Το ποίημα της εβδομάδας…


Μπήκε και ο πολύπαθος Αύγουστος. Κάτι ο Λάσκαρης με τα μικρά του στιχάκια, κάτι ο Παπάζογλου με τα μεγάλα τραγούδια του, που θα πάει, θα περάσει και αυτός ο μήνας. Μέχρι τότε θα διαβάζουμε Μιχάλη Γκάνα.

Το μπλε που σε τυλίγει

Το μπλε που σε τυλίγει
είναι η στάχτη
του καμένου χρόνου.
Φυσάει ένας αέρας,
φέρνει φωτογραφίες και τετράδια.
Από τα κάτω χρόνια.
Εδώ γελάς, εδώ σωπαίνεις,
εδώ σας πήρανε με φλας
φοράς το μαύρο φωτοστέφανο.
Το μπλε που σε τυλίγει
είναι το φως
που εκτοπίζει ο θάνατος.
Κανένας δεν το βλέπει.
Κι όμως υπάρχει
και πληθαίνει.

1947787_684416098284820_1417453413_n.jpg

________________________________________________________

Advertisements

Ψωμί και δουλειά…


Πάνε 32 χρόνια από τότε που ο Πάνος και ο Χάρης Κατσιμίχας τραγούδησαν ότι «για ένα κομμάτι ψωμί, δε φτάνει μόνο η δουλειά», προειδοποιώντας ότι «θα λαχανιάζει η ψυχή σου, θα φτύσεις αίμα απ’ το στόμα δικέ μου, για ένα κομμάτι ψωμί θα ‘χεις πληρώσει ακριβά».

Λες και οι στίχοι γράφτηκαν για την πρωτοβουλία της ΚΕΔΕ και του ΣΚΑΪ «Ολη η Ελλάδα τρέχει για ένα πιάτο φαΐ», που καλεί τους δημότες να λαχανιάσουν για καλό σκοπό, σε αγώνες δρόμου που θα προσφέρουν τρόφιμα στα κοινωνικά παντοπωλεία.

Εκτός από τη σταράτη απάντηση που έδωσε ο δήμαρχος Πάτρας Κ. Πελετίδης, η τέχνη έχει δώσει από καιρό τις δικές της απαντήσεις, με ένα πολιτικό τραγούδι που δυστυχώς αποδείχτηκε προφητικό.

_______________________________________________________

Aπό:http://www.efsyn.gr/arthro/psomi-kai-doyleia

Η Αλίκη στον κόσμο των μεγάλων…


Η Αλίκη στον κόσμο των μεγάλων

Για την ταινία Η Αλίκη στις πόλεις, του Βιμ Βέντερς

της Ιφιγένειας Καλαντζή*

Από τους πρωτεργάτες του Νέου Γερμανικού Σινεμά, ο 72χρόνος σήμερα Βιμ Βέντερς εισήγαγε νέες εικόνες και θεματολογίες, με το βλέμμα στραμμένο στην Αμερική. Με την ασπρόμαυρη ταινία του, Η Αλίκη στις πόλεις (1973), ξεκινά τη λεγόμενη τριλογία της περιπλάνησης (Λάθος Κίνηση /1975, Στο πέρασμα του χρόνου /1976).

Ένας Γερμανός δημοσιογράφος, άλτερ-έγκο του σκηνοθέτη, ο Φίλιπ (Ρούντιγκερ Βόγκλερ), ταξιδεύοντας με αμάξι στην αμερικάνικη επαρχία, κρατά σημειώσεις και φωτογραφίζει στο διάβα του βενζινάδικα, καφετέριες και μοτέλ, χωρίς ωστόσο να μπορεί να ξεκινήσει το άρθρο του, για την εικόνα της Αμερικής. Απένταρος, μετά τη δυσαρέσκεια του εκδότη του, υποχρεώνεται να επιστρέψει στην πατρίδα, αλλά καταλήγει, λόγω απεργίας, στον πλησιέστερο προορισμό, το Άμστερνταμ, όπου βρίσκεται να συνταξιδεύει με μια δεκάχρονη, την Αλίκη (Γιέλλα Ροτλάντερ), κόρη μιας νεαρής Γερμανίδας, που συνάντησε τυχαία. Αμήχανος ο Φίλιπ, μετά την αναπάντεχη μητρική εγκατάλειψη, προσπαθεί να ανταποκριθεί στις παιδιάστικες απαιτήσεις της πικραμένης Αλίκης. Έτσι, εξελίσσεται μια τρυφερή και εύθραυστη σχέση ανάμεσα στον άντρα και το μικρό κορίτσι, συνοδοιπόρους σε μια κοινή πλέον περιπλάνηση. Στο πρώτο μέρος, το βλέμμα του φωτογράφου γαντζώνεται πίσω από μια πολαρόιντ που αιχμαλωτίζει τη στιγμή με άμεσο αποτέλεσμα, καθώς «ένα ταξίδι στην Αμερική, έχει άμεση σχέση με τις εικόνες». Φτάνοντας στη Νέα Υόρκη, το μακρινό πλάνο με τους ουρανοξύστες, με την κορυφή του Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ στο βάθος, δικαιώνει το μεγαλείο της μητροπολιτικής μεγαλούπολης. Στη Γερμανία, ξεκινά μια καινούργια περιπλάνηση με αυτοκίνητο, παρέα πλέον με τη μικρή, προσπαθώντας να εντοπίσουν τη γιαγιά της.

