VISION…


DJ της ημέρας, ο Γιώργος Θεοχάρης

[Σκηνές που Κόπηκαν στο Μοντάζ_7]

ΣΤΟ ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΜΕΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ, εσωτ-νύχτα

Τυπικό, απρόσωπο ενοικιαζόμενο δωμάτιο σε θέρετρο. Ο Χ και η Ψ στο διπλό κρεβάτι, και οι δύο με τα εσώρουχα, ξεσκέπαστοι (λόγω ζέστης). Λευκό σεντόνι. Από πάνω τους περιστρέφεται αργά ένας ανεμιστήρας οροφής. Το παράθυρο ανοιχτό· νύχτα χωρίς φεγγάρι· λίγα φώτα στο βάθος. Το δωμάτιο φωτίζεται μόνο από το πορτατίφ της Ψ, η οποία διαβάζει Γκράχαμ Γκρην, Το τέλος μιας σχέσης. Είναι ξαπλωμένη ανάσκελα, με τα πόδια σταυρωμένα στους αστραγάλους. Ο Χ είναι επίσης ξαπλωμένος ανάσκελα, τα χέρια σε έκταση και τα πόδια σε διάσταση (σαν τον Άνθρωπο του Βιτρούβιου), και κοιτάζει το ταβάνι. Από ένα παλιομοδίτικο ραδιόφωνο που βρίσκεται πάνω στο δικό του κομοδίνο ακούγεται το “Vision” του Peter Hammill.

Χ: Τι εννοεί εδώ ο ποιητής;

Ψ: [Χωρίς να σταματήσει το διάβασμα.] Μμμ;

Χ: Λέει: «I remember losing myself and finding that you’d found me». Τι πά’ να πει αυτό; «Με θυμάμαι να χάνω τον εαυτό μου και ν’ ανακαλύπτω ότι τον είχες βρει εσύ». Δηλαδή;

Ψ: Ίσως να εννοεί ότι εκείνη ήταν που τον επανεφηύρε.

Χ: Τον επανεφηύρε.

Ψ: Ναι. Ότι τον βοήθησε να γίνει αυτό που ήταν και δεν το ’ξερε.

Χ: Βαθύ!

Ψ: Αχά.

Χ: [Μετά από μικρή παύση.] Πού τα μαθαίνετε αυτά; Υπάρχει καμιά μυστική σχολή, κάνα κρυφό σχολειό με ειδίκευση στην επανεφεύρεση εαυτών; Αν και όχι αλλήλων, έτσι;

Ψ: Όρεξη έχεις… Διαβάζω!

Χ: Για μισό. [Ανακάθεται.] Ας υποθέσουμε ότι χάνονται για καιρό και κάποτε συναντιούνται κάπου τυχαία, κι εκείνη του λέει: «Πού χάθηκες, ρε ψυχή;». Τι θα υποθέσει τότε ο άνθρωπος; Θα του φύγει η ψυχή!

Ψ: Παίζεις με τις λέξεις πάλι.

Χ: Μόνο με κείνες που ξέρω. Ζήτημα ανατροφής.

Ψ: Καλά τώρα! Το κακό είναι ότι παίζεις και με τις άγνωστες.

Χ: Λέξεις;

[Η Ψ γυρίζει σελίδα στο βιβλίο της και δεν απαντά.]

Χ: Μόνο οι λέξεις μού έμειναν. Δεν ξέρω άλλο παιχνίδι.

Ψ: Ξέρουν οι λέξεις. Αυτές να ρωτήσεις.

Χ: Φοβάμαι μην απαντήσουν.

[Παύση.]

Χ: Δε σβήνεις το φως;

Ψ: Αν το σβήσω, θα κοιμηθείς;

Χ: [Οριζοντιώνεται ξανά.] Όχι.

Ψ: Τότε;

[Παύση.]

[Κοντινό στα ορθάνοιχτα μάτια του Χ που καρφώνουν το ταβάνι. Γυρίζει αργά το πρόσωπό του  προς το παράθυρο. Το τραγούδι τελειώνει. Η κάμερα ακολουθεί την προέκταση του βλέμματός του και βγαίνει από το άνοιγμα, στο σκοτάδι. Μόνο λίγα φώτα στο βάθος. Fade out.]

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2017/07/27/vision/

Γκαλεάνο: ”Υπάρχει ένας άλλος κόσμος εκτός από τα σκατά”…


Ο μεγάλος Ουρουγουανός δημοσιογράφος και συγγραφέας έφυγε στις 13 Απριλίου του 2015.

Κυνηγημένος από τις περισσότερες δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ου αιώνα αλλά και σύμβουλος, μαζί με τον Ταρίκ Αλί, στο δίκτυο Telesur.

Αντί επικήδειου παραθέτουμε δυο σύντομες συνεντεύξεις του που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά.

 

info-war


Από:http://www.nostimonimar.gr/gkaleano-yparchi-enas-allos-kosmos-ektos-apo-ta-skata/

Ηλεκτρικά 1-2…


Πρόσφατα η δανία έγινε το πρώτο κράτος στον κόσμο όπου τα βενζινάδικα είναι λιγότερα απ’ τα «ρευματάδικα»· τους σταθμούς φόρτισης των μπαταριών ηλεκτρικών αυτοκινήτων. 2.028 τα βενζινάδικα, 2.030 τα ρευματάδικα.

Πρόκειται βέβαια για μια συμβολική στιγμή· που απλά επιβεβαιώνει την τάση. Η γειτονική νορβηγία έγινε λίγο νωρίτερα το πρώτο κράτος στον κόσμο όπου τα υβριδικά και ηλεκτρικά αυτοκίνητα (500 χιλιάδες συνολικά, οι 100 χιλιάδες καθαρόαιμα ηλεκτρικά) ξεπέρασαν σε αριθμό εκείνα με κινητήρες εσωτερικής καύσης. Όπως και στη σουηδία, απ’ το 2025 και μετά δεν θα αδειοδοτούνται ι.χ. με κίνηση ορυκτών καυσίμων. Η αγγλία ανακοίνωσε κάτι παρόμοιο πρόσφατα, με χρονικό όριο το 2040· όπως έχει κάνει ήδη η γαλλία. Συνεπώς ισχύει η παράκλησή μας: αν βρεθεί πετρέλαιο οπουδήποτε στα μέρη μας ας μας κρατήσουν ένα μπιτονάκι. Για ενθύμιο.

Ενόσω η πετρελαιοπαραγωγή φεύγει απ’ το κέντρο (αν και όχι απ’ το κάδρο συνολικά) του καπιταλιστικού ενεργειακού παραδείγματος, μπορεί να υποθέτει κανείς ότι ο καπιταλισμός μπαίνει σ’ έναν «οικολογικό χρυσό αιώνα»… Αμ δε! Οι πρώτες ύλες των μπαταριών, σε μεγάλο βαθμό ονομαζόμενες σπάνιες γαίες, ορυκτά, γίνονται όλο και πιο στρατηγικής σημασίας· και όχι μόνο για την ιδιωτική αυτοκίνηση αλλά για τα πάντα. Αυτές οι πρώτες ύλες δεν είναι απεριόριστες, και πολύ σύντομα δεν θα φτάνουν για όλους. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι θα μείνουν σε χρήση, σε κάποιο βαθμό, οι κινητήρες εσωτερικής καύσης (κάτι φαίνεται να προβλέπουν οι αφεντικά της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας…). Σημαίνει όμως, επίσης, καινούργιες αναμετρήσεις (δηλαδή πολέμους) για την κατοχή ορυχείων πρώτων υλών….

Ηλεκτρικά 2

O Jack Lipton, ειδικός σε θέματα πρώτων υλών, απαντώντας στην πρόσφατη απόφαση του αγγλικού κράτους, σχολίασε τα πιο κάτω, ιδιαίτερα χρήσιμα:

Το ηνωμένο βασίλειο έχει λιγότερο από 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, κι ας υποθέσουμε ότι υπάρχει αυτή τη στιγμή ένα ι.χ. ορυκτών καυσίμων για κάθε δύο πολίτες (η αναλογία στις ηπα είναι 1:1). Οπότε υπάρχουν αυτή την στιγμή 30 εκατομμύρια ι.χ. ορυκτών καυσίμων στο η.β.

Η μπαταρία 60 – 80 kwh που χρησιμοποιεί αυτή τη στιγμή η Tesla, με αυτονομία κίνησης 200+ χιλιόμετρα, απαιτεί 19 κιλά κοβαλτίου. Αν χρειαζόμαστε, λοιπόν, 30 εκατομμύρια ηλεκτρικά ι.χ. της τελευταίας τεχνολογίας αυτή τη στιγμή, απαιτούνται 570.000 τόνοι κοβαλτίου, που θα πρέπει να ενσωματωθούν στις μπαταρίες και να μείνουν εκεί από 5 έως 8 χρόνια (αυτή είναι η αναμενόμενη διάρκεια ζωής της μπαταρίας Li/Co που χρησιμοποιεί η Tesla).

Αυτό είναι 5 φορές πάνω η ετήσια παραγωγή (νέων ποσοτήτων) κοβαλτίου παγκόσμια… Συνεπώς, οι άγγλοι, λιγότερο από 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, θα πρέπει να «τραβάνε» έως το 2040 περίπου το 20% της παγκόσμιας ετήσιας παραγωγής κοβαλτίου, με τους σημερινούς ρυθμούς εξόρυξης / παραγωγής, για να έχουν αντικαταστήσει, ως τότε, τα ορυκτών καυσίμων ι.χ. τους.

Η κίνα, απ’ την μεριά της σχεδιάζει να βρίσκονται σε κίνηση στους δρόμους της 5 εκατομμύρια ηλεκτρικά ι.χ. ως το 2020! Αυτό απαιτεί 95.000 τόνους κοβαλτίου για τις κινέζικες μπαταρίες μέσα σε 3 χρόνια. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει δέσμευση περίπου του 30% της νέας παγκόσμιας παραγωγής κοβαλτίου από τώρα ως το 2020. Εν τω μεταξύ έχει αποφασίσει ότι ως το 2030 το 30% των οχημάτων θα είναι ηλεκτρικά. Με τα σημερινά επίπεδα παραγωγής αυτό σημαίνει ότι 7,5 εκατομύρια οχήματα θα χρησιμοποιούν 142.500 τόνους κοβαλτίου, κάθε χρόνο, από τότε και μετά.

