J.J. CALE, 1938-2013 …


JJ+Cale+photo6

Ο J.J. Cale έχει όλα τα χαρακτηριστικά αυτού που λέμε «μύθο» στη μουσική. Με 40 χρόνια προσφοράς στην πλάτη του, με ένα απόλυτα χαρακτηριστικό στιλ, χαμηλόφωνο και επιβλητικό, ακριβοθώρητος και cool, έχοντας περάσει τον καλλιτεχνικό του βίο με τους όρους του — έτσι, ως μύθος έφυγε στις 26 Ιουλίου 2013 από τη ζωή. Ο Clapton, οι Lynard Skynyrd, ο Santana, o Tom Petty έχουν παίξει μερικά από τα τραγούδια του κάνοντάς τα διάσημα. Ο ίδιος ο JJ απέφευγε το promotion και γενικά τα ενοχλητικά παρελκόμενα της showbiz. Ελάχιστες συνεντεύξεις, ελάχιστες φωτογραφίες (πόσοι, άραγε, θα τον αναγνώριζαν αν τον έβλεπαν στο δρόμο;) κι ένας χαλαρός ρυθμός παραγωγής δίσκων (με υπέροχα εξώφυλλα, χωρίς τη φωτογραφία του, κατά κανόνα), που σχεδόν αντανακλάται και στα ίδια του τα τραγούδια. Χαρακτηριστική είναι η απάντηση του Cale στον ατζέντη του, όταν κάποια στιγμή τού υπενθύμισε πως ίσως είναι καιρός πια να βγάλει κανέναν καινούργιο δίσκο: «Γιατί, τι έπαθε ο παλιός;»

Γεννήθηκε το 1938 στην Οκλαχόμα και άρχισε να παίζει κιθάρα στα 10 του. Το 1965 ηχογράφησε πρώτη φορά το After Midnight, αλλά χρειάστηκε να περάσουν πέντε χρόνια για να ανακαλύψει το τραγούδι ο Clapton και να το ανεβάσει στα charts. Δώδεκα συνολικά άλμπουμ μέσα σε σαράντα χρόνια μπορεί να φαίνονται λίγα. Αλλά καμία σημασία δεν έχει όταν από αυτά τα άλμπουμ ακούσαμε το Call me the breeze, το Cocaine, το Sensitive kind, το Tijuana, και το Same old blues.

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

1118244


Aπό:https://dimartblog.com/2013/07/27/j-j-cale-1938-2013/

Η λατρεία του υπέρτατου Φρέντι…


«Θα πίστευα μόνο σ’ έναν θεό που ξέρει να χορεύει.»
Τάδε έφη Ζαρατούστρα, Φρ. Νίτσε.
“I won’t be a rock star. I will be a legend.”
Freddie Mercury
~~~~~~~~~~~

Αυτό το κείμενο θα ξεκινήσει μ’ ένα βίντεο. Δείτε το, έστω για ένα λεπτό.

Πριν αρχίσει η συναυλία των Green Day στο Λονδίνο (1/7/2017), οι διοργανωτές παίζουν το Bohemian Rapsody.

65.000 άνθρωποι τραγουδούν με μια φωνή έναν ύμνο. Γράφω ύμνο, όχι μόνο γιατί λατρεύω προσωπικά αυτό το τραγούδι, αλλά γιατί υπάρχει κάτι ακραιφνώς λατρευτικό σ’ αυτή την κατάσταση.

Και σίγουρα εκείνοι που μετείχαν στη μέθεξη θα το ένιωσαν πολύ πιο έντονα από εμάς -που το βλέπουμε στο youtube.

~~

Οι Queen έκαναν συναυλίες, όσο ζούσε ο Φρέντι, με ακόμα περισσότερο κόσμο -και σίγουρα με περισσότερη ένταση.

Όμως -σημειολογικά- αυτό το βίντεο είναι θρησκευτικό. Οι δύο πύργοι με τα ηχεία, μέσα στο πλήθος, δεξιά κι αριστερά, μοιάζουν με γιγάντιους σταυρούς. Ο λαμπρός ουρανός με τα σύννεφα, ο ήλιος που φωτίζει τα ιερατικά πιατίνια, όλα είναι τόσο η-Δεύτερη-Παρουσία-έρχεται.