Με φόντο μια συγκριτική σκόρπιων εικόνων σε τράβελινγκ μέσα από αυτοκίνητο, του αμερικάνικου αστικού τοπίου με το ευρωπαϊκό, ανάμεσα σε Νέα Υόρκη, Άμστερνταμ και γερμανική επαρχία, ο Βέντερς διερευνά, όπως και στο Παρίσι, Τέξας (1984) το νέο φαινόμενο κλονισμού των οικογενειακών δεσμών, σε μια εποχή που πολλαπλασιάζονται τα διαζύγια, με επιπτώσεις στην ψυχική ισορροπία των παιδιών, πολύ νωρίτερα από τη διεξοδική απόδοση στο εμβληματικό Κράμερ εναντίον Κράμερ (Ρόμπερτ Μπέντον/1979). Με το ένα πόδι στην αμερικάνικη κουλτούρα και με το άλλο στην ευρωπαϊκή, αναφέρεται και στη λογοτεχνική παράδοση των δακρύβρεχτων ιστοριών για παιδιά που χάθηκαν, από τα ορφανά του Ντίκενς και του Άντερσεν, μέχρι τον Ντοστογιέφσκι και φυσικά τον Λούις Κάρολ, με την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, ο οποίος διερεύνησε τη φωτογραφική απεικόνιση της κοριτσίστικης αθωότητας, θέμα που ενέπνευσε αργότερα και την εικονογραφική εμμονή του Εμπειρίκου.

 

Η πολαρόιντ

Σε μια σκηνή, η Αλίκη φωτογραφίζει με την πολαρόιντ τον Φίλιπ, σε ένα πλάνο όπου πάνω από το πορτρέτο του άντρα στο φωτογραφικό φακό, η αντανάκλαση του προσώπου του κοριτσιού σηματοδοτεί μια υπαρξιακή συναισθηματική σύζευξη, μέσα από την ταύτιση των δύο προσώπων, τέχνασμα στο οποίο ο σκηνοθέτης επανέρχεται στο συγκλονιστικό Παρίσι,Τέξας, με το πρόσωπο του πρωταγωνιστή να αντανακλάται στο τζάμι, όπου πίσω του διακρίνεται η γυναίκα που αναζητούσε. Στο πλαίσιο συσχετισμών μιας φιλοσοφικής διάστασης της φωτογραφικής εικόνας και κατ’ επέκταση και της κινηματογραφικής, ως απόδειξη ύπαρξης, όταν ο Φίλιπ εκμυστηρεύεται σε μια φίλη το φόβο ότι έχει χάσει «την ικανότητα να βλέπει και να ακούει», αυτή του επισημαίνει ότι τραβά φωτογραφίες, ως απόδειξη ύπαρξης, αφού αυτός ήταν που είδε, ώστε μέσα από τις εικόνες, να αφηγηθεί όσα μόνο στον εαυτό του μπορεί να αφήσει, προσθέτοντας «Οι φωτογραφίες δεν είναι μόνο ιστορίες, αλλά εξελίσσονται σε ανησυχητική σύγκριση με την πραγματικότητα».

