ΚΑΤΑΜΕΣΗΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ…


DJ της ημέρας, η Τσαμπίκα Χατζηνικόλα

Το μήνα των πιο σπαρακτικών συναισθημάτων του,
όλοι τους τέτοιοι ήταν τελικά,
θυμάται μια ζωή
να κρύβει
και να κρύβεται απ’ τον έρωτα.
Όμως ετούτη τη φορά
ήταν που θέλησε να ζήσει.
Δύσκολα σώζεται κανείς
από τη Μοίρα.
Κι έτσι,
λαθραίο έζησε τον έρωτα,
ξανά,
τον ατελέσφορο κι αδίστακτο απ’ τη φύση του.

* * *


Από:https://dimartblog.com/2017/08/02/midsummer/

Advertisements

Έτσι πάει ο κόσμος-«Σφαγείο Νο 5» του Κερτ Βόνεγκατ…


Ένα λογοτεχνικό έργο από τον αμερικανό Κερτ Βόνεγκατ για “το μεγαλύτερο μακελειό της ευρωπαϊκής ιστορίας, τον βομβαρδισμό και την πυρπόληση της Δρέσδης” τον Φλεβάρη του 1945 (κι ένα σχόλιο δικό μας, που το διαβάσαμε το καλοκαίρι και ενθουσιαστήκαμε)

[…] “Δεν υπάρ­χει τί­πο­τε το έξυ­πνο να πεις για μια σφαγή. Οι πά­ντες υπο­τί­θε­ται πως πε­θαί­νουν, πως δεν ξα­να­λέ­νε τί­πο­τε πια ή δεν ξα­να­θέ­λουν τί­πο­τε πια. Τα πάντα υπο­τί­θε­ται πως είναι σιω­πη­λά μετά από μια σφαγή και πά­ντο­τε είναι, εκτός από τα που­λιά.

Και τι λένε τα που­λιά; Το μόνο που μπο­ρεί να πει κα­νείς για μια σφαγή, πράγ­μα­τα όπως: Τιτ-τιτ-ουίτ;” […]

Ένα αρι­στουρ­γη­μα­τι­κά αι­ρε­τι­κό και βλά­σφη­μο –για τις ΗΠΑ- βι­βλίο, γραμ­μέ­νο από έναν απί­θα­νο τύπο που κά­πνι­ζε άφιλ­τρα Pall Mall, γιατί είχε ση­μα­σία γι’ αυτόν “να αυ­το­κτο­νείς με στυλ”, από έναν άν­θρω­πο που έστη­σε έναν πε­λώ­ριο κα­θρέ­φτη απέ­να­ντι από την Αμε­ρι­κή και την ανά­γκα­σε να δει το απο­κρου­στι­κό της εί­δω­λο.

Κυ­ρί­ες και κύ­ριοι, ο Κερτ Βό­νε­γκατ, ο άν­θρω­πος που έκανε συ­ντρίμ­μια το αμε­ρι­κα­νι­κό όνει­ρο και δεν δί­στα­σε με ένα σπα­ρα­κτι­κά αλη­θι­νό βι­βλίο να πει τα πράγ­μα­τα με το όνομά τους. Για πόσο καιρό θα κα­μω­νό­ταν η αν­θρω­πό­τη­τα ότι δεν βλέ­πει τον ροζ ελέ­φα­ντα μέσα στο δω­μά­τιο; Ο Βό­νε­γκατ πε­ρι­γρά­φει ένα-ένα τα στά­δια της φρί­κης για να φτά­σει κλι­μα­κω­τά προς το τέλος του βι­βλί­ου – στο φρι­κια­στι­κό­τε­ρο όλων: τον βομ­βαρ­δι­σμό και την πυρ­πό­λη­ση της Δρέσ­δης από Άγ­γλους και Αμε­ρι­κα­νούς στον Δεύ­τε­ρο Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο. “’Εγώ προ­σω­πι­κά έχω δει τα σώ­μα­τα μα­θη­τριών που έβρα­σαν ζω­ντα­νές μέσα σε μια δε­ξα­με­νή από νερό: και γι’ αυτό ευ­θύ­νο­νται οι ίδιοι οι συ­μπα­τριώ­τες μου, που ήταν πε­ρή­φα­νοι πως πο­λε­μού­σαν τότε για την επι­κρά­τη­ση του αγα­θού’. Ο Μπίλ­λι έλεγε αλή­θεια. Είχε δει τις βρα­σμέ­νες μα­θή­τριες στη Δρέσ­δη. ‘Και ένα βράδυ φώ­τι­ζα το δρόμο μου με κερί από το λίπος αν­θρώ­πι­νων όντων, που είχαν σφα­γεί από τους αδελ­φούς και τους πα­τέ­ρες των μα­θη­τριών που πέ­θα­ναν στο βρα­στό νερό”.

