my favorite things | πέντε βιβλία για το καλοκαίρι 2017…


Συνήθως τα τελευταία χρόνια, το καλοκαίρι συζητάμε και προτείνουμε τα πιο πρόσφατα ογκώδη μυθιστορήματα (άλλοτε αστυνομικά, άλλοτε ιστορικά), τα οποία σχεδόν πάντοτε είναι ενδιαφέροντα, κάποτε μάλιστα είναι και εξαιρετικά σπουδαία. Φέτος, το πάμε λίγο ανάποδα, και ένας συντάκτης μας (το βυτίο, για να ξέρετε ποιον να κυνηγάτε μετά) βάζει τα πέντε βιβλία που διάβασε μες στο χειμώνα και ακόμη τα συζητάει.

Καινούρια ή παλιά, νέες ή κλασσικές εκδόσεις, όπως και να ‘χει, καλά διαβάσματα – άπειρες μικρές δόσεις απόλαυσης (και σκέψης και προβληματισμού και ευτυχίας και απ’ όλα τέλος πάντων) βρίσκονται στις σελίδες σας.


Aπό:http://thecricket.gr/2017/07/favorite-things-books-summer-2017/

ΚΡΙΣΗ: Δέκα χρόνια από το ξέσπασμα της καταιγίδας …


Από το κραχ της Bear Sterns στο ντόμινο του χρέους

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Συνήθως, η σοβαρότητα μιας κρίσης, από αυτές που συμβαίνουν σχεδόν σταθερά κάθε 10 χρόνια – αποδεικνύοντας, κάθε φορά, ότι είναι η σοβαρότερη κρίση των τελευταίων 50 ετών, σύμφωνα με την εύστοχη διατύπωση του πρώην αμερικανού κεντρικού τραπεζίτη Πολ Βόλκερ –  εκτιμάται εξετάζοντας το βάθος των συνεπειών της στην οικονομία. Ελέγχοντας δηλαδή πόσο χαμηλά έστειλε το ΑΕΠ, την απασχόληση, τις τιμές των μετοχών κ.λπ. Η κρίση που ξέσπασε το 2008, είχε ως κορυφαία στιγμή την κατάρρευση της Lehman Brothers στις 15 Σεπτεμβρίου, έκανε όμως την εμφάνισή της ακριβώς πριν δέκα χρόνια με τους πρώτους τριγμούς στην αμερικανική αγορά ακινήτων και τις αλλεπάλληλες χρεοκοπίες, αρχής γενομένης τον Ιούνιο του 2007, επενδυτικών κεφαλαίων της τράπεζας Bear Sterns, της πέμπτης μεγαλύτερης επενδυτικής τράπεζας των ΗΠΑ, και έχει τον δικό της τρόπο να υπογραμμίζει τη σοβαρότητά της. Επιβάλλεται στην μακρά αλυσίδα των κρίσεων καθώς ακόμη και σήμερα, δέκα χρόνια μετά, δεν έχει επέλθει η επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση! Αρκεί μια ματιά στα μέτρα που εφαρμόστηκαν για την αντιμετώπισή της όπως και στις αιτίες της, όπου θεωρητικά στόχευαν οι πολιτικές που υιοθετήθηκαν, για να φανεί ότι η κρίση ήρθε για να μείνει. Από μια άλλη οπτική γωνία, για να φανεί πόσο επικίνδυνα ανήμπορες είναι σήμερα οι μεγάλες οικονομίες να αντιμετωπίσουν μια πιθανή αναζωπύρωσή της.

Συνέχεια

Φτώχεια: ένα θέμα ταμπού…


Του Περικλή Κοροβέση

«Τα χειρότερα είναι σαφέστατα πίσω μας», δήλωσε ο πρωθυπουργός. Πού στηρίζει αυτήν την αισιοδοξία ο κ. Τσίπρας είναι άκρως απόρρητο.

