Σαμ Σέπαρντ: Η αλήθεια του αντικατοπτρισμού…


Ο δημιουργός που ανέδειξε τη σκοτεινή πλευρά της αμερικανικής οικογενειακής ζωής δεν είναι πια μαζί μας

σεπαρντ

Σταχυολογεί και επιμελείται ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

Ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι εισέρχονται σε αυτό το συναίσθημα (του έρωτα) και νιώθουν ότι θα σωθούν ο ένας από τον άλλο είναι φοβερός και αδύνατος» είχε πει μία από τις ελάχιστες φορές που μίλησε για κάτι πιο προσωπικό και απαντώντας σε επίμονες ερωτήσεις για την θυελλώδη μακρόχρονη σχέση του με την Τζέσικα Λανγκ.  Αυτό το «αδύνατο», κατά πολλούς, καταγράφηκε με τον πιο γλαφυρό τρόπο στο έργο του Full for Love, όπου μία γυναίκα και ένας άντρας είναι τόσο ερωτευμένοι που δεν είναι ποτέ μαζί απομακρυνόμενοι διαρκώς ο ένας από τον άλλο για να τρέξουν μετά χωρίς ανάσα ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και πάλι.

Αυτός ήταν ο Σαμ Σέπαρντ. Και δεν είναι πια μαζί μας. Ένας από τους πιο σημαντικούς θεατρικούς συγγραφείς της γενιάς του, “έφυγε” στα 73 του. Ειδικεύτηκε στη σύλληψη της σκοτεινής πλευράς της αμερικάνικης οικογενειακής ζωής. Ο Μπεν Μπράντλεϊ, σε άρθρο του στους “nytimes” σκιαγραφεί την πορτρέτο του.

shepard lang

 Ο Σαμ Σέπαρντ, τα έργα του οποίου επαναπροσδιόρισαν το τοπίο στην Αμερικανική Δύση, πέθανε σε ηλικία 73 ετών. Το εύθραυστο και στωικά όμορφο πρόσωπο του έγινε γνωστό μέσα από τις ταινίες “Μέρες ευτυχίας” (1978), “Οι κατάλληλοι άνθρωποι” (1983) και το “Baby Boom” (1987). Εμοιαζε με τον Γκάρι Κούπερ και σε νεότερη ηλικία θα μπορούσε να κάνει καριέρα σε ταινίες γουέστερν. Ο Σέπαρντ δεν ήταν πρόθυμος να δεχτεί τον ρόλο του σταρ και πάντα ήταν καχύποπτος με τη λάμψη των διάσημων. Στις ΗΠΑ ήταν πιο γνωστός για τα θεατρικά του, αφού μέσα από τα κείμενα του δημιούργησε τα πιο πλούσια και πιστά πορτρέτα της “Αγριας Δύσης”.

Στα έργα True West” (1980), “Fool for Love” (1983) και “Buried Child (1978, κέρδισε το Πούλιτζερ), αποσυνθέτει την παραδοσιακή εικόνα των καουμπόης και των ιδιοκτητών αγροτικών κατοικιών, των αμερικανικών ονείρων και των λευκών φρακτών και ανασχεδιάζει το τοπίο στη δική του σουρεαλιστική έκταση. Η μοναδική αλήθεια στα έργα του είναι αυτή του αντικατοπτρισμού. Από τα πρώτα του έργα, όπως το Chicago” (1965) ως το “Heartless” (2012), παρουσίασε έναν κόσμο όπου τίποτα δεν είναι τακτοποιημένο. Αυτό αφορά κάθε παρηγορητική αντίληψη για την οικογένεια, το σπίτι, την υλική επιτυχία και την ατομική ταυτότητα. […]

Το αίσθημα της αβεβαιότητας μεταφράστηκε σε διάλογο μεταξύ ενός ασυνήθιστου λυρισμού και μερικών από τις πιο παράξενες και δυνατές εικόνες του αμερικανικού θεάτρου. Ένας νέος άνδρας στο “Buried Child” -βάναυση ιστορία επιστροφής στο σπίτι- περιγράφει, κοιτώντας τον εσωτερικό καθρέφτη του αυτοκινήτου, τη μεταμόρφωση του προσώπου του σε αυτό των προγόνων του.

Ο Σέπαρντ έγραψε περισσότερα από 55 θεατρικά, έπαιξε σε πάνω από 50 ταινίες και είχε αρκετούς ρόλους στην τηλεόραση. […] Αν και το έργο του αμέσως αναγνωρίστηκε, δεν υπήρξε ποτέ ένας ακόμη θεατρικός συγγραφέας. Αρκετοί συγγραφείς που μεγάλωσαν μελετώντας τα έργα του, σημείωσαν ότι τους ξάφνιασε η τόλμη του.

σεπαρντ 1

Ο Κρίστοφερ Σιν, στα έργα του οποίου περιλαμβάνεται και το βραβευμένο με Πούλιτζερ Dying City”, βλέποντας πέρυσι το Buried Child”, δήλωσε ότι του θύμισε τις αρετές του Σέπαρντ ως συγγραφέα. “Ενιωσα το έργο να πάλλεται με το ασυνείδητο του Σαμ Σέπαρντ και συνειδητοποίησα πόσο σπάνια το βλέπω αυτό σήμερα στο θέατρο” σημειώνει ο Σιν και προσθέτει λέγοντας “ο Σαμ πάντα έγραφε απ’ αυτό το μέρος. Μία ζώνη τραύματος, μυστηρίου, πένθους. Είτε το έργο ανήκει στην κυρίαρχη τάση είτε ήταν πειραματικό, έπαιρνε πάντα το μεγάλο ρίσκο”.