Συνέχεια

Μικρό Οδοιπορικό στα Μέτωπα Υπεράσπισης του Νερού…


Γιώργος Παπαχριστοδούλου

Το μικρό οδοιπορικό μας στα τρέχοντα κοινωνικά μέτωπα της υπεράσπισης του νερού ως ελεύθερου φυσικού κοινωνικού αγαθού ξεκινά από την Κρήτη, μια από τις περιοχές της χώρας που αντιμετωπίζει τον κίνδυνο ερημοποίησης, όπως συμβαίνει με τη δυτική Στερεά Ελλάδα, το μεγαλύτερο μέρος της Πελοποννήσου, την ορεινή ζώνη των Ιονίων νήσων, τα νησιά του Αιγαίου, την Εύβοια και μέρος της Ηπείρου, της Θεσσαλίας και της Θράκης.

Την παραπάνω οδυνηρή προοπτική για την βιοποικιλότητα, το νερό και το έδαφος του νησιού, δεν συμμερίστηκε  η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας η οποία πρόσφατα ενέκρινε το επενδυτικό σχέδιο «Ίτανος Γαία» που αφορά το Κάβο Σίδερο στην περιοχή της Σητείας. Ειδικότερα, πρόκειται για την περίφημη επένδυση κοντά στο Φοινικοδάσος του Βάι στην οποία εμπλέκεται άμεσα η μονή Τοπλού και μια εταιρεία βρετανικών συμφερόντων.

Τον Μάιο του 2016, 17 φορείς και 123 πολίτες προσέφυγαν για την ακύρωση του Προεδρικού Διατάγματος και παρόλο που η επίμαχη περιοχή έχει ενταχθεί στο δίκτυο Natura 2000, ενώ επιμέρους τμήματά της έχουν χαρακτηρισθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ) για την ορνιθοπανίδα, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι μπορεί να προχωρήσει ένα σχέδιο κατασκευής τουριστικών κατοικιών το οποίο, πέρα από την προώθηση του μοντέλου του μαζικού τουρισμού, απειλεί τους υδάτινους πόρους της περιοχής καθώς προβλέπει τη δημιουργία γηπέδου γκολφ. Όπως είναι γνωστό, ένα τέτοιο γήπεδο έχει μεγάλες απαιτήσεις άρδευσης, έστω και εποχικές, γεγονός που σημαίνει μεγάλη κατανάλωση νερού. Συγκεκριμένα, σε έναν χρόνο ένα γήπεδο γκολφ καταναλώνει περίπου 1.000.000 µ3 νερό, όσο καταναλώνει, δηλαδή, την ίδια χρονική περίοδο μια πόλη με πληθυσμό 11.000 κατοίκων! Αναρωτιέται λοιπόν κανείς ποιες θα είναι οι επιπτώσεις από τη συγκεκριμένη επένδυση όσον αφορά την επάρκεια του νερού στην πλέον ξηροθερμική περιοχή της Ευρώπης, που ήδη από το 1995 έχει ενταχθεί στις επικίνδυνες για ερημοποίηση περιοχές.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η απόφαση του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου μπορεί να αποκτήσει πιλοτικό χαρακτήρα για αντίστοιχα σχέδια που απειλούν τους φυσικούς πόρους και προωθούνται με τη μέθοδο του fαst trαck την οποία εγκαινίασε το παλιό πολιτικό σύστημα των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και υιοθετεί σήμερα, με μαεστρικό τρόπο, η πρώτη φορά Αριστερά. Όπως αναφέρεται στην απόφαση,  το επενδυτικό σχέδιο, έχει χαρακτηριστεί από το 2012 στρατηγική επένδυση με απόφαση της Διυπουργικής Επιτροπής Στρατηγικών Επενδύσεων, που σημαίνει ότι για να εξυπηρετηθεί μια επιθετική επιχειρηματικότητα,  παρακάμπτονται οι αντιρρήσεις των περιβαλλοντικών οργανώσεων και των πολιτών και η περιβαλλοντική νομοθεσία.