Αυτή είναι η πρόβλεψη με τα σημερινά τεχνολογικά δεδομένα. Αλλά ακόμα κι αν τα μισά ι.χ. ή και λιγότερα, είναι της τεχνολογίας που έχει αναγγελθεί, τα όρια στη δυνατότητα παραγωγής κοβαλτίου, που κατά 95% είναι παράγωγο προϊόν της επεξεργασίας χαλκού και νικελίου, υποδεικνύουν ότι ο αριθμός των ηλεκτρικών αυτοκινήτων που θα μπαίνουν κάθε χρόνο σε κυκλοφορία θα περιορίζεται απ’ την πρωτογενή παραγωγή κάθε χρονιάς, συν την ανακύκλωση.

Αυτό σημαίνει ότι η μετατροπή όλων των σημερινών ι.χ. του κόσμου σε ηλεκτρικά, γύρω στο 1 δισεκατομμύριο κομμάτια, είναι κάτι που χρειάζεται τουλάχιστον 50 χρόνια για να γίνει, μπορεί και περισσότερα, κι αυτό μόνο αν όλες οι πιθανές πηγές κοβαλτίου αξιοποιηθούν.

Οι πολιτικοί δεν έχουν τις διανοητικές δυνατότητες να συλλάβουν ένα τέτοιο πρόβλημα. Μέχρι πρόσφατα νόμιζα ότι μόνο οι αμερικάνοι πολιτικοί είναι κοντόφθαλμοι. Τώρα καταλαβαίνω ότι το πρόβλημα είναι ευρύτερο.

Τα στεγνά μεγέθη που παρουσιάζει ο Lipton μπορεί να είναι ακριβη ή όχι. Εκείνο που είναι ακριβές ότι και στο καινούργιο (μεταβατικό υποστηρίζουμε) παράδειγμα της αυτοκίνησης, τα ηλεκτρικά ι.χ., (νέο παράδειγμα που κινεί πολλούς επιμέρους αλλά κεντρικούς κλάδους) ο καπιταλισμός θα εξακολουθήσει να είναι τέτοιος.

Κοινότοπο. Και οδυνηρό.


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/07/ilektrika-1/

http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/07/ilektrika-2/

τα μπουμπούκια και τα ζιζάνια…


Αυτό είναι απόσπασμα από το υπόμνημα «διαμαρτυρίας» που έστειλε ο σύνδεσμος Ιδιωτικών Σχολείων στον Υπουργό Παιδείας κ.Γαμβρόγλου για το νέο νομοσχέδιο για την παιδεία. Για την ιστορία, το υπόμνημα επεστράφει ως απαράδεκτο από τον Υπουργό.
«Σοβιετικού τύπου» λοιπόν η πρόβλεψη για τους μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, για «τα ΑμΕΑ» που λέμε. «Σοβιετία» η πρόβλεψη για ισότιμη πρόσβαση των ΑμΕΑ. Έτσι είναι. Η Αριστεία θα επιτευχθεί με τους Άριστους (που στην πράξη εννοούν τους πλούσιους, ποια «αριστεία» τώρα και παπαριές..). Βλέπετε τι προκρίνεται. Σχολεία μόνο για «άριστους», περίθαλψη στα νοσοκομεία μόνο αν είναι κερδοφόρα, τα δεδουλευμένα δεν είναι και απαραίτητο να καταβάλονται, όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει και η διάσημη καμπάνια διανομής σανού του ΣΚΑΪ, μετατρέπεται «μαγικά» στο «Όλοι ΝΑΖΙ μπορούμε».
Καταρχήν αν είχαμε Σοβιετία, δεν θα είχαμε ιδιωτικά σχολεία και όλους αυτούς που αντιδρούνε στην πρόσβαση των ΑμΕΑ οπουδήποτε, θα τους είχαμε να ανοίγουν το υπόγειο τούνελ που θα μας ενώσει με το κοσμοπολίτικο Βλαδιβοστόκ.
Βέβαια οι ιδιώτες σχολάρχες στη συνέχεια «αιτιολογούν» την αντίδρασή τους μιλώντας για έλλειψη υποδομών και «ευελιξίας» για την πρόσβαση των ΑμΕΑ και μπλα μπλα μπλα..Το κλασικό επιχείρημα των απανταχού φιλελέδων. «Χωρίς κονδύλια δεν μπορείς να κάνεις κοινωνική πολιτική», «χωρίς λεφτά ο ανθρωπισμός είναι λαϊκισμός», τα γνωστά. Κι έτσι, και επειδή αντικειμενικά δεν έχουμε λεφτά, ας είμαστε κανιβαλάκοι ε?. Μεταμοντέρνοι ευγονιστές. Θυμίζουν τους ναζί του 1939.

