10 Βιβλία με λιγότερες από 200 σελίδες…


Αναδημοσίευση από το πολύτιμο SpoilerAlert!

Είτε γιατί έχουμε ελάχιστο ελεύθερο χρόνο, είτε γιατί δεν μπορούμε να συγκεντρωθούμε εύκολα, πολλές φορές προτιμάμε τα μικρά βιβλία, τα οποία μπορούν να προκαλέσουν εξίσου δυνατά συναισθήματα με τις μεγάλες ιστορίες. Συγκεντρώσαμε λοιπόν προτάσεις μικρών βιβλίων για όλα τα γούστα. Κάνοντας κλικ πάνω στην κάθε εικόνα ή τον τίτλο, θα μπορέσετε να διαβάσετε πιο εκτενή παρουσίαση κάθε βιβλίου. Καλή ανάγνωση!

imerologio-afanismou-1

Μια δυστοπική νουβέλα, ένα περίεργο, διαφορετικό ανάγνωσμα. Το “Ημερολόγιο Αφανισμού” μας μιλάει για τον τελευταίο επιζώντα μιας πυρηνικής παράνοιας που κατέκαψε τις ΗΠΑ και πιθανότατα όλο τον πλανήτη. Αριθμός Σελίδων: 96

istories-koyner-1

Ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο, οι “Ιστορίες του κ.Κόυνερ” είναι μια συλλογή ιστοριών έκτασης μιας σελίδας με καθημερινά στιγμιότυπα από την ζωή του πρωταγωνιστή, που έχουν σίγουρα πολλά να δώσουν στους αναγνώστες τους. Αριθμός Σελίδων: 111

gwendy

“Η Γκουέντι και το κουτί” είναι μια καλογραμμένη ιστορία μυστηρίου, που δεν αναλώνεται σε περιττές περιγραφές και άσκοπη χρήση επιθέτων και παρομοιώσεων και θα σας κρατήσει σε αγωνία μέχρι την τελευταία σελίδα. Αριθμός Σελίδων: 152

Εvnooumenoi-1

Στους “Ευνοούμενους του Μίδα” βλέπουμε 6 πανέξυπνα, υπέροχα μικρά διηγήματα με επαναστατική διάθεση, γραμμένα από τον εξαιρετικό Τζακ Λόντον. Παραμένει επίκαιρο παρά τα χρόνια που πέρασαν από την εποχή που εκδόθηκε. Αριθμός Σελίδων:157

gkiak-1

Το “Γκιακ” είναι μια συλλογή δυνατών διηγημάτων από τον Δημοσθένη Παπαμάρκου, που θα μείνουν μαζί σας για πολύ καιρό αφού τις διαβάσετε. Ιστορίες αδερφικής αγάπης, ερωτικές περιπέτειες, οικογενειακές τραγωδίες, όλα επηρεασμένα από τη φρίκη που έζησαν αυτοί οι άνθρωποι όταν αναγκάστηκαν να πολεμήσουν, αλλά κυρίως από την πίεση που δέχονταν από το στενόμυαλο τρόπο σκέψης της εποχής. Αριθμός Σελίδων: 128

33strofes-e1499432005669

Ο εγγονός του Ernesto Che Guevara στις “33 στροφές”καταγγέλλει την κατάσταση στην Κούβα, αποφασίζει να γίνει και ο ίδιος επαναστάτης, απορρίπτει την στρατιωτική θέση που του προτείνουν και στα 22 του χρόνια αυτοεξορίζεται στο Μεξικό. Αριθμός Σελίδων: 104

treloi-vivliofagoi-1

Το “Είναι τρελοί αυτοί οι βιβλιοφάγοι” είναι ένα μικρό και χιουμοριστικό βιβλιαράκι, μια συλλογή με ατάκες πελατών βιβλιοπωλείων, με το οποίο θα περάσετε ένα ευχάριστο απόγευμα. Αριθμός Σελίδων: 120

gia-ti-pragma-milame-e1499432028717

Το “Για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για αγάπη” δεν θα σου πει τίποτα που δεν ξέρεις, οι ιστορίες δεν βγάζουν πουθενά, δεν έχουν αρχή ούτε τέλος, κι όμως θα το αγαπήσεις. Ο Carver δεν γράφει,φωτογραφίζει! Αριθμός Σελίδων: 175

