Η Οδός Καρυωτάκη Στην Πρέβεζα…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

kariot

Κάθετη στο λιμάνι εκεί που έδενε η γραμμή
Πρέβεζα-Άκτιο. Κι ο Κώστας δεν ήτο Ζορμπάς
αλλά υπάλληλος. Εφέγγριζε εκεί γυρνώντας
απ’ τις βόλτες. Έχοντας υπό μάλης αλληλογραφία
σκότους. Λαμπρά στοχαστικός και αμφίρροπος.
Να ασκητέψει πήγαινε. Είρων, χλευαστικός
όχι σεμνός και φαύλος νοικοκύρης. Ηδονιστής
της παρακμής. Όχι ακροκέραμο, τέκνο της
παλιγγενεσίας, μα μπουρδελιάρης, πετεινός
ακροτελεύτιος του Αμβρακικού. Εκδότης κάποιας
Γάμπας. Τέτοιος που έβγαζε θειάφι απ’ τα χάδια του.
Τέτοιος που αχόρταγος υπήρξε με τις λέξεις. Πάντα
απ’ τη χλομάδα μιας Μαρίας νικημένος. Πάντα
κομούνι αγύριστο σ’ αιώνιους άμμους ψηλαφώντας
άνθη λευκά του πρωινού και συριγμό αβύσσου.

________________________________________________________

Από:https://dromos.wordpress.com/2017/07/21/%CE%B7-%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%85%CF%89%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%AD%CE%B2%CE%B5%CE%B6%CE%B1/

Η Ναόμι Κλάιν, οι πολυεθνικές και η υπόθεση της Μασαχουσέτης…


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Η επαίσχυντη χούντα στη Βιρμανία και η απροκάλυπτη εκμετάλλευση της κατάστασης από ένα πλήθος πολυεθνικών, που μεταφέρθηκαν εκεί παράγοντας σχεδόν τσάμπα με την προστασία του καθεστώτος (κάποιες μάλιστα είχαν και ενεργή συμμετοχή στη στήριξή του), προκάλεσε έντονο προβληματισμό στην Αμερική σχετικά με τις μεθόδους των εταιρειών να ελαχιστοποιούν τα έξοδά τους.

Η συνεργασία με δικτατορικά καθεστώτα, η παιδική εργασία, τα εργοστάσια-κάτεργα, η περιφρόνηση του περιβάλλοντος, με δυο λόγια η συνολική εικόνα του ακραίου αμοραλισμού και της κατάφωρης παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (στο όνομα του κέρδους) δημιούργησε δυσαρέσκεια και προκάλεσε κινητοποιήσεις.

Η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο «NO LOGO» σημειώνει: «Η πιο σημαντική κίνηση […] πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1996, όταν το πολιτειακό κοινοβούλιο της Μασαχουσέτης υπερψήφισε το Νόμο της Μασαχουσέτης για τη Βιρμανία, καθιστώντας ακόμα πιο δύσκολη για τις εταιρείες που είχαν δοσοληψίες με το δικτατορικό καθεστώς της χώρας τη σύναψη συμβολαίων με τη συγκεκριμένη Πολιτεία». (σελ. 497). Επρόκειτο για ένα νόμο που θορύβησε τις πολυεθνικές: «Όπως επισήμανε και η έγκυρη Journal of Commerce “οι στόχοι βρίσκονται πολύ μακριά μας, αλλά ξαφνικά οι τοπικές κυβερνήσεις φαίνονται να μπορούν να φτάσουν στην άκρη της γης”». (σελ. 497 – 498).

Βιρμανία / Μιανμάρ
Βιρμανία / Μιανμάρ

Η απόφαση του συγκεκριμένου πολιτειακού κοινοβουλίου δεν ήταν ούτε ουρανοκατέβατη ούτε αιφνιδιαστική. Εξέφραζε τη γενικευμένη δυσπιστία του πληθυσμού απέναντι στις πολυεθνικές και τη βαθιά ανησυχία για τις μεθοδεύσεις τους. Λίγα χρόνια νωρίτερα (από το 1994) και το δημοτικό συμβούλιο του Μπέρκλεϊ είχε κινηθεί ανάλογα: «… το δημοτικό συμβούλιο του Μπέρκλεϊ πέρασε τόσες πολλές αποφάσεις μποϊκοτάζ – εναντίον εταιρειών που κάνουν επιχειρήσεις στη Βιρμανία, τη Νιγηρία και το Θιβέτ, κι εταιρειών που συνδέονται με τη βιομηχανία όπλων ή με την πυρηνική ενέργεια – ώστε, όπως αστειεύτηκε η δημοτική σύμβουλος Πόλι Άρμστρονγκ, “πολύ σύντομα θα πρέπει να κάνουμε τη δική μας υπεράκτια γεώτρηση”». (σελ. 498 – 499).

