Κάτω απ’ τον ήλιο…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

venus

Στη γλωσσική μας δραστηριότητα υπάρχει μια παρόρμηση θανάτου, ή αλλιώς, μια σιωπηλή δύναμη η οποία διαρθρώνει τον παρορμητισμό μας προς έναν κώδικα κοινωνικώς αποδεκτό.

Οι μηχανισμοί αυτολογοκρισίας είναι δεμένοι στους τροχούς των αισθημάτων μας και στην τελειωτικά φθαρμένη μας φύση απ’ τον εκφυλισμό του σεξουαλικού ενστίχτου.

Οι αυτοαποκαλούμενοι ποιητές νοιάζονται αποκλειστικά και μόνο για το πώς θα αρέσουν κι όχι για το πώς θα ευχαριστήσουν ή για το πώς θα ευχαριστηθούν.

Η ηδονή αποστειρώθηκε με χειρουργικό τρόπο απ’ την ακαδημία και το κατεστημένο της βιομηχανίας του θεάματος.

Η καύλα θα εκφραστεί με αρλούμπες και θα πιαστεί στα δίχτυα μιας βίωσης αναμφισβήτητα αγχογόνου και καταθλιπτικής.

Οι λέξεις αντί να γίνουν πνοή για τα αγγελικά φλάουτα της συνουσίας και της βίας που έχουν ανάγκη τα κορμιά για να υπάρξουν, γίνονται φίμωτρα των συν-θλιμμένων και αποδιοπομπαίων ζωντανών.

Ο Βιτγκενστάιν τελειώνει το «Tructatus logico-philosophicus» με μιαν αντιδραστική αποστροφή που λέει: «Για όσα δεν μπορεί να μιλάει κανείς γι’ αυτά πρέπει να σωπαίνει».

Όμως η επαναστατική σκέψη που μαθαίνει απ’ τη ζωή των μυρμηγκιών και των σκύλων, έχοντας μιαν άκρως φυσιοκρατική θέαση των πραγμάτων, λέει χωρίς περιστροφές: «Για όσα δεν μπορεί να μιλάει κανείς γι’ αυτά πρέπει να μιλάει».

Ο Βολταίρος μπορούσε να εκφράζει μερικές από τις πιο προχωρημένες ιδέες του στέλνοντας επιστολές στη Μεγάλη Αικατερίνη της Ρωσίας, τουτέστιν μιαν από τις πιο δυνητικές του αντιπάλους και φαντασιωτικές ή πραγματικές ενδεχομένως δημίους των απόψεών του και της ίδιας του της κεφαλής.

Ο Λένιν ανέπτυσσε εντατικές επαναστατικές δραστηριότητες στη Βέρνη της Ελβετίας, την πρωτεύουσα του διεθνούς καπιταλισμού, μέχρις ότου οι συνθήκες του επιτρέψουν δι’ ερυθρού τάπητος, να περάσει τα σύνορα της Φινλανδίας και να μετατρέψει την Αγία Πετρούπολη σε Λένινγκραντ.

Ο Αντρέας Εμπειρίκος κάτω απ’ τη μουσούδα του καθεστώτος των Σεφέρηδων έγραφε για ψωλίτσες και μουνάκια και παγκόσμια ερωτική δικαιοσύνη, χαράσσοντας πάνω στα φλεγόμενα όνειρα-που η σκουριά και η τεφρώδης άμμος του μεγάλου πολέμου κιτρίνιζε δια παντός-την ουτοπία του και την προσωπική του μυθολογία.

Και δεν πρέπει ακόμα να παραλείψω να πω, πως, τα πάντα σ’ αυτή την πόλη των ιδεών, της αποχαύνωσης και του καύσωνα, συμβάλουν στο να δώσουν στη λάμψη της κάτι το τόσο αισθησιακό ώστε, όταν περνούν απ’ τους πυρακτωμένους δρόμους τα κορίτσια, οι γυναίκες και τα θηλυκά, σαν κύκνοι που διασχίζουν τον αέρα, πολλές φορές βλέπουν τους πούτσους μας να σηκώνονται μες στα παντελόνια.