idiwtiki-zwi-dentrwn-e1499432068556

Η νουβέλα του Alejandro Zambra με τίτλο “Η ιδιωτική ζωή των δέντρων“ είναι ένα πάρα πολύ γλυκό βιβλίο, που διαβάζεται σε μία μέρα, αλλά υπόσχεται να συντροφεύσει τον αναγνώστη για πολύ καιρό αργότερα. Αριθμός Σελίδων: 94

ta-tria-epipeda-tis-zwis-1

“Τα τρία επίπεδα της ζωής” είναι ένα μικρό, μεγάλο βιβλίο, που κουβαλά μέσα του ένα απύθμενο βάθος, γραμμένο από τον Τζουλιαν Μπαρνς. Ανήκει στο είδος των απομνημονευμάτων, αν και από τις πρώτες σελίδες δεν γίνεται αντιληπτό. Αριθμός Σελίδων: 168


Aπό:https://stylerivegauche.wordpress.com/2017/07/18/books-under-200-pages/

Το κρυφό πλάνο των μεγιστάνων για την καταστολή της δημοκρατίας…


Μια τυχαία ανακάλυψη εμπιστευτικών εγγράφων και αλληλογραφίας το 2013 στις ΗΠΑ αποκάλυψε ένα κρυφό πλάνο που προβλέπει, μέσα από μια συνταγματική «επανάσταση», την αντικατάσταση των δημοκρατικών διαδικασιών με ένα απολυταρχικό σύστημα που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μεγιστάνων. Τα εν λόγω έγγραφα αποτελούσαν το αρχείο ενός νομπελίστα οικονομολόγου, χρηματοδοτούμενου από δισεκατομμυριούχους. Το πλάνο εφαρμόζεται εδώ και χρόνια σε πολλές χώρες και περιγράφεται σε πρόσφατο βιβλίο της καθηγήτριας που ανακάλυψε το αρχείο.

Ένας νομπελίστας στην υπηρεσία των μεγιστάνων

Ο Buchanan δεν ήταν ένας τυχαίος οικονομολόγος. Στο βιβλίο του «The Limits of Liberty» αναφέρει ότι «ο απολυταρχισμός είναι η μόνη εναλλακτική οργανωτική λύση στη [σημερινή] πολιτική δομή». Το 1980 πήγε στη Χιλή και συμβούλευσε την κυβέρνηση του δικτάτορα Πινοσέτ σχετικά με τη σύνταξη νέου συντάγματος και νόμων, προτείνοντας ιδιωτικοποιήσεις, λιτότητα, διάλυση των συνδικάτων και κατάργηση κάθε μέτρου που εμπόδιζε την ελευθερία δράσης των μεγάλων επιχειρήσεων.

Παρότι τα μέτρα που πρότεινε ο Buchanan χρεοκόπησαν τη Χιλή το 1982, ο ίδιος τιμήθηκε το 1986 με το βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών. Εν καιρώ, οι μέθοδοι που πρέσβευε εφαρμόστηκαν επίσης στις ΗΠΑ, αλλά και σε πολλά κράτη της Δύσης.

Το έργο του υποστηριζόταν από διάφορους μεγιστάνες και τα ιδρύματά τους. Στο παραπάνω αρχείο περιλαμβάνονται εμπιστευτικές επιστολές σχετικά με τη χορήγηση εκατομμυρίων δολαρίων στο πανεπιστήμιο του Buchanan από τον δισεκατομμυριούχο Charles Koch.

Μυστικότητα υπεράνω όλων

Η ιδεολογία του έργου του Buchanan εκφράστηκε μέσω της θεωρίας του για τη «δημόσια επιλογή» (Public Choice Theory), με την οποία επιχειρηματολογούσε ότι κάθε πολίτης μιας ελεύθερης κοινωνίας θα πρέπει να μπορεί να ασκεί βέτο στις αποφάσεις της. Στην ουσία, εννοούσε ότι εάν ένας πλούσιος δεν θέλει να πληρώνει φόρους, δεν πρέπει να φορολογείται. Σύμφωνα με τη θεωρία του, οι λαοί χρησιμοποιούν την ψήφο τους για να εκμεταλλευτούν την περιουσία των πλουσίων, καθότι οι κυβερνήσεις που εκλέγονται απαιτούν μέσω της φορολογίας χρήματα που οι πλούσιοι έχουν κερδίσει, για να καλυφθούν η κοινωνική πρόνοια και οι άλλες δαπάνες του κράτους.

Ο Buchanan έβλεπε ως αποστολή του τη διάσωση του καπιταλισμού από τους περιορισμούς που επιβάλλουν οι δημοκρατικές διαδικασίες. Καθότι κανένας λαός δεν θα ψήφιζε τα αντιλαϊκά μέτρα που πρότεινε, μια βασική αρχή του ήταν η απόλυτη μυστικότητα της εφαρμογής του πλάνου του. Για αυτό έλεγε στους συνεργάτες του ότι η «συνωμοτική μυστικότητα είναι πάντα απαραίτητη». Ταυτόχρονα, η εφαρμογή του πλάνου συνοδευόταν από ένα προπέτασμα καπνού: κάθε προτεινόμενη μεταρρύθμιση παρουσιαζόταν ως απαραίτητη για τη διάσωση των υπαρχόντων συστημάτων, όπως κοινωνικής ασφάλισης και υγείας.

Η εφαρμογή του πλάνου

Το απολυταρχικό όραμα του Buchanan και των υποστηρικτών του έχει ήδη επηρεάσει σημαντικά την πολιτική στις ΗΠΑ και, μέσω της παγκοσμιοποίησης, την πολιτική στον υπόλοιπο κόσμο.

Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, πριν ένα μήνα χρηματοδότες του κόμματος των Ρεπουμπλικάνων συναντήθηκαν με αξιωματούχους της κυβέρνησης του Τραμπ. Το μήνυμά τους προς την κυβέρνηση ήταν ξεκάθαρο: συνεχίστε τις μεταρρυθμίσεις, δηλαδή τις περικοπές, στην περίθαλψη και στη φορολογία αν θέλετε να σας χρηματοδοτήσουμε για τις εκλογές του 2018*. Μαζί με το μαστίγιο, οι χρηματοδότες προσέφεραν και το καρότο: το δίκτυο των αδελφών Koch δήλωσε ότι θα προσφέρει 300-400 εκατομμύρια δολάρια για την υποστήριξη των Ρεπουμπλικάνων, εάν αυτοί εφαρμόσουν τις εν λόγω μεταρρυθμίσεις. Τέτοιες προσφορές θεωρούνται εντελώς νόμιμες. Το 2014 το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ επαναδιαβεβαίωσε προηγούμενη απόφασή του ότι η δωρεά χρημάτων σε κόμματα για προεκλογικές καμπάνιες αποτελεί ένα είδος «ελευθερίας του λόγου»: μια απόφαση που αντικατοπτρίζει πλήρως τη θεωρία του Buchanan.

Οι περικοπές και η λιτότητα που επιβάλλονται στις χώρες της ΕΕ συνάδουν απόλυτα με το όραμα του Buchanan και οι εκάστοτε χρηματοδότες των πολιτικών κομμάτων εμπνέονται από αυτό. Στην Βρετανία, σύμφωνα με το  Economist, μεγάλα hedge funds έχουν συνεισφέρει 15 εκατομμύρια δολάρια στο κόμμα των Συντηρητικών την τελευταία πενταετία.

Οι αποκαλύψεις του βιβλίου της Nancy MacLean [1] επιβεβαιώνουν όχι μόνο πως σκέφτονται, αλλά και πως δρουν οι μεγιστάνες ώστε να επιτύχουν τους στόχους τους στο πλαίσιο των «δημοκρατικών» καθεστώτων. Και όπως έγραφε ο Σουν Τζου, ο Κινέζος στρατηγός και συγγραφέας του κλασικού εγχειριδίου «Η Τέχνη του Πολέμου», για να νικήσεις τον εχθρό σου πρέπει να καταλάβεις πως σκέφτεται.

[1] MacLean, N. (2017). Democracy In Chains: The Deep History of the Radical Right’s Stealth Plan for America. Penguin Random House, New York.

* Στις 6 Νοεμβρίου 2018 θα γίνουν εκλογές στις ΗΠΑ για όλες τις έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων και για το ένα τρίτο των εδρών στη Γερουσία. Ειναι οι λεγόμενες midterm elections, πολύ σημαντικές γιατί μπορεί να περιορίσουν τη δράση του Τραμπ.


Από:https://www.thepressproject.gr/article/114370/To-krufo-plano-ton-megistanon-gia-tin-katastoli-tis-dimokratias

Οι μπίζνες (τους) …


Σχετική εικόνα

Νεκροί, σακατεμένοι… Σεισμός. Κι όμως η επωδός τους είναι η ίδια: η τουριστική βιομηχανία μας! Οιμέ! Φεύγουν πανικόβλητοι οι τουρίστες! Τι θα απογίνουμε τώρα; Πόσοι θα φύγουν; Πόσοι θα μείνουν; Πόσοι ακύρωσαν; Πόσοι θα έρθουν; Μέτρα κεφάλια!!!

Πρόκειται για τους ίδιους τύπους (τους ίδιους «φορείς») που έκαναν ό,τι μπορούσαν να πετάξουν τους πρόσφυγες πίσω στη θάλασσα, για να μην χαλάσουν οι μπίζνες τους. Πρόκειται για τους ίδιους ακριβώς τύπους (τους ίδιους «φορείς») που όταν ο οηε πλήρωνε τα δωμάτια των ξενοδοχείων τους για να στεγαστούν οικογένειες προσφύγων, απαντούσαν ότι «δεν είναι δυνατόν να έχουμε μουσουλμάνους στο ένα δωμάτιο και τουρίστες στο άλλο» – θα χαλάσει το image των μαγαζιών μας (έλεγαν). Πρόκειται για τους τύπους που εξασφάλισαν τον μισό φπα (που δεν τον πληρώνουν καν) για τα μαγαζιά τους απ’ την φιλάνθρωπη φαιορόζ κυβέρνηση, επειδή είναι, λέει, «προσφυγόπληκτοι»…

Τους διέφυγε (σε όλους τους μπίζνεσμεν διαφεύγει, πολύ περισσότερο σ’ αυτούς που έχουν ειδικότητα αρπαχτές) ότι όλα όσα είναι κάτω απ’ τον ουρανό είναι πάνω σε φλούδες πέτρας που επιπλέουν. Που συγκρούονται, πιέζονται, στριμώχνονται, σπάνε, διαλύονται, βουλιάζουν, ανυψώνονται. Τους διέφυγε ότι η μπίζνα για χάρη της οποίας γίνονται όσο πιο απάνθρωποι μπορούν, είναι πολύ ευαίσθητη: στον φόβο.

Ο τουρισμός… Η «εθνική βιομηχανία»… Όμως οι φλούδες πέτρας συνεχίζουν να επιπλέουν. Πάνω στο μάγμα… Και οι μπίζνες αποδεικνύονται πότε πότε πύργοι στην άμμο.


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/07/i-biznes-tous/

Αριστερή αφασία…


Αριστερή αφασία -Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί

Σε μια στιγμή που η χώρα ετοιμάζεται να προχωρήσει στον νέο «εθνικό στόχο», αυτόν της εξόδου στις αγορές και της «κανονικότητας», ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος μοιάζει ευχαριστημένος. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ επειδή συνεχίζουν να κυβερνούν, η Ν.Δ. γιατί «έρχεται η ώρα της», το ΠΑΣΟΚ γιατί συγκρατεί κάποιες δυνάμεις, το ΚΚΕ γιατί ελπίζει να επιβραβευτεί κάπως για την «συνεπή» στάση του, η Χ.Α. γιατί λανσάρεται σαν η μόνη «αντιμνημονιακή δύναμη».

Η Αριστερά ως ιδέα και ελπίδα, ως κάτι διαφορετικό, απαντοχή των καταπιεσμένων και δύναμη μετασχηματισμού, δεν υπάρχει, είναι χρεοκοπημένη στην συνείδηση του κόσμου. Αποτελεί κι αυτή έκφραση του συστήματος, τμήμα του παλιού κόσμου, ανίκανη για οποιαδήποτε αναγεννητική πορεία.

Ένα τμήμα της (που πολλοί βάζουν σε εισαγωγικά, αλλά αυτό δεν λύνει το πρόβλημα), η κυβερνώσα πτέρυγα, είναι βουτηγμένη στην βρωμιά της εξουσίας και της συναλλαγής, έχοντας ψηφίσει ήδη δύο μνημόνια (ακόμα και τρία ή τέσσερα ορισμένοι βουλευτές της…). Αρκετοί πολύ ριζοσπάστες αριστεροί έχουν βουτήξει στο μέλι της εξουσίας, χάνοντας κάθε μέτρο («Φρουρά, φρουρά!»).

Το πρόβλημα δεν είναι η κυβερνώσα αριστερά, αλλά η ανοχή που δείχνουν πολλοί απέναντί της. Το κτίσιμο του συριζικού κράτους συνοδεύεται με μεγάλο αλληθώρισμα ορισμένων αριστερών «μην τυχόν και έρθει ο Κούλης»…

Το άλλο τμήμα της Αριστεράς –ας το πούμε «καταγγελτικό»- αδυνατεί να συλλάβει το μέγεθος της λαϊκής υποστροφής και τον ρόλο που έχει παίξει σε αυτή τη διαδικασία η χρεοκοπία της Αριστεράς. Η χρεοκοπία που είναι φανερή στα μάτια του περισσότερου κόσμου, οδηγεί τους φορείς της «καταγγελτικής Αριστεράς» σε μια οργανική κρίση με ορισμένα χαρακτηριστικά:

Αδυναμία να στοχαστεί τον εαυτό της. Αδυναμία να χαράξει μια πολιτική που να ενδιαφέρει τον λαό και όχι μικρές ομάδες μελών της. Αδυναμία να διαβάσει στοιχειωδώς την πραγματικότητα, να κατανοήσει κάθε φορά την αλλαγή της φάσης που συντελείται. Πλήρης αδυναμία να εκφέρει έναν λόγο που να απευθύνεται σε μεγάλα «ακροατήρια», προωθώντας ενδιαφέροντα εγχειρήματα.

Αντιθέτως, η πολιτική της πρακτική χαρακτηρίζεται από την παραμονή στο έδαφος μιας γενικής καταγγελιολογίας και την έλλειψη οποιασδήποτε αυτοκριτικής, ενώ ένα τμήμα της αδυνατεί καν να «αποσυριζοποιηθεί».

Η απώλεια του μέτρου και ο εγκλωβισμός σε μικρόκοσμους, είναι μερικά ακόμα χαρακτηριστικά της, μαζί με τις λογικές των χωριστών συγκεντρώσεων και του ενδοαριστερού εμφυλίου («όλοι εναντίον όλων»). Το πρόβλημα οξύνεται αν προστεθεί η αδιαφορία για τα γεωπολιτικά ζητήματα και η αποπροσανατολιστική εμμονή στον δήθεν «ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα» της χώρας.

Και για αυτήν την Αριστερά, η ζωή πρέπει να συνεχιστεί μέχρι τις επόμενες εκλογές. Μετά βλέπουμε, αφού θα έχουμε ξαναμετρηθεί…

Ας καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα. Η αριστερή αφασία δεν μπορεί να αυτοϊαθεί. Η γιατρειά βρίσκεται (πάντα εκεί ήταν) στην απάντηση των ζητημάτων και προϋποθέσεων που θέτει η ανάγκη διεξόδου της χώρας και ενός υποκειμένου που θα πασχίζει για αυτήν.


Από:https://www.e-dromos.gr/editorial-369/

Survivor, Syriza, Sex και Επιθυμητική Οικονομία…


Μια πρόσφατη έρευνα υποστηρίζει ότι η σεξουαλική δραστηριότητα των τηλεθεατών του Survivor ήταν ιδιαίτερα αυξημένη. Μια ανάλογη έρευνα είχα διαβάσει κατά τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης του Syriza.

Η επιθυμητική οικονομία συνδέεται στενά με την πολιτική οικονομία. Η σεξουαλική δραστηριότητα, μετρημένη σε πληθυσμιακό επίπεδο, αυξομειώνεται ανάλογα με τις διακυμάνσεις των προσδοκιών στην κοινωνική μακρο-κλίμακα, και μια αισιόδοξη, χαρούμενη συγκυρία είναι ωφέλιμη τόσο για την πολιτική όσο και για την οικονομία, καθώς υποδηλώνει υψηλές επιδόσεις της επιθυμητικής παραγωγής. Όπως μας είχε θυμίσει το σύμβολο του σεξ και μάστερ της επιθυμητικής οικονομίας στην Ελλάδα, ο Γιάνης Βαρουφάκης, depression σημαίνει τόσο (οικονομική) ύφεση όσο και (ψυχική) κατάθλιψη.

Φυσικά, δεν χρειαζόμαστε το Survivor και τον Βαρουφάκη του Syriza για να κατανοήσουμε τις αμοιβαία ενισχυόμενες και καταλυτικές διαδικασίες πολιτικής-οικονομίας-επιθυμίας. Το facebook είναι ο πιο καθημερινός και ο πιο ευαίσθητος δέκτης της επιθυμητικής οικονομίας, που δημοσιοποιεί το ιδιωτικό και ιδιωτικοποιεί το δημόσιο, υπερβαίνοντας τη διάκριση μικρο-οικονομίας μακρο-οικονομίας

Ο J.M.Keynes, σύμφωνα με τους Deleuze-Guattari, είναι εκείνος που εισήγαγε συστηματικά την επιθυμητική οικονομία στην πολιτική οικονομία, μολονότι αιχμαλώτισε τη ζήτηση στον καπιταλιστικό και κρατικό λογισμό. Ενώ ο Marx γενικά έβαλε σε παρένθεση την αλληλεπίδραση αποταμίευσης και επένδυσης, την αλληλεπίδραση δηλαδή της απώθησης και της εκφόρτισης της καταναλωτικής επιθυμίας, ο Keynes τόνισε τα »animal spirits» τόσο των επιχειρηματιών όσο και των καταναλωτών. Η ροπή προς επένδυση έναντι της ροπής προς αποταμίευση και η εντατικοποίηση της παραγωγής ζήτησης, αποτελεί το ζητούμενο τόσο των εφήμερων πολιτικών όσο και των εφήμερων επιχειρημτικών επιλογών. Για αυτό υπάρχει μια γενική τεχνική του marketing, όπως υπάρχει μια γενική τεχνική του management.

Η πολιτική θεωρία μοιάζει εγκλωβισμένη σε ένα ψεύτικο δίπολο. Από τη μια, οι »μεταμοντέρνες» θεωρήσεις που ασχολούνται μόνο με το μοριακό, υποκειμενικό, σχετικό και σχετικιστικό, ανεξάρτητο από την μακρο-κλίμακα της ιστορίας και την καπιταλιστική οικονομία. Από την άλλη, οι μοντέρνες προσεγγίσεις, που προσπαθούν να ανάγουν στο πολιτικο-θεολογικό συγκείμενο της κρατικής κυριαρχίας τις κινήσεις των επιθυμιών.

Αυτός ο ψεύτικος διαχωρισμός, έναντι μιας λειτουργικής διάκρισης και διαφοροποίησης των δύο σφαιρών μέσα στην ενότητά τους, έχει αποκόψει το πολιτικό από τη ζωή και τη ζωή από το πολιτικό.
Η κυρίαρχη πολιτική θεωρία του σήμερα είναι απολογητική αυτού του διαχωρισμού,επιχειρώντας να αποκόψει την πολιτική από την επιθυμητική οικονομία και το αντίστροφο, στηρίζοντας τον ένα ή τον άλλο πόλο. Όμως η κρίση του κεφαλαιοκρατικού συστήματος καθιστά όλες αυτές τις προσπάθειες γελοίες. Είναι φανερό πως το σεξ και ευρύτερα η απόλαυση του λαού σχετίζεται βαθιά με την κοινωνικο-οικονομική κυριαρχία και εκμετάλλευσή του από το χρήμα-κεφάλαιο και το κράτος. Αλλά και πως η βιοπολιτική κυριαρχία του καπιταλισμού πηγάζει από τη δόμηση των επιθυμιών των υποκειμένων στο μοριακό επίπεδο.


Από:https://bestimmung.blogspot.gr/2017/07/survivor-syriza-sex.html