Το σινεμά, ως μυθοπλαστική αφήγηση, ενώνει μέσα από τις εικόνες το βλέμμα του Βέντερς με την αμερικάνικη κοινωνία. Η εικόνα μιας ανοιχτής τηλεόρασης σε πρώτο πλάνο, με φόντο φωτεινές επιγραφές νέον έξω από το ανοιχτό παράθυρο, υποδηλώνει μια κοινωνία που κυριαρχείται ήδη από την εικόνα, ενώ η βίαιη διακοπή του τηλεοπτικού προγράμματος για διαφημίσεις προκαλεί το σχόλιο «οι εικόνες σού προβάλλουν την τέχνη της περιφρόνησης, καμιά εικόνα δεν σ’ αφήνει σε ησυχία, όλες θέλουν κάτι…». Δεν είναι τυχαία και η εμφάνιση της είδησης του θανάτου του Τζον Φορντ (Αύγουστος ’73), στην εφημερίδα που διαβάζει ο ήρωας, φόρος τιμής στον μεγάλο σκηνοθέτη των κλασικών γουέστερν με τον Τζον Γουέιν, ενώ προβάλλεται και απόσπασμα της ταινίας Ο νεαρός κύριος Λινκολν (1939).

Στα χρόνια του ’60 και του’70, κατεξοχήν εποχή αμφισβήτησης της ίδιας της μυθολογίας του κινηματογράφου μέσα από τη σαγήνη της εικόνας, φιγούραρε συχνά σε ταινίες ένα κινηματογραφικό συνεργείο, υπενθυμίζοντας την κατασκευαστική φύση του σινεμά, αλλά και επαγγέλματα όπως ρεπόρτερ, φωτογράφος ή κινηματογραφιστής (Blow up/1966,Αντονιόνι, Σημασία έχει να αγαπάς /1975, Ζουλάφσκι). Στην Αλίκη στις πόλεις, ο φωτογράφος πρωταγωνιστής χρησιμοποιεί την καινοτόμα τότε πολαρόιντ. Πάντα ενθουσιώδης με την τεχνολογία της απεικόνισης, σε αρκετές ταινίες του ο Βέντερς αναφέρεται στον τεχνολογικό εξοπλισμό (Μέχρι το τέλος του Κόσμου /1991, PalermoShooting /2008, με πρωταγωνιστή πάλι φωτογράφο).

 

Το τοπίο ξανοίγεται από ψηλά

Ανάμεσα σε στιγμιότυπα συναυλίας του Τσακ Μπέρι και σκόρπια μπλουζ με φυσαρμόνικα, στην ταινία κυριαρχεί η πρωτότυπη μουσική του γερμανικού πειραματικού –κράουτροκ- συγκροτήματος CAN, ένα μονότονο επαναλαμβανόμενο μοτίβο μιας θλιμμένης κιθαριστικής μελωδίας, που ανταποκρίνεται στο μελαγχολικό βλέμμα του κοριτσιού, καθώς χαζεύει αμήχανα, από το πίσω τζάμι του αυτοκινήτου, τις πόλεις που διασχίζουν.

Σε αντίστροφη κίνηση με το πρώτο πλάνο, όπου η κάμερα, παρακολουθώντας στον ουρανό ένα αεροπλάνο, κατεβαίνει σε μονοπλάνο στην άδεια παραλία, καταλήγοντας στον ήρωα, που φωτογραφίζει με πολαρόιντ κάτω από μια προβλήτα τη θάλασσα, η ταινία κλείνει ξεκινώντας από κοντινό στα κεφάλια του άντρα και του κοριτσιού, έξω από το ανοιχτό παράθυρο του τρένου που τους μεταφέρει στον τελευταίο προορισμό πριν χωριστούν, με την κάμερα να απομακρύνεται αργά, παρουσιάζοντας ολόκληρο το τρένο ανάμεσα στους λόφους, ενώ σε συνεχόμενη λήψη μέσα από ελικόπτερο, το τοπίο ξανοίγεται από ψηλά.

 

* Η Ιφιγένεια Καλαντζή είναι θεωρητικός-κριτικός κινηματογράφου, ifigenia.kalantzi@gmail.com

 

INFO

Η ταινία του Βιμ Βέντερς Η Αλίκη στις πόλεις προβάλλεται σε επανέκδοση από 27/7/2017, στους θερινούς κινηματογράφους


Από:https://www.e-dromos.gr/h-alikh-ston-kosmo-twn-megalwn/

Είμαστε όλοι κινηματογραφιστές…


από 

Τα κείμενα Είμαστε όλοι κινηματογραφιστές και Πέρα από την κινηματογραφοφιλία ή Για ένα ελληνικό βλέμμαπεριλαμβάνονται στο βιβλίο Δεύτερη Προβολή, μια συλλογή κειμένων του Χρήστου Βακαλόπουλου.