Ενα κρατικό μυστικό που αν διαρρεύσει θέτει σε κίνδυνο την εθνική μας ασφάλεια και μπορεί να αντιδράσουν άσχημα οι αγορές και να φάμε πόρτα. Ακόμα και εκείνοι οι συνάδελφοι που ειδικεύονται να κάνουν τις διαρροές του Μαξίμου ρεπορτάζ, εσίγησαν.

Εντούτοις κάποιοι άνθρωποι είναι περίεργοι -και είναι κρίμα που η περιέργεια δεν έχει γίνει ακόμα επάγγελμα- και ψάχνουν να βρουν τα ερείσματα αυτής της αισιοδοξίας σε μια χώρα πτωχευμένη και σε βαθιά κατάθλιψη.

Ανάμεσά τους και εγώ. Αλλά επειδή δεν έχουμε στοιχεία γιατί χαίρεται ο πρωθυπουργός μας και χαμογελάει όλη την ώρα, θα αρκεστούμε σε μερικές υποθέσεις εργασίας.

Η κυβέρνηση έχει δρομολογήσει ένα νέο ομολογιακό δάνειο. Δηλαδή, στο υπάρχον χρέος θα προσθέσουμε ένα καινούργιο για να πληρώσουμε τα τοκοχρεολύσια του παλιού χρέους, το οποίο δεν μειώνεται.

Είναι ένα τέρας που αναγεννάται καταβροχθίζοντας μισθούς και συντάξεις. Ομόλογα είχε εκδώσει και η κυβέρνηση Σαμαρά κάτω από αντίστοιχες συνθήκες. Το γνωστό ομόλογο Σαμαρά ανανεώνεται με το ομόλογο Τσίπρα. Ο τότε υπεύθυνος Οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ, και νυν υπουργός Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτος, είχε δηλώσει: «Η έξοδος στις αγορές, με δεδομένο ότι το χρέος παραμένει μη βιώσιμο, απαντά στα πολιτικά και επικοινωνιακά προβλήματα της κυβέρνησης (Σαμαρά)…

»Είναι προφανές ότι η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας δεν πρόκειται να δει καμία βελτίωση στη σκληρή πραγματικότητα που βιώνει» («Εφ.Συν.» 26.7.17). Να είναι αυτό μια αναχρονισμένη κριτική στο ομόλογο Τσίπρα;

Οχι, βέβαια. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την τελευταία του διάσπαση και την αποχώρηση του Αριστερού Ρεύματος (τώρα ΛΑ.Ε.), συνειδητά ή ασυνείδητα επέλεξαν ένα καθαρά αρχηγοκεντρικοδεξιό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (ακραίο Κέντρο), και το μέλλον τους εξαρτάται από την εύνοια του αρχηγού και του περιβάλλοντός του.

Με τη λίστα οι βουλευτές στην ουσία δεν εκλέγονται. Διορίζονται από τον αρχηγό στην εκλόγιμη θέση. Και αυτό επιτυγχάνεται διά της υποταγής. Με άλλα λόγια, δημοκρατικός συγκεντρωτισμός σε νεοφιλελεύθερο περιβάλλον.

Και εδώ έχουμε ακόμα έναν θρίαμβο του καπιταλισμού. Με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια. Από τη μία ανανέωσε την πολιτική του εκπροσώπηση. (Μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση) και από την άλλη, διέλυσε αυτό που λέγαμε Αριστερά, συνεχίζοντας την πορεία των μνημονιακών προκατόχων του. Στην ουσία το ίδιο έργο παίζεται από την εποχή του Γ. Παπανδρέου.

Αυτό που αλλάζει είναι οι ρόλοι. Αλλά ο σκηνοθέτης είναι πάντα ο ίδιος: η γερμανική Ε.Ε. Και αφού ο κ. Τσίπρας μετέτρεψε την Αριστερά σε Δεξιά, φυσικό επακόλουθο ήταν να ανατρέψει και τα νοήματα της γλώσσας. Και ίσως βρεθεί κάποιος λεξικογράφος του ΣΥΡΙΖΑ για να καταλάβουμε τη νέα γλώσσα. Π.χ. θα καταργήσουμε τα μνημόνια σημαίνει θα φέρουμε νέα μνημόνια.