  • ΡΕΘΥΜΝΟ:

Η προστασία του νερού απασχολεί και όσους αντιστέκονται σε φαραωνικές εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούν το νερό για ενεργειακούς σκοπούς, μακριά από τις κοινωνικές ανάγκες.

Σε πρόσφατη ανακοίνωσή της η Συντονιστική Ομάδα Ρεθύμνου του Παγκρήτιου Δικτύου κατά των βιομηχανικών ΑΠΕ αναφέρεται στον υβριδικό σταθμό της ΤΕΡΝΑ στο φράγμα Ποταμών. Σημειώνει: «Το φράγμα Ποταμών σχεδιάστηκε για “την άρδευση του κάμπου του Ρεθύμνου και την ουσιαστική ενίσχυση της υδροδότησης του Δήμου Ρεθύμνου”. Όλες οι εγκρίσεις Περιβαλλοντικών Όρων που του έχουν δοθεί αφορούν αποκλειστικά την ύδρευση των δήμων Ρεθύμνου και Αρκαδίου και την άρδευση 25.820 στρεμμάτων σε δήμους Ρεθύμνου και Αρκαδίου. Ωστόσο, λίγο πριν τα εγκαίνια του φράγματος το 2009, άρχισαν να προετοιμάζουν την κοινή γνώμη για την “ενεργειακή αξιοποίηση” του».

Μετά την υπογραφή της συμφωνίας με την ΤΕΡΝΑ, το 2012, ο Οργανισμός Ανάπτυξης Κρήτης ΑΕ συμπεριφέρεται πλέον απροκάλυπτα ως πλασιέ, διαφημίζοντας το “μεγάλο αναπτυξιακό έργο”, τον υβριδικό της ΤΕΡΝΑ», συνεχίζει η επιτροπή και θέτει το ακόλουθο ερώτημα:

«Για ποιόν είναι “αναπτυξιακό” ένα έργο που θα καταστρέψει ανεπιστρεπτί τόσες προστατευόμενες περιοχές σε Ρέθυμνο, Αμάρι και Σητεία για να παράγεται ρεύμα 50 ΜW για 8 ώρες μόνο την ημέρα, το οποίο θα πουλιέται στο δίκτυο προς 236 ευρώ η μεγαβατώρα όταν η λιανική τιμή της μεγαβατώρας στο διασυνδεδεμένο δίκτυο είναι 70 ευρώ;»

Με λίγα λόγια: Τόσα χρόνια, η προπαγάνδα των εταιρειών ΑΠΕ υποστήριζε ότι θα σωθεί ο πλανήτης με την αξιοποίηση του ήλιου και του αέρα και θα κλείσουν τα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια. Κι αφού ξεριζώθηκαν χιλιάδες στρέμματα πολύτιμης βλάστησης και τσιμεντώθηκαν βουνά για να γεμίσουν ανεμογεννήτριες, η ΤΕΡΝΑ ομολογεί πως όχι μόνο δεν μας σώζουν οι ανεμογεννήτριες αλλά το ασταθές ρεύμα που παράγουν δημιουργεί προβλήματα στο δίκτυο και στα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια!».

Συνέχεια

Απ’ την Κική και την Κοκό ποια να διαλέξεις…


Οι δύο εφημερίδες του εφοπλιστή Βαγγέλη Μαρινάκη συναγωνίζονται σήμερα σε δημοσιογραφική ποιότητα και κυρίως σε δεοντολογία. Η κατασκευή του εικονογραφημένου τίτλου με τον Μαδούρο στα «ΝΕΑ» (μετά και τα χθεσινά ψευδή σχόλια για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης στο θέμα των κυρώσεων) κι από κοντά η «ύπουλη» παράγραφος για την κατάργηση της προσευχής και της έπαρσης σημαίας… άλλαξαν πλέον πίστα στον ακροδεξιό λαϊκισμό.