Συνέχεια

Το κυπριακό πρόβλημα είμαστε εμείς…


του Άκη Γαβριηλίδη

Εκατό περίπου χρόνια μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υπάρχει μία γωνιά στον κόσμο όπου το πνεύμα της παραμένει ακόμα ζωντανό:
η Κύπρος.

Η Κύπρος, ακόμα σήμερα, επισήμως είναι ένα κράτος στο οποίο συνυπάρχουν πληθυσμιακές ομάδες με διαφορετική εθνοτική καταγωγή, γλώσσα και θρησκεία, χωρίς καμία απ’ αυτές να θεωρείται «πλειονότητα». Η Κύπρος δεν έχει πλέον αυτοκρατορία, έχει όμως ακόμα μιλλέτ.

Σε όλες τις περιοχές των Βαλκανίων, από αρκετά νωρίς στον 20ό αιώνα στήθηκαν μαγαζάκια εθνικής καθαρότητας, τα οποία έκαναν συντεταγμένα και νοικοκυρεμένα τις σφαγές τους, τις εθνοκαθάρσεις τους, τις «εθελοντικές» και υποχρεωτικές ανταλλαγές πληθυσμών τους, δημιούργησαν το εθνικό τους αφήγημα που αποκλείει όλους τους άλλους και αποδεικνύει ότι εδώ «είμασταν πάντα εμείς» …

Στην Κύπρο τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έγινε. Όχι ότι δεν επιχειρήθηκε, βέβαια· αλλά ποτέ δεν επικράτησε τελείως. Πάντοτε έμενε ένα υπόλοιπο, κάτι που δεν άφηνε το καπάκι να κλείσει.

Το υπόλοιπο αυτό είναι το «κυπριακό πρόβλημα».

Δηλαδή είμαστε εμείς. Όλοι εμείς που δεν γουστάρουμε εθνικές καθαρότητες, που δεν θεωρούμε αυτονόητο μονόδρομο για τη συνύπαρξη των ανθρώπων το αξίωμα «ένας λαός, ένα έδαφος, μία γλώσσα, μία θρησκεία και γύρω γύρω συρματόπλεγμα». Εμείς είμαστε αυτοί που δεν αφήνουμε το καπάκι να κλείσει.

Το ότι υπάρχει «κυπριακό πρόβλημα» είναι μία νίκη μας.

Φυσικά η νίκη αυτή προέκυψε ενδεχομενικά, κατά μία έννοια τυχαία· οφείλεται σε μια συσσώρευση ιστορικών συγκυριών, χάρη στις οποίες καμία από τις αντικρουόμενες στρατηγικές δεν κατάφερε να επικρατήσει τελείως και να εκτοπίσει την άλλη. Κατά τα άλλα, και δολοφονίες αμάχων γίνανε, (ενίοτε αρκετά μαζικές), και μία βαθμιαία και ντε φάκτο «Λωζάννη» υπήρξε: αρχικά με τους «θύλακες» και μετά με την προσφυγοποίηση που ακολούθησε τη διπλή επέμβαση των «μητέρων πατρίδων» του 74. Μέχρι και η οιονεί νομιμοποίηση αυτής της ανταλλαγής προέκυψε, με τη λιγότερο διάσημη συμφωνία της Βιέννης του 77 –η οποία υπήρξε μία «Λωζάννη εσωτερικού χώρου»: παρήγαγε δύο –σχετικά- «καθαρές» εθνοτικά περιοχές, αλλά αυτές είναι υποδιαιρέσεις ενός τυπικά ενιαίου κράτους. Δεν υπήρξε όμως μία κυπριακή Σρεμπρένιτσα, ούτε ένα κυπριακό Ντέιτον.

