Ο Τρελός που φώναζε στους δρόμους …


Του Νίκου Γεωργαντώνη

Ο αέρας λυσσομανούσε… η μπόρα ξέσκιζε, ορμούσε στα παράθυρα των κλεισμένων σπιτιών… Ο τρελός… περπατούσε στους δρόμους χαμένος… κουρελής με τα ρούχα του λιωμένα, ξεχασμένος απ’ το σπίτι των ανθρώπων… χωρίς ζεστασιά. Περπατούσε αργά, βαριά· ταραγμένος… μέσα στη νύχτα… και τη θύελλα. Προσπαθούσε να βρει τον δρόμο της επιστροφής… το φως της τσακισμένης ψυχής του κόσμου…

 

«Θέλω να γίνω άνθρωπος.» φώναζε στους έρημους δρόμους.

«Θέλω να ξεσκίσω τις σάρκες ανήμερων θηρίων!» κραύγαζε θυελλώδης κι αναστάτωνε τη ναρκωμένη φύση.

«Θέλω ν’ ανάψω μια φωτιά… Θέλω να βάλω φωτιά! στην κολασμένη γη των ανθρώπων…» έλεγε και σήκωνε το βλέμμα του ψηλά στους ουρανούς, μήπως και τον ακούσουν και τον βοηθήσουν κι αστράψουν έναν κεραυνό… Να πέσει στη γη των ανθρώπων…

Μάταια όμως. Οι ουρανοί ανελέητοι τον κυνηγούσαν… κι άστραφταν και βροντούσαν κι έβρεχαν μες τον χειμώνα… και φυσούσαν μανιασμένοι. Οι άνθρωποι κοιμούνταν και μόλις που άνοιγαν τα μάτια τους από το θόρυβο της οργισμένης νύχτας και τις φωνές του αγνώστου που γκρέμιζε τους τοίχους των σπιτιών… Έβγαιναν από το λήθαργό τους σιγά σιγά… κι άναβαν ένα φως. Ο κόσμος έβγαινε στα μπαλκόνια, άνοιγε τα παράθυρα, στεκόταν στο κατώφλι. Να δει, παραξενεμένος, ποιο ήταν αυτό το πλάσμα που τον ξυπνούσε ανήσυχο μέσα στη νύχτα, και που απειλούσε θεούς κι ανθρώπους. Να δει τη θύελλα… που μάνιαζε φοβερή… και που δεν την άκουγε. Γιατί κοιμόταν…

«Ποιος είσαι;» είπε κάποιος που μόλις είχε βγει έξω και προσπαθούσε να δει μεσ’ το σκοτάδι.

«Τι θέλεις εδώ τέτοια ώρα;»

«Γιατί φωνάζεις;»

«Τι ζητάς;…»

Ο άνθρωπος της νύχτας σήκωσε το κεφάλι του. Στάθηκε για λίγο αμίλητος, με μάτια αγωνιώδη, κι είπε:

«Ποιον περιμένεις, άνθρωπε;…»

«Ποιος θές να είμαι;…»

«Μέσα στη νύχτα τριγυρνώ σαν άγριο ζώο απαρνημένο. Χτυπώ πόρτες, κλονίζω παράθυρα, την ξεγνοιασιά συντρίβω!… Κοίτα γύρω σου!… Βροχή, μπόρα κι αστραπή… Θύελλα!…»

«Κι εγώ χορεύω…»

«Κι εσύ κοιμάσαι!…»

