόγο.
Ως ορθολογιστής και Εγελιανός, αναλύοντας την άνοδο του λαïκισμού μπορεί να διακρίνει μεταξύ της πορείας της πραγματικότητας (ή του αντικειμενικού πνεύματος, όπως θα έλεγε ο παλαιός μεγάλος μέντοράς του) και του τρόπου που την αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι. Βλέπει επίσης πως τα μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά συστήματα, όπως το σύστημα της δημοκρατίας, είναι πολύ περίπλοκα και έχουν εγγενώς πτυχές που μπορεί και να συγκρούονται μεταξύ τους: Η δημοκρατική πτυχή εναντίον της φιλελεύθερης πτυχής.
Παράλληλα, ο «τωρινός» Φουκουγιάμα, ως φιλοσοφικά ρεαλιστής και «Αριστοτελικός», βλέπει και πέρα από τα Καθ’ Έκαστον πράγματα (τα άτομα ή, το πολύ, τις οικογένειες), προς τις μεγάλες πραγματικότητες: Προς τις καθολικές έννοιες – τα Καθ’ Όλον πράγματα ή universalia. Η ανάλυσή του για την κρίση του φιλελευθερισμού και για τον λαïκισμό περιστρέφεται γύρω από ένα τέτοιο «Καθ’ Όλον πράγμα»: Την κοινωνική τάξη. Η εργατική τάξη στη Δύση, αυτή που παράγει, αντίθετα με τιςκοινωνικές ομάδες «ταυτότητας», είναι η μερίδα της κοινωνίας που βγήκε χαμένη στα χρόνια τούτα, λέει. Πέραν της οικονομικής υποβάθμισης, πλήττεται «από κοινωνικά δεινά, όπως την μάστιγα των ναρκωτικών και τις διαλυμένες οικογένειες». Στις ΗΠΑ και αλλού, κανείς δεν την εκπροσωπεί και κανείς δεν κατανοεί τα προβλήματά της. Το ίδιο μπορεί να ισχύει και για μεγάλα κομμάτια μεσαίων τάξεων.
Κατά παράδοξο τρόπο, ο συντηρητικός ορθολογιστής  Φουκουγιάμα, διακρίνει καθαρά ό,τι δεν μπορούν να δουν οι αριστεροί και «πολύ» αριστεροί στοχαστές που στράφηκαν στον μεταδομισμό ή σε άλλους μεταμοντέρνους ανορθολογισμούς. Η πραγματική πολιτική πραγματικότητα δεν αποτελείται μόνον από «αφηγήσεις», «μικροφυσικές της εξουσίας», «συμβάντα», σύμβολα και«σημαίνοντα» (κενά ή γεμάτα κοπανιστό αέρα), αλλά κυρίως από τον ρεαλιστικό σκληρό πυρήνα της. Στο επίπεδο της δημοκρατίας, αφενός υπάρχει η λαϊκή βούληση και η αντιπροσώπευσή της, αφετέρου οι θεσμοί και το κράτος δικαίου με τα ατομικά δικαιώματα και τα «όρια που θέτει στην εξουσία». Και το υποκείμενο κίνητρο, που προκαλεί τη σύγκρουση μεταξύ τους, είναι η κοινωνική-ταξική δυσαρέσκεια, η οποία είναι εύλογη και νόμιμη, λέει ο Φουκουγιάμα. «Ο λαϊκισμός είναι σε τελευταία ανάλυση συνέπεια της ανισότητας· το υποκείμενο φαινόμενο είναι η ανισότητα».
Βέβαια, όλα αυτά δεν είναι καθόλου πρόθυμοι να τα δουν οι τωρινοί φιλελεύθεροι, είτε ακραίοι μαθητές του Χάγιεκ που προσπαθούν να εξορκίσουν το Αριστοτελικό πολιτικόν ζώον, είτε μετριοπαθείς που απλώς θέλουν «δημοκρατία προσαρμοσμένη στις αγορές» (άν και σαφώς ταέβλεπαν άλλοτε, μερικοί φιλελεύθεροι παλαιομοδίτικου τύπου, σαν τον Ραλφ Ντάρεντορφ). Τα δε σοσιαλφιλελεύθερα υβρίδια χώνουν διαρκώς το κεφάλι στην άμμο – ενδεικτικό αποτέλεσμα είναι και η διαφαινόμενη τραγική κατάληξη του Μάρτιν Σουλτς. Σ’ όλους αυτούς, ο Φουκουγιάμα υπενθυμίζει: Οι καιροί ου μενετοί. Βρισκόμαστε ενώπιον «δοκιμασίας της σταθερότητας των δημοκρατικών θεσμών, δοκιμασίας της νομιμοποίησης που διαθέτουν», και το κρίσιμο διακύβευμα είναι «αν μπορούν πραγματικά να αυτο-διορθωθούν».
Γ. Ρ.

Συνέχεια