Εν πάση περιπτώσει, η αποτυχία των στρατηγικών εθνικής καθαρότητας ιστορικά προέκυψε από την αμοιβαία τους εξουδετέρωση και τη σχετική τους αδυναμία/ ισοδυναμία. Δεν είναι δηλαδή ότι κάποιοι άλλοι έθεσαν ως στόχο αυτό το αποτέλεσμα, οργανώθηκαν, αγωνίστηκαν γι’ αυτό και το επέβαλαν.

Το ότι όμως εμείς οι αεθνιστές δεν είχαμε εξαρχής κάποιο σχέδιο, κάποιο «πρόταγμα» όπως λένε σήμερα, δεν αναιρεί το γεγονός ότι σήμερα είμαστε οι μόνοι που έχουμε. Και αυτό είναι το πλεονέκτημά μας.

Οι οπαδοί των (εθνικώς) «καθαρών λύσεων», το μόνο που έχουν είναι ο συνδυασμός μίας μαξιμαλιστικής ρητορείας και ενός αμυντικού αρνητισμού που κατατείνει απλώς στην αναπαραγωγή του υπάρχοντος (υποτίθεται «μέχρι να έρθουν καλύτερες μέρες» που να είναι «πιο ευνοϊκές για την υλοποίηση των σχεδίων τους». Αυτές οι μέρες όμως επί σαράντα και πλέον χρόνια τώρα δεν έρχονται, και δεν είναι πιθανό να έλθουν τα επόμενα σαράντα). Στο μεταξύ όμως, δεν έχουν προσέξει ότι οι βερμπαλισμοί του τύπου «σύνορα στην Κερύνεια» αρχίζουν να μην ηχούν τόσο πειστικοί σε σύγκριση με όσους/-ες ενεργούν ήδη τώρα με βάση την –ιστορικά και νομικά ακριβέστατη άλλωστε- παραδοχή ότι τα «σύνορα» (ή πάντως το ακρότατο βόρειο σημείο) της Κυπριακής Δημοκρατίας, πράγματι βρίσκονται στην Κερύνεια. Ήταν πάντα, και δεν έπαψαν ποτέ να βρίσκονται.

Δηλαδή π.χ. σε σύγκριση με τους φίλους και συντρόφους μας οι οποίοι, σε μία πράξη ύψιστου πατριωτισμού, κατεβάσανε τις σημαίες ξένων δυνάμεων –αυτών που φέρανε στην Κύπρο το διχασμό και το θάνατο- και αναρτήσανε στη θέση τους ένα λάβαρο εμπνευσμένο από μια επιθυμία. Δηλαδή από ένα θετικό πάθος. Όχι από φόβο, μίσος, αλαζονεία, καχυποψία, επιφυλακτικότητα· από την τάση που κάνει τους ανθρώπους να ζουν μαζί.

Για πρώτη φορά στην Κύπρο, εμείς οι αεθνιστές νομίζω ότι έχουμε ένα πολιτικό –όχι απλώς ηθικό- πλεονέκτημα. Δεν ξέρω αν έχουμε την πλειοψηφία. Έχουμε όμως μια θετική πρόταση· ίσως τη μόνη θετική πρόταση απέναντι στην απραξία, την κωλυσιεργία, την παραίτηση και την περιχαράκωση.

Φωτογραφία του χρήστη Andri Georgiou.

Ευχές απ’ το Τελ Αβίβ…


Αποτέλεσμα εικόνας για Netanyahu

Δεν είναι ανόητος ο ισραηλινός πρωθ. Netanyahu που θέλει φιλίες με φασίστες (παλαιάς και νέας κοπής μαζί) σαν τον ομόλογό του της ουγγαρίας Orban. Μπορεί να ήταν ατύχημα το ανοικτό μικρόφωνο στη διάρκεια του meeting, μπορεί και όχι, αλλά τα ισραηλινά «εθνικά συμφέροντα» δηλώθηκαν καθαρά και δημόσια. Ώστε να τα έχουν όλοι υπόψη τους: αν η ε.ε. δεν κάτσει σούζα στο Τελ Αβίβ καλύτερα να διαλυθεί – είπε σε απλά ελληνικά. Είχε και διάφορα κοσμητικά επίθετα η δήλωση, αλλά δεν προσθέτουν κάτι.