Αναρωτιέται κανείς αν πρώτα διαβάζουν οι υπεύθυνοι των πρωτοσέλιδων τα επίσημα ακροδεξιά ιστολόγια ή είναι οι υπεύθυνοι αυτών των ιστολογίων που διαβάζουν και αναμεταδίδουν τα πρωτοσέλιδα των δύο εφημερίδων.

Διόλου περίεργο που, τελικά, έστω και στρατευμένη στη Δεξιά, η «Καθημερινή» είναι πλέον πρώτη σε πωλήσεις.

Ακόμα και η γάτα των Ιμαλαΐων γουρλώνει τα μάτια της μπροστά στη νέα πορεία του ΔΟΛ, άσχετα αν η ίδια άνοιξε πρώτη με τα μακριά της νύχια τον δρόμο της κίτρινης δημοσιογραφίας τού περίπου, της μισής είδησης και της κατασκευής «αξιόπιστων» και πάντα ανώνυμων «πληροφοριών».

Πηγή: Α.Ψ – Εφημερίδα των Συντακτών


Από:http://vathikokkino.gr/archives/111789

Το parking …


Πόσο δεξιοί πρέπει να είναι κάποιοι ώστε αντί να καταργήσουν τις μαθητικές παρελάσεις (και τις στρατιωτικές, επίσης!), κάτι που θα μπορούσαν να το κάνουν ακόμα και κεντροδεξιοί φιλελεύθεροι, κατεβάζουν ιδέες για τον εκδημοκρατισμό των σημαιοφόρων και των παραστατών; Με το άθλιο επιχείρημα ότι «είναι δικαίωμα κάθε μαθητή να κρατάει την σημαία», πράγμα που σ’ ένα μόνο λογικό μέτρο μπορεί να οδηγήσει: να κρατάει ο καθένας από μία, στις παρελάσεις, έτσι ώστε το «δικαίωμα στη σημαία» να γίνει πράξη… Πόσο δεξιοί είναι πια;

Όσοι / όσες διαβάζατε το χάρτινο Sarajevo, ειδικά στο πρώτο ένδοξο εξάμηνο του 2015, το ξέρετε: ποτέ δεν θεωρήσαμε αυτήν την “αριστέρα” μεταρρυθμιστική, ρεφορμιστική. Είναι ζήτημα αν μπορεί να θεωρηθεί καν και καν καρικατούρα του ιστορικού ρεφορμισμού της αριστέρας. Στο κάτω κάτω ποτέ δεν υποσχέθηκαν οι ροζ οτιδήποτε τέτοιου είδους. Και κανείς δεν τους ψήφισε για να το κάνουν!

Δεν είναι παράξενο, λοιπόν, που ο δήθεν “μεταρρυθμιστικός” οίστρος τους αρχίζει και τελειώνει με ψευτομερεμέτια πάνω σ’ ένα δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα που δεν είναι, εδώ και χρόνια, ούτε “δημόσιο”, ούτε “εκπαιδευτικό”, ούτε “σύστημα”. Είναι, απλά, ένα παρακμιακό και παρηκμασμένο parking νεολαίας (και άνεργης τέτοιας, από μια ηλικία και μετά…) με πολλούς ορόφους. Και πολλές σκοτεινές και βρώμικες (κυριολεκτικά και μεταφορικά) γωνιές…

(φωτογραφία: Το Β λύκειο Αθηνών έκανε αυτήν την εμφάνιση στην επετειακή παρέλαση του αγίου “όχι” το 2012. Αυτό είναι ο εκδημοκρατικός του εθνικού μιλιταρισμού κυρ Γαβρόγλου – ή όχι; Οι ανώνυμοι εθνικιστοί λαϊκοί παράγοντες δεν περιμένουν από εσάς!! Αντίθετα: τρέχετε λαχανιασμένοι πίσω τους….)

________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/to-parking/

Για μια σημαία αδειανή…


Πάλι για τη σημαία. Πάλι για την…αριστεία. Πάλι για τα πολύ…σημαντικά και τα…ουσιώδη του εκπαιδευτικού συστήματος.

Πάλι πό­λε­μος για το θε­α­θή­ναι και την κουλ­τού­ρα της τε­χνη­τής έντα­σης, ανά­με­σα στους κομ­μα­τι­κούς φο­ρείς του ομοιο­γε­νούς, πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος, που το πρωί ορ­κί­ζε­ται στο μνη­μό­νιο και το βράδυ προ­σεύ­χε­ται στα ει­κο­νί­σμα­τα της εθνι­κο­φρο­σύ­νης και της μα­ζι­κής τύ­φλω­σης.

Πάλι για τη ση­μαία. Ποια ση­μαία; Την ίδια που απο­χαι­ρέ­τη­σαν πάνω από 500.000 νέοι επι­στή­μο­νες και σπου­δα­στές, οι κατά άθλιο Κα­ζά­κο «προ­δό­τες», όταν επι­βι­βά­στη­καν στα αε­ρο­πλά­να της ξε­νι­τιάς και της με­τα­νά­στευ­σης με προ­ο­ρι­σμό την Βρε­τα­νία, τη Γερ­μα­νία, τις ΗΠΑ, την Ελ­βε­τία, την Αυ­στρα­λία ή τις αρα­βι­κές χώρες, επει­δή η Ελ­λά­δα και η ση­μαία της τους έθα­ψαν το παρόν και το μέλ­λον; Για την ίδια ση­μαία μι­λά­με; Για αυτήν στο όνομα και τους συμ­βο­λι­σμούς της οποί­ας οι πο­λι­τι­κοί ταγοί της δε­ξιάς, του κέ­ντρου και της ψευ­δώ­νυ­μης αρι­στε­ράς των μνη­μο­νί­ων ξα­πό­στει­λαν ελα­φρά την καρ­δία σε άλλες χώρες, «τα κα­λύ­τε­ρα μυαλά», προ­κει­μέ­νου να επι­βιώ­σουν τα δικά τους μι­κρο­συ­στή­μα­τα εξου­σί­ας και εξυ­πη­ρε­τή­σε­ων, με καύ­σι­μο τη λι­τό­τη­τα και την εξα­θλί­ω­ση των νέων ερ­γα­ζο­μέ­νων και όχι μόνο;

Για ποια ση­μαία μι­λά­με; Την ίδια που ση­κώ­νουν κα­θη­με­ρι­νά δίπλα σε άλλες ευ­ρω­παϊ­κές, οι ξε­νο­δό­χοι και οι επι­χει­ρη­μα­τί­ες του του­ρι­σμού, υπο­δε­χό­με­νοι τα κρουα­ζε­ρό­πλοια και τους του­ρί­στες, με υπαλ­λή­λους χωρίς δι­καιώ­μα­τα και αμοι­βές πεί­νας; Για την ίδια ση­μαία μι­λά­με, στη συ­γκυ­ρία του κα­λο­και­ριού;

Για ποια ση­μαία μι­λά­με; Αυτή που ο Γα­βρό­γλου ομο­λο­γεί ότι θα οφεί­λει να παίρ­νει οποιοσ­δή­πο­τε μα­θη­τής και να επι­λέ­γε­ται για αυτή την απο­στο­λή «όπως στον στρα­τό»; Αυτό είναι το όραμα του υπουρ­γού Παι­δεί­ας; Ένα σχο­λείο-στρα­τώ­νας, ένα με­γά­λο πει­θαρ­χείο, με δα­σκά­λους και κα­θη­γη­τές-αξιω­μα­τι­κούς, και μα­θη­τές-φα­ντά­ρους, στην πα­ρά­τα­ξη, υπο­χρε­ω­μέ­νους σε κάθε αγ­γα­ρεία και κα­ψώ­νι; Χωρίς αντί­λο­γο, χωρίς κρι­τι­κή σκέψη, χωρίς δι­καιώ­μα­τα;