Οι ρόλοι μέσα στην οικογένεια έδειχναν στη σκηνή τη διαρκή αλλαγή και διάλυση, όπως στο εξαιρετικό Lie of the Mind” (1985). Οσον αφορά την αγάπη μεταξύ άνδρα και γυναίκας, ο Σέπαρντ την περιέγραφε ως “τρομερή και απίθανη”. Αργότερα εξήγησε πως “είναι αδύνατος ο τρόπος με τον οποίο μπαίνουν σε αυτό οι άνθρωποι, αισθανόμενοι ότι μπορούν να σωθούν από τον άλλο. Φαίνεται ότι πολλές φορές η σχέση γίνεται κινούμενη άμμος όταν νομίζεις ότι με κάποιον τρόπο μπορείς να σωθείς”. […]

Ο ηθοποιός Εντ Χάρις του οφείλει πολλά καθώς “ήταν σημαντικό κομμάτι της ζωής μου και θα παραμείνει”. Οι μετέχοντες στα έργα του συχνά έπρεπε να κατεδαφίζουν, κυριολεκτικά, το σετ και να εμπλέκονται έντονους σωματικούς καβγάδες. Μώλωπες, εξαρθρώσεις, σπασμένες μύτες, είναι “παράσημα” της συμμετοχής στα έργα παραγωγής του. Ωστόσο, οι συνεργάτες του θυμούνται ότι ήταν συνεργάσιμος. Μάλιστα, δεν δίσταζε να εμπιστευτεί νέους σκηνοθέτες, όπως τον Ντάνιελ Ακιν στα Heartless” και “Fool for Love”.

Ο Σάμιουελ Σέπαρντ Ρότζερς ο 3ος, γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1943. Ο πατέρας του ήταν αλκοολικός, νομαδικός και έχει στοιχειώσει τη δουλειά του. Ο νεαρός Σέπαρντ μεγάλωσε στη φάρμα της οικογένειας, στην πόλη Ντουέρτε της Καλιφόρνια. Σπούδασε, για λίγο, στο Mount San Antonio College ως φοιτητής γεωργίας, αλλά γρήγορα εγκατέλειψε για να πάει στη Νέα Υόρκη του 1962, μια και είχε ανακαλύψει την τζαζ και τα έργα του Σάμιουελ Μπέκετ.

Σύντομα άρχισε να γράφει τα δικά του θεατρικά, στα οποία χαρακτήρες και εικόνες ενώνονται μεταξύ τους προτείνοντας ένα ποιητικό ρυθμό ψυχεδελικό-ναρκωτικό. (ο ίδιος παραδέχθηκε ότι εκείνη την περίοδο δοκίμαζε ναρκωτικά). […]

shepard smith

Ο Σαμ Σέπαρντ ασχολήθηκε και με την μουσική. Έγραψε τραγούδια με τον Τζον Κέιλ και τον Μπομπ Ντύλαν  (γνωστότερο το “Brownsville Girl”), και έπαιζε ντραμς για κάποιο χρονικό διάστημα σε ένα συγκρότημα που λεγόταν the Holy Modal Rounders που άνοιγε, κατά διαστήματα, τις συναυλίες των Pink Floyd. Είχε επίσης θυελλώδη σχέση με την Πάτι Σμιθ στα νιάτα του.

Μιλώντας για το πώς δημιουργεί τους χαρακτήρες του, συνόψισε την καλλιτεχνική αμφισημία που διαπερνά το έργο του και είναι ο λόγος της αντοχής του:

“Υπάρχουν αυτές οι περιοχές μέσα μας, είτε είσαι παιδί ή πατέρας ή ολόκληρος άντρας και αυτό είναι που με ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα: Πού βρίσκονται αυτές οι περιοχές. Εννοώ, έχεις ορισμένες παραδοχές για κάποιον και ξαφνικά εμφανίζεται κάτι άλλο. Από πού έρχεται; Αυτό είναι το μυστήριο. Αυτό είναι που συναρπάζει”.

________________________________________________________

Από:http://www.toperiodiko.gr/%CF%83%CE%B1%CE%BC-%CF%83%CE%AD%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BD%CF%84-%CE%B7-%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%80%CF%84%CF%81/#.WYbtbt9NxWc

Advertisements

Για ν’ αλλάξεις τα πανεπιστήμια πρέπει ν’ αλλάξεις πρώτα τα σπίτια…


Κείμενο: Γιώργος Παπαδόπουλος Τετράδης*

Δεν πα’ να γίνουν εκατό νόμοι πλαίσιο για τα Πανεπιστήμια. Εκείνο που λείπει από τους Έλληνες δεν είναι η τριτοβάθμια, η πανεπιστημιακή Παιδεία. Είναι η Παιδεία γενικότερα.

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια Παιδεία μια κοινωνία που μεγαλώνει τα παιδιά της από τα γεννοφάσκια τους με τη γενική εντολή να κοιτάνε τον εαυτό τους και ν’ αφήσουν τους άλλους να πα’ να κουρεύονται;

Και τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια κοινωνία που αντιμετωπίζει στην καθημερινή ζωή με βιαιότητα τους λίγους, που έχουν κοινωνική συνείδηση, ευγένεια και ευαισθησίες για το διπλανό τους;

Τι να τη κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια κοινωνία που είναι αμόρφωτη μουσικά, λογοτεχνικά, πολιτιστικά, βυθισμένη σε μια γενική υποκουλτούρα που εξυπηρετεί και εξυμνεί τα πιο πρωτόγονα ένστικτα, για τα οποία περηφανεύεται κιόλας;

ARKAS -The Original Page
ARKAS -The Original Page

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια κοινωνία που δεν ξέρει καν να συζητάει κατ’ άτομα και ομάδες. Δεν ξέρει να σέβεται την κάθε άποψη και να ακούει. Δεν ξέρει να μιλάει με επιχειρήματα, αλλά με κραυγές και αφορισμούς;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια κοινωνία που κάνει στα πάντα κριτική, χωρίς η ίδια και τα άτομά της να δέχονται την κριτική όταν τους ασκείται;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια χώρα που οι πολίτες της κατηγορούν τους πάντες για τη δική τους ζωή εκτός από τον εαυτό τους; Και επαναστατούν εναντίον όλων των άλλων στα λόγια, χωρίς να έχουν το θάρρος να έχουν κάνει ακόμα ούτε μια μεγάλη κοινωνική επανάσταση στην πράξη;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια χώρα όπου κυβερνάει διαχρονικά το ρουσφέτι, ο κολλητός, η εξαπάτηση σε όλους τους τομείς της ζωής και η αναξιοκρατία, αλλά και ο ανηλεής πόλεμος σε κάθε έναν που τολμάει να ξεμυτίσει πάνω από τη βρώμα και τη μετριότητα;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια κοινωνία που έχει μάθει από το σπίτι της να μη σέβεται ό,τι διαφωνεί, να μην ακούει ό,τι δεν είναι η φωνή της και να μηρυκάζει τη φωνή του σπιτιού της; Από το οποίο αρνείται να απογαλακτιστεί και να αποφυλακιστεί;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια κοινωνία όπου τα μικρά παιδιά στην πλειονότητά τους παπαγαλίζουν τις απαντήσεις που νομίζουν ότι είναι αρεστές αντί να εκφράζουν τον εαυτό τους; Την ώρα που οι γονείς τα αποθαυμάζουν με ανοιχτό το στόμα σαν ιδιοφυίες και μοναδικά όντα;