Τι κάνει αυτή η καταραμένη ε.ε. που ενοχλεί τόσο τον ισραηλινό μιλιταρισμό / ιμπεριαλισμό; Διαμαρτύρεται (πάντα στα λόγια) για τους επεκτεινόμενους ισραηλινούς οικισμούς στη δυτική Όχθη… Και γι’ αυτό το λόγο καθυστερεί την ολοκλήρωση της «συμφωνίας εμπορικής σύνδεσης» με το Τελ Αβίβ. Τίποτα σπουδαίο, δηλαδή, σε σχέση με τα ισραηλινά εγκλήματα. Όμως ακόμα κι αυτά τα όχι σπουδαία εκνευρίζουν το ισραηλινό καθεστώς. Ή έτσι παριστάνει.

Ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο; Το Τελ Αβίβ χρειάζεται οπωσδήποτετην αμερικανική υποστηρίξη· γράφαμε χτες για τα ενδεχόμενα στο συριακό πεδίο μάχης. Το ψόφιο κουνάβι είναι μεν φιλοϊσραηλινό όσο δεν πάει· έχει όμως μια «νταραβεριτζίδικη κουλτούρα» που δεν του επιτρέπει ακόμα να επιλέξει να σκοτωθεί με όλον τον κόσμο για να τα έχει καλά με το ισραήλ· και μάλιστα σ’ έναν αιώνα που η χωροφυλακίστικη συνεισφορά του θα είναι μειωμένης αξίας. Το Τελ Αβίβ τσινάει κάθε φορά που το ψόφιο κουνάβι δείχνει κατανόηση στην ρωσική παρουσία στη συρία· η τελευταία φορά ήταν πρόσφατα, μετά την συμφωνία Ουάσιγκτον – Μόσχας – Αμμάν για «ζώνη αποκλιμάκωσης» στη Dara’a, εκεί που σκόπευε (ο ισραηλινός ιμπεριαλισμός) να επεκταθεί, σε συριακό έδαφος.

Μ’ αυτά τα δεδομένα, και με δεδομένη επίσης την παρακμή σαν «ethos», γιατί να μην εύχεται ο Νετανιάχου μεγαλόφωνα την διάλυση της ε.ε. «αν δεν μας κάτσει»; Το ίδιο δεν θέλει και το ψόφιο κουνάβι;

(Υπάρχει κανένας στα μέρη μας που να συμφωνεί με το δίδυμο Τραμπ – Νετανιάχου; Να συμφωνεί αντικειμενικά εννοούμε… Ε; Υπάρχει κανένας;)


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/07/efches-ap-to-tel-aviv/

Επίμονες ψευδαισθήσεις και στερεότυπα…


Επίμονες ψευδαισθήσεις και στερεότυπα

Επενδύσεις με όρους αποικιακούς

του Απόστολου Αποστολόπουλου

 

Ζούμε με ψέματα και αυταπάτες. Πότε μας τάζουν επενδύσεις που ποτέ δεν έρχονται στην Ελλάδα πχ ο αραβικός πακτωλός επί Α. Παπανδρέου. Πότε μας διαβεβαιώνουν (Σημίτης) ότι ανήκουμε στην λέσχη των ισχυρών της Ευρώπης, αλλά σκάει το χρηματιστήριο και χρεοκοπεί η οικονομία. Πότε τρέπουμε σε φυγή τους αντιπάλους αλλά η Τουρκία απτόητη απειλεί όχι (μόνο) τη μακρινή Κύπρο αλλά το Αιγαίο και τη Θράκη, ήδη ημικατεχόμενη περιοχή. Κοκορευόμαστε ότι είμαστε όαση ειρήνης, αλλά αυτό εξαρτάται απολύτως από τις προθέσεις των ξένων.

Οι επενδύσεις προσφέρουν ένα καλό παράδειγμα αυταπατών. Η κάθε κυβέρνηση ρίχνει ευθύνες στην εκάστοτε αντιπολίτευση για την απουσία επενδύσεων λέγοντας ότι δημιουργεί αστάθεια και άρα οι ξένοι δεν διακινδυνεύουν τα λεφτά τους. Είναι ψέμα.