Συνέχεια

Advertisements

Γιατί ο Μεταξάς ΗΤΑΝ φασίστας! …


Του Γιώργου Μαργαρίτη 

Το μακρινό 2012 στο Πρόταγκον δημοσιεύτηκε ένα αρθράκι που επιχειρούσε να πει ότι ο Μεταξάς δεν ήταν φασίστας. Να η απάντηση.
 Στα πρώτα χρόνια της «μεταπολίτευσης» το αστικό πολιτικό σύστημα που διαδέχθηκε τη χούντα είχε μερικές «κόκκινες γραμμές», τις οποίες και σεβόταν υποδειγματικά. Οι πνευματικές ελίτ του συστήματος καταδίκαζαν μετά βδελυγμίας κάθε «εκτροπή» (δικός τους όρος) του αστικού συστήματος στο παρελθόν προς καταστάσεις δικτατορικές ή φασιστικές. Ας μην ξεχνάμε ότι η νομιμοποιητική και εξωραϊστική βάση του νέου συστήματος ήταν η αντιδικτατορική αντίσταση των αστικών δυνάμεων έστω και αν αυτή συνοψιζόταν στην έκρηξη βομβών ικανών να προκαλέσουν την επέμβαση των Ευρωπαίων κηδεμόνων του Συμβουλίου της Ευρώπης, αποφεύγοντας την «εκτροπή» της λαϊκής εξέγερσης.
 Σε αυτό το πλαίσιο οι ίδιες αυτές ελίτ δεν παρέλειπαν κάθε Αύγουστο να καταδικάζουν το καθεστώς της «4ης Αυγούστου», τη δικτατορία δηλαδή του Μεταξά – για ειδικούς λόγους (ο Μεταξάς πέθανε το 1941, ο Γεώργιος επέστρεψε στη χώρα το 1946 για να τη σώσει από τον κομμουνισμό…) ξεχνούσαν τον Γεώργιο Β’ Γλύξμπουργκ, καθόλα συνεταίρο του Μεταξά στη δικτατορία.
Αυτά γίνονταν τον παλιό καιρό, όταν η «μεταπολίτευση» ήταν στις δόξες της. Σήμερα πυκνώνουν οι προερχόμενες από την ίδια αστική ελίτ απόψεις περί του αγαθοεργούς ρόλου του Ιωάννη Μεταξά. Μαντεύει κανείς ότι σε λίγο θα γίνει και πρότυπο ο δικτάτορας. Εξωραΐζονται σήμερα γύρω μας οι φυλακίσεις, οι εκτοπίσεις, οι διωγμοί αθώων, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι «προληπτικές συλλήψεις», οι επιθέσεις σε απεργούς, η καταστολή… στο Μεταξά θα κολλήσουμε τώρα!

Συνέχεια

Το μυαλό σου σημαδεύουν! Το εργοστάσιο έχει φαληρίσει… …και τα υπουργεία επίσης…


Υπάρχει ένας πολύ συγκεκριμένος και πολύ σοβαρός λόγος που το ζήτημα μας αφορά σαν αυτόνομους εργάτες. Αν οτιδήποτε ονομάζεται (και όχι μόνο στα μέρη μας) «εκπαιδευτικό σύστημα» παράγει μαζικά από μισο- έως full- ειδικευμένους ηλίθιους μέχρι λειτουργικά αναλφάβητους (κι αυτό είναι που συμβαίνει!), το ζήτημα της απελευθέρωσης της τάξης μας, της εργατικής τάξης στον 21ο αιώνα, πάει στα σκουπίδια. Γιατί είναι αποδεδειγμένο πια ότι δεν φτάνουν ούτε οι κοινωνικές εμπειρίες ούτε η κοινωνική θέση για να σηκωθούν τα κεφάλια. Πρέπει αυτά τα κεφάλια να είναι ικανά για σύγχρονη κριτική αποδιάρθρωση του οτιδήποτε εμφανίζεται σαν “αναπόφευκτη πραγματικότητα” – η πραγματικότητα του καπιταλισμού, δηλαδή.

Εάν, λοιπόν, το οποιοδήποτε “εκπαιδευτικό σύστημα” αποβλακώνει, είτε προσφέροντας την ελπίδα κάποιας “θέσης εργασίας” είτε όχι, τότε μας είναι απόλυτα εχθρικό σαν τέτοιο. Κι αν το “εκπαιδευτικό σύστημα” συνεργάζεται άψογα με το γενικό “ιδεολογικό σύστημα”, είναι δέκα φορές εχθρικό.

Κι όλα σ’ αυτά σ’ έναν αιώνα γενικευόμενης μηχανοποίησης της σκέψης! Είναι για ‘μας τόσο δεδομένο όσο ότι η γη περιστρέφεται γύρω απ’ τον ήλιο: όχι απλά σημαδεύουν τα μυαλά, αλλά τα κάνουν κιμά με επιτυχία! Έστω: αλγόριθμους…

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες εμφανίζονται κάποιοι που κάνουν “σημαία” τους … το ποιος / ποια θα κρατάει την “εθνική σημαία”…. Στις μιλιταριστικές σχολικές “εθνικές παρελάσεις”. Πόσο δεξιοί μπορεί να είναι;

Συνέχεια

«Ριζοσπαστισμός», Ε.Ε. και «1984» …


Tου Αντώνη Καββαδία*

Κάπως έτσι θα φανταζόταν ο Τζορτζ Όργουελ την κοινωνία του μέλλοντος όταν έγραφε το εμβληματικό μυθιστόρημά του, «1984». Μια κοινωνία όπου ο «Μεγάλος Αδελφός» (βλ. Ε.Ε.) θα εντοπίζει, θα παρακολουθεί και θα ελέγχει, ανά πάσα στιγμή, υποψήφιους «επικίνδυνους» νέους και θα βάζει σε λειτουργία την κρατική μηχανή, ώστε να τους συμμορφώσει άμεσα.