Είμαστε όλοι κινηματογραφιστές

Επειδή η ζωή γέμισε παραισθήσεις ο κινηματογράφος είναι απαραίτητος γιατί μας επιστρέφει στην εσωτερική ζωή και αποτελεί τον απόηχό της. Ο κόσμος είναι ντυμένος με εικόνες από τα γεννοφάσκια μας και ανάμεσα σε εμάς και την πραγματικότητα ξετυλίγεται μια αόρατη ταινία μέσα στην οποία καλούμαστε να ζήσουμε ως φαντάσματα. Οι μεγάλες ταινίες παραμερίζουν αυτή την ταινία της ζωής μας που παρεμβάλλεται ανάμεσα στους εαυτούς μας και στην πραγματικότητα. Τότε εμφανίζονται τα πράγματα «ως έχουν» κι εμείς απέναντι τους. Αυτή είναι η πραγματικότητα των ταινιών του Ρενουάρ, του Ντράγιερ, του Νίκολας Ραίη, του Μπρεσσόν, του Ταρκόφσκι, του Χίτσκοκ, του Αλέξη Δαμιανού, του Κένζι Μιζογκούσι, του Τζων Κασσαβέτη, του Ερίκ Ρομέρ, του Ρομπέρτο Ροσσελλίνι.

Ο πραγματικός κινηματογράφος ξεπερνάει τις υπόλοιπες τέχνες όχι γιατί τις συνθέτει όπως υποστηρίζουν αόμματοι δημοσιογράφοι αλλά γιατί εκπληρώνει μια βαθύτατη ανάγκη του ανθρώπου: να δει και ν’ ακούσει χωρίς ενδιάμεσους (κυβερνήσεις, πολιτικούς, εφημερίδες, τηλεοράσεις κ.λπ.). Να δούμε και ν’ ακούσουμε: έναν άνθρωπο που κάνει μια γκριμάτσα απελπισίας, μια γυναίκα να αναλύεται σε λυγμούς ή ένα παιδί να κοροϊδεύει… Απλά πράγματα που το μάτι μας έχει μάθει να τα αποφεύγει. Μερικές ταινίες τα επαναφέρουν στην ημερήσια διάταξη και έτσι μας ενώνουν με τη ζωή μ’ ένα δεσμό σχεδόν αόρατο.

Οι εφευρέτες του κινηματογράφου τον προόριζαν για τη βιομηχανία. Όμως ο κινηματογράφος τούς διέψευσε κι έγινε η τέχνη χάρη στην οποία επικοινώνησαν οι αναλφάβητοι στις αρχές του αιώνα. Η δύναμή του ήταν η αδυναμία του, το ότι παρασύρθηκε από τις φαινομενικά άναρχες εκδηλώσεις της ζωής και τις ακολούθησε. Ο κινηματογράφος αποτέλεσε εδώ και εκατό χρόνια περίπου τη μεγαλύτερη βουτιά μέσα στην πραγματικότητα ενώ κατηγορήθηκε συχνά για το αντίθετο. Η προσφορά του είναι ανυπολόγιστη: εξοικείωσε την ανθρωπότητα με το δέος της ζωής και των πραγμάτων, έδωσε εικόνα ακόμα και στον φόβο του θανάτου.

Ο κινηματογράφος δεν περνάει καμιά κρίση όπως υποστηρίζουν (και πάλι οι δημοσιογράφοι) κι αυτό συμβαίνει γιατί δεν αφορά τεχνικές, μηχανήματα ή εργαστήρια αλλά υπάρχει μέσα στα ίδια πράγματα. Η ίδια η ανάγκη μας να συνδέσουμε τα πράγματα βλέποντας και ακούγοντας μας οδηγεί να κάνουμε κινηματογράφο καθημερινά χωρίς να το ξέρουμε. Τις περισσότερες φορές βέβαια υποκύπτουμε σε σκηνοθεσίες άλλων, μιλάμε επίσημα, για παράδειγμα, ή ντρεπόμαστε να κοιτάξουμε κάτι. Όταν όμως η ανάγκη μας σπρώξει υψώνουμε το βλέμμα και στήνουμε αυτί. Τότε ο κόσμος αποκαλύπτεται στην εσωτερική αλήθεια του. Είμαστε όλοι κινηματογραφιστές κι επειδή φοβόμαστε δεν κάνουμε όλοι ταινίες. Αυτός ο φόβος όμως αποτελεί και σεβασμό για τις ταινίες αυτών που τόλμησαν, εκείνων που έγιναν τα μάτια μας και τα αυτιά μας. Αυτοί ρίχνουν τις γέφυρες με τη δημιουργία, τη ζωή, τον θάνατο, τους ανθρώπους, τον κόσμο. Ας κυκλοφορήσουμε λοιπόν άφοβα από ταινία σε ταινία.

Συνέχεια

Ένας άλλος μύθος για τον έρωτα…


Το φως μέσα στη θάλασσα, σχεδόν Αύγουστος.

Το μαντήλι μιας κοπέλας, το παίρνει ο άνεμος. Εκείνη ξαφνιάζεται. Μετά το βλέπει να πετάει και γελάει. Εκείνος κοιτάει το γέλιο της, όχι το μαντήλι.

Τα βλέμματα των εραστών, λίγο πριν κοιμηθούν. Εκείνη τον κοιτάει νωχελικά, ράθυμα. Εκείνος σηκώνεται, στέκεται για λίγο και της λέει μόνο: “Ευτυχία”.

~~

Να είναι τέσσερις το πρωι, τέσσερις και τέταρτο ίσως, και να μην μπορείς να κοιμηθείς. Όχι από άγχος ή ανησυχία, αλλά από πληρότητα. Να νιώθεις ότι θα χάσεις τόση πολλή ευτυχία αν κλείσεις τα μάτια.

Ν’ ακούς το clair de lune του Ντεμπισί κι η νύχτα να ‘ναι ολόγιομη, χωρίς ίχνος από ντροπή.

Ν’ αδειάζουν οι δρόμοι, να γεμίζουν τα σπίτια, κι όταν όλοι πέφτουν να κοιμηθούν εσείς να κοιτιέστε στα μάτια και να φιλιέστε.

Κι αν όλος ο κόσμος γκρεμιζόταν, κι αν όλος ο κόσμος άδειαζε, θα μένατε εσείς οι δύο. Μοναχικοί και απαραίτητοι, όπως οι νότες απ’ το πιάνο του Ντεμπισί, όπως το φως μες στη θάλασσα.

Ο χτύπος του ρολογιού μες στη σιγή και μια γάτα που τριγυρνάει. Τίποτα απ’ αυτά δεν έχει σημασία για κανέναν άλλο, ούτε για τον κόσμο ούτε για το σύμπαν. Μόνο για σας.

Γιατί εκείνη τη στιγμή, γύρω στις τέσσερις το πρωί, ο Ντεμπισί παίζει πιάνο για να χορεύει η Λάνα ντελ Ρέι.

Κι οι νύμφες με τ’ άσπρα μαγιό κρατάνε την ανάσα τους. Η σελήνη ακούγεται να παίζει μουσική όποτε κάνουν έρωτα δυο άνθρωποι.

Κι ίσως την επομένη όλα να ‘ναι αλλιώς, όλα να ‘ναι ποτισμένα από ήλιο και πραγματικότητα. Όμως οι νύχτες ανήκουν σ’ εκείνους που ερωτεύονται, σ’ εκείνους που κολυμπούν γυμνοί, σ’ εκείνους που καταλαβαίνουν ότι το τέλος είναι ένας οργασμός και μια αγκαλιά.

Έτσι ο κόσμος τελειώνει, όχι με έκρηξη, αλλά μ’ έναν στεναγμό.

~~

Κάποιος μύθος λέει ότι ο θεός έφτιαξε πρώτα τη γυναίκα.

Την άφησε να τριγυρνάει στον κήπο του και ξεχάστηκε στις παράξενες σκέψεις του. Έπειτα, κάποια στιγμή που χρονικά δεν μπορεί να προσδιοριστεί, θυμήθηκε το δημιούργημα του και στράφηκε να δει τι έκανε.

Τη βρήκε να κολυμπάει στον Φίσωνα ποταμό. Είδε τις ανθισμένες ρώγες της, το δέρμα της τσιτωμένο απ’ το κρύο νερό. Είδε τα χέρια της, τα δάκτυλα της, είδε το στόμα της και τη γλώσσα της, είδε τα πόδια της και τους γλουτούς της, είδε και το αιδοίο της μέσα στο νερό.

Και την πόθησε.

Δεν ήταν άντρας ο θεός ούτε και γυναίκα ήταν, δεν είχε φύλο, γιατί δεν είχε σώμα, ήταν καθαρή βούληση, μόνο βούληση. Αλλά σαν είδε την πρώτη γυναίκα θέλησε να συνευρεθεί μαζί της, ν’ αποκτήσει σώμα για να την αγγίξει.

