Σάμερ ιν δε σίτυ με τον Rust Cohle…


By Nikos LeFou Pierrot Ziakas

Φτάνουν 26 μέρες επί Ιούλη κρεμάμενες
ένα ακόμα έτος Χόμο Σάπιενς
ένα ,κάμποσο καιρό, ξεχασμένο κουτάκι μπύρας που μόλις κλώτσησα 
και μια δήλωση θετικής ενέργειας
για να μην ειναι τίποτα ποίημα πια
να ειναι ξεκάθαρα
όπως να γνωρίζεις τα πάντα πού βρίσκονται
σ έν’ ασυμμάζευτο τραπέζι
κι είναι περίεργο που στα μεγάλα ερωτήματα
πιάνω ν’ ανάψω
με τον άδειο αναπτήρα
που εχω αφήσει επίτηδες
να μου θυμίζει την απάντηση
δίπλα
στο κυκλικό σημάδι του καφέ
πηδάνε εκείνοι
που έχουν γαντζωθεί απο τη χαρούμενη πλευρά της ζωής
γιατί δεν μπορεί να μην είναι αληθινό όλο αυτό
τόσο χαμόγελο
κι ενεργειακά νησιά
αρχαίες τραγωδίες
γιόγκα
έστω τρεις διαστάσεις διάολε
αλλα όλοι δεν εξαγοράζονται με ένα ωραίο τελος ;
κι αν είμαστε οι μνήμες των άλλων
εμείς ποιοι ειμαστε ;
Γραφικό όπως ο γέρος απέναντι
που φωνάζει για τα άδεια μπουκάλια
μ’ εκείνο το λευκό σώβρακο στο μπαλκόνι
και τα σκυλιά που τον γαυγίζουν
τ’ απογεύματα…
Εντάξει είσαι σημαντικός, μη φωνάζεις
-με τρεις τελείες-
έχεις δικιο
Πρέπει να ειναι αληθινό
κατι που θα καταλάβεις
όταν σταθείς στις μύτες
απο το τελευταιο κομμάτι του χρόνου
που σου αναλογεί στο φόβο
κι είναι
άχρηστο όπως το πονστάν
που μόλις πήρα για τον πονόδοντο
ή κοίταξε προς στο καλοκαιρι
ο πλανήτης ειναι ένα νεκροτομείο που κάνει πάρτυ
και η πληρότητα ειναι λέξη που χρησιμοποιούν στα ξενοδοχεία
για την επιβράβευση της εργασίας
το κληρονομικό δίκαιο
για την κυριότητα
κι ίσως η ανάγκη της φυλακής
γέννησε τη δικαιοσύνη
ο θάνατος τη ζωή για να έχει κατι να σκοτώνει
“κολλημένοι στην ίδια παγίδα”
κι ευτυχώς σε ξυπνούν περιπολικά και σειρήνες
για να σε κάνουν να πιστέψεις
πως κάποιος νοιάζεται για σένα
για να μην τρελαθείς
“όταν δεις εσενα κι αυτόν που ξέρουν”
ποιος ήτανε το όνειρο
και ποιος πραγματικά.

Εγω για ένα κουτάκι μπύρας είπα.

 

 

Nikos LeFou Pierrot Ziakas


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/samer-in-de-sity-me-ton-rust-cohle/