Η πολιτική κάστα των μετρίων…


Tου Περικλή Κοροβέση

Συχνά λέμε και γράφουμε: Το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. εναλλάσσονται στην εξουσία. ‘Η ακούμε τον νεολογισμό: Πρώτη φορά στην εξουσία η Αριστερά -άσχετα αν αυτό ταπεινώνει τους ακροδεξιούς συμμάχους του ΣΥΡΙΖΑ, τους ΑΝ.ΕΛΛ.

Αν ήμασταν σχολαστικοί θα έπρεπε να λέγαμε: Πρώτη φορά κυβέρνηση Αριστεράς-Ακροδεξιάς ή, αν μπορούσαμε, να παραπέμπαμε σε μια καινούργια πολιτική θεωρία, τσιπρισμός-καμμενισμός, αλλά αυτό δεν θα άρεσε σε κανέναν από τους δύο αρχηγούς μας. Ομως, είναι λάθος να ταυτίζουμε την εξουσία με την κυβέρνηση.

Η εξουσία είναι κάτι πολύ ευρύτερο και κατά κανόνα αόρατο. Ακόμα έχουμε κυβερνήσεις που δεν έχουν καμιά εξουσία, π.χ. κυβερνήσεις-μαριονέτες. Πώς θα ορίζαμε την εξουσία; Ας καταφύγουμε σε έναν ειδικό μελετητή της εξουσίας, που κατατάσσεται στους μεγαλύτερους διανοητές του 20ού αιώνα, τον Μισέλ Φουκό.

Η εξουσία είναι πάντα αρωγός της οικονομίας και είναι δομημένη με βάση το πρότυπο του εμπορεύματος. Δηλαδή, είναι κάτι που μπορεί κανείς να το κατέχει, που αποκτάται, που εκχωρείται συμβατικά ή διά της βίας. Είναι κάτι που μεταβιβάζεται. Κάποιος την παραχωρεί και κάποιος άλλος την αναδέχεται. Η εξουσία είναι επί της ουσίας όλα όσα καταπιέζει.

Δηλαδή, τη φύση, τα ένστικτα, τα άτομα, μια θρησκεία, μια μειονότητα ή και ολόκληρη την κοινωνία με φτώχεια και λιτότητα ή ακόμα με τη βία, που μπορεί να φτάσει μέχρι τα ολοκαυτώματα και τις γενοκτονίες.

Συνέχεια

Πετρέλαιο: Ακόμη δεν το βρήκαμε, ΤΑ ΝΕΑ το ξεπούλησαν…


τα νεα πετρέλαιο

Ένα κείμενο ωδή στα συμφέροντα τριών ξένων μεγάλων πετρελαϊκών κολοσσών (της αμερικανικής Exxon Mobil, της γαλλικής Total και της ισπανικής Repsol) παρουσιάζει η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, του εφοπλιστή Μαρινάκη, με τον πομπώδη τίτλο «Μοντέλο Βενεζουέλας και για τα πετρέλαια».

Το κείμενο στηρίζεται σε δηλώσεις άγνωστων πηγών «με γνώση του αντικειμένου», τις οποίες ο συντάκτης δεν κατονομάζει – δηλαδή δεν βρέθηκε ούτε ένας αναλυτής να τις στηρίξει επώνυμα.

Σύμφωνα λοιπόν με τις μυστηριώδεις πηγές, σε όλες τις χώρες που έχουν παράδοση στην εκμετάλλευση πετρελαίου το κράτος συμμετέχει ενεργά στην εξόρυξη και την εμπορεία (χαρακτηριστικά αναφέρονται η Νορβηγία, η Ινδία, η Κίνα και χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής, όπως η Βενεζουέλα ενώ παραλείπονται για άγνωστο λόγο η Ρωσία και η Σαουδική Αραβία).