Ο λαός δεν θα πληρώσει ούτε ένα ευρώ παραπάνω, σημαίνει νέες περικοπές μισθών και συντάξεων και αύξηση της φορολογίας. Και πολλά άλλα. Τα χειρότερα είναι σαφέστατα πίσω μας σημαίνει πως τα χειρότερα είναι μπροστά μας.

Αλλά ας δούμε τι λέει επ’ αυτού ο διευθυντής ερευνών του ΕΚΚΕ Διονύσης Μπαλούρδος σε μια συνέντευξη που έδωσε στην πάντοτε εύστοχη Ιωάννα Σωτήρχου(«Εφ.Συν.» 24.7.17). «Μερικά πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο, όπως είναι η ένταση της φτώχειας, όπου η κατάσταση είναι δραματική, η διάρκειά της, αφού δύσκολα καταφέρνει κάποιος να ξεφύγει. (…)

Η φύση της φτώχειας φαίνεται να έχει αλλάξει: υπό τις συνθήκες αύξησης των ανέργων (ή φτωχών εργαζομένων) το μέλλον μεγάλων κοινωνικών ομάδων γίνεται λιγότερο ασφαλές, πιθανόν πιο σκοτεινό και ακαθόριστο».

Και εκεί που πιστεύαμε πως είμαστε Ευρώπη, η έρευνα του ΕΚΚΕ μάς προσγειώνει. Είμαστε εγγύτερα σε φτωχές πρώην σοσιαλιστικές χώρες: Βουλγαρία, Ρουμανία, Κροατία, Εσθονία, Λιθουανία, Λετονία. Τα στοιχεία που παραθέτει η έρευνα είναι συγκλονιστικά.

Θα αναφερθώ μόνο σε ένα. Το 35,6% των Ελλήνων βιώνουν τον αποκλεισμό και τις στερήσεις (δηλαδή παραπάνω από ένας στους τρεις). Σε χειρότερη θέση από μας βρίσκεται μόνο η Λετονία. Αλλά, όπως πάμε, πιθανότατα να την ξεπεράσουμε. Ακόμα μια ελληνική πρωτιά, αυτή τη φορά από Αριστερά.

Ποια είναι τα προγράμματα κυβέρνησης και αντιπολίτευσης για την καταπολέμηση αυτής της εθνικής συμφοράς; Κανονικά θα έπρεπε το θέμα αυτό να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Είδατε πολλά πρωτοσέλιδα ή εκπομπές με αυτό το τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα; Και μια έρευνα του ΕΚΚΕ δεν έχει το κοινό του «Survivor».

Μήπως η πεμπτουσία του νεοφιλελευθερισμού είναι η ραγδαία φτωχοποίηση των λαών και καλός κυβερνήτης είναι αυτός που αυξάνει τους ρυθμούς αποκλεισμού και στερήσεων χωρίς τελειωμό; Η πραγματικότητα, τόσο στη χώρα μας, όσο και στην Ε.Ε. το επιβεβαιώνει.

efsyn.gr


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/ftochia-ena-thema-tabou/

Dirty jobs …


Οι χειρότερες δουλειές υψηλού επιπέδου αυτήν την εποχή προκηρύσσονται απ’ το αμερικανικό άσπρο σπίτι. Τι προσωρινότητα και ελαστικότητα; Ο ένας καουμπόι μετά τον άλλο προσλαμβάνονται και απολύονται, λες και πέρασαν μόνο από οντισιόν. Αυτός ο τελευταίος, για παράδειγμα, ο Scaramucci, ούτε στο βιογραφικό του δεν θα βάλει το σύντομο πέρασμά του απ’ το πόστο του εκπρόσωπου τύπου (του ψόφιου κουναβιού). Αντί για 10 λεπτά δημοσιότητας ίσια ίσια 10 μέρες – και τι να λέει τώρα; Ποιος είναι το καθίκι που τον έφαγε;