Στις 26/07/2017 το Υπουργείο Εσωτερικών απέστειλε σε Αποκεντρωμένες Διοικήσεις, Δήμους και Περιφέρειες, πρόσκληση συμμετοχής σε πιλοτικό πρόγραμμα της Ε.Ε. με θέμα: “Πλαισίωση και καθοδήγηση, µέσω του αθλητισμού, των νέων που διατρέχουν κίνδυνο ριζοσπαστικοποίησης.” Το πρόγραμμα αυτό θα χρηματοδοτεί και θα επιβραβεύει, με έως 60.000€, 15 τοπικά αθλητικά σωματεία και φορείς, τα οποία θα συνεργάζονται με την Ασφάλεια και την Αντιτρομοκρατική ώστε «να εστιάζουν, µέσω του αθλητισµού, στην παρακολούθηση και την πρόληψη διαδικασιών ριζοσπαστικοποίησης».

Το τι ορίζει βέβαια η Ε.Ε. ως «ριζοσπαστικοποίηση» είναι γνωστό. Αν και στο κείμενο γίνεται επιδερμική αναφορά περί «ανεκτικότητας» και «διαπολιτισμικού διαλόγου», αυτό δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο παρά μια ψευδεπίγραφη αναφορά πάνω σε μια πολύ συγκεκριμένη στόχευση.

Είναι γνωστές οι επίσημες θέσεις της πλειοψηφίας του Ευρωκοινοβουλίου όταν από το 2009 έχει υιοθετηθεί ψήφισμα, σύμφωνα με το οποίο στόχος είναι «Να αναπτύξουμε μια κοινή προσέγγιση σχετικά με τα εγκλήματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων, μεταξύ άλλων του κομμουνιστικού καθεστώτος της ΕΣΣΔ, για να διασφαλιστεί η συνέχεια της διαδικασίας της αξιολόγησης των ολοκληρωτικών εγκλημάτων και η ίση μεταχείριση και μη διάκριση των θυμάτων ολοκληρωτικών καθεστώτων». Επίσημη δηλαδή θέση της Ε.Ε. είναι να ξαναγράψει την Ιστορία, εξισώνοντας τον Κομμουνισμό με τα εγκλήματα του φασισμού.

Είναι γνωστές οι επίσημες θέσεις της Ε.Ε. όταν χαριεντίζεται, επικροτεί και στηρίζει (οριακά) ακροδεξιές κυβερνήσεις, όπως αυτές της ομάδας του Βίζεγκραντ (Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβακία, Τσεχία). Κυβερνήσεις όπως της Πολωνίας, όπου ποινικοποιείται η χρήση κομμουνιστικών συμβόλων και η πολιτική δράση με αναφορά σε αυτά.

Όταν με τις ευλογίες και την οικονομική υποστήριξή της, ναζιστικά μορφώματα και παραστρατιωτικές οργανώσεις ανατρέπουν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, όπως στην Ουκρανία. Ναζιστικά μορφώματα που το 2014 στην Οδησσό βίασαν, βασάνισαν και στο τέλος έκαψαν αντιφασίστες και συνδικαλιστές στο κτίριο των Συνδικάτων, αλλά ποτέ δεν χαρακτηρίστηκαν «ριζοσπαστικά». Ναζιστικά μορφώματα και ακροδεξιοί ηγέτες που δεν χαρακτηρίστηκαν, γιατί σήμερα είναι μέλη της ουκρανικής κυβέρνησης και βολικοί-προνομιακοί συνομιλητές της Ε.Ε., ως εκπρόσωποι της υπό ένταξης στην Ε.Ε. Ουκρανίας.

Δεν χρειάζεται βαθιά πολιτική γνώση για να καταλάβει κανείς τι ακριβώς θεωρεί «ριζοσπαστικοποίηση» και τι θέλει να πετύχει το πιλοτικό πρόγραμμα της Ε.Ε., σε συνεργασία με την κυβέρνηση και κάποιους πρόθυμους «αθλητικούς φορείς». Πολύ περισσότερο δε, όταν το πρόγραμμα θα παρακολουθείται από την ίδια την αντιτρομοκρατική των προκατασκευασμένων υποθέσεων, αφού όπως αναφέρεται στο κείμενο «σε συνεργασία µε τις τοπικές αρχές που είναι αρμόδιες για τη ριζοσπαστικοποίηση και την τρομοκρατία, θα εντοπίζουν άτομα που διατρέχουν κίνδυνο ριζοσπαστικοποίησης».

Με βάση τις πολύ πρόσφατες εμπειρίες από τις επίσημες πολιτικές της Ε.Ε., η «πρόληψη της περιθωριοποίησης και της ριζοσπαστικοποίησης» έχει πολύ συγκεκριμένη στόχευση. Οι «ευάλωτοι νέοι», αυτοί οι ριζοσπάστες, είναι μάλλον όσοι πιθανά αντιστέκονται στις πολιτικές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Και αυτό η Ε.Ε. θέλει να το προλάβει και να το συμμορφώσει από την κούνια.

Σε μια περίοδο που φαίνεται ότι η κρατική καταστολή εντείνεται, που υποθέσεις όπως αυτές της Ηριάννας Β.Λ. και του Περικλή είναι νωπές και ζωντανές, αναρωτιέται κανείς αν η κυβέρνηση, ο Υπουργός Εσωτερικών Πάνος Σκουρλέτης είναι τόσο αφελείς ή τόσο παραδομένοι. Αναρωτιέται κανείς πως είναι δυνατόν να διανέμεται σε Δήμους και Περιφέρειες ένα «πιλοτικό πρόγραμμα», βγαλμένο μέσα από τις πιο σκοτεινές εποχές του τόπου. Εποχές χωροφυλακής.

Αναρωτιέται κανείς αν η προώθησή θα μπορούσε να είναι απλά μια τυπική διεκπεραίωση εκ μέρους του Υπ.Εσ. ή είναι αυτό που φαντάζει από το 2015 και έπειτα: Την πλήρη εφαρμογή, από πλευράς κυβέρνησης, του οικονομικού και εργασιακού μοντέλου των μνημονίων, έρχεται να συμπληρώσει η υιοθέτηση κάθε αντιδραστικής ατζέντας της «κοινού ευρωπαϊκού μας σπιτιού, ακόμα και στη διαμόρφωση ενός νέου κοινωνικού υποδείγματος, απαλλαγμένου από πραγματικά ριζοσπαστικές φωνές που θα αμφισβητούν την απολυτότητα των πολιτικο-κοινωνικών επιταγών της «μεγάλης μας πατρίδας». Της Ε.Ε.

Φαίνεται λοιπόν, ότι περνάμε σε μια νέα «πιλοτική» εποχή Ε.Ε.-ολοκληρωτισμού, στην οποία φακέλους δε θα φτιάχνει μόνο η Ασφάλεια. Την προπαρασκευή θα αναλαμβάνουν για αρχή τοπικοί πρόθυμοι, με τη μάσκα του «αθλητικού» φορέα, οι οποίοι θα υποδεικνύουν τον υποψήφιο νεολαίο ριζοσπάστη προς συμμόρφωση. Τα κράτη έκτακτης ανάγκης δεν έρχονται απ’ το μέλλον, είναι εδώ. Και δεν είναι καθόλου πιλοτικά.

*Συνδικαλιστής, μέλος της Ε.Γ. του ΜΕΤΑ


Από:http://www.nostimonimar.gr/rizospastismos-e-e-ke-1984/

Ο επιχειρηματίας πρόεδρος…


Αποτέλεσμα εικόνας για τραμπ

Το θεώρημα φούντωσε με την εκλογή του ψόφιου κουναβιού στο προεδρικό πόστο στις ηπα· αλλά είναι παλιότερο και πολύ ευρύτερο: οι «επιτυχημένοι επιχειρηματίες» (λέει…) είναι ιδανικοί για κορυφαία πολιτικά (κυβερνοδιοικητικά) πόστα. Στα μέρη μας πριν όχι πολλά χρόνια ο κυρ Βγενόπουλος (της marfin μεταξύ άλλων) σπρωχνόταν από διάφορους βαθυκρατικούς σαν ο γενναίος που, πάνω στο άσπρο του άλογο, θα σώσει το ελλαδιστάν: πραγματιστής, πετυχημένος, φραγκάτος… Ε;

Υπάρχει μια διπλή μυθολογία εδώ που, με μέσω συγχώνευσης, προσπαθεί να πολλαπλασιάσει την πειθώ της – και να εξαφανίσει οποιαδήποτε αμφισβήτηση απέναντι στο κράτος και το κεφάλαιο. Απ’ την μια μεριά η κορυφαία πολιτική βιτρίνα πρέπει να έχει βασιλική εξουσία. Και επειδή κανείς δεν νοσταλγεί τα παλιά παλάτια, ιδεατά κατασκευάζονται καινούργια, που να μοιάζουν με στρατώνες. Απ’ την άλλη ο «επιτυχημένος επιχειρηματίας» μπορεί να μην είναι και πολύ ηθικός, είναι όμως αποτελεσματικός. «Δικτάτορας», με τον τρόπο του…

Υπάρχει κάποιος που πριν κάτι δεκαετίες έδωσε ένα ακριβές όνομα για την επίσημη σύμφυση κράτους και κεφάλαιου, την οποία ευαγγελιζόταν και εφάρμοσε για πρώτη φορά τόσο ανοικτά. Την ονόμασε φασισμό και ήταν ο καθ’ ύλην αρμόδιος για το βαφτίσι. Λεγόταν Μουσολίνι. Αλλά στους τωρινούς καιρούς οι οπαδοί του «επιχειρηματία / πολιτικού σωτήρα» δεν έχουν το κουράγιο να πουν τα πράγματα με το όνομά τους.

Το πράγμα θα μπορούσε να παρουσιαστεί διαφορετικά. Οι πετυχημένοι επιχειρηματίες είναι γκάγκστερς, και δεν είναι δυνατόν να «πετύχουν» αλλιώς: πατάνε σε πτώματα φροντίζοντας, όταν χρειάζεται, να τα δημιουργήσουν. Μήπως, λοιπόν, ένας πετυχημένος μαφιόζος θα ήταν καλός και για πρωθυπουργός ή πρόεδρος, με την έννοια ότι διαθέτει αρκετή δύναμη πυρός ώστε να επιβάλλει ό,τι γουστάρει; Εδώ η μικροαστική απάντηση είναι καταφατική υπό μια πολύ αυστηρή προϋπόθεση: ότι θα κάνει χάρες και στους αυλοκόλακες· άρα θα χρησιμοποιεί ένα μέρος της «δύναμης πυρός» του και για την ικανοποίηση όσων τον γλύφουν. (Η μικρογραφία της απάντησης βρίσκεται στην “δημοτική αρχή” του Βόλου…)

Το ψόφιο κουνάβι δεν είναι η καλύτερη περίπτωση «δύναμης πυρός». Κι αυτό εκτιμάμε πως οφείλεται στην επιχειρηματική του ειδίκευση. Αν, όπως αρκετά σοβαρά στοιχεία υποδεικνύουν, ήταν «πλυντήριο» (και τι άλλο είναι το real estate;) είναι προφανές ότι είναι χρήσιμος σαν σκέτη βιτρίνα· τίποτα περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Παρά την σχεδόν αυτοκρατορική του πόζα είναι γυμνός.

Αλλά αυτό δεν είναι προσωπική ατυχία του. Η «αυτοκρατορική πυγμή» που ονειρεύονται οι μικροαστοί (εφόσον δεν θα στρέφεται εναντίον τους) είναι φάντασμα στην καπιταλιστική πραγματικότητα. Δεν υπάρχει βασιλικό κεφάλι να μπει σε λαιμητόμο. Τα κυκλώματα και οι μαφίες που ασκούν τις βασικές εξουσίες είναι «δικτυακά»· και ήταν τέτοια πριν την εφεύρεση του internet. Μπορεί να εμφανίζονται κάποιοι σαν “αρχηγοί” – αλλά υπάρχουν πολύ περισσότεροι και χρήσιμοι “υπαρχηγοί”…

Πράγμα που σημαίνει ότι η προσωπολατρεία ή η προσωποεμπάθεια (που θέλει να εμφανίζεται, τάχα, σαν «αντι-εξουσία») είναι οι δύο όψεις ενός εθελόδουλου πρωτογονισμού. Ασυγχώρητου…

________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/o-epichirimatias-proedros/

Ανούσιες αντιπαραθέσεις αστικών κομμάτων περί σημαίας και παρελάσεων…


Του  Γ. Γ.

Χάσιμο χρόνου θα είναι να ασχοληθείς με την ολοφάνερη αποπροσανατολιστική αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει μεταξύ των αστικών κομμάτων με αφορμή το Προεδρικό Διάταγμα που προβλέπει ότι οι σημαιοφόροι στις παρελάσεις των Δημοτικών Σχολείων θα προκύπτουν μετά από κλήρωση και όχι με βάση την βαθμολογία τους, όπως γινόταν μέχρι σήμερα.

Σε ένα βαθμό είναι κατανοητή, γιατί για τους θιασώτες του άγριου νεοφιλελευθερισμού η νέα εργατική βάρδια πρέπει να διαπαιδαγωγείται ακόμα και από την παιδική ηλικία των 7-8 χρονών με τις «αξίες» του ανταγωνισμού και της «αριστείας», για να αποτελέσει αύριο το μισοειδικευμένο εργατικό δυναμικό ή ακόμα και το επιστημονικό προλεταριάτο, πειθήνιο όργανο στα χέρια των καπιταλιστών που θα το ξεζουμίσουν.

Απ’ την άλλη πάλι είναι στην κυριολεξία γελοίο να παρακολουθείς τις βαρύγδουπες ανακοινώσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης που θεώρησαν ότι σ’ αυτό το θέμα βρήκαν πεδίο να ασκήσουν κριτική στην κυβέρνηση.  («Η τύχη, ο τζόγος, η αναξιοκρατία, η λογική της ήσσονος προσπάθειας, είναι η φιλοσοφία ζωής του ΣΥΡΙΖΑ και του κ. Τσίπρα», αναφέρει σε ανακοίνωση της η Ν.Δ., «Επιβάλλουν την μετριότητα οι κομμουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ: Με κλήρωση η επιλογή των σημαιοφόρων στις παρελάσεις!», συμπληρώνει  το ναζιστικό μόρφωμα του Μιχαλολιάκου κλπ).

Αν κάτι, κατά την άποψη μου έχει αξία για όλο αυτό το θέμα είναι να επαναλάβω κάποιες πάγιες απόψεις μου για τις παρελάσεις και τον ρόλο της σημαίας.

Αρχικά πιστεύω ότι τα πράγματα δεν πρέπει να τα βλέπουμε μονοσήμαντα και μανιχαϊστικά. Μπορεί κάποια σημαία να είναι σύμβολο της αστικής εξουσίας, μπορεί όμως να είναι και το λάβαρο ενός απελευθερωτικού-λαϊκού αγώνα.
Κι αυτό έχει συμβεί πάρα πολλές φορές στην νεώτερη ιστορία μας. Με την ελληνική σημαία δίπλα του θα δούμε να μιλάει ο Αρης Βελουχιώτης, όπως και να είναι στα μετερίζια όπου πολεμούσαν οι αντάρτες του ΕΛΑΣ.
Την ελληνική σημαία όμως έφεραν και οι Χίτες και οι γερμανοτσολιάδες την περίοδο της ναζισταφασιστικής κατοχής.
Την ελληνική σημαία «προσκυνούσαν» οι Απριλιανοί δικτάτορες του ’67, την ίδια όμως σημαία κρέμασαν στα κάγκελα του Πολυτεχνείου οι φοιτητές το Νοέμβρη του 1973, για να την τσαλαπατήσει το τανκ μαζί με τα κορμιά τους.
Με δυο λόγια ήταν, άλλο πράγμα μια ελληνική σημαία που κυμάτιζε σε έναν αντάρτικο λόχο του ΕΛΑΣ, και άλλη σημαία ήταν αυτή που υπήρχε σε ένα στρατόπεδο ταγματασφαλιστών, άσχετα αν είναι ολόιδιες οι δυό τους. Εντελώς διαφορετικά πράγματα συμβόλιζε η κάθε μια.

Εδώ να κάνουμε μια παρένθεση και να αναφερθούμε σε ένα γεγονός όχι τόσο μακρινό. Ηταν 19 Νοέμβρη 1995. Δύο μέρες μετά την έγκριση της πρυτανείας του ΕΜΠ να καταλυθεί το άσυλο και να εισβάλουν τα ΜΑΤ. Συνέβη τότε το πρωτοφανές. Να συλληφθούν όλοι όσοι βρίσκονταν μέσα στο Πολυτεχνείο (πάνω από 500), να καταγραφούν και να παραπεμφθούν σε μαζικές δίκες.

Ανάμεσα στις κατηγορίες που είχαν αποδοθεί τότε σε ορισμένους συλληφθέντες ήταν το κάψιμο της ελληνικής σημαίας. Σε τηλεοπτική εκπομπή, που παρουσίαζε ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος, στον Σκάι, είχε εμφανιστεί ο μεγάλος θεατράνθρωπος και κομμουνιστής Βασίλης Διαμαντόπουλος.
Όταν, λοιπόν κλήθηκε να σχολιάσει το γεγονός του καψίματος της ελληνικής συμμαίας από κάποιους νεολαίους απάντησε: «(Η σημαία) είναι ένα πανί που το δώσαν σε έναν ράφτη και που το ‘ραψε καταλλήλως και δεν έχει καμία παραπέρα σημασία. Αυτό που έχει τεράστια σημασία είναι αυτό που υπάρχει πίσω από αυτό το σύμβολο. Συμβολίζει μία κοινωνία πολιτισμένη που ξέρει τους στόχους της, μια κοινωνία αποφασισμένη να ορμήσει, να αγωνιστεί. Αυτό, ναι. Το σέβομαι και το προσκυνώ. Αλλά αυτό το πανί που κάψανε, καλά κάνανε και το κάψανε. Γιατί αυτό το πανί αντιπροσωπεύει μια σαπίλα σήμερα. Να διώξουμε τη σαπίλα πρώτα».

Και είχε απόλυτο δίκιο στις εκτιμήσεις του αυτός ο μεγάλος καλλιτέχνης και συνεπής αγωνιστής σε όλη του την ζωή.
Θέλουμε να τονίσουμε δηλαδή ότι χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, συγκεκριμένη ανάλυση κατά χώρα, κατά εποχή, και να πάρεις υπόψη σου το ιστορικό φορτίο που φέρει κάθε σύμβολο. Γιατί εθνικά σύμβολα -καλώς ή κακώς, δεν κρίνουμε αυτό τώρα- συνδέθηκαν με μεγάλους αγώνες και θυσίες των λαών. Από την Οκτωβριανή επανάσταση μέχρι τους ηρωικούς αγώνες του ΕΛΑΣ-ΔΣΕ.

Εδώ να υπενθυμίσουμε ότι όλα  τα κοινωνικά κινήματα, τα κινήματα απελευθέρωσης της εργασίας από το ζυγό του κεφαλαίου έχουν τα δικά τους σύμβολα, τις δικές τους σημαίες, που απεικονίζουν, που συμβολίζουν, που εμπνέουν τα δικά τους απελευθερωτικά ιδανικά. Είναι οι δικές μας σημαίες, αυτές που κρατάμε στις διαδηλώσεις μας, που τις κυματίζουμε περήφανα απέναντι από τις δυνάμεις καταστολής και ονειρευόμαστε, παλεύουμε, συγκρουόμαστε να δώσουμε κάτω από αυτές τις σημαίες της απελευθέρωσης, μαζί με τις καταπιεσμένες μάζες, τον αγώνα με κάθε μέσο ως την τελική νίκη.
Το δικό μας κόκκινο πανί με το σφυροδρέπανο, η μαυροκόκκινη σημαία, η μαύρη σημαία με το «Α» δεν κάνουν μόνο για σάβανα.

Ναι εδώ και δεκαετίες οι λεγόμενου εθνικοί γιορτασμοί καθώς και οι παρελάσεις κάθε τύπου από την εποχή ακόμα της δικτατορίας του Μεταξά –θα γράψουμε αύριο αναλυτική γι’ αυτόν τον φασίστα με αφορμή την 4η Αυγούστου- έχουν προσαρμοστεί στο να εξυπηρετούν την προπαγάνδα της αστικής τάξης.

Εμείς, όμως, ελπίζουμε και παλεύουμε γι’ αυτό, σύντομα να βγούμε στον καθαρό αέρα του δρόμου, των δικών μας «παρελάσεων», ειρηνικών και μη, «επετειακών» και διεκδικητικών, με τα λάβαρα της απελευθέρωσης να κυματίζουν περήφανα πάνω από τα κεφάλια μας.

Υ.Γ«Το έπος της αντίστασης, της ηρωικής πάλης απέναντι στους εχθρούς της ζωής και της ελευθερίας, δεν χωράει ούτε σε μαθητικά αγήματα, ούτε τιμάται από τη νέα γενιά του τόπου με στρατιωτικά κατάλοιπα … Η ιστορική μνήμη δεν τιμάται με τις μαθητικές παρελάσεις και η κατάργηση τους είναι ένα πρώτο βήμα, για να τελειώνουμε με τις στρατοκρατικού τύπου αφηγήσεις και συμβολισμούς, έτσι ώστε να εναρμονιστούμε με τα πραγματικά διδάγματα του έπους της Εθνικής Αντίστασης».


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/08/blog-post_43.html

Πασκάλ Μπρυκνέρ – Υγεία, σεξουαλικότητα, αγωνία…


Υπάρχουν δύο ευνοούμενα πεδία του καθήκοντος της ευδαιμονίας: η σεξουαλικότητα και η υγεία, αφού και η μια και η άλλη είναι μετρήσιμες κι αποτελούν το αντικείμενο μιας μόνιμης προσοχής.

Η σεξουαλική πράξη έχει την ιδιαιτερότητα να κάνει τον εραστή μετρήσιμο, να τον υποτάσσει στην εξουσία των μαθηματικών: πίσω από τις κλειστές πόρτες της κρεβατοκάμαρας, οι άνθρωποι δίνουν εξετάσεις ευτυχίας κι αναρωτιούνται: είμαστε στο ύψος των περιστάσεων; Ζητούν από τη σεξουαλικότητά τους, αυτό το καινούριο μαντείο, απτές αποδείξεις του πάθους τους. Συνδυασμός σχολικού και γαστρονομικού προτύπου: η καλή συνταγή οδηγεί στην καλή βαθμολογία. Από χάδια σε στάσεις, από διαστροφές σε ανατριχίλες, τεστάρουν τον γάμο ή την ένωσή τους, συντάσσουν τους ισολογισμούς απόλαυσης, συναγωνίζονται τα άλλα ζευγάρια σε θορυβώδεις επιδείξεις, σε εξιμπισιονιστικές διαχύσεις, απονέμουν στον εαυτό τους βραβεία ή αυτοβαθμολογούνται με τη βάση, προσπαθώντας έτσι να σιγουρευτούν για την κατάσταση των αισθημάτων τους. Μονίμως στοιχειωμένος από την αβεβαιότητα, ο έρωτας πιστεύει πως έτσι κερδίζει σε ενάργεια και σαφήνεια. Η ερωτική ηδονή δεν είναι μόνο μια παλιά τόλμη που η απελευθέρωση των ηθών τη μεταμόρφωσε σε κάτι το τετριμμένο: μέσα στη φθορά και την αστάθεια της καρδιάς, είναι το μόνο πράγμα πάνω στο οποίο οι άνθρωποι μπορούν να στηριχθούν· χάρη σε αυτήν μπορούν να μεταμορφώσουν σε αξιομνημόνευτες ποσότητες τις φευγαλέες συγκινήσεις τους. Έτσι, διαμέσου της μαγείας των αριθμών, αξιολογούμε τη σχέση μας, επαληθεύουμε την καλή ηδονική μας απόδοση.

Με τον ίδιο τρόπο, η ψύχωση της υγείας τείνει να «ιατροποιήσει» κάθε στιγμή της ζωής· δεν χαιρόμαστε πια μια γλυκιά αμεριμνησία. Αυτό μεταφράζεται με την ένταξη στο θεραπευτικό πεδίο όλων αυτών που μέχρι τώρα ανήκαν στην τάξη της ευζωίας: συλλογικές τέρψεις και τελετουργικά έχουν μεταστραφεί σε έγνοιες, εκτιμώνται με βάση τη χρησιμότητα ή τη βλαβερότητά τους. Για παράδειγμα, η τροφή δεν διακρίνεται πια σε καλή και κακή, αλλά σε υγιεινή και ανθυγιεινή. Το ωφέλιμο, το πρέπον, το ζυγισμένο, υπερτερούν του νόστιμου. Το τραπέζι δεν είναι πια μόνον ο βωμός των γεύσεων, μια στιγμή μοιρασιάς και ανταλλαγών, αλλά ένας πάγκος φαρμακείου όπου ζυγίζουμε σχολαστικά λίπη και θερμίδες, όπου μασουλάμε με επιμέλεια φαγητά που δεν είναι πια παρά φάρμακα. Πρέπει να πίνουμε κρασί όχι γιατί μας αρέσει αλλά για να ενισχύσουμε την ελαστικότητα των αρτηριών μας, πρέπει να τρώμε πολύσπορο ψωμί για την καλή λειτουργία του εντέρου κλπ. Το παράδοξο είναι πως η χώρα όπου θριαμβεύει αυτή η υγιεινολογική ψύχωση, οι ΗΠΑ, είναι επίσης και η χώρα της κακής διατροφής και της ολοένα και αυξανόμενης παχυσαρκίας. Επειδή το σημαντικό δεν είναι πια να ζήσουμε με πληρότητα τον χρόνο που μας αναλογεί, αλλά να διατηρηθούμε στη ζωή για όσο το δυνατόν περισσότερο: την έννοια των διαδοχικών σταδίων της ζωής την έχει διαδεχθεί η έννοια της μακροζωίας.

Συνέχεια