Όπως το θέλησε έτσι κι έγινε. Απέκτησε φύλο, απέκτησε σώμα, απέκτησε θνητότητα. Μα καθόλου δεν τον πείραξε που θα πέθαινε, αρκεί να ένιωθε.

Όμως η γυναίκα δεν ήταν πια εκεί. Ο άντρας κολυμπούσε μόνος του στον Φίσωνα ποταμό.

~~

Τότε ο θεός είδε τον άντρα και τον πόθησε. Δεν ήταν γυναίκα ο θεός ούτε και άντρας ήταν, δεν είχε φύλο, γιατί δεν είχε σώμα, ήταν καθαρή βούληση, μόνο βούληση. Αλλά σαν είδε τον πρώτο άντρα θέλησε να συνευρεθεί μαζί του, ν’ αποκτήσει σώμα για να τον αγγίξει.

Όπως το θέλησε έτσι κι έγινε. Απέκτησε φύλο, απέκτησε σώμα, απέκτησε θνητότητα. Μα καθόλου δεν τον πείραξε που θα πέθαινε, αρκεί να ένιωθε.

Όμως ο άντρας δεν ήταν πια εκεί. Η γυναίκα κολυμπούσε μόνη της στον Φίσωνα ποταμό.

~~

Ο θεός έγινε γυναίκα για ν’ αγγίξει τη γυναίκα. Έγινε άντρας για ν’ αγγίξει τον άντρα. Όμως πάντα έμενε μόνος, ο θεός κι ο άνθρωπος, ο άντρας κι η γυναίκα, να κολυμπάει στον Φίσωνα ποταμό.

Ώσπου η Σελήνη τον λυπήθηκε, έτσι λέει ο μύθος. Κι έφτιαξε τη νύχτα, έφτιαξε τη θάλασσα, έφτιαξε τη μουσική, έφτιαξε το κρασί, έφτιαξε το σεληνόφωτο, έφτιαξε το γέλιο κι ένα μαντήλι που το ‘παιρνε ο αέρας.

Γιατί η βούληση του θεού κι η ομορφιά του ανθρώπου δεν αρκούσε, χρειαζόταν κάτι ακόμα για να σμίξουν.

Κι έχει χιλιάδες μορφές, δέκα χιλιάδες τρόπους, εκατοντάδες χιλιάδες δρόμους για να εμφανιστεί. Αλλά μόνο ένα όνομα: Έρωτας.

Ακούγεται σαν μουσική, έχει την έξαψη του κρασιού, φωτίζει απαλά σαν το κερί, ανατριχιάζει σαν δέρμα που το χαϊδεύουν, γελάει σαν να μην έχει τίποτα να χάσει.

Ο θεός κι ο άνθρωπος έτσι γίναν ταίρι, έτσι μόνο έφτασαν κοντά. Με τον έρωτα.

Έτσι λέει ο μύθος, κι είναι πολλοί που πιστεύουν ότι κάθε μύθος είναι ένας απλός τρόπος να μιλήσεις για όσα οι άνθρωποι δεν μπορούν να πουν.

Γελωτοποιός https://www.facebook.com/gelotopoios/


Από:http://www.nostimonimar.gr/clair-de-lune/

ΑΝΟΙΧΤΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ ΚΑΙ ΝΕΡΟ: ΙΔΙΑ Ή ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ; …


Εν έτει 2017, η βαρύτητα του Ανοιχτού Κώδικα επεκτείνεται και σε πολλές άλλες σφαίρες, καθορίζοντας το πώς οι άνθρωποι αλληλεπιδρούν και συνεργάζονται γενικώς· πολύ πιο πέρα από το πλαίσιο των ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Αναμφισβήτητα, αυτό που συμβαίνει, είναι συναρπαστικό. Μας δίνει το κλειδί για να κατανοήσουμε ποια θα μπορούσε να είναι η κορυφαία κληρονομιά των κινημάτων Ελεύθερου και Ανοιχτού κώδικα λογισμικού.

Υπάρχουν άραγε άνθρωποι που δεν γνωρίζουν σε τι διαφέρει το λογισμικό Ανοιχτού Κώδικα, αλλά και το Ελεύθερο Λογισμικό, από το ιδιόκτητο λογισμικό;

Και όμως, όσο και αν σας φαίνεται παράξενο, υπάρχουν. Υπάρχουν ακόμα και αυτοί που δεν πιστεύουν καν ότι υπάρχει Ελεύθερο λογισμικό.

