Το μυαλό σου σημαδεύουν! Το εργοστάσιο έχει φαληρίσει… …και τα υπουργεία επίσης…


Υπάρχει ένας πολύ συγκεκριμένος και πολύ σοβαρός λόγος που το ζήτημα μας αφορά σαν αυτόνομους εργάτες. Αν οτιδήποτε ονομάζεται (και όχι μόνο στα μέρη μας) «εκπαιδευτικό σύστημα» παράγει μαζικά από μισο- έως full- ειδικευμένους ηλίθιους μέχρι λειτουργικά αναλφάβητους (κι αυτό είναι που συμβαίνει!), το ζήτημα της απελευθέρωσης της τάξης μας, της εργατικής τάξης στον 21ο αιώνα, πάει στα σκουπίδια. Γιατί είναι αποδεδειγμένο πια ότι δεν φτάνουν ούτε οι κοινωνικές εμπειρίες ούτε η κοινωνική θέση για να σηκωθούν τα κεφάλια. Πρέπει αυτά τα κεφάλια να είναι ικανά για σύγχρονη κριτική αποδιάρθρωση του οτιδήποτε εμφανίζεται σαν “αναπόφευκτη πραγματικότητα” – η πραγματικότητα του καπιταλισμού, δηλαδή.

Εάν, λοιπόν, το οποιοδήποτε “εκπαιδευτικό σύστημα” αποβλακώνει, είτε προσφέροντας την ελπίδα κάποιας “θέσης εργασίας” είτε όχι, τότε μας είναι απόλυτα εχθρικό σαν τέτοιο. Κι αν το “εκπαιδευτικό σύστημα” συνεργάζεται άψογα με το γενικό “ιδεολογικό σύστημα”, είναι δέκα φορές εχθρικό.

Κι όλα σ’ αυτά σ’ έναν αιώνα γενικευόμενης μηχανοποίησης της σκέψης! Είναι για ‘μας τόσο δεδομένο όσο ότι η γη περιστρέφεται γύρω απ’ τον ήλιο: όχι απλά σημαδεύουν τα μυαλά, αλλά τα κάνουν κιμά με επιτυχία! Έστω: αλγόριθμους…

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες εμφανίζονται κάποιοι που κάνουν “σημαία” τους … το ποιος / ποια θα κρατάει την “εθνική σημαία”…. Στις μιλιταριστικές σχολικές “εθνικές παρελάσεις”. Πόσο δεξιοί μπορεί να είναι;

Το εργοστάσιο έχει φαληρίσει…

Έχουμε πολύ περισσότερα και αναλυτικότερα για το θέμα, αλλά δεν είναι για εδώ…). Είναι θέση μας ότι η μαζική δημόσια εκπαίδευση φτιάχτηκε παντού στον κόσμο κατ’ αναλογία του μαζικού εργοστάσιου (κρατώντας τις πειθαρχικές εφευρέσεις της προηγούμενης μοναστηριακής «εκπαίδευσης», αυτό που είχαν φτιάξει πριν τον καπιταλισμό οι παπάδες: την σωματική τιμωρία, για παράδειγμα…).

Όλα τα βασικά χαρακτηριστικά της ήταν αναλογίες της μαζικής βιομηχανικής εργασίας. Απ’ τα σχολικά και πανεπιστημιακά κτίρια και την χωροταξία τους μέχρι την αντίληψη περί ωραρίων· απ’ τον ρόλο της αυστηρής πειθαρχίας μέχρι τις έννοιες της «ευγενούς άμιλλας» (του ατομικού ανταγωνισμού όλων με όλους), της «ανταμοιβής» και της «απόρριψης»· απ’ την σειριακή / γραμμική αντίληψη για το πως αποκτιέται η «γνώση» (μέσω της τακτοποιημένης συσσώρευσης…) μέχρι την παραγωγή των εγγράμματων μεσοστρωμάτων.

Το εργοστάσιο της εκπαίδευσης κτυπήθηκε κάποιες ιστορικές περιόδους, από μέσα και απ’ έξω· από «αριστέρα» και από «δεξιά»…. Αν μπορούσε να στέκεται κάπως στη θέση του ήταν χάρη σ’ αυτά που προσπαθούσε να πετάξει στην άκρη έως και να εξαφανίσει: από παράλληλα συστήματα μάθησης, «ανεπίσημα», έξω απ’ την εμβέλειά του. Απ’ τις κοινωνικές σχέσεις σαν τέτοιες (της γειτονιάς, του σογιού, της παρέας) ως τα «αντι-σχολεία» των κομμάτων και των οργανώσεων της πάλαι ποτέ αριστέρας (σε όλο το εύρος της)· απ’ τις πρώτες φάσεις συγκρότησης των νεανικών «υπο-κουλτουρών» στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, έως την κινηματική / ανταγωνιστική δημιουργία γνώσης, αμφισβήτησης και κριτικής… Αυτά όλα έμπαιναν αναγκαστικά μέσα στους διαχωρισμένους και συμπαγείς «εκπαιδευτικούς» χωροχρόνους, προκαλώντας τους τρύπες… Απ’ όπου, τελικά, ανάσαιναν, παρά τη θέλησή τους…

Παράδοξο ή όχι (ιστορικά εξηγήσιμο κατ’ εμάς): δεν ήταν η λογική του «εργοστάσιου της εκπαίδευσης» που εξολόθρευσε τελικά αυτές τις παράλληλες (και συχνά αντι-) θεσμίσεις του γνωρίζειν και του μανθάνειν· αλλά το ξεπέρασμά της! Απ’ την (ας το πούμε έτσι) «καπιταλιστική πρωτοπορεία». Απ’ τα ‘80s και μετά. Η σταδιακή γενική Αλλαγή Παραδείγματος της καπιταλιστικής οργάνωσης έχει περάσει και περνάει (και) απ’ την γενική αναδιάρθρωση της «γνωσιολογίας».