Για ποια ση­μαία μι­λά­με; Για την ίδια που έχει τα ίδια χρώ­μα­τα με εκεί­νη της Φιν­λαν­δί­ας, αλλά ενώ στα χαρ­τιά και στους με­γά­λους λό­γους νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων και όχι μόνο πο­λι­τι­κών και δη­μο­σιο­λό­γων, ζη­λεύ­ου­με τις επι­δό­σεις, το ελεύ­θε­ρο πνεύ­μα και τη δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα των μα­θη­τών αυτής της σκαν­δι­να­βι­κής χώρας (με το τεκ­μη­ριω­μέ­να κα­λύ­τε­ρο εκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­μα παι­διών και εφή­βων στον κόσμο), στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα τρέ­μουν όλοι στην ιδέα ενός αντί­στοι­χου εκ­παι­δευ­τι­κού προ­γράμ­μα­τος, που θα προ­ε­τοί­μα­ζε χει­ρα­φε­τη­μέ­νους και κρι­τι­κά σκε­πτό­με­νους νέους πο­λί­τες, σπά­ζο­ντας φαύ­λους κύ­κλους ανορ­θο­λο­γι­κό­τη­τας, πα­πα­γα­λί­ας και ψυ­χο­λο­γι­κής εξό­ντω­σης των πιο σκλη­ρά ερ­γα­ζό­με­νων και δυ­στυ­χι­σμέ­νων μα­θη­τών στην Ευ­ρώ­πη-ναι, αυτοί είναι οι έλ­λη­νες μα­θη­τές.

Πα­ρε­μπι­πτό­ντως, στην Φιν­λαν­δία δεν πραγ­μα­το­ποιούν μα­θη­τι­κές πα­ρε­λά­σεις, αλλά κά­νουν τα­κτι­κά μα­θή­μα­τα πο­λι­τι­σμού, χορού, δη­μιουρ­γι­κής γρα­φής, λο­γο­τε­χνί­ας και σι­νε­μά ή θε­ά­τρου…

Τέλος, φα­ντά­ζο­μαι ότι μι­λά­με για την ίδια ση­μαία που σή­κω­σαν οι ση­μαιο­φό­ροι στο δικό μου δη­μο­τι­κό σχο­λείο πριν από κά­μπο­σα χρό­νια. Καλά παι­διά, συ­γκρο­τη­μέ­να παι­διά, όχι τόσο με­λε­τη­ρά με τα χρό­νια, αλλά τέλος πά­ντων κάτι σπού­δα­σαν, δύο από τους αρ­κε­τούς «αρι­στού­χους» εκεί­νης της χρο­νιάς-και τη ση­μαία την πήραν έπει­τα από κλή­ρω­ση. Αλλά ως εί­θι­σται και στην Ελ­λά­δα της κρί­σης, αν δεν κου­βα­λάς και το κα­τάλ­λη­λο, «άρι­στο» επί­θε­το, άλλα σχε­διά­ζεις και άλλα προ­κύ­πτουν. Ο ένας έχει κορ­νι­ζά­ρει το πτυ­χίο και το με­τα­πτυ­χια­κό κοι­νω­νιο­λο­γί­ας στη Σκω­τία και παί­ζει μπου­ζού­κι δια­σκε­δά­ζο­ντας του­ρί­στες σε ξε­νο­δο­χεία της Μεσ­ση­νί­ας, κάτω από μια με­γά­λη, ελ­λη­νι­κή ση­μαία. Ο άλλος έχει κορ­νι­ζά­ρει το πτυ­χίο δο­μι­κών έργων και σερ­βί­ρει του­ρί­στες σε ξε­νο­δο­χεία των Κυ­κλά­δων, πέρσι Μύ­κο­νο, φέτος Σα­ντο­ρί­νη.

Τα σου­βέρ και τα σου­πλά του εστια­το­ρί­ου είχαν στά­μπα την ελ­λη­νι­κή ση­μαία…

________________________________________________________

Από:https://rproject.gr/article/gia-mia-simaia-adeiani

Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936 και το οργανωμένο παιδομάζωμα του Μεταξά…


Ο (γνωστός) κομμουνιστικός κίνδυνος και ο εκβιαστικός ρόλος του μηχανισμού της ΕΟΝ

metaxas2

Στις 4 Αυγούστου 1936 επιβλήθηκε στην Ελλάδα δικτατορία. Το PeriodikoGR αναδημοσιεύει ένα παλιότερο κείμενο από την ιστοσελίδα Ατέχνως υπογεγραμμένο από την ofisofi. Οι πλάγιοι καθώς και η επιλογή των σημείων που είναι με έντονη γραμματοσειρά είναι δικοί μας.