Εγγυητές της σταθερότητας στην Ελλάδα δεν είναι μόνο τα κόμματα. Είναι κυρίως ο ξένος παράγων. Ο εγγυητής της σταθερότητας είναι ταυτόχρονα και υποψήφιος επενδυτής. ΗΠΑ και Ε.Ε. είναι οι βασικοί και, κυρίως, οι επιτρεπόμενοι επενδυτές στην Ελλάδα. Αυτοί οι ξένοι, λοιπόν, ξέρουν άριστα αν η Ελλάδα είναι πρόσφορη για επενδύσεις διότι από αυτούς εξαρτάται το καλό κλίμα. Τώρα η μόνη επένδυση που ενδιαφέρει τους ευρωπαίους είναι στον ορυκτό πλούτο της χώρας και αυτόν σκοπεύουν να τον πάρουν με όρους αποικιακούς. Τα Μνημόνια εξυπηρετούν αυτόν τον σκοπό, να μας κρατήσουν σε καθεστώς προτεκτοράτου, φθηνής πρώτης ύλης. Πέραν αυτού, δυσμενής προϋπόθεση για επενδύσεις είναι ότι η ελληνική αγορά είναι μικρή και επομένως μικρό είναι και το ενδιαφέρον των ξένων. Δεύτερον, πάγια πολιτική των επικυρίαρχων (ΗΠΑ, Αγγλία, τώρα και Γερμανία) είναι να μην αναπτυχθεί βιομηχανία στη χώρα. Τρίτος δυσμενής παράγων είναι ότι μπορεί, ενίοτε, να γίνουμε ανταγωνιστικοί σε χρόνο μηδέν, όπως π.χ. με το οπλικό σύστημα «Άρτεμις» (υπουργία Αρσένη) που έμεινε στα ράφια, χωρίς εξήγηση. Άλλες εφευρέσεις εγκαταλείφθηκαν ή καταχωρήθηκαν ως «θεωρίες φαντασιοπληξίας» π.χ. εφεύρεση ραντάρ.

Επενδύσεις μπορεί να έρθουν αν ο επενδυτής θέλει να χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως σκαλοπάτι για την Ευρώπη, όπως η κινεζική COSCO, ή αν σχετίζονται με φυσικό αέριο, πετρέλαιο και τους αγωγούς μεταφοράς, οπότε εμπίπτουν στους διεθνείς ανταγωνισμούς ΗΠΑ-Ρωσίας κλπ. Εδώ ισχύει η παροιμία «και τα μεταξωτά βρακιά επιδέξια σκέλια θέλουνε». Και ποιος τα έχασε για να τα βρούμε εμείς; Εδώ φεύγουνε άρον-άρον από την τουρκική βάση Ιντσιρλίκ Αμερικάνοι και Γερμανοί και θέλουν πάση θυσία τη Σούδα αλλά η κυβέρνηση, το ΥΠΕΞ, δεν μπορούν να παζαρέψουν, ως αντάλλαγμα, δυο αιτήματα της προκοπής για τα εθνικά μας θέματα: Τουρκικές απειλές, Σκόπια, Χρέος. Το ΥΠΕΞ κατατροπώνει στη φαντασία του τον Ερντογάν, αλλά τρέχει πίσω από τον Αναστασιάδη για να θάψει την Κυπριακή Δημοκρατία στην επόμενη πενταμερή.

Άλλη αυταπάτη (αν όχι, απλώς, απάτη) είναι ότι το δαιδαλώδες και μεταβαλλόμενο φορολογικό σύστημα εμποδίζει τις επενδύσεις. Όταν πρόκειται για μεγάλους επενδυτές π.χ. κινητή τηλεφωνία ή τους Κινέζους στον Πειραιά, τα δαιδαλώδη ισοπεδώνονται και ο δρόμος εξομαλύνεται. Το δαιδαλώδες και ασταθές φορολογικό σύστημα είναι πράγματι εμπόδιο για τους μικρομεσαίους ξένους επιχειρηματίες που αντιστοιχούν περίπου στους μεγάλους δικούς μας. Το φορολογικό σύστημα, ως δαιδαλώδες και ασταθές, είναι όπλο των Ελλήνων επιχειρηματιών για να απωθούν τους ξένους  ανταγωνιστές. Οι επικυρίαρχοι δεν ενοχλούνται επειδή οι εν λόγω Έλληνες επιχειρηματίες είναι ο κορμός που στηρίζει την επικυριαρχία τους. Είναι γνωστό ότι πολλές απαιτήσεις των Μνημονίων ικανοποιούν αιτήματα των Ελλήνων επιχειρηματιών. Αν απειληθεί ή κυρίαρχη θέση σημαντικών Ελλήνων επιχειρηματιών τότε θα μπορούσε, αμυνόμενοι, να δουν ευνοϊκά κάποια αλλαγή πολιτικής σε πατριωτική κατεύθυνση, να τείνουν στον «εθνικισμό», προς μια «εθνική αστική τάξη». Η διαιώνιση του χρέους, δηλαδή των Μνημονίων, με τυπική ή άτυπη μορφή, έχει σκοπό να εξασφαλίσει την «επιβίωση μέσω εξάρτησης» ειδικά αυτής της κατηγορίας των επιχειρηματιών.