Κυρώσεις 1-2 …


Αποτέλεσμα εικόνας για BNP-Paribas,

Αποτέλεσμα εικόνας

Κυρώσεις 1

Τα «οικονομικά μέτρα» (ποινές, πρόστιμα, απαγορεύσεις, απειλές κλπ) είναι μια μορφή πολέμου. Δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι ότι υπήρξαν ποτέ, απ’ το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και μετά, αποτελεσματικά σε σχέση με τους στόχους που έμπαιναν επίσημα. Πότε πότε οι εμπνευστές τους υποστηρίζουν ότι τέτοιου είδους «κυρώσεις» δεν είναι το κυρίως όπλο αλλά ο πυροκροτητής: θα δημιουργήσουν (έτσι πάει η λογική) με τον καιρό σοβαρά εσωτερικά οικονομικά / κοινωνικά προβλήματα, προκαλώντας μια εξέγερση εναντίον της εξουσίας που οι «κυρώσεις» έχουν στόχο· αντικαθιστώντας την, τελικά, με μια πιο «φιλική», «δεκτική», «υπάκουη», κλπ. Αυτό ήταν υποτίθεται το μοντέλο των κυρώσεων κατά του ιρανικού καθεστώτος. Δεν έπιασαν, αυτό είναι απόλυτα βέβαιο. Κι αφού δεν έπιασαν όταν το ιρανικό καθεστώς ήταν στριμωγμένο (το 2003, το 2004 ή το 2005) θα πιάσουν ακόμα λιγότερο τώρα πια. Το ίδιο ισχύει και με τις «κυρώσεις» κατά της ρωσίας. Δεν πέτυχαν κάτι, ούτε πρόκειται να πετύχουν. Γιατί, τότε, το αμερικανικό καθεστώς συνεχίζει να χρησιμοποιεί αυτό το «μέσο»;

Έχει γίνει μια ουσιαστική μετατόπιση των πραγματικών στόχων των αμερικανικών κυρώσεων, ενόσω οι φαινομενικά εμφανίζονται κατατονικά, παρανοϊκά, οι ίδιοι. Αυτό φάνηκε καθαρά απ’ την διεθνή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του ιράν, τον Ιούλη του 2015, και ύστερα. Εφόσον τα 5 + 1 πρωτοκοσμικά κράτη αναγνώρισαν ότι η Τεχεράνη έχει θέσει το πυρηνικό της πρόγραμμα σε πλήρη διεθνή έλεγχο, το παραμύθι με τις κυρώσεις έπρεπε να τελειώσει. Αυτό ήλπιζαν, τουλάχιστον, τα ευρωπαϊκά κράτη. Αμ δε!!! Βρίσκοντας άλλες δικαιολογίες και προφάσεις η Ουάσιγκτον συνέχισε και εμπλούτισε τις κυρώσεις κατά της Τεχεράνης, απειλώντας αυτήν την φορά με βαριές «ποινές» και τα ευρωπαϊκά καπιταλιστικά μαγαζιά που θα τολμούσαν να αποκαταστήσουν τις οικονομικές σχέσεις τους με το ιρανικό καθεστώς. Απειλώντας κυρίως τις ευρωπαϊκές τράπεζες: δεν μπορούν να εξομαλύνουν τις σχέσεις τους με τις ιρανικές (π.χ. στην μεταφορά χρημάτων) γιατί αν το κάνουν το αμερικανικό κράτος θα τις «κάψει» με πρόστιμα. Με βάση το γεγονός ότι δουλεύουν και στις ηπα, οπότε το αμερικανικό καθεστώς θεωρεί ότι πρέπει να υπακοούν την αμερικανική νομοθεσία. Δηλαδή τις κυρώσεις… Πιο συγκεκριμένα:

…όποια ευρωπαϊκή τράπεζα ή επιχείρηση αγνοήσει τις αμερικανικές απαγορεύσεις κατά του ιράν, ειδικά στον τομέα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, κινδυνεύει να φάει πρόστιμα δισεκατομυρίων δολαρίων, να μπει στα μικροσκόπια «πλήθους υπηρεσιών», τα στελέχη της θα γίνουν στόχοι απαγορεύσεων εισόδου στις ηπα, να υποστούν ηλεκτρονικές επιθέσεις, να χάσουν άλλες δουλειές στις ηπα ή αλλού, να χάσουν την φήμη τους, να δουν τις μετοχές τους να καταβαρθρώνονται…

Μπορεί να σας φαίνεται ασύλληπτο, ειδικά εφόσον δεν φαίνεται να υπάρχει δημόσια κατακραυγή στην ευρώπη· αλλά αυτό ακριβώς συμβαίνει. Υπάρχουν μάλιστα περιπτώσεις που τις «προειδοποιήσεις προς συνετισμό» εναντίον ευρωπαϊκών επιχειρήσεων τις μεταφέρουν όχι κάποιοι αμερικάνοι υπουργοί αλλά μεγαλοστελέχη των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών…
Για να μην υπάρχει αμφιβολία περί τίνος πρόκειται..

Αυτά γίνονταν πριν τις τελευταίες αναβαθμισμένες κυρώσεις. Που τραβάνε την πραγματική στόχευση (και την πραγματική ανάγκη) του αμερικανικού καπιταλισμού / ιμπεριαλισμού στον «λογικό δρόμο» τους: ακόμα εντονότερος οικονομικός / εμπορικός πόλεμος…

Συνέχεια

Απειλές και σε γειτονικές χώρες από τις ΗΠΑ με στόχο την ανατροπή του Μαδούρο…


στειτ ντιπάρτμεντ

Με επιθετικές κινήσεις, που στόχο έχουν την ακύρωση των εκλογών για τη συντακτική συνέλευση στη Βενεζουέλα, κινείται τα τελευταία 24ωρα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Λίγες μόλις ημέρες ύστερα από την αποκάλυψη του διευθυντή της CIA, ότι είχε επαφές με αξιωματούχους σε Μεξικό και Κολομβία, με αντικείμενο την ανατροπή του προέδρου Μαδούρο, η αμερικανική πρεσβεία στο Καράκας απομακρύνει από τη χώρα τις οικογένειες των διπλωματών και του προσωπικού της.

Την ίδια ώρα η Πρέσβης των ΗΠΑ στη Νικαράγουα, Λάουρα Ντογου, απείλησε ανοιχτά την κυβέρνηση της χώρας με κυρώσεις, για τις σχέσεις που διατηρεί με τη Βενεζουέλα. «Η Αμερικανική κυβέρνηση και το Κογκρέσο γνωρίζουν ποιες χώρες υποστηρίζουν τη Βενεζουέλα» είπε η Αμερικανίδα διπλωμάτης και συμπλήρωσε «ότι η Νικαράγουα δεν έχει και τόσους φίλους στην Ουάσινγκτον ώστε να μπορεί να στηρίζει το Καράκας».

Η Ουάσινγκτον απειλεί εδώ και χρόνια τη Νικαράγουα με οικονομικό αποκλεισμό – εργαλείο το οποίο τώρα χρησιμοποιεί στα σχέδιά της για την ανατροπή του προέδρου της Βενεζουέλας.

Από την πλευρά του ο πρόεδρος της Βολιβίας, Έβο Μοράλες, προειδοποίησε ότι ενδεχόμενη παρέμβαση της Ουάσινγκτον στη Βενεζουέλα θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένοπλες συγκρούσεις και κατηγόρησε τον γενικό γραμματέα του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών για παρέμβαση στην εσωτερική πολιτική ζωή της Βενεζουέλας.

Οι ΗΠΑ επέβαλαν οικονομικές κυρώσεις σε 13 αξιωματούχους στη Βενεζουέλα, μεταξύ των οποίων και στον Συνήγορο του Πολίτη, Ταρίκ Ουίλιαμ Σααμπ. Στο παρελθόν ο Σααμπ είχε κατηγορήσει μέλη της αντιπολίτευσης ότι απειλούσαν να βάλουν φωτιά στο σπίτι του και να κάψουν όσα από τα μέλη της οικογένειάς του ήταν μέσα.


Aπό:http://info-war.gr/apiles-ke-se-gitonikes-chores-apo-tis-ipa-me-stocho-tin-anatropi-tou-madouro/

Γιατί τρέμουν όλοι τον Ρουβίκωνα; …


Η υστερική αντίδραση κομμάτων της αντιπολίτευσης απέναντι σε μια από τις πιο μετριοπαθείς και μη βίαιες δράσεις που έχει πραγματοποιήσει η ομάδα του Ρουβίκωνα αλλά και η απολογητική στάση της κυβέρνησης, όπως εκφράστηκε από τον υπουργό προστασίας του πολίτη, δεν οφείλεται στην έλλειψη ειδήσεων – που αναγκάζει τους πολιτικούς να κάνουν την τρίχα τριχιά για να κερδίσουν λίγη δημοσιότητα τους καλοκαιρινούς μήνες.

Δεν οφείλεται ούτε στην αποδεδειγμένη πλέον ανικανότητα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ασκήσει σοβαρή πολιτική χωρίς να κάνει όλους τους παρευρισκόμενους να γελάνε μέχρι δακρύων.

Καταρχήν θα πρέπει να επαναλάβουμε για χιλιοστή φορά ότι ο Ρουβίκωνας δεν έκανε τίποτα μεμπτό. Με όσους δικηγόρους επικοινωνήσαμε μας εξηγούσαν ότι δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί σοβαρό ποινικό αδίκημα για τη συμβολική είσοδο στο προαύλιο χώρο της βουλής, ακόμη και αν κάποιος προσφύγει στο άρθρο περί διατάραξης κοινής ειρήνης (189ΠΚ) – γεγονός, που όπως μας είπαν, θα έκανε κάθε σοβαρό δικηγόρο να ντρέπεται.

Παρόλα αυτά η Νέα Δημοκρατία έχει φτάσει σε τέτοια σημεία παραλογισμού ώστε μιλά για απόπειρα κατάλυσης του πολιτεύματος – φρασεολογία που θα περίμενε κανείς μόνο από τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας και – οριακά – από τον Ερντογάν στην Τουρκία.

Επαναλαμβάνουμε ότι δεν πρόκειται για κάποιου είδους πολιτικής αστοχίας. Ο φόβος τους είναι αληθινός και πρέπει να μας προκαλεί ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση.

Συνέχεια

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί, χρειάζεται ανυπακοή, του Ερίκ Τουσέν…


Στην Ευρώπη, ένα παράθυρο έχει ανοίξει για μιαν εναλλακτική ριζοσπαστική Αριστερά της αντικαπιταλιστικής, διεθνιστικής, αντι-ιμπεριαλιστικής, φεμινιστικής, οικολογικής ρήξης… |1| Όμως, αν η ριζοσπαστική Αριστερά, όπως συνέβη στην Ελλάδα, δεν τηρήσει τις δεσμεύσεις της, αν προσαρμοστεί στην διαχείριση της λιτότητας και στην εφαρμογή νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, το παράθυρο αυτό θα ξανακλείσει και νέες προοπτικές, ευνοϊκές για την άκρα δεξιά και την σκληρή δεξιά, θα παρουσιαστούν |2|.

Μια δύναμη της Αριστεράς που φιλοδοξεί να πετύχει αλλαγή, πρέπει να δεσμευτεί στην ανυπακοή προς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τους πιστωτές, στην κινητοποίηση των πολιτών και στην αναζήτηση της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών. Για τις περιφερειακές χώρες όπως η Ελλάδα, η ανυπακοή συνεπάγεται την αναστολή της πληρωμής του χρέουςγια να υπάρχει περιθώριο ελιγμών ώστε να επενδύσει στην ανάκαμψη της οικονομίας της και στην ικανοποίηση των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Είναι απαραίτητο να οικοδομηθεί μια ισορροπία δυνάμεων απέναντι στους πιστωτές για να αναγκαστούν να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να τους επιβληθούν λύσεις που να σέβονται τα δικαιώματα των λαών.

Η εναλλακτική ριζοσπαστική αριστερά στην Ευρώπη

Στον Ζαν Λυκ Μελανσόν, ηγέτη της Ανυπότακτης Γαλλίας (France Insoumise), για  έλειπαν μόνον 1,7% των ψήφων για να φθάσει στον δεύτερο γύρο των εκλογών |3|.Στις ΗΠΑ, αν ο Μπέρνι Σάντερς ήταν ο υποψήφιος απέναντι στον Τραμπ, πολύ πιθανά θα είχε κερδίσει. Με 800.000 επί πλέον ψήφους, το κόμμα των Εργατικών του Κόρμπυν θα μπορούσε να είχε νικήσει απέναντι στο συντηρητικό κόμμα, τον Ιούνιο του 2017.

Συνέχεια