Τι να την κάνει την ανώτατη Παιδεία μια χώρα που παραδίνει στο γυμνάσιο και στο λύκειο βαριεστημένες, αδόμητες, αδιαμόρφωτες και ακαλλιέργητες προσωπικότητες, που στην πλειονότητά τους δεν ξέρουν ούτε τις απαραίτητες λέξεις για να συνεννοηθούν σε ένα επίπεδο πάνω από το στοιχειώδες; Προσωπικότητες που η λεξιπενία τις καταδικάζει σε συναισθηματική πενία; Ενώ σπίτι και σχολείο τους έχουν στερήσει τη γνώση της κοινής λογικής;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια χώρα που έχει να δείξει για παραδείγματα στη νεολαία της το κατακάθι της καλλιέργειας και της μόρφωσης και της παρουσίας στο πρόσωπο της συντριπτικής πλειονότητας των πολιτικών εκπροσώπων της; Οι οποίοι δίνουν το παράδειγμα της καφρίλας στην καθημερινή τους ομιλία και πράξη στο δημόσιο χώρο;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια χώρα, που η θρασυδειλία ανταμείβεται σε όλους τους τομείς και η ειλικρινής και γενναία ανάληψη ευθύνης κυνηγιέται από μοχθηρία;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια χώρα, που έχει αναγάγει τη τζάμπα μαγκιά, την αμορφωσιά, τη μετριότητα, τη λούφα, την κλεψιά, το ψέμα, την εξαπάτηση, το θράσος, την αυθαιρεσία, την πισώπλατη μαχαιριά και τη δειλία σε ΚΥΡΙΑΡΧΕΣ νοοτροπίες;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση μια χώρα όπου ένα πλήθος καθηγητών της φτύνει αίμα για να μορφώσει τους αμόρφωτους, ενώ ένα άλλο πλήθος που τελικά κερδίζει, νοιάζεται και δρα περισσότερο για τα προσωπικά τους οφέλη, άλλοτε γλείφοντας φοιτητές και πολιτικούς και άλλοτε χρησιμοποιώντας την καρέκλα ως εκβιασμό και φόβητρο;

Τι να την κάνει την τριτοβάθμια εκπαίδευση αυτή η χώρα, έτσι όπως είναι; Για να παραγάγει πτυχιούχους που θα δραπετεύσουν για έξω; Για να παραγάγει πτυχιούχους που θα θαφτούν στο δημόσιο; Για να παραγάγει πτυχιούχους άνεργους; Για να παραγάγει απλώς περαστικούς που θα καταλήξουν στον εργασιακό μεσαίωνα χωρίς πτυχίο;

ARKAS -The Original Page
ARKAS -The Original Page

Για να παραγάγει πτυχιούχους που θα φτύσουν αίμα μέχρι να καταφέρουν να φωτίσουν λίγο αυτή την πολιτιστική έρημο; Μα, αυτοί θα φωτίζουν τη χώρα και τον εαυτό τους όποια μορφή κι αν είχε η τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτοί θα παράξουν ηθική και έργο όποιο νόμο πλαίσιο κι αν ψηφίσουν οι νομοθέτες.

Και το ερώτημα παραμένει: Τι να τον κάνει τον τρίτο όροφο ένα κτήριο που τα θεμέλια και οι άλλοι δυο όροφοι είναι σάπιοι; Γιατί από κεί ξεκινάει η πραγματική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Απ τα θεμέλια. Όχι για τους λίγους που έτσι κι αλλιώς θα λάμψουν. Για όλους. Αλλά, για τα θεμέλια, τσιμουδιά από όλο το σύστημα. Αφού το σύστημα είναι δημιούργημα αυτής της σαπίλας!

*Πηγή: https://www.facebook.com/Tetradis?hc_ref=ARR5amiX0zYoMnNAwStNwJQvPThGCYSsy7zK6HVCseq-ensLU95uQ7dTCB87JecvAzE&fref=nf

https://www.facebook.com/ARKAS-The-Original-Page-352589524877216/


Από:http://eranistis.net/wordpress/2017/08/02/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BD-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9/

Η λιμοκτονία ως γενοκτονία -δεν είναι αδίκημα…


Περικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα των Συντακτών

Το 1947, σε μία από τις δίκες της Νυρεμβέργης, κατατέθηκε ένα επίσημο έγγραφο του Γ’ Ράιχ που αφορούσε τη λύση του επισιτισμού των χιτλερικών στρατευμάτων. Το σχέδιο ήταν απλό. Ολη η παραγωγή της Ουκρανίας και της Ν. Ρωσίας θα πήγαινε στους ναζί σύμφωνα με την επιχείρηση «Μπαρμπαρόσα».

Το μόνο πρόβλημα ήταν οι κάτοικοι αυτών των περιοχών, αυτά τα «άχρηστα στόματα», που έτρωγαν την παραγωγή. Παράσιτα, δηλαδή. Και εδώ βρέθηκε η «οριστική λύση».

Τριάντα εκατομμύρια άνθρωποι έπρεπε να πεθάνουν από πείνα. Το σχέδιο δεν πρόλαβε να εφαρμοστεί, γιατί ο πόλεμος πήρε άλλη τροπή από αυτήν που περίμεναν οι ναζί. Αλλά αυτό το όπλο της μαζικής καταστροφής, η λιμοκτονία, ανέξοδη και αποτελεσματική, είχε ήδη εφαρμοστεί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ρώσων αιχμαλώτων που τους εξολόθρευαν μαζικά με αυτήν τη μέθοδο.

Τα θύματα έφτασαν τα 2,5 εκατομμύρια. Σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε και τα θύματα της πολιορκίας του Λένινγκραντ. Ξεπέρασαν το 1 εκατομμύριο. Και όποιος προσπαθούσε να φύγει από την πόλη-μαρτύριο τον εκτελούσαν επί τόπου.

Η πείνα ήταν ο εσωτερικός πολιορκητής της πόλης και οι ναζί πίστευαν πως ήταν ο καλύτερός τους σύμμαχος. Αλλά για άλλη μια φορά έπεσαν έξω.

Οι ναζί είχαν μελετήσει καλά τη λιμοκτονία σαν όπλο μαζικής καταστροφής. Οι ναζί είχαν δικαίωμα να καταναλώνουν υδατάνθρακες 100%. Για τους Ελληνες ήταν 38%, για δε τους Εβραίους μόλις 27%.

Από τα 3 εκατομμύρια του Αουσβιτς που άφησαν την τελευταία τους πνοή στο στρατόπεδο εξόντωσης, οι 500.000 πέθαναν από πείνα. Ο λόγος που ανάγκασε τους ναζί να χρησιμοποιήσουν τους δαπανηρούς θαλάμους αερίων ήταν γιατί είχαν άμεσα αποτελέσματα, ενώ η θανατική ποινή διά της λιμοκτονίας έχει χρόνο αναμονής.

Ενας από τους υπουργούς του Γ’ Ράιχ, υπεύθυνος για τη «Γεωργία και Διατροφή» και από τους σκληρούς θεωρητικούς τού «Γη και Αίμα» (θεωρία και της Χ.Α.) και υπεύθυνος για τις λιμοκτονίες, ο Βάλτερ Νταρέ, καταδικάστηκε για ληστείες και λεηλασίες, αλλά όχι για λιμοκτονία. Πήρε εφτά χρονάκια -τα μισά από όσα πήραν η Ηριάννα και ο Περικλής- και σε δύο χρόνια βγήκε από τη φυλακή και συνέχισε την καριέρα του.

Αλλά δεν είναι ο μόνος που τη σκαπούλαρε. Ο στρατηγός Φον Λιμπ, ένας από τους υπεύθυνους της πολιορκίας του Λένινγκραντ που οδήγησε στον μαρτυρικό θάνατο αμάχους, αθωώθηκε γιατί εκτελούσε διαταγές του σχεδίου «Μπαρμπαρόσα». Οι σύμμαχοι δεν ήταν ιδιαίτερα πρόθυμοι να καταδικάσουν τους λιμοκτόνους ισχυριζόμενοι πως εδώ υπάρχει ένα κενό στο Διεθνές Δίκαιο.

Οντως η λιμοκτονία (εκ του λιμός και κτείνω που σημαίνει φονεύω διά λιμού, πείνα δηλαδή) δεν θεωρείται έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Και είναι απλό. Ολοι οι πόλεμοι, ακόμα και αυτοί των συμμάχων έχουν στη φαρέτρα τους τον λιμό.

Π.χ. μετά το τέλος του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου οι Βρετανοί απέκλεισαν τη Γερμανία από κάθε ανεφοδιασμό για οχτώ μήνες, με αποτέλεσμα τον θάνατο 750.000 αμάχων. Ηταν μια κίνηση πίεσης για την υπογραφή της εξευτελιστικής για τους Γερμανούς Συνθήκης των Βερσαλλιών, που κυοφόρησε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα. Οι ισχυροί της Γης κάτι θα έπρεπε να είχαν μάθει από το παρελθόν. Ομως η παγκόσμια ελίτ δεν κινείται με τη λογική, αλλά με τα συμφέροντά της και δεν ορρωδεί προ ουδενός. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΟΗΕ, φέτος αναμένονται τέσσερις με πέντε λιμοκτονίες ταυτόχρονα.

Ο Νίγηρας, η Σομαλία, το Ν. Σουδάν και η Υεμένη. Η βασική αιτία είναι ο πόλεμος που έχει καταστρέψει καλλιέργειες, αποθήκες τροφίμων, αγορές και υποδομές. Στη Νιγηρία, που δραστηριοποιείται η Μπόκο Χαράμ, αδερφή οργάνωση του ISIS που συναγωνίζονται σε φρικαλεότητες, η λιμοκτονία είναι ένα βασικό της όπλο. Οπου ο στρατός ανακατέλαβε μικρές πόλεις, οι νεκροί από την πείνα ήταν πολλές χιλιάδες.

Στην Υεμένη εφτά εκατομμύρια άνθρωποι είναι στα πρόθυρα της λιμοκτονίας. Η στρατιωτική επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων κατέστρεψε τα πάντα. Το 2011 η Σομαλία κηρύχθηκε επισήμως από τον ΟΗΕ σε κατάσταση λιμοκτονίας.

Αλλά οι ΗΠΑ, με τον «Πατριωτικό Νόμο» του 2001, απαγόρευσε κάθε ανθρωπιστική βοήθεια, με το πρόσχημα πως ενισχύονται οι τρομοκράτες. Κάθε ανθρωπιστική βοήθεια ποινικοποιείται. Ακόμα και ο Ερυθρός Σταυρός μπορεί να βρεθεί υπόδικος στις ΗΠΑ ως συνεργάτης των τρομοκρατών.

Αφήσαμε τελευταία την Παλαιστίνη. Το 70% του πληθυσμού της Γάζας (1,3 εκατομμύρια) ζει από ανθρωπιστική βοήθεια από το εξωτερικό. Η ανεργία φτάνει στο 42% και είναι αδύνατον να βρεθεί δουλειά. Ανάμεσα στους νέους το ποσοστό φτάνει στο 60%.

Ζητιανιά, πορνεία έχουν πάρει μεγάλες διαστάσεις και έχουν πολλαπλασιαστεί οι αυτοκτονίες με κάθε τρόπο. Το κράτος του Ισραήλ έχει μετατρέψει τη Λωρίδα της Γάζας σε ένα στρατόπεδο εξόντωσης. Οσοι είναι κάτω από τριάντα χρονών, απαγορεύεται να βγουν από τη χώρα.

Οι ναζί ανέλπιστα βρήκαν καλούς μιμητές. Και επιπλέον ΗΠΑ και Ε.Ε. εγκρίνουν.

 _______________________________________________________
A

Ντέιβιντ Χάρβει: Τα κινήματα δεν αρκούν, για να πολεμήσουμε τον νεοφιλελευθερισμό…


Ντέιβιντ Χάρβει: Τα κινήματα δεν αρκούν, για να πολεμήσουμε τον νεοφιλελευθερισμό

Συνέντευξη στο Contropiano

 

Δημοσιεύουμε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη που έδωσε ο δραστήριος και πολυγραφότατος γεωγράφος, μελετητής και εκλαϊκευτής του έργου του Μαρξ, ο Ντέιβιντ Χάρβει, στην ιταλική ηλεκτρονική εφημερίδα Contropiano με αφορμή μια σειρά σεμιναρίων που έδωσε στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια με θέμα «Κυριαρχία, κοινωνικά κινήματα και το δικαίωμα στην πόλη».

 

Πώς βλέπετε την πορεία του καπιταλισμού; Πιο συγκεκριμένα, υπάρχει ακόμη η τάση προς την παγκοσμιοποίηση; Ή έχουμε να κάνουμε με μια περίοδο εσωστρέφειας, επιστροφής στον προστατευτισμό και γενικά μια αύξηση του ανταγωνισμού ανάμεσα σε καπιταλιστικές μακρο-περιοχές;

Ίσως μπορούμε να ξεκινήσουμε αναλύοντας την παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, γιατί το κεφάλαιο εμφανίζεται με τρεις μορφές: η πρώτη είναι οι παραγωγικές δραστηριότητες, η δεύτερη είναι τα εμπορεύματα και η τρίτη μορφή το χρήμα. Καθεμία από αυτές έχει μια διαφορετική ικανότητα γεωγραφικής κινητικότητας: η παραγωγή μετακινείται πολύ αργά, τα εμπορεύματα μπορούν να μετακινηθούν, σήμερα, πολύ γρήγορα. Αυτό όμως που μπορεί να μετακινηθεί σε κλάσματα του δευτερολέπτου είναι σίγουρα το χρήμα. Όταν λέμε πως πρέπει να μπει φρένο σε ό,τι κινείται, οι περισσότεροι περιορισμοί στους οποίους αναφερόμαστε αφορούν τη μορφή εμπόρευμα, και σε ένα βαθμό την παραγωγή. Το δύσκολο είναι να επιβάλεις περιορισμούς στη ροή του χρήματος. Έτσι όταν ο Τραμπ μιλά για εμπορικές συμφωνίες και για αλλαγές, εννοεί τα εμπορεύματα και τον χάλυβα, αφού δεν υπάρχει τρόπος να περιορίσει κανείς την παγκόσμια ροή του χρήματος.

Συνέχεια

Κουίζ …


Γράφει ο mitsos175.

Κουίζ:
Ο κύριος αυτός ήταν διακεκριμένος καθηγητής της Ιατρικής. Σπούδασε στο Μόναχο. Εργάστηκε αρχικά ως βοηθός, στη συνέχεια ως επιμελητής και τέλος ως υφηγητής. Υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό, ως έφεδρος χειρουργός ιατρός. Για την προσφορά του τιμήθηκε με πολεμικά μετάλλια και παράσημο. Ορίστηκε καθηγητής στην έδρα της Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ανέπτυξε αξιόλογη επιστημονική δραστηριότητα και συνέβαλε στην ίδρυση νέων νοσοκομειακών ιδρυμάτων. Διετέλεσε κοσμήτορας και αργότερα πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ανακάλυψε νέες μεθόδους που βοήθησαν την Επιστήμη. Συνέγραψε πολλές επιστημονικές εργασίες κι ανέδειξε πολλούς διάσημους νέους γιατρούς. Θα του δίνατε λοιπόν να κρατήσει τη Σημαία; Σύμφωνα με τη ΝΔ είναι «άριστος».

Έλα όμως που ήταν ο Κωνσταντίνος Ι. Λογοθετόπουλος (Ναύπλιο, 1 Αυγούστου 1878 – Αθήνα, 6 Ιουλίου 1961), πρωθυπουργός μιας διορισμένης από τους Γερμανούς κατοχικής κυβέρνησης από τις 2/12/1942 έως τις 7/4 1943. Για τη συνεργασία του με τους κατακτητές καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά, αλλά αργότερα έλαβε χάρη και πέθανε τελικά εκτός φυλακής.
Στις 27 Απριλίου 1941, όταν ο γερμανικός στρατός εισήλθε στην Αθήνα, ήταν από τους πρώτους που συνεχάρησαν τον Γερμανό πρέσβη. Λίγες ημέρες αργότερα συμμετείχε στην πρώτη κατοχική κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου. Στα τέλη του 1942 διορίστηκε πρωθυπουργός της διορισμένης από τους Γερμανούς «Ελληνικής Πολιτείας». Η κυβέρνησή του ανέλαβε να επιστρατεύσει Έλληνες που θα πολεμούσαν ως «εθελοντές» στο Ανατολικό Μέτωπο ή θα εργάζονταν σε γερμανικά εργοστάσια, αλλά και τα δύο σχέδια απέτυχαν εξαιτίας της λαϊκής κατακραυγής.

Με την αποχώρηση των δυνάμεων κατοχής το φθινόπωρο του 1944, ο Λογοθετόπουλος διέφυγε στη Γερμανία και εκεί τελικά παραδόθηκε στον Αμερικανικό Στρατό. Το 1945 καταδικάστηκε ερήμην από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων σε ισόβια κάθειρξη, για τη συνεργασία του με τον εχθρό. Το 1946 μεταφέρθηκε με αμερικανικό μεταγωγικό αεροσκάφος στη Θεσσαλονίκη και παραδόθηκε στις ελληνικές αρχές, οι οποίες τον οδήγησαν στη φυλακή για να εκτίσει την ποινή του. Όμως το 1951 του απονεμήθηκε χάρη και έτσι πέθανε εκτός φυλακής, στιγματισμένος και περιφρονημένος.

Η γνώση, η επίδοση στα μαθήματα, τα πτυχία, δεν συμβαδίζουν πάντα με το Ήθος, την Εντιμότητα και την Ακεραιότητα του χαρακτήρα. Γιατρός ο γερμανόφιλος Λογοθετόπουλος, μαθητής του όμως ο Λαμπράκης, που στην Κατοχή βοηθούσε την Αντίσταση…

Οι προδότες που εκτελέστηκαν από το Ελληνικό Κράτος μετά την απελευθέρωση ήταν μόλις έξι (6). Κανείς τους δεν ήταν πολιτικός που συνεργάστηκε με τους Ναζί. Σε μια χώρα που υπέφερε τα πάνδεινα από τα SS και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Αντίθετα οι Κομμουνιστές, οι οποίοι πολέμησαν με αυταπάρνηση τους Φασίστες κατακτητές, εκτελούνταν συνέχεια από τα Στρατοδικεία. Μόνο ως το 1951 εκδόθηκαν συνολικά 4.851 ΘΑΝΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ!

Βλέπετε για δοσίλογους πρωθυπουργούς και δικτάτορες η αστική «δικαιοσύνη» δείχνει επιείκεια, ενώ τους ήρωες και τους αγωνιστές, τους εκτελεί, τους φυλακίζει, ή αν δεν μπορεί να το κάνει «επίσημα», βάζει τους παρακρατικούς φονιάδες να τους δολοφονήσουν. 

Κάποτε πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας, γιατί γίναμε «Μπανανία» μια «χώρα υπό κατοχή». Κατοχή στα πλούσια παράσιτα ντόπια και ξένα… 


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/08/blog-post_52.html

Δόξα στο «βαθύ» κεφάλαιο…


Σιδηροδρομικό έργο ύψους 79,1 εκατ. ευρώ σε J&P Αβαξ, ΑΕΓΕΚ και Intrakat

 Αν και παραβάσεις στο δίκαιο περί ανταγωνισμού εντοπίστηκαν από την έρευνα της επιτροπής ανταγωνισμού να έχουν γίνει σε διάφορους κύκλους έργων (1989 – 2000, 2001 – 2002, 2005 – 2012) πρόστιμα επιβλήθηκαν μόνο για την περίοδο 2005 – 2012, καθώς για τις προηγούμενες περιόδους η σχετική εξουσία της Αρχής έχει παραγραφεί. Έτσι, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ» οι παραβάσεις που διαπιστώθηκαν συνολικά ήταν 34, επιβλήθηκαν τελικά πρόστιμα για 11 εξ αυτών…

Αυτά γράφει μεταξύ άλλων σε χθεσινό της ρεπορτάζ η καθεστωτική «καθημερινή». Είναι οι όμορφοι και εξαιρετικά φτηνοί «τίτλοι τέλους στην απόδοση δικαιοσύνης» για το γεγονός ότι μεγάλες, μεσαίες και μικρές ντόπιες κατασκευαστικές (μαζί με κάποιους ευρωπαίους συνεταίρους τους) τίναξαν την μπάνκα του κόστους των δημόσιων έργων (τσεπώνοντας δισεκατομύρια…) δρώντας σαν καρτέλ, απ’ το 1989 και μετά. Κι εκείνο που κάνει αυτό το τέλος όμορφο, φτηνό και φιλικό, είναι ότι εκτός έρευνας (και, άρα, προστίμων) έμειναν, επειδή είχε «λήξει (λέει) η αρμοδιότητα» της επιτροπής ανταγωνισμού, τα θρυλικά ολυμπιακά έργα. Εκεί, δηλαδή, που έγιναν τα ωραιότερα οργιώδη πάρτυ – για τους αναξιοπαθούντες ντόπιους εργολάβους.

Μετά απ’ αυτά, ο άκτωρας θα πληρώσει (με διευκολύνσεις υποθέτουμε) σαν πρόστιμο σχεδόν 38,5 μύρια, η j&p αβαξ λίγο παραπάνω από 18 μύρια, η τερνα κι αυτή κάτι πάνω από 18,5 μύρια, η ιντρακατ (του γνωστού ιντρα-ομίλου) λίγο παραπάνω από 4,3 μύρια… Και θα είναι όλοι ευχαριστημένοι (μπορεί να βρουν και τρόπους να μην τα πληρώσουν…)

Αλλά δεν είναι μόνο το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος κάνει την χάρη στα αφεντικά του ελληνικού κατασκευαστικού κεφάλαιου να γυρίσουν πίσω μόνο ένα ασήμαντο ποσοστό απ’ αυτά που έφαγαν. Είναι και κάτι ακόμα. Το ρεπορτάζ συνεχίζει σε άλλο σημείο:

… Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι λόγω της συμμετοχής τους στη διευθέτηση οφειλών [σ.σ.: η συμμετοχή τους στο να τους χαριστούν τα κέρατά τους απ’ τα πρόστιμα, δηλαδή] οι εταιρείες δεν τυγχάνουν μόνο του ευεργετήματος του μειωμένου προστίμου, αλλά αίρονται και οι ποινικές ευθύνες…

«Αίρονται οι ποινικές ευθύνες»! Τέσσερεις μαγικές λεξούλες. Τι σημαίνουν; Για να δουλεύει τόσα χρόνια το κόλπο της υπερκοστολόγησης των δημόσιων έργων έπαιζαν δωροδοκίες. Σε διάφορα επίπεδα της «δημόσιας διοίκησης» – είμαστε απόλυτα σίγουροι ως την κορυφή. Τους υπουργούς… Αλλά «αίρονται οι ποινικές ευθύνες». Κανένας δεν θα ψάξει πια ποιοί λαδώθηκαν, πόσο κλπ. Η υπόθεση μπήκε στο αρχείο, οριστικά…

Κι έζησαν κι αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα. Δεν είναι θαυμάσια η ελληνική δικαιοσύνη;

Έρμε κυρ Άκη! Αν δεν ήσουν τόσο επιδειξίας θα είχες βολευτεί κι εσύ με κάποια «άρση των ποινικών ευθυνών»….

(Το ότι αυτή η υπόθεση δεν έκανε ούτε το ένα εκατομυριοστό του ντόρου που έχει γίνει με τις δωροδοκίες της siemens, θα πρέπει να θεωρηθεί εντελώς συμπτωματικό. Αλλά και “εθνικά σωστό”…)

______________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/doxa-sto-vathy-kefaleo/

6 Αυγούστου 1945. Η μεγαλύτερη, μέχρι σήμερα, πυρηνική καταστροφή στην παγκόσμια ιστορία…


του Αλέκου Αναγνωστάκη

Οι Ηνωμένες Πολιτείες επέλεξαν τότε τη ρίψη των πυρηνικών βομβών, διαπράττοντας ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας.

«… Μέσα στο μυαλό μου, κυριάρχησε ένας στίχος από το ινδικό έπος του  «Bhagavad-Gita» στην οποία ο Krishna προσπαθεί να πείσει τον πρίγκιπα ότι πρέπει να κάνει το καθήκον του: «Είμαι ο θάνατος: ο καταστροφέας των κόσμων» σημειώνει στο ημερολόγιο του ο Οπενχάιμερ, ο νομπελίστας πυρηνικός φυσικός και επικεφαλής τότε του προγράμματος ανάπτυξης των πυρηνικών όπλων των ΗΠΑ.

Στις 6 Αυγούστου του 1945, δυο μόλις ημέρες πριν και στις 9 Αυγούστου, μια ημέρα μετά την κήρυξη από τη Σοβιετική Ένωση του πολέμου σε βάρος της Ιαπωνίας, οι ΗΠΑ χτύπησαν διπλά.  Στις 6  Αυγούστου στις 8.15 και δεκαεφτά δευτερόλεπτα ξεκινά στη Χιροσίμα τη ρίψη εφτά χιλιάδων τόνων πυρηνικών ανά τετραγωνικό. Η βόμβα ήταν τύπου ουρανίου 235.

Σε κλάσματα του δευτερολέπτου καταστρέφεται το μεγαλύτερο μέρος της πόλης και σκοτώνονται περίπου 70.000 άνθρωποι, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των Αμερικανών. Εξανεμίστηκαν όχι μόνο ως ανθρώπινα όντα αλλά ως υποστάσεις με μάζα. Αυτό που έμεινε πάνω στα ανθεκτικά υλικά, όπως ο γρανίτης, είναι οι σκιές ανθρώπων, ζώων και φυτών.

Λίγες μέρες αργότερα, στις 9 Αυγούστου 1945, οι Αμερικανικές δυνάμεις έριξαν τη δεύτερη (και τελευταία μέχρι σήμερα πυρηνική βόμβα εναντίον ανθρώπων) στο Ναγκασάκι. Εδώ η βόμβα ήταν άλλου τύπου και χρησιμοποιούσε ως γόμωση το πλουτώνιο.

Οι νεκροί των δυο εκρήξεων υπολογίζονται  στους 300.000!

Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσαν το 1950 τα δημοτικά συμβούλια των δυο  πόλεων, 179.558  άτομα σκοτώθηκαν ή εξαφανίστηκαν την μοιραία εκείνη ημέρα. Χιλιάδες άλλοι πέθαναν αργότερα με τον αργό και βασανιστικό θάνατο που φέρνει η προσβολή από την ραδιενέργεια. 176.987 έμειναν άστεγοι.

Η μεγαλύτερη, μέχρι σήμερα, πυρηνική καταστροφή στην παγκόσμια ιστορία, συντελείται.

Όταν η θύελλα του πολέμου κόπασε και έγιναν γνωστές οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες του «ατομικού βομβαρδισμού» των δυο πόλεων, το δέος μπροστά στη νέα κατάκτηση του ανθρώπου το διαδέχτηκε η αγανάκτηση και εναντίωση.

«Ήταν πεποίθησή μου, αναφέρει στο βιβλίο του «The White House years: Mandate for change» ο κατοπινός συντηρητικός πρόεδρος των ΗΠΑ στρατηγός Αϊζενχάουερπως η Ιαπωνία εκείνη τη στιγμή αναζητούσε τρόπο να παραδοθεί με το λιγότερο εξευτελιστικό τρόπο.

Η Ιαπωνία είχε ήδη ηττηθεί και η ρίψη της βόμβας ήταν εντελώς μη απαραίτητη.

Η χώρα μας θα έπρεπε να αποφύγει να σοκάρει την παγκόσμια κοινή γνώμη με τη χρήση ενός όπλου, το οποίο δεν ήταν πια υποχρεωτικό ως μέσον για να σώσουν ζωές Αμερικανών.»

«Οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία χρησιμοποίησαν ατομικά όπλα εναντίον ενός εχθρού που είχε ουσιαστικά ηττηθεί» συμπληρώνει στο Bulletin of the atomic Scientists το 1946 ο ίδιος ο  Oπενχάιμερ.

«Πιστεύω ακράδαντα ότι η χρήση της ατομικής βόμβας έσωσε μερικά εκατομμύρια ζωές Αμερικανών και Ιαπώνων μαζί» αντιπαραθέτει στο «Atlantic Monthly» το 1946 ο επίσης νομπελίστας φυσικός Κόμπτον, πρόεδρος τότε του ΜΙΤ.

Ο ψυχρός πόλεμος είχε ήδη αρχίσει.

Ο Τρούμαν υποστήριζε ότι  «η επιχείρηση «Ντίμπλς»  και η ρήψη των πυρηνικών βομβών ήταν αναγκαία επειδή μια εισβολή στην Ιαπωνία θα κόστιζε χιλιάδες ζωές Αμερικανών».

Το επιχείρημα επανέρχεται διαρκώς. Αρκεί να ψάξει κανείς για άρθρα με τίτλο «Γιατί ήταν πολιτικά ορθή η απόφαση να πέσει η ατομική βόμβα στην Ιαπωνία» και θα καταλάβει.

Ο  Χίτλερ όμως τον Αύγουστο του 1945 είχε ήδη αυτοκτονήσει. Οι ναζί είχαν υπογράψει συνθηκολόγηση με την υπογραφή του στρατάρχη Βίλχελμ Κάιτελ.

Η Ιαπωνία έμενε μόνη και με κατεστραμμένο τον ιαπωνικό στόλο, με 64 πόλεις κατεστραμμένες από συμβατικούς βομβαρδισμούς (μόνο στο μαζικό βομβαρδισμό του Τόκιο στις 9 και 10 Μάρτη 1945 έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από 120.000 άνθρωποι)τους πολίτες της χώρας να υποφέρουν  από την πείνα και την  παραγωγή να βρίσκεται κυριολεκτικά στο μηδέν.

Η Ιαπωνία είχε ήδη χάσει. Ανήμπορη να  διατηρήσει τον πόλεμο προσπαθούσε να επιτύχει την καλύτερη δυνατή συμφωνία με τους Συμμάχους.

Επιπλέον στη Διάσκεψη της Κριμαίας το 1945 ο Στάλιν επαναβεβαίωνε τους συμμάχους ότι η Σοβιετική Ένωση θα μπει στον πόλεμο εναντίον της Ιαπωνίας, δέσμευση που είχε αναλάβει ήδη από τη Διάσκεψη της Τεχεράνης το 1943. Ο δε Ιάπωνας πρεσβευτής στην Ελβετία με εντολή της κυβέρνησης του είναι κάνει γνωστές στις ΗΠΑ και μέσω Μόσχας κινήσεις για συνθηκολόγηση.