Ήδη υπάρχει – και κυριαρχεί – ένα παράλληλο και όχι επίσημο «εκπαιδευτικό σύστημα», που στην ουσία έχει αναλάβει όλες τις ιδεολογικές και πειθαρχικές αρμοδιότητες του παλιού «φορντικού εκπαιδευτικού συστήματος», σε καινούργια βάση πια, καθώς κι ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος των γνωσιολογικών: το ενσωματωμένο (μέχρι μυελού των οστών), ψηφιοποιημένο, μεσολαβημένο απ’ τις νέες μηχανές, θέαμα. Απέναντι σ’ αυτό, η μόνη χρησιμότητα που έχει απομείνει (διεθνώς, αλλά ακόμα χειρότερα σε περιπτώσεις σαν την ελληνική) στο παλιό και ένδοξο «εκπαιδευτικό σύστημα» είναι αυτή ενός κουφαριού που έχει αδειάσει απ’ το παλιό του περιεχόμενο και έχει απομείνει σα μπετονένιο σκιάχτρο: η χρησιμότητα του parking. Να παρκάρουν οι γονείς τα παιδιά τους για κάποιες ώρες της ημέρας· και τις φιλοδοξίες τους για πολλά χρόνια…

Αυτή η αλήθεια είναι, άλλωστε, η βάση των διαδοχικών κυμάτων «ιδιωτικοποίησης» του κουφαριού: η λογική της «φύλαξης»… Νεολαίων (ή όχι και τόσο), ελπίδων, φιλοδοξιών, φαντασιώσεων, προσδοκιών…

…και τα υπουργεία επίσης…

Οι οριτζινάλ δεξιοί, που πάντα ήταν υπηρέτες του χρήματος και του εμπορεύματος κι όχι της γνώσης σαν απόλαυση (και πολύ λιγότερο της κριτικής σκέψης σαν όπλο!) λυσσάνε: θέλουν ακόμα περισσότερη ιδιωτικοποίηση (του κουφαριού). Απ’ την μεριά τους είναι συνεπείς: αν κάτι μπορεί να βγάζει λεφτά, σα μπίζνα, γιατί να μην βγάλει; Στο κάτω κάτω «πληρώνοντας» ο κάθε πελάτης των ιδιωτικών «εκπαιδευτικών» parking απαλλάσσει εντελώς το «κράτος» απ’ τις παλιές υποσχέσεις του, αυτές του 20ου αιώνα, ή/και τις αναμνήσεις τους, ότι η «παιδεία» (και τα πτυχία) είναι ασφαλές ασανσέρ κοινωνικής ανόδου! Πλήρωσες για το α ή το β και πήρες τα τέτοια σου; Ε, ας πρόσεχες… Ας αγόραζες κάτι άλλο!!… Έτσι είναι οι «νόμοι της αγοράς»!

Απ’ την άλλη μεριά δεν θα περιμέναμε ποτέ απ’ αυτό που λέγεται «αριστέρα» (με διάφορα επίθετα μπροστά), όχι μόνο στα μέρη μας, να είναι σε θέση να συλλάβει τις συθέμελες σεισμικές αλλαγές που συμβαίνουν ήδη· και, ύστερα, να μπορεί να τις αντιμετωπίσει, με ορθολογικό τρόπο, έστω στο όνομα του «γενικού καλού». Όχι. Δεν περιμένουμε τέτοια πράγματα. Αν η οριτζινάλ δεξιά του κράτους και του κεφάλαιου είναι του είδους «σας πουλάω το σκοινί για να κρεμαστείτε» (και διανοητικά / μορφωτικά πια), η αριστέρα του κράτους και του κεφάλαιου είναι τους είδους «σας δένω τα μάτια για να μην δείτε την κρεμάλα».

Αλλά υπάρχουν και όρια…(ή, μήπως, όχι τελικά;). Να σερβίρεται σαν «προοδευτική μεταρρύθμιση» η συνδιοίκηση του parking και το καθολικό δικαίωμα της σημαιοφορίας; Πόσο δεξιοί πια;

(Ο καπιταλιστικός κόσμος που κινείται ήδη με άνεση και ταχύτητα στις ράγες του, στις ράγες του 21ου αιώνα, δεν πρόκειται να λυπηθεί κανέναν! Κανέναν! Οι μόνοι που θα σταθούν όρθιοι απέναντί του, όχι de facto από θέσεις ισχύος αλλά σίγουρα όρθιοι και με αυτοπεποίθηση, θα είναι όσοι / όσες είχαν και έχουν το θράσος και την ευφυία να αντικρύσουν αυτόν ακριβώς τον κόσμο, χωρίς απωθήσεις και χωρίς ψευδαισθήσεις. Όλοι οι υπόλοιποι, που σκιαμαχούν ακόμα με τον καπιταλιστικό 20οή και τον 19ο, είναι ξοφλημένοι – ακόμα χειρότερα γι’ αυτούς αν επιμένουν ότι η ιστορία τους χρωστάει. Η Ιστορία τους έχει εξοφλήσει, είτε το καταλαβαίνουν είτε όχι.

Η διαλεκτική είναι αδιάλλακτη!)


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/to-myalo-sou-simadevoun/

http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/to-ergostasio-echi-falirisi/

http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/ke-ta-ypourgia-episis/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s