Η εφημερίδα όμως υποστηρίζει ότι αυτό είναι παράδειγμα προς αποφυγή και μας προτείνει να ακολουθήσουμε το μοντέλο της Δυτικής Ευρώπης (πλην βέβαια της Νορβηγίας που έχει πετρέλαιο) και των ΗΠΑ, όπου κυριαρχεί ο ιδιωτικός τομέας. Το επιχείρημα είναι ότι καθώς τα ελληνικά κοιτάσματα δεν είναι αποδεδειγμένα το κράτος θα εμπλακεί σε μια επένδυση υψηλού ρίσκου με αμφίβολα κέρδη!

Και ύστερα ο συντάκτης δίνει την χαριστική βολή με την παρακάτω πρόταση: «Κατά τις ίδιες πηγές, τυχόν σύσταση κρατικής εταιρείας το μόνο που μπορεί να εξυπηρετεί στην παρούσα φάση είναι προσλήψεις και ένα ιδεολογικό αφήγημα ότι το κράτος πρέπει να έχει κυρίαρχο ρόλο στην διαχείριση του εθνικού πλούτου».

Η διαχείριση του εθνικού πλούτου λοιπόν είναι ένα «ιδεολογικό αφήγημα» και εμείς πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Ρωσίας και της Βενεζουέλας, πριν από τον Πούτιν και τον Τσάβες, όταν οι χώρες αποτελούσαν ενεργειακά προτεκτοράτα ξένων πετρελαϊκών εταιρειών.

Υπάρχει όμως και μια ακόμη ενδιαφέρουσα πτυχή στον τρόπο που σκέφτονται στον δημοσιογραφικό όμιλο του εφοπλιστή Μαρινάκη: Όταν η Ελλάδα έπρεπε να αλλάξει την εξωτερική της πολιτικής και να γίνει στρατηγικός σύμμαχος αυταρχικών καθεστώτων όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος, τα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου ήταν σχεδόν δεδομένα. Η χώρα έπρεπε να ξεχάσει το διεθνές δίκαιο και να συνεργαστεί με εγκληματίες πολέμου πάντα με πρόσχημα την ασφάλεια του εθνικού πλούτου της.

Σε διάφορους κύκλους η ίδια αφήγηση εξυπηρετούσε και έναν ακόμη στόχο: Χρησιμοποιούνταν για να υπνωτίζει τον κόσμο με αναφορές σε έναν από μηχανής θεό, που θα μας έσωζε από τα χρέη χωρίς να οδηγηθούμε σε σύγκρουση με τους δανειστές και την ευρωζώνη. Συνεχίστε, μας έλεγαν, να πληρώνετε ένα παράνομο χρέος σε ξένες τράπεζες της Γαλλίας και της Γερμανίας γιατί το πετρέλαιο έρχεται.

Όταν όμως κάποιος ψελλίζει ότι το ελληνικό κράτος πρέπει να έχει έστω και έναν ελάχιστο λόγο στη διαχείριση του εθνικού πλούτου, το πετρέλαιο αυτομάτως εξαφανίζεται και εμείς γινόμαστε Βενεζουέλα.

________________________________________________________

Aπό:http://info-war.gr/petreleo-akomi-den-to-vrikame-ta-nea-to-xepoulisan/

Χειρότερη, η διαπλοκή του φασισμού…


Η διαπλοκή που προωθεί ο ναζισμός είναι πάντα τρισχειρότερη από τη διαπλοκή και της πιο εκμαυλισμένης δημοκρατίας