Φταίει άραγε η άγνοια; Ίσως κάποιοι να θυμάστε την περίπτωση της δασκάλας που όταν έπιασε έναν μαθητή της με… LiveCDs Linux, θεώρησε καλό να τα κατάσχει καθώς δεν μπορούσε να επιτρέψει τέτοια πράγματα να συμβαίνουν στην αίθουσα που διδάσκει, διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά της ότι η χρήση του Linux «καθυστερεί» τα παιδιά μας και ότι κανένα λογισμικό δεν είναι δωρεάν και είναι επικίνδυνο να διαδίδουμε τέτοιες στρεβλότητες;

Απόπειρα φίμωσης της ελεύθερης έκφρασης;
Ή μήπως όλες οι εξηγήσεις συνοψίζονται σε μια λέξη: Προπαγάνδα. Είναι το ίδιο το σύστημα που το διακινεί ο νόμος του χρήματος και του κέρδους. Το Σύστημα που μας έχει επιβάλλει πως οι λίγοι πρέπει ν’ αποφασίζουν για τους πολλούς. Και που όλα έχουν γίνει μπάχαλο στους ανθρώπους, υιοθετώντας κάθε αξία τυφλά.
Πολλές οι διαφορές μεταξύ Ελεύθερου και Ανοιχτού Κώδικα λογισμικού και Ιδιόκτητου λογισμικού που ο κάθε νοήμων άνθρωπος μπορεί εύκολα να συνειδητοποιήσει, αν «ψαχτεί» λίγο.
Η «επίσημη» απάντηση πάντως είναι ότι, με το Open-source, ο πηγαίος κώδικας δεν ανήκει σε κανέναν και είναι διαθέσιμος σε όλους· εν αντιθέσει με τους πωλητές του ιδιόκτητου λογισμικού που κρατούν κρυφό τον κώδικα του προγράμματος.

Ωστόσο, ως φαίνεται και από το προαναφερθέν παράδειγμα της δασκάλας, η «επίσημη» αυτή απάντηση – περί της διαφοράς τους – δεν προσφέρει πάντοτε επαρκή σαφήνεια.

Για να γίνει λοιπόν πιο ξεκάθαρο, θα συγκρίνουμε το λογισμικό Ανοιχτού Κώδικα με το νερό.
Το νερό είναι ζωή, δικαίωμα και, ως εκ τούτου, κοινής ωφελείας· και επομένως εφικτό για όλους.

Το νερό ανήκει σε όλους, είναι ελεύθερα διαθέσιμο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί από όλους.
Ακριβώς όπως και το λογισμικό Ανοιχτού κώδικα.

Υπάρχουν διαφορετικοί τύποι νερού και διαφορετικές εφαρμογές για αυτό: πόσιμο νερό, νερό για βιομηχανική χρήση, νερό που χρησιμοποιείται για την κατάσβεση των πυρκαγιών, ύδατα κολύμβησης και ούτω καθεξής.
Κάθε τύπος νερού έχει τα δικά του χαρακτηριστικά.

Ομοίως, στον Ανοιχτό Κώδικα, υπάρχουν διαφορετικά συστήματα λογισμικού ανοιχτού κώδικα.

Δεν έχετε λοιπόν παρά να κάνετε τα προγράμματα Ανοιχτού κώδικα κατάλληλα για τις δικές σας ανάγκες. Αν το χρειάζεστε για επαγγελματική χρήση, μπορείτε ακόμα να απευθυνθείτε και σε κάποια εταιρεία ηλεκτρονικών προγραμμάτων που έχει ήδη αναπτύξει και παρέχει επιπλέον υπηρεσίες για το αντίστοιχο λογισμικό για επιχειρήσεις.

Μπορείτε να κάνετε εσείς την γεώτρηση ανοίγοντας το δικό σας πηγάδι (με τις σωστές άδειες) και να αντλείτε νερό από το δικό σας πηγάδι, αλλά μπορείτε να το αντλείτε και από το δικό σας πηγάδι με μια συνδρομή σε έναν προμηθευτή νερού ο οποίος επεξεργάζεται το νερό προ της κατανάλωσής του, το τροφοδοτεί μέσω δικτύου και εξασφαλίζει την παράδοσή του.