Οι επιστήμονες γνώριζαν

Η ευθύνη της απόφασης για τη ρίψη της πυρηνικής βόμβας και την ανάπτυξη της υδρογονοβόμβας ανήκει κυρίως στην κυβέρνηση και στον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ.

Ένα όχι αμελητέο μερίδιο όμως ανήκει σε πυρηνικούς επιστήμονες υψηλού επιστημονικού κύρους. Αν αυτοί οι επιστήμονες δεν συνηγορούσαν υπέρ της στρατιωτικής χρήσης της πυρηνικής βόμβας, αν είχαν ενεργοποιηθεί και ανακοινώσει την αντίθεσή τους, τότε το στρατιωτικό και βιομηχανικό σύμπλεγμα και οι κυβερνώντες θα συναντούσαν εξαιρετικά εμπόδια στην προώθηση των εγκλημάτων τους.

Φυσικά μια τέτοια στάση συνεπαγόταν συλλογικό αγώνα, συγκρούσεις και θυσίες.

Όμως η μεγάλη πλειοψηφία του επιστημονικού κόσμου με «εκπρόσωπο» τον Οπενχάιμερ, συμφωνούσε για τη ρήψη της βόμβας σε πραγματικό στόχο. Ένα μειοψηφικό ρεύμα διαφωνούσε προκρίνοντας ένα εναλλακτικό σενάριο: Την επίδειξη της βόμβας σε ερημικό τόπο στους εκπροσώπους των Ενωμένων Εθνών και την έμπρακτη προειδοποίηση για το τι θα ανέμενε όσους δεν παραδίνοταν χωρίς όρους.

Κοινό τους στοιχείο η δημιουργία μετά τον πόλεμο ενός «κόσμου ανοιχτού στη γνώση των επιστημονικών ανακαλύψεων και στη χρήση της ατομικής ενέργειας». Προς αυτό και γι αυτόν το σκοπό επεδίωκαν την άμεση και πλήρη ενημέρωση των συμμάχων, στην ουσία δηλαδή της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Θέση που ήταν σε ευθεία αντίθεση με την πολιτική των κυρίαρχων κύκλων των ΗΠΑ, και κυρίως το ρόλο και χρήση της επιστήμης από τα μονοπώλια.

Τέλος ένα τρίτο ρεύμα, μειοψηφικό στην αρχή και πλειοψηφικό στην πορεία, με πιο γνωστό τον φον Νόιμαν, ανεκδήλωτο δημόσια πριν τη ρήψη, που αντλούσε τη δύναμη του από το στρατιωτικό – βιομηχανικό σύμπλεγμα, θεωρούσε εξ αρχής αναγκαία την αποκλειστική κτήση και αποτελεσματική χρήση των ατομικών όπλων όχι μόνο και όχι κυρίως για την ήττα των δυνάμεων του άξονα αλλά για το ζήτημα της ηγεμονίας στον μεταπολεμικό κόσμο.

«Η χρήση της ατομικής βόμβας θα κάνει την Ρωσία πιο χειραγωγήσιμη» ήταν η  πολιτική άποψη με βάση εκτόξευσης την αμερικάνική κυβέρνηση και προεξάρχοντα τον Τζέιμς Φ. Μπερνς, τότε υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ

Σίγουρο επίσης είναι πως όλοι ανεξαίρετα οι περίφημοι φυσικοί, ο Μπορ, ο Οπενχάιμερ και ο Κόμπτον, ο φον Νόιμαν και ο Λόρεντζ,  ο Χάιζενμπεργκ και ο Φέρμι γνώριζαν. Πολύ περισσότερο αφού ο Ενρίκο Φέρμι ήδη από το 38 είχε τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ της Φυσικής για την συνεισφορά του «στον προσδιορισμό των νέων ραδιενεργών στοιχείων που παράγονται από τον βομβαρδισμό ουδετερονίων (νετρόνια) και την ανακάλυψη των πυρηνικών αντιδράσεων που συμβαίνουν με βραδέα ουδετερόνια».

Σε συνδυασμό μάλιστα με την ήδη γνωστή από την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα «αρχή ισοδυναμίας μάζας κι ενέργειας» του Αϊνστάιν γνώριζαν τα ασύλληπτα ποσά θερμικής, ωστικής και ραδιενεργούς ενέργειας που απελευθερώνει μια ατομική έκρηξη.  Αυτό που δεν γνώριζαν καλά ήταν όχι το αν αλλά το κατά πόσον το αποτέλεσμα της ραδιενέργειας μπορούσε να επηρεάσει  επόμενες γενιές. Δηλαδή ποιες είναι οι δόσεις που προκαλούν βιολογικές μεταλλάξεις, τερατογενέσεις και τα διάφορα είδη θανατηφόρων και μη καρκίνων.

Γνώριζαν λοιπόν πολύ καλά το καταστρεπτικό μέγεθος μιας πυρηνικής έκρηξης.

Άρα η άγνοια δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες επέλεξαν τη ρίψη των πυρηνικών βομβών, διαπράττοντας ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Στο σημερινό κόσμο οι ΗΠΑ, ο ηγεμόνας ακόμα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, στη διαπάλη για διατήρηση της παγκόσμιας κυριαρχίας δεν θα διστάσουν μπροστά σε τίποτα.

Το γεγονός πως κανείς αμερικανός πρόεδρος  δεν ζήτησε ποτέ ούτε μια συγγνώμη δεν έχει μόνο συμβολική σημασία.

Επιπλέον τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι δεν τις επισκέφθηκε ποτέ κανείς πρόεδρος (ο Νίξον τις επισκέφθηκε πριν και ο Κάρτερ μετά την προεδρία).

Ο Ομπάμα πήγε τον προ-περασμένο Μάιο δίχως όμως μια συγγνώμη.

Οι ΗΠΑ με κύριο σύμμαχο το Ισραήλ αποτελούν  εξαιρετική απειλή για την ανθρωπότητα. Με πρόσχημα τα όπλα μαζικής καταστροφής, στέφονται εναντίον όλων όσων αμφισβητούν, η εκτιμούν πως μπορεί να αμφισβητήσουν την παντοκρατορία τους.


Aπό:https://www.kommon.gr/vii/1096-6-avgoystou-1945-i-megalyteri-mexri-simera-pyriniki-katastrofi