Της Ελένης Καρασαββίδου

«Τα δικά μας χέρια μπορεί να χαιρετούν φασιστικά, είναι όμως καθαρά» είπε στην κεντρική του ομιλία ο Μιχαλολιάκος λίγα χρόνια πριν, στη 2η γιορτή της Νεολαίας του, προσπαθώντας να νομιμοποιήσει τον χαιρετισμό και τον όρο που κρύβει από πίσω. Είναι όμως έτσι;

Αυτή η ισοπεδωτική κριτική των ναζί στην αστική δημοκρατία ήδη από την εποχή της Βαϊμάρης υπήρξε αληθινή; Μπορεί να είναι αληθινή σήμερα, στην εποχή της μεταδημοκρατίας, που μετατρέπει την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση σε έναν εσμό ιδιωτικών συμφερόντων;

«H συντήρηση ενός διανοητικά ανάπηρου ατόμου στοιχίζει στο κράτος περίπου 4 μάρκα τη μέρα. Στη Γερμανία αυτή τη στιγμή υπάρχουν 300.000 διανοητικά ανάπηροι. Πόσο στοιχίζει συνολικά η περίθαλψη αυτών των ανθρώπων; Πόσα δάνεια γάμων των 1.000 μάρκων θα μπορούσαν να χορηγηθούν με αυτά τα χρήματα;» (Εκφώνηση σε διαγώνισμα μαθηματικών στη ναζιστική Γερμανία, πηγή: Μηχανή του Χρόνου).

Το «αθώο» αυτό τεστ δείχνει πως μια από τις βασικές μεθόδους του ναζισμού στην προσπάθειά του να απανθρωποποιήσει τους νέους και τις νέες ήταν να παρατάξει το έναν άνθρωπο απέναντι στον άλλον, βάζοντας ύπουλα μια μορφή προσωπικού κέρδους. Εξόντωσε ή αποδέξου την εξόντωση για να περισσέψουν χρήματα για να ξεκινήσεις εσύ πιο άνετα τη ζωή σου!

Η πρόσληψη του κράτους ως ενός υπερβατικού, αταξικού μηχανισμού δεν επέτρεπε στους υπηκόους να ζητήσουν για όλους. Κάποιοι μονίμως θα περίσσευαν, χαρακτηρισμένοι ως εχθροί του ανθρώπινου γένους, δηλαδή της γερμανικής φυλής: Λένι Ρίφενσταλ, Αλμπερτ Σπίαρ, δρ Μένγκελε είναι μονάχα οι κορυφές του παγόβουνου για το πόσοι διανοούμενοι και καλλιτέχνες επένδυσαν τις καριέρες τους σε αυτό το όραμα να ξανακάνουν τη Γερμανία μεγάλη.

Και «καθαρή». Ο δήθεν πνευματικός κόσμος που εμετικά τότε και τώρα πατά τον όρκο του ανθρωπισμού και του ratio δεν έχει δικαιολογία καμιά. Οπως κι ο/η κάθε πολίτης.

Η ψυχολογική διαπλοκή που προωθεί ο ναζισμός, ο επικίνδυνος πνευματικός ιός, πάντοτε συνδυασμένος με απολαβές κέρδους και βολέματος (αν αυτοί φύγουν θα ζήσουμε/θα ζήσετε καλύτερα) δεν έπαψε ποτέ, δεν έπαψε ούτε και σήμερα, να κοιμάται κάτω από το βλέφαρο της μεταπολεμικής δημοκρατίας και στην πρώτη σοβαρή κρίση που θα άνοιγε κάπως ο οφθαλμός, στραφτάλιζε από κάτω σαν απελεύθερη τίγρη έτοιμη να γευματίσει. Με ανθρώπους. Και όχι μόνο με ανθρώπους.