Και το πιο σημαντικό σημείο: Η άδεια σκηνή.

Ο άνθρωπος Φρέντι Μέρκιουρι δεν υπάρχει (ούτε κι εκείνος που γεννήθηκε με το όνομα Φαρούκ Μπουλσάρα).

Ο Φαρούκ πέθανε από μουσική, για να ξεπηδήσει ως φοίνικας απ’ τις στάχτες του ο Φρέντι. Κι εκείνος πέθανε -ολοκληρωτικά- από AIDS.

Πέθανε ολοκληρωτικά; Αυτή είναι η ερώτηση (που θα άρεσε πολύ στο Ρίτσαρντ Ντόκινς -δες παλιότερο κείμενο https://sanejoker.info/2012/12/memes.html)

Όπως οι πιστοί στη Μέκκα, στην Ιερουσαλήμ, στο Βατικανό, έτσι κι οι θεατές στη συναυλία υμνούν έναν θεό απόντα. Αυτό δηλώνει η άδεια σκηνή.

The Queen is dead, long live the Queen.

Οι βασίλισσες κι οι πρωθυπουργοί πεθαίνουν, οι Στάλιν κι οι Κένεντι πεθαίνουν, οι Γκάντι κι οι Γκεβάρα πεθαίνουν, οι Μέρκιουρι κι οι Μονρόε πεθαίνουν, ακόμα κι οι θεοί πεθαίνουν. Τι μένει; Οι πιστοί.

~~

Ο Φρέντι Μέρκιουρι είχε πει ότι δεν θα γίνει ροκ σταρ. Ότι θα γίνει θρύλος. Κατάφερε περισσότερα: Έγινε θεός!

Σκεφτείτε πόσο δύσκολο μπορεί να είναι αυτό για έναν άνθρωπο που γεννιέται πολίτης δεύτερης κατηγορίας (ήταν Ινδός υπήκοος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας), σε λάθος τόπο (πόσοι γνωρίζουν πού βρίσκεται η Ζανζιβάρη;), σε σχετικά φτωχή οικογένεια (ο πατέρας του ήταν δημόσιος υπάλληλος), με λάθος θρήσκευμα (ήταν Ζωροαστριστής, μια θρησκεία παλιότερη απ’ τον χριστιανισμό, αλλά δεν ήταν χριστιανός), με τέσσερα παραπάνω δόντια στην πάνω γνάθο -και ομοφυλόφιλος (όταν η ομοφυλοφιλία ήταν ακόμα ποινικό αδίκημα).

Τι πιθανότητες θα έδιναν σ’ αυτόν τον άνθρωπο οι μάνατζερ ζωής, στον Φαρούκ Μπουλσάρα, να γίνει ίνδαλμα;

~~

Είναι δύσκολο, μπορεί και αδύνατο, να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί ο χαοτικός μας κόσμος. Τι έκανε τον Μπουλσάρα να γίνει Μέρκιουρι;

Ήταν η σπουδαία του φωνή; Η τύχη να συναντηθεί με τους υπόλοιπους των Queen; Ήταν η συνθετική του δεινότητα (περισσότερα απ’ τα μισά γνωστά τραγούδια των Queen είναι δικά του).

Ήταν η σκηνική του παρουσία; (Οι κινήσεις, η στάση του σώματος, ο τρόπος που έσφιγγε τις γροθιές του ήταν αντάξιες ενός μεγάλου ρήτορα, ηθοποιού, προφήτη, Ζαρατούστρα -ο ιδρυτής του Ζωροαστρισμού).

Μήπως ότι βλέποντας τον, ακούγοντας τον, αυτό που νιώθεις περισσότερο είναι ψυχική ανάταση; Η μουσική, η φωνή, η παρουσία του Φρέντι σε εξυψώνει.