Κάντε μια υπόθεση. Δεν έχουμε Σοβιετία μεν, αλλά έχουμε μια κυβέρνηση που την παλεύει για λίγο Σοσιαλισμό. Υπόθεση λέμε. Και αυτή η κυβέρνηση αποφασίζει να επιδοτεί την φοίτηση παιδιών από τις φτωχότερες γειτονιές σε όλα τα ιδιωτικά σχολεία. Να υποχρεώσει δηλαδή κάθε ιδιωτικό σχολείο, μικρό ή μεγάλο, να έχει ένα ποσοστό, ας πούμε 10% μαθητών από λαϊκές, φτωχές οικογένειες. Να μην το «χοντρύνω» και βάλω και προσφυγόπουλα, ας το αφήσουμε με ελληνόπουλα. Όλο το κόστος λοιπόν της φοίτησης αυτών των παιδιών, θα το αναλάβει το Κράτος, ώστε να μην επιβαρύνεται ο καημένος ο επιχειρηματιούλης για να έχουν και παιδάκια από φτωχές οικογένειες την ευκαιρία να απολαύσουν τις χαρές και τα κομφόρ της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Πως λέτε να αντιδρούσαν σε μια τέτοια απόφαση οι ιδιοκτήτες των ιδιωτικών σχολείων? Μήπως θα μαζεύονταν με πολλούς από τους γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία σε κάνα Σύνταγμα, κραυγάζοντας περί «Σοβιετίας»?

Επιβεβαιώνεται συνέχεια. Φιλελές, εκσυγχρονιστής και ευρωπαίος και «όλοι μαζί μπορούμε» καιναχαμεναλέγαμε αλλά όταν είναι να έρθουν και προσφυγάκια ή ΑμΕΑ στο σχολείο του παιδιού του, απομακρύνεται περπατώντας σαν πάπια και χαιρετώντας ναζιστικά. Κατά τα άλλα, στην κοσμάρα του Άδωνι, οι ναζί είναι εθνικοσοσιαλιστές και άρα αριστεροί.

Κι επειδή ο Άδωνις και γενικότερα ο Αδωνισμός δεν είναι τυχαία φαινόμενα και το μυαλό πολλών έχει γίνει χυλός και αντιλαμβάνεται μόνο δίπολα και on/off, εννοείται ότι δεν επιτελείς το χρέος σου ως σύγχρονη, δημοκρατική πολιτεία, κάνοντας μόνο ένα από τα αυτονόητα, που είναι η απαξίωση τέτοιας φύσεως υπομνημάτων ως απαράδεκτα. Οφείλεις να διασφαλίσεις δημόσια, δωρεάν παιδεία υψηλού επιπέδου για όλους.

Απλά αναρωτιέμαι. Τι είδους παιδεία μπορεί να προσφέρει ένα σχολείο που αρνείται να δεχθεί ΑμΕΑ ή επιλέγει ταξικά τους μαθητές του?

«Παραγωγική» ακούγεται απ’το βάθος να πετάγεται ο €δουλος νεοφιλελές, μπερδεύοντας στο άριστο μυαλουδάκι του την εκπαίδευση με την κατάρτιση και κάνοντας να ξεκαρδιστούν μέχρι και οι (εναπομείνασες) κιμωλίες.

____________________________________________________________

ΜΜΕ: Πόσα «επιδόματα βατραχιών» θα καταπιούμε ακόμη; …


Το υποτιθέμενο επίδομα σφραγίδας ως ακραία εκδοχή μιας μάλλον καθημερινής τακτικής

20246505_10208556175851477_90285670198326751_n

Πέρα από γέλια και δάκρυα, τώρα που κάθισε η «σκόνη» από τα «βατράχια» με το … επίδομα σφραγίδας, εκτός από μια χιουμοριστική νότα, το συγκεκριμένο θέμα ανέδειξε και ορισμένα κάθε άλλο παρά ευχάριστα ζητήματα.

Το γεγονός ότι διάφορα ΜΜΕ (Βήμα, iefimerida, Athens Voice, ΣΚΑΙ) αναπαρήγαγαν ως πραγματικό γεγονός τη σατιρική είδηση ότι η Γεροβασίλη θα δώσει επίδομα σφραγίδας στους δημόσιους υπαλλήλους δεν αποτελεί κάποια είδηση από μόνη της. Εξ άλλου, δεν είναι η πρώτη φορά που τα «σοβαρά» ΜΜΕ πέφτουν θύμα ιστοσελίδων που μιμούνται με έξυπνο τρόπο το ειδησεογραφικό στυλ και παρουσιάζουν διάφορα ρεπορτάζ και δηλώσεις. Μέχρι στιγμής, όμως, την πατούσαν ένα-δύο μέσα και συνήθως αναπαρήγαγαν ειδήσεις εκτός του πολιτικού ρεπορτάζ, (όπως η περίπτωση όταν ο ΑΝΤ1 παρουσίασε τη σατιρική είδηση της δημιουργίας χιονοδρομικού κέντρου στη Γκιώνα από αραβικά funds). Όπως είναι λογικό, δύσκολα κάποιος θα έγραφε για «επερχόμενο νομοσχέδιο» αν το είχε διαβάσει σε ιστοσελίδα με ονόματα όπως Το Βατράχι ή Το Κουλούρι. Τώρα, έσπασε και αυτό, καθώς πολλά ΜΜΕ, με δικούς τους ρεπόρτερ στη Βουλή, δεν δίστασαν να γράψουν ότι έχει συνταχθεί σχετικό νομοσχέδιο, στο οποίο μάλιστα έχει ήδη βγάλει, υποτίθεται, ανακοίνωση η Νέα Δημοκρατία. Επιπλέον, για πρώτη φορά, τόσο πολλά ΜΜΕ αναπαρήγαγαν τη σατιρική είδηση, ενώ μάλιστα το ΣΚΑΙ την έβγαλε στο δελτίο πάνω από μία μέρα αφού είχαν ήδη εκτεθεί τα ΜΜΕ του Τύπου. Τόσοι άνθρωποι και δεν βρέθηκε κάποιος να διασταυρώσει την είδηση, έστω να ρωτήσει κάποιον συνάδελφο του από το πολιτικό ρεπορτάζ; Αναμφίβολα προκαλεί έκπληξη. Αλλά, την ίδια στιγμή, αποτελεί λογική κατάληξη της πορείας των ΜΜΕ μέσα στην κρίση.

Σε πρώτο επίπεδο, είναι εμφανές ότι η επιλογή αναπαραγωγής αυτής της «είδησης» συνδέεται με την πορεία σύγκρουσης της πλειοψηφίας των ΜΜΕ με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η αντιπαράθεση εντάσσεται στη γενικότερη σύγκρουση ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ για το ποιος θα διαχειριστεί τα μνημόνια,  αλλά και για το ίδιο το πεδίο των ΜΜΕ, όπου η κυβέρνηση επιχειρεί να κάνει σημαντικές ανακατατάξεις και να εντάξει νέους παίκτες, φίλα προσκείμενους στην ίδια, ακολουθώντας το παράδειγμα των, επί δεκαετίες, προκατόχων της. Ωστόσο, το μένος μερίδας των ΜΜΕ με την κυβέρνηση δεν εξηγεί από μόνη της την άνεση με την οποία παρακάμφθηκε κάθε ασφαλιστική δικλείδα και δημοσιοποιήθηκε μια εμφανής τρολιά.

Πρέπει να σταθούμε σε δύο ακόμα σημεία, στενά δεμένα μεταξύ τους: την εντεινόμενη απαξίωση των ΜΜΕ απέναντι στη στοιχειωδώς έγκυρη ενημέρωση αλλά και την αλλαγή λειτουργίας των Μέσων μετά από αλλεπάλληλα κύματα περικοπών και απολύσεων.

Όσον αφορά το πρώτο σημείο, είναι εμφανές ότι η πλειοψηφία των ελληνικών μίντια, μέσω των ιδιοκτητών τους, πήραν μία σημαντική απόφαση στην αρχή της κρίσης, εν γνώσει των πιθανών επιπτώσεων. Διάλεξαν να στηρίξουν με κάθε τρόπο την κυρίαρχη πολιτική, γενικά, και την ειδικότερη μνημονιακή μορφή της. Σε μια περίοδο όπου εκατομμύρια άνθρωποι (δυνητικοί και πραγματικοί τηλεθεατές, αναγνώστες και ακροατές) απομακρύνθηκαν από τα παραδοσιακά κόμματα και στράφηκαν ενάντια στα μέτρα λιτότητας, τα ελληνικά ΜΜΕ επέλεξαν να προωθήσουν το «μαζί τα φάγαμε» και να στηρίξουν τα μέτρα, υποστηρίζοντας ότι η εναλλακτική είναι το χάος και η καταστροφή της χώρας. Αυτό είχε το προφανές αποτέλεσμα να ενισχύσει την απονομιμοποίηση τους (να υποσκάψει δραματικά την αξιοπιστία τους καθώς η απόσταση ανάμεσα σε αυτά που έλεγαν και στην καθημερινότητα των πολιτών μεγάλωσε απότομα) και να μειώσει το κοινό τους.

Η δεύτερη διάσταση, που συχνά ξεχνιέται, είναι ότι οι επιχειρήσεις των μίντια επλήγησαν πάρα πολύ από τα μέτρα λιτότητας λόγω της μείωσης των καταναλωτικών δαπανών των πολιτών. Έτσι, τα ΜΜΕ είχαν πλέον μικρότερο κοινό, το οποίο έκανε όλο και μικρότερες αγορές. Είναι λογικό, σε αυτό το πλαίσιο, το ότι οι διαφημιστικές δαπάνες για το σύνολο των ΜΜΕ μειώθηκαν κατά30%. Φυσικά, οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ δεν έκαναν κάποια «γκάφα», απλώς επέλεξαν να θυσιάσουν οικονομικά τα μίντια τους, προκειμένου να ενισχύσουν τα ευρύτερα συμφέροντα τους, που, δικαίως, θεωρούσαν ότι εξυπηρετούνται μέσα από τα μνημόνια.

Το ενδιαφέρον σε αυτό το σημείο είναι ότι το οικονομικό πρόβλημα των ΜΜΕ (που έγινε αντιληπτό ήδη από το 2012) δημιούργησε ένα φαύλο κύκλο, εντείνοντας ακόμα περισσότερο την αποξένωση τους από τους πολίτες. Τα ΜΜΕ, που είχαν ανέκαθεν μία στενή σχέση με τις τράπεζες, στράφηκαν αποφασιστικά στα δάνεια ως βασικό μέσο επιβίωσης, δημιουργώντας τις γνωστές φούσκες των ΜΜΕ, με πιο χαρακτηριστική αυτή του ΔΟΛ. Σε αυτό το πλαίσιο, η «γραμμή» του χρηματοπιστωτικού συστήματος έγινε απόλυτα κυρίαρχη, αφού οι τράπεζες εξαρτούν την ύπαρξη τους από τη συνέχιση της παροχής των δανείων από την Τρόικα, της οποίας «τα γένια» φυσικά και επιθυμούν να «ευλογούνται» ολημερίς. Αυτές οι συνθήκες γέννησαν τα «θαύματα» του δημοψηφίσματος, με τις αναρίθμητες περιπτώσεις παραπληροφόρησης και διαστρέβλωσης, ορισμένες εκ των οποίων μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Ουσιαστικά, η πρόσδεση των ΜΜΕ στα μνημόνια κατέστη απόλυτη, διαιωνίζοντας πρακτικές που είναι απόλυτα σαφές ότι υπονομεύουν την αξιοπιστία τους και εν τέλει την ίδια την έννοια της ενημέρωσης.

Ταυτόχρονα, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, τα ΜΜΕ εφάρμοσαν τα δικά τους, εσωτερικά μνημόνια προκειμένου να φορτώσουν στους εργαζόμενους το βάρος της οικονομικής αποτυχίας τους. Οι απολύσεις έχουν οδηγήσει πολλά Μέσα να λειτουργούν με ελάχιστους εργαζόμενους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ΔΟΛ, στον οποίο ανήκει Το Βήμα, που έφτασε από τους 1700 εργαζόμενους στην αρχή της κρίσης να χρεοκοπεί με 500 περίπου. Οι εναπομείναντες εργαζόμενοι στα «παραδοσιακά» ΜΜΕ υπερεργάζονται μέχρι εξαντλήσεως (οι περισσότεροι τουλάχιστον), σε πολύ δύσκολες συνθήκες και υποπληρώνονται ή ζουν με έναντι και ανασφάλεια για τον επόμενο μήνα. Τελευταίο χαρακτηριστικό δείγμα της ένδειας που υπάρχει στα, κατ’ όνομα, μεγάλα ΜΜΕ είναι η κάλυψη του πρόσφατου σεισμού στην Κω.  Λόγω έλλειψης, πλέον, βραδινής βάρδιας, η είδηση του σεισμού μεταδόθηκε ώρες αργότερα κάτι που σημαίνει ότι ακόμη και οι ίδιοι οι παθόντες δεν είχαν δυνατότητα να μάθουν τι ακριβώς τους συνέβη, και ποια είναι η κατάσταση. Η «μπάλα» παίρνει και την ΕΡΤ, η οποία, αν μη τι άλλο, θα έπρεπε για πολλούς λόγους να μην συμπεριλαμβάνεται στην κατηγορία αυτή.

Ταυτόχρονα, τα χρόνια της κρίσης συνέπεσαν με την άνθιση των social media στην Ελλάδα, η οποία τροφοδοτήθηκε και από την εντεινόμενη απαξίωση των παραδοσιακών ΜΜΕ. Ωστόσο, τα social media και γενικότερα η άνοδος του Ιντερνετ έθεσαν νέες απαιτήσεις για την ταχύτητα διάδοσης πληροφορίας και τον όγκο της. Το αποτέλεσμα είναι οι γνωστές και ως «δημοσιογραφικές γαλέρες», κοινώς οι ειδησεογραφικές ιστοσελίδες, όπου συνήθως λίγοι ή ελάχιστοι εργαζόμενοι, απλήρωτοι ή κακοπληρωμένοι, κατά κύριο λόγο ανασφάλιστοι, ως ένα βαθμό νεαροί και άπειροι, δουλεύουν επί ώρες επτά μέρες την εβδομάδα, συνήθως, με μικρά διαλείμματα το μήνα,  για να βγάζουν τη «λάντζα» της μαζικής αντιγραφής-αναπαραγωγής ειδήσεων και να ανανεώνεται συνεχώς η ροή ειδήσεων. Το σημείο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία αφού η αρχική αλίευση της σατιρικής είδησης γίνεται συχνά από αυτό το κομμάτι των εργαζόμενων στα ΜΜΕ που εργάζονται στις χειρότερες συνθήκες και πασχίζουν να πιάσουν το στόχο τον 20-30 ή και παραπάνω διαφορετικών ειδήσεων σε μία μέρα και, βεβαίως, είναι αυτοί που έχουν το μικρότερο μερίδιο ευθύνης σε περιπτώσεις σαν την γκάφα του επιδόματος από το «Βατράχι». Αυτοί που δεν μπορούν με τίποτα να αποκτήσουν ελαφρυντικά σε τέτοιες περιπτώσεις είναι οι αρχισυντάκτες και οι αρθρογράφοι,  όπως ο υπεύθυνος της στήλης του ΒΗΜΑτοδότη στο Βήμα, ο οποίος δίνει την κεντρική γραμμή της εφημερίδας, οι οποίοι, στις ιστοσελίδες,  σε γενικές γραμμές, χωρίς να είναι απαραίτητο, είναι εμπειρότεροι και στοιχειωδώς πιο καλοπληρωμένοι.

Είναι εμφανές ότι με αυτό το μοντέλο λειτουργίας, η απομάκρυνση από τους στοιχειώδεις κώδικες δεοντολογίας θα γίνεται όλο και εντονότερη. Τα ΜΜΕ των εξουθενωμένων εργαζόμενων, των «ταλιμπάν» της αρχισυνταξίας που πάντα είναι βασιλικότεροι του αφεντικού  και της πλήρους αδυναμίας προσαρμογής στην εποχή του Ιντερνετ όχι απλά δεν θα μάθουν από τα λάθη τους αλλά είναι δεδομένο ότι τα «καλύτερα» είναι μπροστά τους, μαζί με πολλά «Βατράχια», fake news και πολλά. Δεν υπάρχει η δυνατότητα, δεν υπάρχει η γνώση, δεν υπάρχει η πείρα, δεν υπάρχει το πλαίσιο, δεν υπάρχει η θέληση.

Γιατί στο ζοφερή συγκυρία που ζούμε, τα χρεοκοπημένα ΜΜΕ (κυριολεκτικά, συμβολικά και ως προς τη σχέση τους με την είδηση) είναι προσηλωμένα στο να πουλούν «βατράχια» και survivor, με χρυσόσκονη «φιλανθρωπίας». Κι αν πάνε ακόμα χειρότερα τα οικονομικά τους, και αν ξεφτιλίζονται πλήρως, μικρή σημασία έχει. Προέχει η χειραγώγηση…

 __________________________________________________________

Δεξιά Ριζοσπαστικοποίηση & Αυταρχικός Νεοφιλελευθερισμός στο Μόρφωμα της ΝΔ…


Αντώνης Μπρούμας

Τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα έχουμε μια ριζοσπαστικοποίηση της Δεξιάς. Καθώς η Αριστερά μετατοπίζεται προς το κέντρο, εκσυγχρονίζοντας το κράτος και βαθαίνοντας τη νεοφιλελεύθερη ολοκλήρωση της κοινωνίας, οι εκπρόσωποι της Δεξιάς μετατοπίζονται προς μία ριζοσπαστική εμμονική ρητορική περί αριστερής απειλής, σοβιετίας, κρατισμού, πολέμου κατά των επενδύσεων, κομμουνιστικού κινδύνου, δύο άκρων, Αριστεράς εκτός του δημοκρατικού τόξου, κτλ.

Για τον περισσότερο κόσμο, πλην του σκληρού ακροατηρίου της Δεξιάς, η ριζοσπαστικοποίηση αυτή δεν είναι κατανοητή, γιατί δεν απαντάται στην καθημερινότητά του. Υπάρχουν όμως λόγοι, για τους οποίους ριζοσπαστικοποιείται η Δεξιά. Είναι κατ’ αρχάς οι ακόλουθοι:

1. Η πολιτική ως εκλογικό προϊόν στηρίζεται στη διάκριση. Σε μια εποχή προσέγγισης των θέσεων όλων των κομμάτων η ριζοσπαστικοποίηση διακρίνει τη ΝΔ από τον Σύριζα και θωρακίζει την εκλογική βάση της. Συμβαίνει όμως και το αντίθετο. Η δεξιά ριζοσπαστικοποίηση συσπειρώνει την αποσυσπειρωμένη εκλογική βάση του Σύριζα.

2. Η απαλλοτρίωση από τους δανειστές των κεντρικών πολιτικών αποφάσεων για τη χώρα απαξιώνει τις εγχώριες δυνάμεις αντιπροσώπευσης. Η υπερθεμάτιση σε συγκρουσιακή ρητορική αποπροσανατολίζει από την απαλλοτρίωση της δημοκρατίας, ενώ διατηρεί το ενδιαφέρον κάποιων στο παίγνιο της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Η δεξιά ριζοσπαστικοποίηση ευνοεί έτσι και πάλι τον Σύριζα, εμφανίζοντάς τον σε συγκρουσιακή σχέση με την ΝΔ.

Συνεπώς, η δεξιά ριζοσπαστικοποίηση επιχειρεί τη διάσωση του προϊόντος «αντιπροσωπευτική πολιτική» από τη γενικευμένη απαξίωσή του από τους βασικούς καταναλωτές του, τους ψηφοφόρους. Τα οφέλη από τη διαρκή καλλιέργεια ενός κλίματος έντασης τα καρπώνεται βραχυπρόθεσμα κυρίως η ΝΔ, χωρίς όμως να αποκόπτει ουσιαστικά τον Σύριζα από το παίγνιο της πολιτικής εξουσίας.

Υπάρχουν όμως και βαθύτεροι λόγοι για την δεξιά ριζοσπαστικοποίηση. Αυτοί λέγονται αυταρχικός νεοφιλελευθερισμός και κωδικοποιούνται ως εξής:

3. Η επιβεβαίωση ότι δεν υπάρχει εναλλακτική από έναν από τους παλαί ποτέ βασικούς εγχώριους αμφισβητίες της στην κεντρική πολιτική σκηνή δίνει την δυνατότητα για μία νεοφιλελεύθερη ηγεμονία ετών. Με τις δυνάμεις, που επιθυμούν την εφαρμογή της σκληρής εκδοχής της (δανειστές, κεφάλαιο) να υπερτερούν συντριπτικά έναντι της κοινωνίας, ο βασικός εκπρόσωπος της σκληρής εκδοχής (ΝΔ) νιώθει ότι έχει πια χώρο να μετατοπίσει το πλαίσιο, να υπερθεματίσει και να βγει στην επίθεση σε όλα τα μέτωπα, ακόμη και με σχήματα που ξεφεύγουν προφανώς από τον χώρο του κέντρου. Η ηγεμονία, που πρέπει να χτιστεί πάνω στην ήττα, δεν πρέπει να επιδέχεται αμφισβήτησης, ακόμη και κεντρώας, καθώς τα χέρια πρέπει να είναι λυμένα για τομές σε βάθος. Το ακραίο κέντρο βρίσκεται σε πλήρη εκτύλιξη.

4. Από το tea party μέχρι το UKIP η δεξιά ριζοσπαστικοποίηση αποτελεί μία νέα συνεκτική αφήγηση για το μέλλον. Σύμφωνα με αυτή τα σύγχρονα προβλήματα μπορούν να λυθούν χωρίς να αμφισβητήσουμε το νεοφιλελεύθερο πλαίσιο αλλά, ταυτόχρονα, με την επιστροφή σε ένα πιο ανταγωνιστικό έθνος-κράτος. Στη νέα συνθήκη πρέπει να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί ως έθνος, για να δούμε καλύτερες μέρες. Η εθνικιστική αφήγηση όχι μόνο διατηρεί άθικτη την πηγή των προβλημάτων αλλά επιταχύνει την πορεία των πραγμάτων. Είναι όμως σαφώς πιο ελκυστική από ρητορικής άποψης. Έτσι, στα χνάρια του Trump, ο εγχώριος θαυμαστής του Άδωνις μπορεί να πουλάει έθνος στους φτωχούς ψηφοφόρους του την ίδια ώρα, που τους στερεί την πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας. Δομείται έτσι μία ηγεμονία, η οποία στο σύμπλεγμα κεφάλαιο/έθνος/κράτος επενδύει ξανά στις συνεκτικές δυνατότητες της φαντασιακής κοινότητας του έθνους, για να συγκαλύψει τις διαλυτικές για τις ανθρώπινες κοινωνίες αρνητικές εξωτερικότητες της αποχαλίνωσης του κεφαλαίου.

5. Από την αυγή του ο νεοφιλελευθερισμός είναι ένα πολιτικό εγχείρημα ανατροπής των κοινωνικών και δημοκρατικών κατακτήσεων του 19ου και του 20ου αιώνα. Η πρώτη χρήση του όρου ανάγεται στον οικονομολόγο Alexander Rüstow, ο οποίος το 1938 κάλεσε σε αναβίωση φιλελεύθερων αξιών του 18ου και 19ου αιώνα, όπως η ελευθερία της επιχειρηματικότητας. Το «νέο» στον νεοφιλελευθερισμό αφορούσε ήδη από τότε τις νέες σε σχέση με τους προηγούμενους αιώνες κοινωνικές συνθήκες, δηλαδή τις κατακτήσεις των από κάτω σε σχέση με τα συνδικάτα, τα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα και το κράτος πρόνοιας. Από την εκκίνησή του το νεοφιλελεύθερο εγχείρημα στόχευε στο ξήλωμα των κατακτήσεων αυτών, αντιμετωπίζοντάς τα ως εμπόδια στην αποχαλίνωση της εξουσίας του κεφαλαίου. Σήμερα βρισκόμαστε ήδη σε μία περίοδο, όπου η ασυμβατότητα του νεοφιλελεύθερου εγχειρήματος με στοιχειώδες κατακτήσεις, θεμελιώδη δικαιώματα, ακόμη και αστικά, αλλά και με οποιαδήποτε μορφή δημοκρατικού ελέγχου της κοινωνίας είναι πλέον προφανής. Σε συνθήκες αποικιοκρατίας η εγχώρια δεξιά ριζοσπαστικοποίηση στοχεύει ευθέως στην εγκαθίδρυση ενός τέτοιου αυταρχικού νεοφιλελευθερισμού.

Υπάρχει ένα πρόβλημα με την δεξιά ριζοσπαστικοποίηση. Είναι ένα εγγενώς αντιφατικό εγχείρημα. Η απόκλιση από την πραγματικότητα είναι τόσο χαώδης, ώστε να καθιστά δυσχερή την ηγεμόνευση σε ευρύτερες μάζες του πληθυσμού. Η νεοφιλελεύθερη ηγεμονία βρίσκεται ήδη σε κρίση και τέτοιες προσπάθειες διάσωσης λίγη τύχη έχουν. Ωστόσο, η επιλογή από την εγχώρια ελίτ για την μετατόπιση του πλαισίου της δημόσιας συζήτησης προς τα ακροδεξιά φασιστικοποιεί ομάδες πολιτών και θέτει σε άμυνα τον δημοκρατικό πόλο. Απέναντι σε αυτή την πρακτική δική μας δουλειά είναι η καθημερινή αποδόμηση της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας και των ακροδεξιών τζουτζέδων της αλλά και η επιθετική πρόταξη των αξιών και των οραμάτων μας. Δεν πρέπει να αφήνουμε ούτε στιγμή το γάντι να πέσει κάθε φορά που μας το ρίχνει η εγχώρια εξουσιαστική ελίτ και τα γλυφτρόνια της. Στην ριζοσπαστικοποίηση της Δεξιάς να βγούμε στην αντιεξουσιαστική αντεπίθεση.

 ____________________________________________________________