Η Διοίκηση Τραμπ δεν έχει δημοσίως αποσαφηνίσει τις προθέσεις της και την πολιτική της απέναντι στα προβλήματα ελληνικού ενδιαφέροντος, δηλαδή απέναντι στην Τουρκία αλλά και ως προς τη Γερμανία.

Τα ελληνικά προβλήματα και το Κυπριακό εξαρτώνται απολύτως από άλλα, ευρύτερης σημασίας, ζητήματα, το Μεσανατολικό και πρωτίστως τις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας. Διάφορα παπαγαλάκια προσπαθούν, συντονισμένα, να πείσουν ότι το ΥΠΕΞ διευθύνει ένας γίγαντας μπροστά στον οποίο ακόμα και ο Ελευθέριος Βενιζέλος θα έκανε υποκλίσεις. Μακάρι να ήταν αλήθεια. Αλλά μια χώρα καταχρεωμένη δεν μπορεί να ασκήσει μεγαλεπήβολη και ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Και πάντως αυτήν την χαράσσει ο πρωθυπουργός και την εφαρμόζει ο εκάστοτε ΥΠΕΞ. Οτιδήποτε άλλο είναι ανωμαλία και τότε, σε κανονικές συνθήκες, αποχωρεί ή ο πρωθυπουργός ή ο ΥΠΕΞ, ενίοτε και οι δυο.

Για την ώρα η εξωτερική μας πολιτική καρκινοβατεί μεταξύ Βερολίνου και Ουάσιγκτον. Η κυβέρνηση και το ΥΠΕΞ κινούνται παθητικά στο πλαίσιο των εντολών και των παρασκηνιακών υποδείξεων των δυνάμεων που επηρεάζουν την εξωτερική μας πολιτική, όταν απλώς δεν την υπαγορεύουν ευθέως για να μην σπαταλάνε το χρόνο τους. Η Ουάσιγκτον, το Βερολίνο αλλά, πλέον, και το Τελ Αβίβ πρωταγωνιστούν ως υποβολείς της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Στα προτεκτοράτα, οι φατρίες αλληλοσπαράσσονται και την πληρώνει η χώρα. Η έπαρση εντός, αναπληρώνει τη δουλικότητα  προς τους εκτός, αλλά ο επηρμένος θυμίζει το «λαγός τη φτέρη έσειε κακό της κεφαλής του». Ξαναγυρίσαμε στο 1830, εν τω μέσω της νυκτός. Όποιος τη νύχτα περπατεί σε λάσπες και άλλα δύσοσμα πατεί…


Aπό:https://www.e-dromos.gr/epimones-psevdes8hseis-kai-stereotypa/

Βιομηχανία θανάτου ή, αλλιώς, ιμπεριαλισμός και φασισμός! …


Του Δημήτρη Κούλαλη

ΕΛΛΟΓΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ

Στις 17/9/2005, κυκλοφόρησε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο η ταινία «Εdison» σε σκηνοθεσία και σενάριο του Ντέιβιντ Μπερκ . Στην ταινία πρωταγωνιστούν, μεταξύ άλλων, οι Μόργκαν Φρίμαν και Κέβιν Σπέισι.

Η υπόθεση είχε ως εξής: Ένας άπειρος, νέος δημοσιογράφος, ύστερα από μια «περίεργη» δικαστική απόφαση, ξεκινά ένα ρεπορτάζ για τη διαφθορά στην αστυνομία. Ρεπορτάζ, το οποίο αγγίζει σχεδόν όλα τα μέλη του επίλεκτου αστυνομικού σώματος FRAT. Ο πολλά υποσχόμενος και μάχιμος δημοσιογράφος μπλέκει, μετά κόπων και βασάνων, στην έρευνά του το αφεντικό της μικρής εφημερίδας που εργάζεται. Στη συνέχεια μαζί με έναν αδιάφθορο ντετέκτιβ- ερευνητή που θέλει να καθαρίσει το Σώμα από την κόπρο του αστυνομικού Αυγεία αρχίζουν πολύπλευρη έρευνα. Ωστόσο, τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως θα ήθελαν οι τρεις ήρωες, καθώς, μάρτυρες-κλειδιά δολοφονούνται, ο ίδιος ο ρεπόρτερ δέχεται δολοφονικές επιθέσεις, ενώ, κι εδώ είναι το σημαντικότερο, (και) η πολιτική ηγεσία της αστυνομίας εμπλέκεται στο κύκλωμα.