«Δημιούργημα της καπιταλιστικής κρίσης, (η δικτατορία του Μεταξά) στηρίχτηκε από τους Άγγλους, σε μια εποχή που η εκμετάλλευση των εργατών από τους μεγαλοαστούς εργοδότες τους οξυνόταν και η φτώχεια μάστιζε τα λαϊκά στρώματα στην πόλη και τους αγρότες στα χωριά. Κάθε κινητοποίηση αντιμετωπιζόταν με δολοφονικές επιθέσεις της αστυνομίας και του στρατού.

Σε πολιτικό επίπεδο οι παλιές κοινοβουλευτικές μέθοδοι δεν προστάτευαν τα συμφέροντα της αστικής τάξης όσο αυτή ήθελε. Μπροστά στο φόβο της οργάνωσης και ανάπτυξης του εργατικού κινήματος και γενικότερα του δημοκρατικού η κυρίαρχη τάξη και οι ξένες δυνάμεις κατέφυγαν στην επιβολή της δικτατορίας.

Η αρχή έγινε όταν ο βασιλιάς Γεώργιος Β’ διόρισε τον Ιωάννη Μεταξά ως Υπουργό Στρατιωτικών, η ορκωμοσία του οποίου έγινε στις 5 Μαρτίου 1936. Παράλληλα διάφοροι μοναρχικοί κύκλοι προσπαθούσαν να ματαιώσουν το σχηματισμό κυβέρνησης από το Κόμμα των Φιλελευθέρων επειδή είχε την ανοχή του Παλλαϊκού Μετώπου που είχε συγκροτηθεί με πρωτοβουλία του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το ΚΚΕ είχε θέσει συγκεκριμένους όρους στο Κόμμα των Φιλελευθέρων, που αποτελούσαν τη συνισταμένη των διεκδικητικών αγώνων των ταξικών συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Στις 13 Απριλίου 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς διορίσθηκε από το παλάτι Πρωθυπουργός διατηρώντας και τη θέση του Υπουργού Στρατιωτικών. Στη συνέχεια ανέλαβε το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων και τη Γενική Αρχηγία του Αθλητισμού.

Στο μεταξύ το Κόμμα των Φιλελευθέρων αθέτησε την υπογραφή του και αρνήθηκε να εφαρμόσει το Σύμφωνο με το Παλλαϊκό Μέτωπο ( Σύμφωνο Σοφούλη – Σκλάβαινα).

Το παλάτι παράλληλα προσπαθούσε με κάθε τρόπο να διατηρήσει το θεσμό της βασιλείας και γι’ αυτό η δικτατορία είχε βασικό στήριγμά της τον αγγλόφιλο Γεώργιο Β’ και την ίδια την Αγγλία που υπεράσπιζε τα συμφέροντά της στην περιοχή. Έτσι ο Ιωάννης Μεταξάς παρά τον θαυμασμό του για τη χιτλερική Γερμανία και την επιθυμία προσέγγισης του Γ’ Ράιχ δεν μπόρεσε να ξεφύγει από την αγγλική εξάρτηση και κηδεμονία.Ακολούθησε την αγγλική πολιτική γιατί έτσι του υπαγόρευαν τα συμφέροντα του παλατιού και η αστική τάξη της Ελλάδας.

Η δικαιολογία για την επιβολή της δικτατορίας ήταν ο κομμουνιστικός κίνδυνος.

Η δικτατορία προσπάθησε με κάθε τρόπο να επιβληθεί στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή των Ελλήνων. Ο εκφασισμός, κυρίως της νεολαίας, ήταν από τις πιο σημαντικές επιδιώξεις της. Ήθελε να μετατρέψει τους νέους σε οργανωμένους φασίστες, χωρίς προσωπικότητα και σκέψη, πειθήνια όργανα του καθεστώτος καλλιεργώντας τον εθνικισμό και το φασισμό στην καθημερινότητά τους και στις σχέσεις τους, ακόμα και τις οικογενειακές.

Συνέχεια