Η Grunge, η Nu-Metal και η Aυτοχειρία του Aμερικάνικου Oνείρου…


Από τον Κωνσταντίνο Βιτσαρά

Την ημέρα των γενεθλίων του Chris Cornell και 2 μόλις μήνες μετά τον τραγικό του θάνατο, ο φίλος του Chester Bennington – τραγουδιστής των Linkin Park – αυτοκτονεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

„Hey you, big star, tell me when it’s over” – Deftones

1994 και ο Kurt Cobain με την αυτοκτονία του, παίρνει μαζί του μια ολόκληρη γενιά επισφραγίζοντας το τέλος της εποχής της grunge.

Αυτή η μουσική υποκουλτούρα της δυτικής ακτής των Η.Π.Α. προερχόταν από οργισμένους νεαρούς της Generation X, σε μια εποχή οπού το αμερικάνικο όνειρο έσκαγε σαν φούσκα και οι κοινωνικοί θεσμοί κατέρρεαν.

„Κομμένος ο χαβαλές“ φαίνεται να είπαν οι εκπρόσωποι του είδους με τη βαριά κιθαριστική μουσική να πλαισιώνει στίχους γεμάτους άγχος, νιχιλισμό, απελπισία και απάθεια, εσωστρεφή θεματική που όπως θα έλεγε ο παραγωγός Jack Endino:

“Οι άνθρωποι έκαναν μουσική εξ ολοκλήρου για να ευχαριστήσουν τους εαυτούς τους γιατί δεν υπήρχε κανένας άλλος για να ευχαριστηθούν”

Πολλοί είναι αυτοί που δε συγχώρησαν ποτέ στον Cobain και την “παρέα“ του αυτή τη μετάβαση της ροκ από την ανεμελιά στη σοβαρότητα και το σκοτάδι.

Την ίδια εποχή, το MTV έδειχνε το δρόμο σε νέους καλλιτέχνες προς τη δόξα και το εύκολο χρήμα.

Και αν ο Cobain γεννήθηκε απο φτωχούς γονείς  και είχε στην ποίηση του αρκετές δόσεις ταξικής συνείδησης, δε μπορούμε να πούμε το ίδιο για τα καλοζωισμένα πιτσιρίκια των προαστίων που λίγο αργότερα θα συνέθεταν τη σκηνή της nu-metal.

„Αν αποσυνθέσεις το nu-metal θα σου μείνει ένας ευκατατάστατος λευκός άντρας με τατουάζ και καπέλο τζόκευ να γκρινιάζει για το τίποτα“.

Όχι ακριβώς.

Και τα 2 μουσικά είδη, έχουν εκτός από τη γεωγραφική θέση και κάτι ακόμα κοινό:

Η „φιλοσοφία“ και η στιχουργική εξακολουθούν (με λίγες μπάντες εξαιρέσεις όπως π.χ. οι ανεκδιήγητοι Limp Bizkit) να ενδοσκοπούν δίνοντας μάχη με την κοινωνική αποξένωση, τα ναρκωτικά και την ενδοοικογενειακή βία.

Έτσι, το εξαρχής λόγω συνθηκών mainstream ιδιωμα του nu metal, φαίνεται να είναι η φυσική συνέχεια του grunge.

Μουσικά, το nu metal δε θα ήταν το ίδιο αν δεν είχε επιρροές από πολλές άλλες διαφορετικές πηγές: το hard rock των πρώιμων Tool, το industrial των Nine Inch Nails, το funk metalτων Faith No More και το hip hop – σε ένα εκρηκτικό και ταυτόχρονα εμπορικό μείγμα.

Με θλιμένες μελωδίες να διαδέχονται οργισμένα ξεσπάσματα, η μουσική κυκλοθυμία φαίνεται να αποκαλύπτει εν μέρει την ίδια τη ψυχολογία του καλλιτέχνη ως άνθρωπο και όχι αποκλειστικά ως δημιουργό / εκτελεστή: Σε αρκετές περιπτώσεις, όσο κι αν γίνεται εμπορικό, είναι γνήσιο.

Τι είναι όμως αυτό που οδηγεί στην αυτοχειρία έναν επιτυχημένο μουσικό;

Δεν πρόκειτε μόνο για μια κρίση, έναν εθισμό σε βαριά ναρκωτικά, την κατάθλιψη ή συνδυασμό αυτών. Είναι και κάτι παραπάνω.

Η απότομη επιτυχία και αναγνώριση, όχι μόνο δεν προστατεύει, αλλά πυροδοτεί αυτοκαταστροφικούς μηχανισμούς σε έναν ήδη εύθραυστο οργανισμό και πιέζει ασφυκτικά όταν επίκειται η παρακμή αυτής.

Τίποτα δε δεν είναι τυχαίο λαμβάνοντας υπόψη και τις κοινωνικές συνθήκες που επικρατούν στις συγκεκριμένες αυτές Πολιτείες της Αμερικής.

Ο Chester Bennington στα 41 του έδωσε τέλος στη ζωή του και στην εφηβεία αρκετών από εμάς.