(Πρόσφατα κάποιοι επιστήμονες προσπάθησαν να βρουν το πιο διεγερτικό τραγούδι, αυτό που θα έκανε τα υποκείμενα να νιώσουν καλύτερα, πιο χαρούμενοι, πιο ευτυχισμένοι. Μαντέψτε ποιο κέρδισε: Το Don’t stop me now, των Queen -μουσική και στίχους ο Φρέντι).

Ήταν η ομοφυλοφιλία; (που καθόλου δεν την έκρυβε, αλλά κι όταν τον ρωτούσαν γι’ αυτό, στις σπάνιες συνεντεύξεις που έδωσε απαντούσε: «Είμαι αυτός που είμαι».)

Ήταν η αγάπη του για τις γάτες; Ή μήπως η καταγωγή του, η θρησκεία του και τα τέσσερα επιπλέον δόντια;

Μήπως ήταν ότι πέθανε νωρίς, μόλις 45 χρονών, πριν προλάβει να παρακμάσει, να γράψει βαρετά τραγούδια, να προσπαθεί να χορέψει στη σκηνή ενώ θα ήταν γέρος σαν τη βασίλισσα Ελισάβετ;

~~

Τι κάνει έναν άνθρωπο αντικείμενο λατρείας;

Νομίζω ότι είναι αδύνατο να το καταλάβουμε. Είναι το εξωτερικό χάος, το κοινωνικό, σε συνδυασμό με το εσωτερικό χάος, το προσωπικό.

Ο Φρέντι Μέρκιουρι, σαν άλλος Ζαρατούστρα, έπαιξε με το χάος, χόρεψε με τους δαίμονες του, χλεύασε το κατεστημένο, έφτιαξε τον εαυτό του έτσι όπως ήθελε.

Αυτό που τον έκανε θεό είναι αυτή η μοναδικότητα των συμπτώσεων που λέγεται Φρέντι Μέρκιουρι, κάτι που δεν μπορεί να επαναληφθεί.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Καθώς προσπαθώ να τελειώσω αυτο το κείμενο (γράφω βράδυ, μετά τα μεσάνυχτα, στο μπαλκόνι), μια πραγματικά γιγάντια νυχτοπεταλούδα -σαν μικρή νυχτερίδα- πέφτει πάνω μου, γυρνάει γύρω απ’ την οθόνη, κάθεται στο πληκτρολόγιο. Οι νεκροί, λένε, επιστρέφουν σαν νυχτοπεταλούδες.

ΟΚ Freddie, σταματάω, σ’ αφήνω στην ησυχία σου και στις γάτες σου -υπάρχουν γάτες στον παράδεισο του ζωροαστρισμού;

 ____________________________________________________________

Σκέψεις για τα 100 χρόνια της Ρώσικης Επανάστασης “ανακαλύπτοντας” την μουσική της πρωτοπορία χάρη στην Ντοκουμέντα 14…


2017 07 25 1

Τι κοινό μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στους γκρίζους ομοιόμορφους και αγέλαστους κυρίους με τις καμπαρτίνες και τις ρεπούμπλικες που αλληλοχειροκροτούνταν ατέλειωτα στα προεδρεία των θλιβερών μονότονων συνεδρίων τους δοξολογώντας την Οκτωβριανή Επανάσταση, και στο μόνιμα εξεγερμένο μπολσεβίκο ανατροπέα Αρσένυ Αβραάμωφ (Арсений Михайлович Авраамов) που, το φθινόπωρο του 1922, διευθύνει από την πιο υψηλή ταράτσα του Μπακού κουνώντας σημαίες και πυροβολώντας στον αέρα, την πιο απίθανη “ορχήστρα” επιστημονικής φαντασίας που έχει υπάρξει στην ανθρώπινη ιστορία: Μονάδες του Κόκκινου Στρατού και ένα στολίσκο του Σοβιετικού Ναυτικού της Κασπίας, εργάτες και σειρήνες των εργοστασίων της αζέρικης πρωτεύουσας, τα τρένα και τους σιδηροδρομικούς της πόλης, χορωδίες κατοίκων της, ένα υδροπλάνο, κανόνια και πολυβόλα, φορτηγά και λεωφορεία, ακόμα και τη φουτουριστική “ατμοσφυρίχτρα” που είχε εφεύρει ο ίδιος ο συνθέτης και μαέστρος! Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό και γεννιέται αυθόρμητα στο μυαλό του επισκέπτη, στο άκουσμα της προφητικής (και ανεπανάληπτης) Συμφωνίας των Σειρήνων την ώρα που αυτός την ανακαλύπτει, και μαζί με αυτήν και τον ξεχασμένο συνθέτη της Αβραάμωφ, χάρη στην -καλό νάχει- έκθεση Ντοκουμέντα 14 μια καλοκαιριάτικη μέρα του σωτηρίου έτους 2017, ακριβώς στη σημαδιακή 100η επέτειο της επανάστασης που είδε τους “από κάτω” να τολμούν το αδιανόητο και να κάνουν έφοδο στον ουρανό!

Η απάντηση είναι βέβαια ότι δεν υπάρχει τίποτα το κοινό. Το παραμικρό. Ή μάλλον ότι ο Αβραάμωφ, το έργο του και η επαναστατική γενιά του βρίσκονται στους αντίποδες των κυρίων με τις ρεπούμπλικες, ότι είναι η ζωντανή άρνησή τους. Και αυτός ήταν -φυσικά- ο λόγος που αυτοί οι “κύριοι” ξέκαναν τους Αβραάμωφ και ξανάγραψαν την ιστορία προκειμένου να εξαφανίσουν τους Αβραάμωφ ακόμα και από την κοινή μνήμη. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ…

Συνέχεια

Το «ιδιώνυμο» και το εργατικό κίνημα…


ιδ

Νατάσα Κεφαλληνού

Στις 22 Δεκεμβρίου 1928, τέσσερεις μήνες μετά την επικράτηση των Φιλελευθέρων στις εκλογές, κατατέθηκε στη Βουλή το νομοσχέδιο «περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας τω ελευθεριών των πολιτών», το γνωστό «ιδιώνυμο». Οι προβλέψεις του αφορούσαν ποινή φυλάκισης πάνω από έξι μήνες για όποιον, κατά το άρθρο 1, «επιδιώκει την εφαρμογήν ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν την δια βιαίων μέσων ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού συστήματος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της επικράτειας ή ενέργεια υπέρ της εφαρμογής αυτών προσηλυτισμού».Στην ουσία τιμωρούταν οποιοσδήποτε υποστήριζε δημόσια τον κομμουνισμό και απαγορεύονταν οι κομμουνιστικές συγκεντρώσεις, χαρακτηριζόμενες εκ προοιμίου ως «επικίνδυνες». Αρμόδια για την επιβολή των ποινών φυλάκισης ή εκτόπισης  ήταν τα πλημμελειοδικεία. Η πλειοψηφία των βουλευτών των Φιλελευθέρων και του Λαϊκού Κόμματος υπερψήφισε το νομοσχέδιο, στις 15 Ιουλίου. Το ιδιώνυμο τέθηκε σε εφαρμογή στις 25 Ιουλίου, ποινικοποιώντας στην ουσία το πολιτικό φρόνημα και συγκεκριμένα τις κομμουνιστικές ιδέες, στρεφόμενο κατά του ΚΚΕ.

Ο νόμος αργότερα ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό. Την αντίθεσή του εξέφρασε ο νομικός κόσμος της χώρας αλλά και διάφοροι διανοούμενοι όπως: ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, η Γαλάτεια Καζαντζάκη, ο Γεώργιος Νιρβάνας, ο Κωνσταντίνος Άμαντος, ο Δημήτρης Γληνός, ο Αλμπέρτ Αϊνστάιν και ο Ανρί Μπαρμπίς. Από το 1929 έως το 1936 όπου και εφαρμόστηκε περίπου 16.500 πολίτες συνελήφθησαν. Από αυτούς 3031 καταδικάσθηκαν και εξορίστηκαν στα νησιά Φολέγανδρο, Ανάφη, Αμοργό και Σκύρο.