Aπό:http://osarena.net/anoihtos-kodikas-kai-nero-idia-i-diaforetika

Παλαιστίνη: Και η …ζωή υπό κατοχή συνεχίζεται με νεκρούς, τραυματίες, συλλήψεις…


Συνεχίζονται οι επιχειρήσεις «σκούπα» με εκατοντάδες τραυματίες και συλληφθέντες

israel-tightens-on-al-aqsa-palestinians-clash-with-israeli-forces-VlK

Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, η παλαιστινιακή γη βράζει και πάλι από οργή. Μετά τις διαδηλώσεις, τις διαμαρτυρίες αλλά και διεθνείς αντιδράσεις, η ισραηλινή ηγεσία απέσυρε τα ηλεκτρονικά μηχανήματα ελέγχου από τις εισόδους που οδηγούν στον δεύτερο ιερότερο τόπο του Ισλάμ, στο τέμενος αλ Άκσα, αλλά συνεχίζει να ρίχνει «λάδι στη φωτιά» της, ούτως ή άλλως, κοχλάζουσας λαϊκής παλαιστινιακής οργής καθώς προχώρησε, την παραμονή της καθιερωμένης προσευχής της Παρασκευής, σε προσαγωγές περίπου 100 Παλαιστινίων που προσπάθησαν να προσεγγίσουν την περιοχή εκ των οποίων στους 21 απαγορεύτηκε να μπουν στο τέμενος για τις επόμενες δύο εβδομάδες. Η παλαιστινιακή πλευρά υποστηρίζει ότι οι κινήσεις της ισραηλινής ηγεσίας πάντα με το κλασικό πρόσχημα της ασφάλειας, ακολουθούν τη γνωστή πεπατημένη της πρόκλησης έντασης για να δημιουργηθούν οι συνθήκες για επεμβάσεις που διαμορφώνουν τετελεσμένα επί του κατεχόμενου εδάφους.

Στο νέο αυτό γύρο διαδηλώσεων, συγκρούσεων και καταστολής από τις κατοχικές δυνάμεις, δεκάδες είναι, και πάλι, οι συλλήψεις Παλαιστινίων τόσο στην κατεχόμενη ανατολική Ιερουσαλήμ όσο και στη Δυτική Όχθη. Οι συλλήψεις γίνονται στο πλαίσιο αλλεπάλληλων επιχειρήσεων «σκούπα» που διεξάγει ο ισραηλινός στρατός κυρίως κατά τη διάρκεια της νύχτας μαζεύοντας κόσμο μέσα από τα σπίτια του. Σύμφωνα με παλαιστινιακά ΜΜΕ,  μόνο την νύχτα 30 – 31 Ιουλίου, στην ανατολική Ιερουσαλήμ συνελήφθησαν 33 Παλαιστίνιοι, μεταξύ των οποίων και 7 ανήλικοι όπως αναφέρεται και σε ανακοίνωση της ισραηλινής αστυνομίας που τους χαρακτηρίζει «βασικούς υπόπτους πρόκλησης επεισοδίων».

Λίγες ώρες νωρίτερα, ένας16χρονος είχε σκοτωθεί σε διαδηλώσεις στα όρια της Γάζας. Μόνο μέσα σε ένα 10ήμερο, με βάση τις παλαιστινιακές νοσοκομειακές αρχές, έχουν τραυματιστεί περισσότερο από 1.000 Παλαιστίνιοι.

Με βάση στοιχεία οργανώσεων που ασχολούνται με τους φυλακισμένους, μόνο τον Ιούνιο 388 Παλαιστίνιοι συνελήφθησαν, μεταξύ των οποίων 70 ανήλικοι.

Το video που ακολουθεί είναι απλώς μια σχεδόν συνηθισμένη ημέρα στη Χεβρώνα της Δ. Όχθης: εκεί όπου 500 – 800 έποικοι κατοικούν στο κέντρο μιας παλαιστινιακής πόλης περίπου 200.000 Παλαιστινίων, των οποίων τη ζωή (αν θα μετακινηθούν, αν θα δεχτούν επίθεση στο σπίτι τους, αν τα παιδιά θα πάνε σχολείο, αν θα βγουν να αγοράσουν ψωμί, κ.ο.κ.)  καθορίζει ο ισραηλινός στρατός που προστατεύει τους εποίκους. Ναι φυσικά η αντίδραση σε αυτό ονομάζεται «βίαιη έκρηξη» και η καταστολή της από τις κατοχικές δυνάμεις «νόμιμη αυτοάμυνα και ασφάλεια». Αυτό είναι το πρόσωπο και η ουσία της κατοχής…

 ________________________________________________________