Να τα βλέπει ο ογκόλιθος έλληνας υπ.εξ. αυτά! Κι αν θέλει να προχωρήσει το πατριωτικό του έργο, να πάρει παραμάσχαλα τους χάρτες του και τα μεγαλεπήβολα σχέδια (για την ελληνική επιρροή στην ανατολική Μεσόγειο…), να πάρει και τον ψεκασμένο φίλο του υπ.αμ. και να στήσουν σκηνή στην Ουάσιγκτον. Δεν μπορεί. Κάποια στιγμή θα υπάρχει μια σταθερή κυβέρνηση εκεί, να της διηγηθούν τα ελληνικά μεγαλεία.

Δεν μπορεί… Κάποιος μονιμάς θα πέρασει να του κλαφτούν..

(φωτογραφία: το αεροπλάνο πίσω του δεν είναι ο λευκός οίκος, οπότε δεν είναι η στιγμή που έχει μαζέψει τα πράγματά του… Αλλά γιατί η φάτσα του στο συγκεκριμένο πλάνο μας θύμισε τον Rank Xerox – ένθετη μικρή φωτογραφία – ε;)

______________________________________________________

Aπο:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/dirty-jobs/

Πλαστογραφείς απολυτήριο Δημ Σχολείου για να βρεις δουλειά; 15 χρόνια φυλακή Παραποιείς συνειδητά στατικά στοιχεία για να οδηγήσεις στην οικονομική δολοφονία τον ελληνικό λαό; 2 χρόνια φυλακή με αναστολή…


Αρχικά να πούμε ότι είναι αρκετά ενδιαφέρον το άρθρο του Γεράσιμου Λιβιτσάνου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα  «Πριν» και τιτλοφορείται  «Υποκρισία και μόνον η αναφορά στη λέξη «Δικαιοσύνη».


Τώρα, διαβάζοντας την ποινή φυλάκισης που επέβαλε το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθήνας στον πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, –δυο χρόνια φυλάκιση με τριετή αναστολή- συνειρμικά μας δημιουργήθηκαν κάποιες σκέψεις.
Πριν κάποιους μήνες το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας δίκασε σε 15 χρόνια φυλακή ηλικιωμένη γυναίκα (στην πρωτόδικη δίκη είχε εισπράξει 20 κάθειρξη) με την κατηγορία ότι είχε παρουσιάσειπλαστό απολυτήριο Δημοτικού Σχολείου –ενώ είχε τελειώσει μόνο την Ε’ τάξη- για να μπορέσει να εργαστεί σαν καθαρίστρια.

Ο κ. Αντρέας Γεωργίου –πρώην ανώτατος υπάλληλος του ΔΝΤ και χάρη στον Γιώργο Παπανδρέου πρώην Πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ-,  κατηγορείτε ότι συνειδητά δημιούργησε παραποιημένα στατιστικά στοιχεία φουσκώνοντας το έλλειμμα του 2009 ώστε να βρεθεί πρόσχημα να βρεθεί η χώρα μας στην δίνη μιας βάρβαρης μνηυμονικής ταξικής πολιτικής. 

Η γυναίκα που αναφέραμε πλαστογράφησε ένα απολυτήριο δημοτικού για να μπορέσει να κερδίσει ένα πενιχρό μεροκάματο δουλεύοντας σαν καθαρίστρια. Η αστική δικαιοσύνη την δίκασε σε 15 χρόνια φυλακή. Ο κ. Γεωργίου που με τις πράξεις του φέρεται να συνέργησε στην οικονομική δολοφονία του ελληνικού λαού «τιμωρήθηκε» με 2 χρόνια φυλακή με τριετή αναστολή ενώ θεωρείται πολύ πιθανόν ότι αν ολοκληρωθεί η δικαστική του περιπέτεια να αποδοθεί «πεντακαθαρίδης», με τον σκληρά φορολογούμενο λαό να του πληρώνει όλα τα δικαστικά του έξοδα.

Χρειάζεται κάτι άλλο για να αντιληφθεί κανένας τον ρόλο της «δικαιοσύνης»;

Υ.Γ Πλεονασμός να μιλήσουμε για τις «επιδόσεις» της αστικής δικαιοσύνης στην περίπτωση της Ηριάννας, που ένα αμφισβητούμενο «μερικό δείγμα DNA» αρκούσε για τους δικαστές να τις «χαρίσουν» 13 χρόνια φυλακή στερώντας της ακόμα και το δικαίωμα της αποφυλάκισής της μέχρι να γίνει η δίκη.


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/08/15-2.html

Φαρενάιτ 451: Τα Βιβλία Δίχως Αναγνώστες…


Αλέξανδρος Σχισμένος

Όταν ο Ray Bradbury έφυγε από τη ζωή σε βαθιά γεράματα το 2012, η θέση του στην ιστορία της λογοτεχνίας, αλλά και του κινηματογράφου[1], είχε εδραιωθεί πάνω σε μία διαβόητη δυστοπική αφήγηση με τον τίτλο ‘Farenheit 451’, ένα βιβλίο για το τέλος των βιβλίων, που εκδόθηκε το 1953 και έγινε κατευθείαν πασίγνωστο. Ας δούμε λίγο αυτούς τους αριθμητικούς δείκτες:

Φαρενάιτ 451, όπως δηλώνει ήδη ο υπότιτλος του βιβλίου είναι η «θερμοκρασία στην οποία το βιβλίο αναφλέγεται και καίγεται». Είναι αριθμός συμβολικός και όχι ακριβής, φυσικά, αφού η θερμοκρασία εξαρτάται από το είδος του χαρτιού και τη μέθοδο τυπώματος του βιβλίου, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία παρά μόνο ως κενή ακριβολογία. Αυτό που έχει σημασία είναι ακριβώς το γεγονός ότι τα βιβλία καίγονται και καίγονταν και θα καίγονται, μία πραγματικότητα που συγκλόνισε τον νεαρό Ray, όταν έμαθε για την πυρπόληση της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. «Έκλαψε, όταν έμαθε, σε ηλικία 9 ετών, ότι η αρχαία βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας είχε καεί», γράφει ο μελετητής της αμερικάνικης λογοτεχνίας John Cusatis[2].

Αυτή η ανεπίστρεπτη απώλεια της ιστορικής μνήμης και της πολιτισμικής δημιουργίας της εγγράμματης ανθρωπότητας, το αναπόφευκτο τέλος του γραπτού λόγου στην πυρά, δεν είναι φυσικό γεγονός, όπως είναι η φυσική φθορά που κάνει το χαρτί να κιτρινίζει σαν ήλιος, εκπυρώνοντας, δίχως να αφανίζει τις λέξεις και διατηρεί, σε αρχαία παλίμψηστα και παπύρους της Βύβλου τα ίχνη των φαντασιακών σημασιών μπροστά στην επερχόμενη σιωπή του παρελθόντος. Η πυρά, αντιθέτως, καταργεί τη χρονικότητα, τη διάρκεια του γραπτού κειμένου και αντιστρέφει τη βεβαιότητα ενός Derrida, πως η γραπτή έκφραση διατηρείται «παρά την πλήρη απουσία του υποκειμένου και πέρα από τον θάνατό του»[3]. Το κάψιμο ενός βιβλίου, αυτό που δηλώνεται συμβολικά από την αριθμητική έκφραση «Φάρενάιτ 451» είναι ιστορικό γεγονός, γεγονός που έχει την αρχή του στη δράση των ανθρώπων, δηλαδή πολιτικό γεγονός.

Συνέχεια