Συνέχεια

Η πληγή που δεν κλείνει…


Γράφει ο  mitsos175.

Μετά τον Εμφύλιο η κατάσταση για τους Κομμουνιστές ήταν εξαιρετικά δύσκολη κι επικίνδυνη. Όχι μόνο ακροδεξιοί παρακρατικοί, πρώην συνεργάτες των Γερμανών, αλλά και το επίσημο Κράτος είχαν εξαπολύσει ανελέητους διωγμούς.
Ότι κι αν πούμε δύσκολα περιγράφει τα βασανιστήρια, τις διώξεις που υπέστησαν κυρίως οι Κομμουνιστές αλλά και άλλοι άνθρωποι, που απλά αγωνίστηκαν για την υπεράσπιση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κι Ελευθεριών.
Ενδεικτικά αναφέρουμε την εξορία σε ξερονήσια, τις μακρόχρονες φυλακίσεις, τα βασανίστρια, τις ανυπόστατες κατηγορίες και βέβαια τις εκτελέσεις για τις πολιτικές πεποιθήσεις. Μην ξεχάσουμε τους χαφιέδες που κάρφωναν, τους παρακρατικούς που χτύπαγαν, τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων ακόμα και για σπουδές και πολλά άλλα.

Όλη αυτή η τρομοκρατία η απίστευτη πίεση ήταν λογικό να δημιουργήσει ένα κλίμα καχυποψίας. Το να πει κάποιος δημόσια ότι ήταν Κομμουνιστής αρκετές φορές ισοδυναμούσε με θανατική καταδίκη. Ακόμα κι αν γλύτωναν το θάνατο, αντιμετώπιζαν τόσες πολλές διώξεις, που αρκετοί δεν άντεχαν τα μαρτύρια.

Μετά τον Εμφύλιο λοιπόν που η Δεξιά τον χαρακτήριζε ως «Συμμοριτοπόλεμο» – ενδεικτικό κι αυτό του μίσους τους-, το Κράτος έκανε συνέχεια επιχειρήσεις εναντίον του ΚΚΕ και των μελών του. Στα πλαίσια της προπαγάνδας δεν δίσταζαν να λένε ένα σωρό ψέματα.
Η κατηγορία πχ ότι οι Κομμουνιστές αν νικούσαν θα έπαιρναν τις γυναίκες και τα σπίτια είναι ένα από τα πιο γνωστά ψέματα.
Σήμερα φυσικά φαίνεται γελοίο, αλλά τότε το έλεγαν χωρίς ίχνος ντροπής. Υπήρχαν και άλλες κατηγορίες. Μια από αυτές ήταν «Πράκτορας της ΕΣΣΔ». Αυτό ήταν μια πολύ επικίνδυνη συκοφαντία. Η κατασκοπία είναι σοβαρό αδίκημα ενώ ταυτόχρονα δίνει άλλοθι και στις κυβερνήσεις των χωρών του ΝΑΤΟ να φιμώσουν κάθε φωνή στις χώρες τους, που διαμαρτύρονταν για την ανυπόφορη κατάσταση στην Ελλάδα.

Τα γεγονότα εκείνης της εποχής λοιπόν πρέπει να τα δούμε υπό αυτό το πρίσμα. Να λάβουμε υπόψη μας τις συνθήκες που επικρατούσαν. Αν το κάνουμε, πιστεύω πως θα είμαστε πολύ πιο επιεικείς στους χαρακτηρισμούς μας.
Για μένα Μπελογιάννης, Πλουμίδης, Ζαχαριάδης, Βαφειάδης και πολλοί άλλοι έδωσαν ο καθένας με τον τρόπο του έναν τίμιο και σκληρό αγώνα. Βεβαίως υπήρξαν και λάθη. Κάποια από αυτά είχαν πολύ άσχημες επιπτώσεις. Τίποτε όμως δεν έγινε με κακή πρόθεση, ούτε μια άστοχη πράξη ακυρώνει τη συνολική προσφορά καθενός από όσους έδωσαν το είναι τους, τη ζωή τους στην Πάλη για Καλύτερη Κοινωνία.

Αν κάτι πρέπει να προσέξουμε σήμερα είναι το πώς θα απαλλαγούμε από την καχυποψία, που νομίζω είναι κατάλοιπο εκείνης της εποχής. Η καχυποψία τότε ως ένα σημείο ήταν χρήσιμη, μπορούσε να σου σώσει τη ζωή. Σήμερα όμως αποτελεί εμπόδιο.

Ας απλώσουμε το χέρι, ας δούμε καλόπιστα όλους όσους αγωνίζονται για το δίκιο του Εργάτη. Οι προβοκάτορες είναι στα διεφθαρμένα ΜΜΕ, είναι γνωστοί, κι οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια θα γίνει σχεδόν αμέσως αντιληπτή. Το Κράτος όπως έχει αποδείξει άπειρες φορές, αν θέλει να «σταυρώσει» κάποιον, θα το κάνει. Θα δημιουργήσει μόνο του την αφορμή, όπως έκανε τελευταία με την άδικη καταδίκη της Ηριάννας και του Περικλή, που το σκεπτικό θύμιζε εκείνα τα χρόνια.

Ας κλείσουμε την πληγή της καχυποψίας, ας πάψουμε να κατηγορούμε ο ένας τον άλλο. Δεν είναι ώρα για γκρίνια αλλά για Δράση. Για να νικήσουμε χρειαζόμαστε όλοι. Ο καθένας με τον τρόπο του. Χαιρετίζω κάθε πράξη Αντίστασης στο φασισμό από οποιονδήποτε κι αν προέρχεται…


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/07/blog-post_44.html

ΛΕΥΚΗ ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΜΑΥΡΗ ΜΕΣΟΓΕΙO…


Raft-of-Lampedusa-–-Jason-deCaires-Taylor.jpg

Το απόγευμα της 3ης Οκτωβρίου 2013, ένα υπερφορτωμένο ψαροκάικο που μετέφερε περισσότερους από 500 μετανάστες βυθίστηκε στις ακτές του ιταλικού νησιού Λαμπετούζα. Ανάμεσα στους 368 διαπιστωθέντες νεκρούς ήταν μια γυναίκα από την Ερυθραία που γεννούσε την ώρα που πνίγονταν. Οι δύτες τη βρήκαν στον ωκεανό, σε βάθος εξήντα μέτρων, μαζί το νεογέννητο παιδί της  με το οποίο ακόμη συνδέονταν από τον ομφάλιο λώρο.  Τη έλεγαν «Yohhanna» που στη γλώσσα της σημαίνει «συγχαρητήρια».

Τα τελευταία χρόνια η μεοσογειακή μεταναστευτική κρίση προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις και ακτιβιστικές ενέργειες που εκτείνονται από την εγκατάσταση σωσιβίων του Ai Wei Wei μέχρι  τη δήλωση του Πάπα Φραγκίσου περί «ημέρας δακρύων», από τις ριζοσπαστικές ακτιβιστικές  εκστρατείες όπως το “The Dead Are Coming” στο υποθαλάσσιο μουσείο γλυπτών του Jason deCaire Taylor, από τηνενός λεπτού σιγή του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου στον #AlanKurdi σ.1. Συμβάλλοντας στην αντίδραση μας στην άνοδο λαϊκιστικών, ακροδεξιών, αντιμεταναστευτικών, ξενοφοβικών και ρατσιστικών πολιτικών κομμάτων, μια σειρά διανοουμένων, αριβιστών, καλλιτεχνών και πολιτικών μας προκάλεσαν να συμπάσχουμε και στεκόμαστε αλληλέγγυοι στη τύχη των  ναυαγών μεταναστών. Αναγνωρίζοντας και πενθώντας δημόσια της ζωές που χάθηκαν, προσπαθούν να «ανθρωποποιήσουν» αυτούς που καταπίνονται από τα τιρκουάζ νερά της «δικής μας θάλασσας», όπως η Yohanna και το παιδί της.

Συνέχεια