Γι’ αυτό και η διαπλοκή που προωθεί ο ναζισμός είναι πάντα τρισχειρότερη από τη διαπλοκή και της πιο εκμαυλισμένης δημοκρατίας. Γιατί στη δεύτερη έχεις το δικαίωμα μέσα στην κτηνωδία να παραμένεις άνθρωπος. Φτωχοί μπορεί να είμαστε ή να γίνουμε. Κτήνη όμως ποτέ!

efsyn.gr


Από:http://www.nostimonimar.gr/chiroteri-i-diaploki-tou-fasismou/

Μανόλης Καψής! Ενας δημοσιοκάφρος με IQ βρεγμένης σανίδας …


Του Γ. Γ.

Ενας δημοσιοκάφρος με IQ βρεγμένης σανίδας, ο οποίος αφού βρέθηκε στα αζήτητα της πολιτικοδημοσιογραφικής ζωής, κάνει περατζάδες στα διαδίκτυο να υποδηλώσει την παρουσία του.

Απ’ την βρόμικη διατεταγμένη δουλειά που έκανε στο παρελθόν, σίγουρα έχει καβατζάρει αρκετά μπακίρια και έχει τα περιθώρια να σχηματίσει την αίσθηση ότι μπορεί μόνιμα να δουλεύει το «πόπολο». Αναφερόμαστε στον Μανόλη Καψή.

Πιθανόν οι παλιοί αναγνώστες μας να θυμούνται ότι υπήρξε το δημοσιογραφικό ντόμπερμαν περασμένων μνημονικών κυβερνήσεων, προβοκάροντας και συκοφαντώντας κάθε λαϊκό αγώνα,  σε σημείο μάλιστα που να υπάρξει συνδικαλιστής των βενζινοπωλών. και να τον χαρακτηρίσει δημόσια «γραφείο Τύπου του Πεταλωτή».

Ηταν μάλιστα τόση η αφοσίωσή στα αφεντικά του που για να αποτελέσει επικοινωνιακή δύναμη κρούσης στην εμπέδωση της «αναγκαιότητας» εφαρμογής της ταξικής, μνημονιακής οικονομική πολιτικής δεν δίσταζε, σαν μαρκουτσοφόρος τότε τις τηλεόρασης του Mega, να προπαγανδίζει υπέρ των πιο βάρβαρων αντιλαϊκών πολιτικών.

Εύκολα μπορεί να θυμηθεί κάποιος τον «αγώνα» που έδωσε υπέρ της έκθεσης του ΔΝΤ, η οποία εισηγείτο να φτάσει ο βασικός μισθός στην Ελλάδα στα επίπεδα εκείνου της Κροατίας.
Τώρα που «τέλειωσαν τα δανεικά», κατά τον γλαφυρό τόνο του κ. Καψή, οι εργαζόμενοι πρέπει να ζουν με μισθούς με 300 ευρώ το μήναείχαμε ακούσει τον «έγκριτο» δημοσιογράφο να μας λέει.

Το δημοσιογραφικό σούργελο, λοιπόν αυτό, θεώρησε απαραίτητο να τοποθετηθεί στην συζήτηση που έχει ξεκινήσει πρόσφατα περί σημαιοφόρων και «αριστείας», και αναζωπυρώθηκε μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλείου από την αθλήτρια Στεφανίδη.
Όμως ο παντελώς αστοιχείωτος αυτός δημοσιοκάφρος και εδώ βραχυκύκλωσε. Μάλλον θα μπέρδεψε την χρυσή Ολυμπιονίκη με την γυναίκα του Ευαγγελάτου και από Στεφανίδη την έκανε Στεφανίδου.

Υ.Γ. Προϊόν οικογενειοκρατίας ο συγκεκριμένος τύπος και την όποια ανάδειξη του ίδιου καθώς και του αδελφού του Παντελή Καψή την οφείλει στον πατέρα του Γιάννη Καψή ο οποίος ξεκίνησε ως φέρελπις δημοσιογράφος του Συγκροτήματος Λαμπράκη και κατέληξε υπουργός Εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ. Διαβάστε περισσότερα εδώ.


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/08/iq.html

Ο Πόλεμος του οπίου…


Γράφει ο Μανόλης Πλούσος

Ο 19ος αιώνας απετέλεσε για την Κίνα την κομβική εκείνη χρονική περίοδο κατά την οποία ξεκίνησε ένα άνοιγμα προς τον δυτικό κόσμο. Από το 1644, που ένας μη κινεζικός λαός, οι Μαντσού, ίδρυσαν τη δυναστεία των Τσι-ίνγκ, μέχρι και το 1840 η Κίνα γνώρισε, ως επί το πλείστον, ειρήνη και ευημερία, αποκλεισμένη όμως από τις εξελίξεις του δυτικού κόσμου. Οι κινέζοι αυτοκράτορες όλα αυτά τα χρόνια θεωρούσαν την Κίνα ως την κορυφαία αυτοκρατορία του κόσμου και περιφρονούσαν επιδεικτικά τους δυτικούς. Μάλιστα όταν τον Ιούνιο του 1793 έφτασε στην Καντόνα βρετανική αντιπροσωπεία με πλούσια δώρα, μεταξύ των οποίων και μια τεράστια υδρόγειο που χρειαζόταν για την μεταφορά της πάνω από δώδεκα άντρες, ο πρέσβης έγινε δεκτός με περιφρόνηση από τους κινέζους αξιωματούχους. Η Κίνα θεωρούσε εαυτόν το μεγαλύτερο και ισχυρότερο κράτος του κόσμου με πληθυσμό που κατά προσέγγιση άγγιζε τα 300 εκ. κατοίκους. Αυτός ήταν άλλωστε και ο κύριος στρατηγικός στόχος των Βρετανών, η κάλυψη των αναγκών αυτής της τεράστιας πελατείας με δυτικά βιομηχανικά προϊόντα.

Γελοιογραφία της εποχής για τον πόλεμο του οπίου
Γελοιογραφία της εποχής για τον πόλεμο του οπίου

Η γηραιά Αλβιόνα από νωρίς κατάλαβε τις προοπτικές που ανοίγονταν για το εμπόριο και την βιομηχανία της. Το κυριότερο όμως προϊόν που εμπορευόταν δεν προερχόταν από τις φάμπρικες της Βρετανίας, αλλά από την εκμετάλλευση των εξαθλιωμένων εργατών της Ινδίας, που αποτελούσε και το διαμάντι του στέμματος με την «Εταιρεία των Ινδιών», και δεν ήταν άλλο από το όπιο. Από τα αρχαία χρόνια το όπιο ήταν η μόνη ουσία κατά του πόνου, αλλά μόνο με την έλευση του καπιταλισμού και την βιομηχανοποίηση των φαρμάκων έγινε δυνατή η εξαγωγή του οπίου σε άλλες χώρες, κυρίως δια του ιμπεριαλισμού. Οι Βρετανοί από νωρίς διαπίστωσαν ότι μπορούσαν να αποκομίσουν αστρονομικά κέρδη από την φτηνή παραγωγή οπίου στην Ινδία και την εξαγωγή του στην Κίνα. Στην τελευταία, μάλιστα, η χρήση του οπίου ήταν γνωστή από τα αρχαία χρόνια για θρησκευτικούς, ψυχολογικούς και ιατρικούς λόγους, η κατανάλωση όμως ήταν σχετικά μικρή. Αυτό σταδιακά θα άλλαζε. Οι Άγγλοι ανέτρεψαν την κατάσταση εισάγοντας τεράστιες ποσότητες οπίου σε χαμηλή τιμή. Ενδεικτικά έχει υπολογιστεί ότι μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα οι εξαγωγές της «Εταιρείας των Ινδιών» έφταναν τους 28 τόνους, ενώ με την αυγή του 19ου αιώνα εκτοξεύτηκαν στους 280 τόνους και ο αριθμός των τοξικομανών άγγιξε τα 10 εκ. …!

Συνέχεια