Kurt Cobain – 5 Απριλίου 1994

Layne Staley – 5 Απριλίου 2002

Chris Cornell – 18 Μαΐου 2017

Chester Bennington – 20 Ιουλίου 2017

________________________________________________________

οι εκδόσεις Δώμα και η Ελευθερία του Επίκτητου…


Ο Θάνος Σαμαρτζής,  απ’ τις νεοσύστατες εκδόσεις Δώμα, μιλάει για την απόσταση που υπάρχει μεταξύ των σύγχρονων Ελλήνων και των αρχαίων κειμένων, για τον σκοπό των εκδόσεων αλλά και την επιλογή για το πρώτο βιβλίο του Δώματος, την Ελευθερία του Επίκτητου, που εκδόθηκε τον Ιούνιο.

 

PrintFriendly and PDFεκτυπώστε ή κατεβάστε σε PDF, το άρθρο


Aπό:http://thecricket.gr/2017/07/dwma-epiktitos/

ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ, ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ…


από Δήμητρα Αλιφιεράκη

20270027_10212051708341399_1776778437_n.jpg

Στο μωβ πανό γράφει «δεν ειμαστε ολοι εδω – λειπουν οι πνιγμενοι»

Στις  7 και 8 Ιουλίου οι ισχυρότεροι του κόσμου βρέθηκαν στο ίδιο τραπέζι: Τραμπ, Μέρκελ, Πούτιν, Ερντογάν κι 16 ακόμα αρχηγοί κρατών από όλον τον πλανήτη κατέφθασαν στη Χανσεατική πόλη για να συζητήσουν καίρια διεθνή ζητήματα και να επικυρώσουν υλικά και συμβολικά τη διαιώνιση των πολιτικών και του οικονομικού εκείνου συστήματος που παρά τους επιμέρους ανταγωνισμούς τους επιδιώκουν από κοινού.

Βασικά θέματα προς συζήτηση αποτέλεσαν στην πρώτη συνεδρία η τρομοκρατία, το ελεύθερο εμπόριο και η Συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή, ενώ η δεύτερη και τελευταία συνεδρία του Σαββάτου επικεντρώθηκε στην Αφρική. Για την εξέταση του τελευταίου θέματος είχε εισηγηθεί την άνοιξη του τρέχοντος έτους η γερμανική κυβέρνηση, με προγραμματικό στόχο την παροχή «οικονομικής στήριξης» σε αφρικανικές χώρες («σχέδιο Μάρσαλ για την Αφρική»), προκειμένου να αναχαιτιστούν οι μεταναστευτικές ροές.

Στα σημεία-κλειδιά της Συνόδου συγκαταλέγονται η άρνηση του Τραμπ να συναινέσει στο Σύμφωνο για την κλιματική αλλαγή, η συμφωνία Τραμπ-Πούτιν για κατάπαυση πυρός στη νοτιοδυτική Συρία και η λήψη μέτρων κατά της τρομοκρατίας. Ελάχιστα σχολιάστηκε η ατζέντα για την Αφρική. Η «οικονομική στήριξη» σε αφρικανικές χώρες δε βασίζεται παρά στη γνωστή συνταγή: διεθνείς επενδύσεις από αγροτικές εταιρίες-κολοσσούς, διάλυση των ζωών των κατοίκων των γύρω περιοχών και αποστέρηση των γαιών τους, φορολογικός παράδεισος για τους ξένους επενδυτές.

(Performance στη Burchardplatz την Τεταρτη 5.07)σ.1

Τους G20 και τους ακολούθους τους περίμενε „θερμή“ υποδοχή στο Αμβούργο: πλήθος διαδηλωτών από όλη την Ευρώπη συναντήθηκαν στη γερμανική πόλη για να δηλώσουν ότι αυτούς που υποδαυλίζουν πολέμους, χρηματοδοτούν τρομοκράτες, κλείνουν τα σύνορα και ευθύνονται για το θάνατο χιλιάδων προσφύγων, τους περιμένει ένα «καλωσόρισμα στην κόλαση» εκ μέρους των αντιστεκόμενων, κατά την ομώνυμη εναρκτήρια πορεία της Πέμπτης.  Η αδυναμία των επίλεκτων  δυνάμεων καταστολής που επιστρατεύτηκαν να εγγυηθούν τη ομαλή διεξαγωγή της συνόδου προκάλεσε διεθνές κύμα έκπληξης. Μεταξύ των πολυάριθμων συγκεντρώσεων, πορειών, workshops, καλλιτεχνικών δρώμενων αλλά και συγκρούσεων, πρωταγωνίστησε η προαναφερθείσα πορεία της Πέμπτης που δέχθηκε άγρια καταστολή, η απόπειρα αποκλεισμού του τρίτου μεγαλύτερου λιμανιού της Ευρώπης το πρωί της Παρασκευής, τα γεγονότα στις συνοικίες Σάντσε και Ζανκτ Πάουλι, και η μεγαλειώδης πορεία των 80.000 διαδηλωτών το Σάββατο.

O  απολογισμός των κινητοποιήσεων είναι σε γενικές γραμμές θετικός. Τη συγκρατημένη αισιοδοξία επισκιάζουν ως ένα βαθμό ο λόγος των τελευταίων ημερών περί εκκένωσης της ιστορικής κατάληψης – πολιτικού και πολιτστικού σταθμού του Αμβούργου Rote Flora και η εκδικητική αντιμετώπιση αγωνιστών και αγωνιστριών από τη δικαιοσύνη.  Ως θετικά αποτιμώνται ότι 80.000 άνθρωποι κατέβηκαν στη μεγάλη διεθνή πορεία του Σαββάτου „Solidarity without Borders instead of G20“ παρά την τρομοϋστερία που εξαπέλυσαν τα Μέσα τις προηγούμενες μέρες, ο περιορισμός της Μελάνια Τραμπ στο ξενοδοχείο της κατά την κρουαζιέρα των πρώτων κυριών λόγω των διαδηλώσεων, η καθυστερημένη έναρξη της συναυλίας στη Φιλαρμονική του Έλβα, το ότι όλο το τριήμερο το λιμάνι ανακοίνωσε καθυστερήσεις και αλλαγές λόγω των κινητοποιήσεων, ότι παρά την αρχική απαγόρευση των camps οι  διαδηλωτές κατάφεραν να διανυκτερεύσουν τουλάχιστον στο camp της Altona, ότι επιτεύχθηκε πρόσβαση σε σημεία της αποκλεισμένης μπλε ζώνης, και φυσικά η ριζοσπαστικοποίηση και ο ενθουσιασμός νέων ανθρώπων.

Πικρός ήταν ο απολογισμός εκ μέρους του SPD που κυβερνά στο Αμβούργο από κοινού με τους Πρασίνους.  Μεταξύ των ποικίλων ερμηνειών που δίνονται στο ερώτημα του γιατί να φιλοξενήσει τη Σύνοδο το Αμβούργο, η πόλη-προπύργιο της  γερμανικής αυτονομίας και μάλλον μικρού μεγέθους για ένα τέτοιο ιβέντ, τα μέσα αναφέρουν κυρίως ότι ο δήμαρχος του Αμβούργου Olaf Scholz επιδίωξε τη φιλοξενία του G20, προκειμένου να αντισταθμίσει η συγκυβέρνηση την περσινή της αποτυχία να εξασφαλίσει την υποψηφιότητα του Αμβούργου για την Ολυμπιάδα του 2024. Ο Scholz, δεχόμενος εκ των υστέρων πυρά από κάθε κατεύθυνση εντός και εκτός του κόμματός του, υποχρεώθηκε σε δημόσια απολογία, τονίζοντας ότι ή αστυνομία με επικεφαλής τον (γνωστό για τη σκληρή του στάση, με βάση την οποία του αποδόθηκε και το ηγετικό πόστο) Dudde έδωσε τον καλύτερό της εαυτό – πράγμα που ισχύει: 20.000 αστυνομικοί από όλη τη Γερμανία, που ωστόσο δε φάνηκαν να αρκούν για να αναχαιτίσουν τις εξελίξεις (ενδεικτικά, αναφέρουμε ότι στο ιστορικό G8 του Heiligendamm το 2007 οι αστυνομικές δυνάμεις αριθμούσαν  τις 17.000). Η αποτυχία της τοπικής κυβέρνησης να εγγυηθεί  την ομαλότητα αφενός, και η περιθωριοποίηση του Die Linke με πρόφαση  τον γνωστό λόγο περί συμπάθειάς του κόμματος προς τις βίαιες πρακτικές και τους φορείς αυτών, φαίνεται να ευνοούν προσωρινά κυρίως τη Μέρκελ και το CDU ενόψει των εκλογών του Οκτώβρη.

Όσον αφορά την καταστολή στη διάρκεια των κινητοποιήσεων, οι δικηγόροι της νομικής βοήθειας αναφέρουν πολυάριθμες δικαιωματικές παραβιάσεις: η αστυνομία δεν έδινε στους προσαχθέντες διαδηλωτές το πραγματικό νούμερο της νομικής βοήθειας, οι συνθήκες κράτησης ήταν απάνθρωπες (περιορισμένη χωρητικότητα, απουσία κλινών, αραιή σίτιση και μη πρόσβαση σε τουαλέτες). Για τις „ανάγκες“ των ημερών, στήθηκαν ειδικά κρατητήρια στο Neuland (νότια της πόλης) στη θέση ενός μέχρι πρότινος καταλύματος προσφύγων,  με τα έξοδα ανέγερσης να πλησιάζουν τα 5εκ., ενώ δίπλα στα κρατητήρια στήθηκε δικαστήριο για άμεση εκδίκαση χωρίς παρουσία συνήγορου. Σε 40 περίπου δημοσιογράφους αφαιρέθηκε η άδεια κάλυψης των γεγονότων ύστερα από βίαιη αντιμετώπισή τους από τις δυνάμεις καταστολής. Παράλληλα, κάτοικοι αναφέρουν ότι ταλαιπωρήθηκαν όλη τη βδομάδα με αποκλεισμούς από τις γειτονιές τους, ενώ υπήρξαν και μαρτυρίες για ρατσιστικά επεισόδια με ξυλοδαρμούς περαστικών που φαίνονταν ύποπτοι ως μη “biodeutsch” (μη έχοντες τα στερεοτυπικά γερμανικά χαρακτηριστικά). Πάντως, οι ίδιοι οι διαδηλωτές και οι διαδηλώτριες αναφέρουν ότι η αναίτια κλιμάκωση από τη μεριά της αστυνομίας στην πρώτη κινητοποίηση της Πέμπτης (Welcome to Hell) καθόρισε λίγο πολύ και τη στάση των πρώτων: η αίσθηση ότι „όλο το Αμβούργο μισεί την αστυνομία“ διαχύθηκε στους δρόμους της πόλης τις αμέσως επόμενες ώρες, με την εικόνα των οδοφραγμάτων δίπλα σε μπαρ που συνέχιζαν κανονικά τη λειτουργία τους να αποτελεί μια από τις κυρίαρχες μνήμες όσων βρέθηκαν γύρω.

Για έναν πιο ευρύ απολογισμό των κινητοποιήσεων παραθέτουμε το κείμενο απολογισμού της συλλογικότητας umsGanze!, μοιραζόμενες/οι σε μεγάλο βαθμό τη πεποίθησή τους ότι στο Αμβούργο προβλήθηκαν εικόνες από  το μέλλον.

(Ακολουθεί η μεταφραση)

Συνέχεια

Ένα Σύντομο Σχόλιο για την Υπόθεση της Ηριάννας…


Νίκος Κατσιαούνης

Είναι απορίας άξιο πώς μερικές φορές το ίδιο το σύστημα μπορεί να φτάσει στην αυτογελοιοποίησή του ώστε να αξιώσει τη βουλιμία του για ισχύ. Ακόμη και σε ένα καράβι μισοβουλιαγμένο, όπως είναι το εν Ελλάδι κράτος, υπάρχουν μέρη του μηχανισμού που λειτουργούν. Που τροφοδοτούν τη μηχανή ώστε να μη βουλιάξει ολοκληρωτικά. Και το δικαστικό σύστημα λειτουργεί. Έχει μετατρέψει την αξίωση για δικαιοσύνη σε αξίωση για ισχύ. Μια χαρά λειτουργεί και μια χαρά διασφαλίζει τα συμφέροντά του. Ας πούμε ότι αποδίδει και δικαιοσύνη. Έστω και την άνισα θεσμισμένη σε μια ετερόνομη κοινωνία. Όμως όχι εκεί που μπορεί να θιγούν τα συμφέροντά του ή να χαλάσουν τα «τακιμιάσματα» με τις άλλες δύο «θεμελιώδεις και διακριτές» εξουσίες: τη νομοθετική και την εκτελεστική -αν φυσικά ισχύει ακόμη η θεμελιώδης για τη νεωτερικότητα διάκριση των εξουσιών.

Στην περίπτωση της Ηριάννας η απόφαση του δικαστηρίου στηρίζεται σε δύο πιθανές αιτιολογίες.

Η πρώτη έχει να κάνει με μια σαφή και πλέον ορατή μετατόπιση του πολιτικού συστήματος σε αυταρχικότερες μορφές άσκησης της κατασταλτικής πολιτικής. Κοντολογίς, δεν χρειάζεται να υπάρχουν και τρανταχτά στοιχεία για την ποινική καταδίκη ανθρώπων που πολιτικά στέκονται απέναντι στο κυρίαρχο παράδειγμα. Αν η κοινωνικοπολιτική συνθήκη υπαγορεύει στους κρατούντες τον αυταρχισμό ώστε να περιοριστεί ή να αποτραπεί η ένταση της κοινωνικής αντιπαράθεσης, τότε τα στοιχεία για την καταδίκη παίζουν τον ρόλο του διακοσμητικού στοιχείου. Ο κατηγορούμενος θα υποστεί την τύχη του ασχέτως της νομοθετικής ρύθμισης.

Η δεύτερη πιθανή αιτιολογία έχει να κάνει με τις ενδοσυστημικές συγκρούσεις που εμφανώς λαμβάνουν χώρα μέσα στις δομές του πολιτικού συστήματος. Η αλλαγή της σκυτάλης στην εκτελεστική εξουσία έχει οδηγήσει σε μεταλλάξεις και αλλαγές (μικρές αλλά υπαρκτές) τον συνασπισμό εξουσίας. Οι ομάδες συμφερόντων (συνήθως ιδιωτικών) των διαφόρων ομάδων των ελίτ αναπροσαρμόζονται στα καινούργια δεδομένα με νέες αξιώσεις ή διεκδικήσεις. Η κυβέρνηση άλλαξε και το σύστημα αναδιπλώνεται. Αν δεν υπάρχει συμφωνία, τότε τη λύση θα τη δώσει ο νικητής της σύγκρουσης. Το βασικό είναι η επίγνωση του ποιος είναι ο φίλος και ποιος ο εχθρός. Παρ’ όλη την παρέμβαση της κυβέρνησης στο θέμα της Ηριάννας, από στελέχη του Σύριζα μέχρι τον υπουργό Δικαιοσύνης Πεπονή και τον ίδιο τον Τσίπρα, η δικαστική εξουσία επέλεξε να μην υποκύψει στις πιέσεις και να απορρίψει το αίτημα της Ηριάννας και του Περικλή. Προφανώς η ανάγκη για πίεση στις ενδοσυστημικές κόντρες είναι μεγαλύτερη.

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και το γεγονός ότι η δικαστική εξουσία επιλέγει την αυτογελοιοποίησή της μάλλον πρέπει να εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Ο (νέο)συντηρητισμός στην πλειοψηφία του δικαστικού σώματος αποτελεί κάτι το δεδομένο και μόνο οι τυφλοί δεν μπορούν να το δουν. Άνθρωποι ξεκομμένοι από την κοινωνία, κλεισμένοι μέσα στο θεσμικό τους καβούκι, αριβίστες και λάγνοι της εξουσίας, θεωρούν ότι επιτελούν το μέγιστο κοινωνικό έργο. Το «υψηλό μορφωτικό επίπεδο» των εκλεκτών τούς έχει οδηγήσει στο να μετουσιώσουν τα χρόνια φυλακής με τα στραγάλια. Έτσι, τα μοιράζουν αφειδώς και αδιακρίτως, λες και μοιράζουν στραγάλια στον κόσμο ή τα χρόνια φυλακής είναι διακοπές. Αν η καλύτερη άμυνα της δημοκρατίας είναι η αυτοκατάργησή της, σήμερα η αυτοκατάργηση περνάει και μέσα από την (αυτό)γελοιοποίηση. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να καταδικαστεί η Ηριάννα και πολλοί ακόμη χωρίς κανένα ουσιαστικό στοιχείο; Για ποιον νομικό πολιτισμό μιλάμε και κουραφέξαλα; Και όσοι συνεχίζουν να τον επικαλούνται σήμερα περισσότερο στρουθοκαμηλίζουν παρά προωθούν μια θετικώς διακείμενη Πολιτεία.

Από την άλλη η κυβερνητική εξουσία βγάζει τις καταγγελίες της και νομίζει ότι έτσι καθάρισε. Μετά από την αφελή προσπάθεια να στείλει δύο στελέχη της στις κινητοποιήσεις για την Ηριάννα (δεχόμενοι τη δικαιολογημένη μήνη των συγκεντρωμένων), ξεκίνησε ένα γαϊτανάκι καταγγελιών προς το δικαστικό σύστημα. Ωραία μέχρι εδώ. Μήπως, όμως, νομίζει ακόμη ότι είναι πολιτικό γκρουπούσκουλο που αρέσκεται σε έναν αγώνα ανακοινώσεων, καταγγελιών και υποστηρίξεων; Ξέχασε ότι έχει τη δυνατότητα νομοθεσίας; Ότι μπορεί να αλλάξει το νομοθετικό πλαίσιο; Ότι μπορεί να σταματήσει τη ζοφερή πραγματικότητα να στέλνονται άνθρωποι στη φυλακή για πολλά χρόνια και για λόγους ιδεολογικής και πολιτικής αντίθεσης με τη σημερινή πραγματικότητα; Τι ήταν οι ποινές στους «Πυρήνες της Φωτιάς» πέρα από μια εκδικητικού τύπου συμπεριφορά των διωκτικών μηχανισμών; Υπήρχαν πράξεις που ποινικά διώκονται, αλλά όχι με ένα τσουβάλι χρόνια στη φυλακή.

Τι είναι η συνεχής άρνηση στον Δημήτρη Κουφοντίνα, τον Κώστα Γουρνά και σε πολλούς άλλους για άδεια; Θα πει κάποιος: «Εκεί τα πράγματα είναι δύσκολα, εμπλέκονται και οι Αμερικάνοι». Φοβού τους μαρξιστές και δώρα φέροντες. Σήμερα η επίκληση του μαρξιστικού εποικοδομήματος από στελέχη και παλιά think tank της εγχώριας μαρξιστικής παράδοσης που εμπλέκονται στην κυβέρνηση, τα οποία βομβάρδιζαν επί δεκαετίες με στρατηγικές για επανάσταση το φιλοθεάμων ελληνικό κοινό, αγγίζουν τα όρια του τραγέλαφου. Η αυτογελοιποίηση λοιπόν δεν είναι ίδιον του δικαστικού συστήματος αλλά και του κυβερνητικού.

Πάντως, όπως και να έχει, το πρόβλημα του πολιτικού οικοδομήματος είναι φανερό. Αδυναμία λειτουργίας και καισαρικές λογικές στην άσκηση πολιτικής.

Μέσα σε ένα γενικευμένο κλίμα κοινωνικής σήψης, αποχαύνωσης και παραίτησης, κάπου ανάμεσα στο λαϊκό προσκύνημα πεπαλαιωμένων ιερών καστάνων και τη λατρεία των νέων ηρώων του Έθνους που προέκυψαν πανηγυρικά από το Surviror, μέσα σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα ένα ελάχιστο μέρος της κοινωνίας ευτυχώς αποτυπώνει μια άλλη αξιοπρέπεια. Και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Έστω και για την ώρα, αυτό το ελάχιστο ραγίζει τη βιτρίνα της κοινωνικής μαλθακότητας. Συνήθως οι ευαίσθητοι νευρώνες της κοινωνίας είναι τα κινήματα που αντιλαμβάνονται ότι αυτό που σήμερα καλύπτεται από τον μανδύα του μεμονωμένου και του εφήμερου δεν απέχει και πολύ από το να αποτελέσει αύριο μια νέα πραγματικότητα. Και τα μηνύματα που έρχονται από όλο τον κόσμο δυστυχώς οδηγούν σε ένα νέο παράδειγμα που πόρρω απέχει από μια πιο δημοκρατική διαχείριση, αλλά ακριβώς το αντίθετο.

Ας ελπίσουμε οι κοινωνικές πιέσεις και οι συσχετισμοί να ευνοήσουν ώστε η Ηριάννα, ο Περικλής και πολλοί άλλοι που διώκονται φρονηματικά ή λόγω κοινωνικών σχέσεων να δουν το φως της ελευθερίας. Για τη δικαστική και κυβερνητική εξουσία κάθε ελπίδα για αλλαγή τους σήμερα μόνο αφέλεια μπορεί να υποδηλώνει. Η δομή είναι πλέον συγκεκριμένη, καθορισμένη εδώ και πολλά χρόνια στο να λειτουργεί με συγκεκριμένο τρόπο. Τα όριά τους τα έχουν δείξει. Όταν μας φτύνουν ας μη λέμε ότι βρέχει… Αλλά οι καιροί δεν είναι αθώοι και έχουμε μεγάλη ευθύνη ως άτομα και ως κοινωνία… Ευθύνη και για το καλύτερο και για το χειρότερο…

 _______________________________________________________

Πακέτα τουρισμού…


Γράφει ο  mitsos175.

Για να πούμε καλύτερα τι γίνεται θα προσωποποιήσουμε το ΔΝΤ, την ΕΕ και την Μπανανία μας. Δυο δήμιοι βασανίζουν την αποικία Ελλάδα με απάνθρωπο τρόπο. Το τι «ξύλο» μας έχουν ρίξει, δεν περιγράφεται, τα ξέρετε, τα νιώσαμε όλοι στο πετσί μας. Είναι σαδιστές οι τοκογλύφοι, έτσι χαίρονται να μας δέρνουν. Τους ενοχλούν όμως τα ουρλιαχτά μας και οι προσπάθειες να σπάσουμε τα δεσμά. Από κοντά τα αστικά κόμματα παίρνουν μάτι αυνανιζόμενοι διαρκώς.

Σε κάποια φάση ο ένας δήμιος, το ΔΝΤ λέει: – Κουράστηκα να δέρνω, θα φύγω. Φυσικά δεν το εννοεί, αλλά να μην κάνει μια πλάκα να γελάσουνε;
Τότε ο άλλος δήμιος κι οι μπανιστηριτζήδες πολιτικοί λένε στην Ελλάδα που σφαδάζει από τους πόνους: – Πες και συ ρε κάτι μη φύγει και χάσουμε το κελεπούρι!!!

Δυστυχώς το ΔΝΤ δεν πρόκειται να φύγει από μόνο του, όπως δεν φεύγει τόσο απλά κι εύκολα κανένα παράσιτο. Βρήκε φαί, μας βρήκε μπόσικους, αφού μας ξεπούλησαν οι κηφήνες της Βουλής, έτσι θα συνεχίζει να μας αλλάζει τα φώτα. Ας μην ανησυχούν λοιπόν οι σαδιστές. Τι θέλει όμως; Πέρα από το ότι όλοι αυτοί θέλουν μια Επανάσταση, ώστε να τους στείλουμε στο διάολο κι ακόμα παραπέρα, μας βάζουν νέους όρους.
Ε φυσικά. Αφού βρήκαν παπά να θάψουν πέντε – έξι εκατομμύρια ακόμα. Βασικά τα θέλουν όλα όπως κάθε τοκογλύφος, κάθε αρπακτικό.

Θα εγκρίνουν λοιπόν το νέο πρόγραμμα, θα συνεχίσουν δηλαδή να μας κοπανάνε. Κάνουν όμως ότι βαριούνται, όποτε πρέπει να τους παρακαλέσουμε κι από πάνω: Σφάξτε με ΔΝΤ μου ν’ αγιάσω.
«Οι ευρωπαίοι ενισχύουν την Αθήνα να προχωρήσει στην έξοδο στις αγορές» Σε μετάφραση: – Μάγκες, εμείς πηδήξαμε στην Ελλάδα, ελάτε κι εσείς να καλοπεράσετε!

Να μην νομίζουν δλδ ότι δεν ξέρουμε τι μας γίνεται. Βέβαια θέλουν και νέα μέτρα. «Ρύθμιση του χρέους και μεταρρυθμίσεις» που είναι που είναι σύμφωνα με αυτούς «ζωτικές για να δημιουργηθούν οι συνθήκες που θα επιτρέψουν την επιστροφή στις αγορές». Θύμισαν μάλιστα πως «η Αθήνα έχει ήδη υπογράψει το «ταβάνι χρέους» που στην πράξη λειτουργεί αποτρεπτικά για την αναζήτηση φρέσκου χρήματος από τις αγορές». Που πάει να πει, «Εμείς μόνο πηδάμε και δέρνουμε εδώ πέρα okay»;

Καίει λοιπόν και Τσουρουφλίζει το Μνημόνιο. Όσο περιμένουμε τόσο θα μας χτυπάνε περισσότερο. Έχουν βολευτεί και δεν πρόκειται να αλλάξει αυτό, εκτός αν εμείς Επαναστατήσουμε, δώσουμε μια κλωτσιά σε όλους, ντόπια και ξένα καθάρματα, κι αλλάξουμε ριζικά την Κοινωνία…

Για να δείτε δούλεμα και πόσο για το πέος είναι το Προτεκτοράτο μας, ένα σχόλιο της Κομισιόν σχετικά με την υπόθεση του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέα Γεωργίου, όπου το Δημόσιο αναλαμβάνει τα δικαστικά έξοδα του!!! «Είναι ζήτημα αρχής να μη σχολιάζουμε εθνικές νομικές διαδικασίες».

Με νομοσχέδιο (άρθρο 45) ορίζεται ότι το ελληνικό δημόσιο αναλαμβάνει όλα τα τυχόν δικαστικά έξοδα και τη δικηγορική αμοιβή των εμπλεκόμενων νυν και πρώην προέδρων της ΕΛΣΤΑΤ. Η ρύθμιση ήταν προαπαιτούμενο για την εκταμίευση της τελευταίας δόσης και ενδεικτική της νοοτροπίας των τοκογλύφων.

Καλέ όχι! δεν σχολιάζετε εθνικές νομικές διαδικασίες, εσείς μόνο εντολές δίνετε. Τελικά τα μόνα χρήματα που δίνει το κράτος είναι τα έξοδα του Γεωργίου! Τζίρος να γίνεται. Το Κράτος κατηγορεί, το Κράτος απαλλάσσει, το Κράτος, χαρτζιλικώνει αυτόν που κατηγορείαρκεί βέβαια να είναι φίλος των δανειστών.

Κοίτα πράματα: Αν πας Βαρκελώνη σε πάνε μέσα, αν πας Βρυξέλες, σου δίνουν φράγκα. Αυτά τα πακέτα τουρισμού δεν τα καταλαβαίνω. Τι Κράτος είναι αυτό; Τι να σας πω; Κράτος σκιών, Καραγκιόζ μπερντέ…


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/07/blog-post_21.html

Όλα τα λεφτά…


Αποτέλεσμα εικόνας για δντ

Το δντ ανακοίνωσε τελικά την πολυ-αναμενόμενη στάση του σε ότι αφορά την συμμετοχή του στο «πρόγραμμα διάσωσης της ελλάδας»: φεύγει, σε αργή κίνηση. Δεν λέει «φεύγω» άμεσα. Απλά βάζει τους γνωστούς όρους του για το «θα μπορούσα να μείνω» που όλοι ξέρουν ότι δεν πρόκειται να ευοδωθούν. Είναι «θέμα χρόνου» που θα έλεγαν και οι εσκιμώοι.

Τυπικά το συμβούλιο του δντ έδωσε την έγκρισή του για πιθανή συμμετοχή του δντ, με ένα δάνειο 1,8 δις δολαρίων εάν το ελληνικό χρέος γίνει διαχειρίσιμο. Αλλά οι όροι διαχειρισιμότητας που βάζει είναι οι γνωστοί. Όχι μόνο κάποιου είδους «ξαλάφρωμα» αλλά και οι θρυλικές «μεταρρυθμίσεις» που η Αθήνα δεν πρόκειται να κάνει. Συνεπώς, πίσω απ’ τις γραμμές της ανακοίνωσης, και χωρίς κραυγαλέες διατυπώσεις, το δντ υποδεικνύει το αναμενόμενο:συνεχίστε την διάσωση χωρίς εμάς.

Αυτό που περιμένουμε από σήμερα είναι το βολικό «χαμένοι στη μετάφραση». Παρά τον όποιο ντόρο κάνει η ντόπια δημαγωγία (έχει αυτό το φτωχό ταλέντο του να κάνει το μαύρο άσπρο) δεν έχει, και δεν θα μπορούσε να έχει κάποια σημασία. Σημασία (θα) έχει η δντ επιβεβαίωση ότι η Αθήνα δεν μπορεί να δανειστεί «απ’ τις αγορές» αν δεν βρει τρόπο (με τους δανειστές της) να γίνει πειστική στο ξεχρεώμα των φιλικών πολιτικών δανείων που έχει κάνει ήδη.

Χωρίς δράματα, με διακριτικότητα, αυτό θα περιπλέξει την «ελληνική σωτηρία» τους επόμενους μήνες. Ορισμένοι βάζουν χρονικό όριο την ημερομηνία των γερμανικών εκλογών, λες και την επόμενη ημέρα δεν θα ασχοληθούν με τίποτα άλλο στο Βερολίνο απ’ το πως θα συνεχιστεί η «στήριξη της μικρής ασθενούς». Μια γερμανική κυβέρνηση συνεργασίας θα χρειαστεί κάποιο χρόνο για να σχηματιστεί. Κι αν είναι μεταξύ συντηρητικών και φιλελεύθερων η Αθήνα θα πρέπει να δαγκώνει όχι τα νύχια της αλλά τις σόλες της: οι φιλελεύθεροι είναι οπαδοί του … grexit.

Η απόφαση του Βερολίνου έχει σημασία στο βαθμό που η καινούργια κυβέρνηση (και το καινούργιο κοινοβούλιο) θα θέλει σαν εγγύηση για την “ελληνική σωτηρία” την συμμετοχή του δντ – με λεφτά. Δεν είμαστε προφήτες· είναι πολλοί όμως εκείνοι που υποστηρίζουν ότιδεν θα θέλει, υπό την προϋπόθεση ότι ο esm γίνει το ευρωπαϊκό δντ. Κάτι τέτοιο, λογικά, θα χρειαστεί ακόμα περισσότερο χρόνο απ’ το να δημιουργηθεί η καινούργια γερμανική κυβέρνηση…

Ευτυχώς που η Αθήνα δεν βιάζεται – με την έννοια ότι δεν έχει σοβαρές πληρωμές τον επόμενο ενάμισυ χρόνο. Απ’ την άλλη μεριά όχι ο ενάμισυ χρόνος αλλά ακόμα και ο ενάμισυ μήνας είναι υπεραρκετός για να επιβεβαιώσει αυτό που υπόλοιποι «εταίροι» της ξέρουν: το ελληνικό κράτος / κεφάλαιο είναι ανεπίδεκτο ορθολογικών αναδιαρθρώσεων…

______________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/07/ola-ta-lefta/

Κάτω τα χέρια από τις βιτρίνες της οδού Ερμού…


Επίθεση προς την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εξαπέλυσε για μια ακόμα φορά ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αφορμή στάθηκαν τα επεισόδια στην οδό Ερμού από ομάδα ατόμων που σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι γνωστοί – άγνωστοι.

 

Με αυτό τον όρο ο Κυριάκος Μητσοτάκης εννοεί ότι οι γνωστοί – άγνωστοι είναι γνωστοί σε κάποιους και άγνωστοι σε κάποιους άλλους και όχι αυτό που θα εννοούσε ο Σρέντιγκερ ορμώμενος από το διαβόητο νοητικό του πείραμα.  Άλλωστε για  να αναφερθεί κάποιος σε νοητικά πειράματα, προϋποτίθεται η ύπαρξη νου, και λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι μιλάμε για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, κάτι τέτοιο δεν υφίσταται.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πάντως δεν γνωρίζει δια ζώσης αυτούς τους γνωστούς – άγνωστους αλλά μόνο από την τηλεόραση. Σε αντίθετη περίπτωση θα τους είχε καταδώσει στην αστυνομία. Άλλωστε από μικρός, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρόσεχε με ποιους έκανε παρέα. Ποτέ δεν θα συναναστρέφονταν με γνωστούς – άγνωστους, αφού ήταν μη αποδεκτό από τον μπαμπά, αλλά μόνο με γνωστούς – μαλάκες που ήταν αποδεκτό από τον μπαμπά. Μην ξεχνάς ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε υψηλές βλέψεις από μικρός τις οποίες μπορούσε να πετύχει μόνο αν έκανε παρέα με τους γνωστούς – μαλάκες και όχι με τους γνωστούς – άγνωστους.

Από την άλλη βέβαια, ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπονοεί ότι ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει τους γνωστούς – άγνωστους αφού ο Αλέξης Τσίπρας όταν ήταν νέος δεν πρόσεχε τις παρέες του. Γεγονός που δημιουργεί απορίες στον εγκέφαλο του Κυριάκου Μητσοτάκη αφού του φαίνεται αδιανόητο όταν κάνεις παρέα με γνωστούς – άγνωστους να γίνεσαι πρωθυπουργός ενώ όταν κάνεις παρέα με γνωστούς – μαλάκες να φτάνεις μέχρι την αρχηγία της Ν.Δ. του 28%.

Επίσης ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί να καταλάβει γιατί οι γνωστοί – άγνωστοι σπάνε τις βιτρίνες της Ερμού. Στο κάτω – κάτω τόσες βιτρίνες καταστημάτων υπάρχουν, αυτές στην Ερμού τους έφταιξαν; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρεί ότι με αυτόν τον τρόπο δυσφημείται ο ελληνικός τουρισμός. Οπότε αν πρέπει οπωσδήποτε να σπάνε βιτρίνες, να σπάσουν άλλες βιτρίνες που δεν είναι τουριστικές. Όχι αυτές τις Ερμού. Οι βιτρίνες της οδού Ερμού έχουν ασυλία.

Στον μόνο τομέα που φαίνεται ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει καμιά απορία είναι αυτός της Δικαιοσύνης. Εκεί όλα βαίνουν καλώς.


Από:http://takoureliatragoudameakoma.blogspot.gr/2017/07/blog-post_20.html