Η ταινία, στην αρχική της προβολή δεν ενθουσίασε τους κριτικούς. Για τον γράφοντα, αν θέλετε τη γνώμη του, πρόκειται για μια καλή ταινία, όμοια της οποίας, ωστόσο, έχουμε ξαναδεί πολλάκις στο Hollywood.

Θα αναρωτιέστε, βέβαια, τι σχέση έχει με το θέμα μας ή και γιατί καταπιαστήκαμε μαζί της. Ίσως για εκείνο το απόσπασμα, στο οποίο Σπέισι και Φρίμαν έχουν έναν αποκαλυπτικό διάλογο:

-Σπέισι: Η FRAT, ασχολείται με τα ναρκωτικά, τα όπλα, την πορνεία. Ό, τι κατάσχουν το κρατάνε. Δώδεκα εκατομμύρια δολάρια μετρητά τα τελευταία πέντε χρόνια.  Έξι εκατομμύρια δολάρια για πολεμικό, τέσσερα εκατομμύρια για παρακολούθηση. Ο Τίλμαν    (ο προϊστάμενος της μονάδας) υπερπληρώνει τα πάντα, 200-400% . Αλλά δες από πού αγοράζει. Απ’ τη Midland. Aπ’ τη Hightower. Όπλα από τη Finix. H DigiVector έφτιαξε την ιστοσελίδα τους. –Φρίμαν: Σ’ αυτούς δηλαδή ανήκουν οι ηγέτες της πόλης μας. –Σπέισι: Και οι ιδρυτές του Ιδρύματος «Καλύτερο Έντισον». – Πρόκειται για επιτροπή πολιτικής δράσης. – Φρίμαν: Μόλις μου έδειξες, δηλαδή  τις βάσεις ενός φασιστικού κράτους. – Σπέισι: Απολύτως…

Εδώ, γεννιέται ένα ερώτημα: Ήταν ο Μπερκ τόσο καλός γνώστης της  σύγχρονης Ιστορίας; H απάντηση είναι: ίσως ναι, ίσως όχι. Θα δούμε στη συνέχεια τι τελικά ισχύει. Αν, πάντως, μπορούμε κάπως να σας προϊδεάσουμε, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι η Τέχνη- ακόμη και αν μέσα σ’ αυτή συμπεριλάβουμε το Hollywood- μιμείται την πραγματικότητα…

Συνέχεια

sotosblog

«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.» Αμεντέο Μοντιλιάνι (http://www.modigliani-foundation.org)

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Το μοναδικό '0% Lies & Errors Free' website. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

ECONOMIC THEORIES

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Ερανιστής

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Τα κουρέλια τραγουδάμε ... ακόμα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Λαϊκή Εξουσία

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Μέτωπο ενάντια στη διαφθορά, για την ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού και πολιτιστικού σκηνικού

toufekiastoskotadi

Δημοκρατία για την Ελλάδα

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Ιστορικές Αναδιφήσεις® _ Περικλής Δεληγιάννης

Ανθολόγιον Sapere aude!

Sapere aude! - Τόλμα να γνωρίζεις

Poetry of gems

Poetry & Mythology

JUNGLE-Report

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σκέψεις, απόψεις, προβληματισμοί και συναισθήματα. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος …

VoxEU.org: Recent Articles

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Home

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

In Defence of Marxism

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

LaRouche's Latest

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Monthly Review

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

αἰέν ἀριστεύειν

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

sibilla - σίβυλλα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

eparistera

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΚΙΜΠΙ

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Kart Electronics iOS Portal

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Old Boy

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

CYNICAL

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ὑπόγεια τάξις

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Cogito ergo sum

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Techie Chan

(λευτεριά στα playmobil)

Αντικλείδι

Επιλεγμένα άρθρα για πολιτική, οικονομία, κοινωνία, οικογένεια, πολιτισμό, ψυχολογία. Ποιοτικές φωτογραφίες και βίντεο .

Αρέσει σε %d bloggers: