Οι λέξεις των άλλων…


Chubby-White-Wife-Off-Black-Pantyhose-1

Διαβάζω -πλέον- λίγους ανθρώπους που επιμένουν συγκινητικά να συντηρούν τα blogs τους ή κάτι ανάλογο επί οθόνης. Αυτές τις διακόσιες, πεντακόσιες, χίλιες λέξεις που δεν βγαίνουν στην πιάτσα να μοστράρουν σαν κάτι μεγαλύτερο. Διαβάζω εξ ανάγκης λίγους, όχι από βαριεστημάρα, ούτε από κανενός είδους σνομπισμό. Όχι. Γράφουν τόσοι πολλοί τόσο καλά που πρέπει με κάποιους να πας και κάποιους ν’ αφήσεις. Δεν μπορείς να τους αγαπάς όλους, ευτυχώς με τον καιρό το καταλαβαίνεις αυτό και ανακουφίζεσαι. Όσο πιο γρήγορα το καταλαβαίνουν και οι άλλοι, τόσο ευκολότερο για όλους.

Αυτούς που διαβάζω, τους βρίσκω μόνον όταν πέσω πάνω τους ή αυτοί πάνω μου. Δε δίνουμε από πριν ώρα και μέρα συνάντησης δηλαδή. Γι αυτό και πολλές φορές χάνω τα όσα γράφουν. Κάποια τα διαβάζω πολύ αργότερα, όταν -συμβαίνει κι αυτό- έχει ξεθυμάνει η μυρωδιά απ’ τις λέξεις. Ξεθυμάνει, όχι εξαφανιστεί. Μερικά παλιά είναι καλύτερα από τα φρέσκα, θέλω να πω δηλαδή ότι το αίμα μυρίζει ακόμη. Mπορείς να το δεις -σπάνια αλλά γίνεται- και πάνω στο scroll του ποντικιού.

Πολλούς απ’ αυτούς χρειάζεται να τους διαβάσω δυο και τρεις φορές για να τους καταλάβω. Δεν θυμάμαι αν έτσι γράφαν πάντα ή αν έμεινε πολύ καιρό αχρησιμοποίητο κι αγύμναστο το μυαλό μου κι αδυνατεί να μπει στο γήπεδο μαζί τους έστω για να αλλάξουμε πασούλες, για ένα φιλικό 5Χ5. Για κανονικό διπλό ούτε λόγος.

Μερικά απ’ όσα γράφουν μου αρέσουν πολύ. Μερικά μου διαφεύγουν, ακόμη και μετά την τρίτη επανάληψη. Για τέταρτη δεν έχω περιθώρια.

Κάποιους τους διαβάζω ρουφώντας τους και απορώ αν όλα αυτά τα έχουν ζήσει. Αν όχι, εύγε. Είναι τεράστιο κατόρθωμα να φτιάχνεις τόσο σάρκινα ψέμματα.

Κάποιους τους θαυμάζω γιατί αυτοσυγκρατούνται. Δεν μπορεί, σκέφτομαι, να μην υπάρχει -έστω καλά κρυμμένη- μια αδέσποτη κι αλαφιασμένη ορμόνη μέσα σε τόσες παραγράφους. Και μένω με την απορία.

Ελπίζω -για καλό δικό μου- αυτά τα παιδιά (κάθε φύλου & ηλικίας) όταν βγαίνουν για καφέ, για ούζα, για ουίσκια, να μιλάνε διαφορετικά απ’ τον τρόπο που γράφουν. Γιατί αν κάποια μέρα, νύχτα, απόγευμα, τύχει να συναντηθούμε είναι σίγουρο ότι δεν θα αρθρώσω λέξη. Θα προφασιστώ γαστρεντερίτιδα και θα φύγω, για να μη φανώ τόσο αδαής ή φοβισμένος, επί πολλών.

Δεν ζήλεψα που δεν μπορώ να γράψω όπως αυτοί. Ούτε να γράψω «σαν» τόλμησα ποτέ, καθένας πρέπει να πορεύεται με ο,τι ψίχουλο έχει. Αλλιώς το γκροτέσκο καραδοκεί. To ότι ο Jared Leto πήρε Όσκαρ φορώντας σκισμένα καλσόν, δεν σημαίνει ότι θα γλιτώνουμε όλοι παριστάνοντας αυτό που δεν είμαστε.

Λογικό είναι να δείχνει καθένας ως εκεί που θέλει, ως εκεί που αντέχει. Άλλοι ως το γόνατο, μερικοί ως πολύ ψηλά. Άλλοι να σ’ αφήνουν να αγγίζεις, έστω με e-, σ’ άλλους το Do nottouch να μοστράρει ήδη απ’ τη μαρκίζα. Το ότι σ’ αφήνουν να δεις τις λέξεις τους, τις σκέψεις τους, τις ατέλειές τους, δεν σημαίνει ότι σε κάνει ευπρόσδεκτο να μπεις και μέσα τους. Ακόμη και μια πουτάνα των λέξεων, το ευχαριστιέται περισσότερο με κάποιους πελάτες. Κατανοητό κι ανθρώπινο.

Έξω βρέχει πάντως, ξανά..

_______________________________________________________

Aπό:https://amancalledkkmoiris.com/2014/03/04/%CE%BF%CE%B9-%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CF%89%CE%BD/

Οι δύο κόσμοι της Ηριάννας και ο τρίτος κόσμος του θεατή…


Είχα γράψει πιό παλιά πως ό,τι ζούμε σήμερα εμείς,οι πρόγονοί μας αλλά και οι επόμενες γενιές δέν είναι τίποτε άλλο παρά ένας πόλεμος ανάμεσα σε δύο κόσμους.Από τη μία μεριά είναι ο κόσμος που ζούμε και από την άλλη ένας κόσμος που μέχρι τώρα υπάρχει μόνο στην φαντασία λίγων,ίσως ελάχιστων ανθρώπων που ο καθένας μας με την δύναμή του και τις ιδέες του, επιθυμεί να κάνει πραγματικότητα.

Από τη μία πλευρά είναι ο κόσμος του χρήματος και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.Ο κόσμος της καταστροφής του περιβάλλοντος,των πολέμων, των κοινωνικών ανισοτήτων,της φτώχειας, του ρατσισμού σε όλες του τις μορφές ένας κόσμος όπου οι πολλοί αγωνίζονται μέχρι εξαντλήσεως για να τα βγάλουν πέρα και οι λίγοι απολαμβάνουν τα πλούτη τους που προέρχονται από τον βασανισμό των πολλών.Είναι ένας κόσμος όπου όλοι μας είμαστε σκλάβοι.Κάποιοι είναι πιό ευνοημένοι και κάποιοι είναι βασιλιάδες.

Από την άλλη πλευρά υπάρχει ένας κόσμος μέσα στις καρδιές μας που παλεύει να βγεί από το σκοτάδι του σήμερα.Είναι ένας κόσμος που δέν έχει υπάρξει ποτέ,αλλά που οφείλει να υπάρξει.Ένας κόσμος  που είναι το αντίθετο του πρώτου.Ένας κόσμος στον οποίο οι άνθρωποι θα ζούνε αδελφωμένοι με ίσα δικαιώματα χωρίς προστριβές και πολέμους.Ένας κόσμος χωρίς αφέντες και δούλους.Χωρίς κράτη και βασιλιάδες.Με σεβασμό στο περιβάλλον και στα ζώα.

Αλλά αυτός ο τελευταίος κόσμος παραμένει ένα όνειρο στη σκέψη όλων. Μιά ουτοπία που για διάφορους λόγους μπορεί και να μήν υπάρξει ποτέ.Όσο οι άνθρωποι πιστεύουν και στηρίζουν τον άδικο κόσμο του σήμερα,ο δίκαιος κόσμος του αύριο δέν θα έρθει ποτέ.

Σήμερα ένας άνθρωπος από τους ελάχιστους που αγωνίζονται για τον δίκαιο κόσμο βρίσκεται στη φυλακή γι’αυτό ακριβώς.Γιατί τόλμησε να ονειρευτεί ένα καλύτερο αύριο.Κατά καιρούς όλοι όσοι τόλμησαν να ονειρευτούν και να φέρουν στην  επιφάνεια κάτι καλύτερο από αυτό που ζούμε σήμερα, το πλήρωσαν ακριβά είτε με τη ζωή τους είτε με τον εξοστρακισμό τους στο κοινωνικό περιθώριο και τις αντίστοιχες συνέπειες αυτού.

Προφανώς και η φυλακή δέν μπορεί να συγκριθεί με την σκλαβιά που βιώνουμε οι περισσότεροι που βλέπουμε τα πράγματα εκτός.Αλλά στην θέση  της Ηριάννας θα μπορούσε να βρεθεί ο καθένας μας μία μέρα που η δικαιοσύνη και οι νόμοι τους θα αποφάσιζαν πως ακόμη και η σκέψη ενός άλλου κόσμου θα συνιστούσε «προδοσία κατά του έθνους» και «τρομοκρατική πράξη». Σήμερα λοιπόν αρκεί να σχετίζεται κάποιος με τους «τρομοκράτες» για να καταδικαστεί στη φυλακή και τα κατασκευασμένα ή ανύπαρκτα στοιχεία όπως στην περίπτωση Θεοφίλου,να αρκούν για τους διεφθαρμένους εισαγγελείς και δικαστές να εφαρμόσουν με αυστηρότητα τον νόμο.

Στην αντίθετη  περίπτωση,άν βέβαια ανήκεις στο διαπλεκόμενο σύστημα,άν δηλαδή είσαι ενεργό μέρος του σκοτεινού και άδικου κόσμου που ζούμε σήμερα έχεις πολλές πιθανότητες να τη βγάλεις καθαρή και στην χειρότερη των περιπτώσεων να καταδικαστείς προσωρινά,έτσι για να ικανοποιηθεί η μονόφθαλμη οπτική της μάζας του σαρβάιβορ.

Η Ηριάννα και οι υποψήφιοι άντρες και γυναίκες σάν την Ηριάννα,αυτοί που η ζωή τους ισορροπεί βασανιστικά ανάμεσα σε δύο κόσμους έχουν να αντιμετωπίσουν ένα κράτος,μία δικαιοσύνη και ένα συρφετό από μισθοφόρους διεφθαρμένους υπαλλήλους που βρίσκονται μονίμως σε σύγκρουση ιδεολογική ενάντια σε κάθετί που είναι αντίθετο με τον κόσμο και τα συμφέροντα που υπηρετούν και που στην σκέψη και μόνο να έρθει αυτός ο κόσμος που θέλουμε,θα έριχναν και τα παιδιά τους στη φωτιά για να μή συμβεί αυτό.

Υπάρχει όμως κι ένας τρίτος κόσμος μέσα στους δύο κόσμους που συγκρούονται.Είναι ο κόσμος του θεάματος.Είναι ο κόσμος που τοποθετείται η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας.Γι’αυτόν τον κόσμο όλα είναι ένα θέαμα.Μία ακόμη είδηση,ένα ακόμη στατιστικό.Αυτός ο κόσμος έχει επιλέξει να είναι ταυτόχρονα  θεατής αλλά και αυστηρός κριτής των πάντων,μιάς και παρόλο που επιθυμεί να παραμένει ουδέτερος στα σημαντικά ζητήματα που αφορούν έμμεσα τον ίδιο κατανοεί πως είναι μέρος της κοινωνίας και επιθυμεί ταυτόχρονα να έχει λόγο και άποψη για όλα.

Αλλά παρόλο που διακηρύττει την ουδετερότητά του,μόνο ουδέτερος δέν είναι.Αυτός ο κόσμος κρυμμένος καλά μέσα στα προσωπικά του προβλήματα και στις ιδιωτικές του επιθυμίες,είναι αυτός που έχει δώσει το δικαίωμα στους διεφθαρμένους να ελέγχουν τη ζωή του,να αποφασίζουν για τον κάθε άνθρωπο και να επιβάλλουν ενίοτε δια της βίας τους νόμους τους.Δέν κατανοούν οι άνθρωποι πως οι νόμοι που τους περιβάλλουν εφαρμόζονται από ανθρώπους οι οποίοι είναι πλήρως ελεγχόμενοι και διεφθαρμένοι.Δέν κατανοούν επίσης εδώ ποιός είναι ο πραγματικός τρομοκράτης.Ο πραγματικός τρομοκράτης δέν είναι αυτός που σηκώνει και πυροβολεί ενάντια στο κράτος του τρόμου,της επιβολής της φτώχειας.Ο πραγματικός κλέφτης και τρομοκράτης είναι ο κόσμος του σήμερα.Ο κόσμος που αθωώνει τους πλούσιους εγκληματίες και ενοχοποιεί τους φτωχοδιάβολους.

Αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές θα έπρεπε να βρισκόμαστε στους δρόμους όχι να ζητάμε,αλλά να διεκδικούμε και να απαιτούμε τον καλύτερο κόσμο μας.Αλλά ο κόσμος του θεάματος θα ασχοληθεί με το dna σε ένα πιστόλι,με σπασμένες τζαμαρίες,με το τί θα πούνε οι ειδήσεις και θα πέσει με τα μούτρα στην ιντερνετική σύγκρουση.Ο κόσμος του θεάματος λόγω της δειλίας του και της αποδοχής της σκλαβιάς του δέν θα βγεί σήμερα να απελευθερώσει την Ηριάννα αλλά και τον εαυτό του από την μίζερη ζωή του,μιά ζωή που του έχουν επιβάλλει τα κράτη,τα αφεντικά και οι πολιτικοί απατεώνες που ψηφίζει.

Ο κόσμος του θεάματος μέχρι σήμερα τουλάχιστον έχει επιλέξει στρατόπεδο.Όσο θα έχει την ελευθερία του να επιλέγει τον καλύτερο από τους χειρότερους πολιτικούς,όσο θα υπάρχει πάντα για αυτόν/ήν ένα σκατοαφεντικό που θα του πετάει ένα μεροκάματο,κι όσο θα ταυτίζεται και θα αισθάνεται περήφανος για τα ανδραγαθήματα άλλων ανθρώπων ή θα ονειρεύεται περασμένα εθνικά μεγαλεία,τόσο θα βυθίζεται στην φτώχεια,στην κατάθλιψη και θα επιτρέπει στους διεφθαρμένους να επιτελούν το σωτήριο έργο τους.

ΑΝΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ


Από:https://mavrhlista.wordpress.com/2017/07/18/%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CF%8D%CE%BF-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B7%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CF%84%CF%81%CE%AF%CF%84%CE%BF%CF%82/

Είδα γκρίζους ανθρώπους στο Αμβούργο…


Αμβούργο 2017, σύνοδος των G-20: Ενα ζευγάρι γευματίζει πίσω από μια βιτρίνα, ένας αμέριμνος γιάπης βαδίζει αμέριμνος μέσα στο i-phone του. Μια γκρίζα μορφή προβάλλει μέσα στον σιωπηλό δρόμο. Γκρίζοι άνθρωποι περπατούν τον δρόμο. Οι περαστικοί κοιτούν ξαφνιασμένοι τον αργό βηματισμό των γκρίζων ανθρώπων.
Ο ήχος από την έλικα του ελικοπτέρου επιτηρεί το γεγονός. Οι περαστικοί καταγράφουν έναν πεσμένο γκρι άνθρωπο στον δρόμο. Το γκρίζο πλήθος περπατά αργά και διακεκομμένα ανάμεσα στο πλήθος.
Το γκρι πλήθος καταλαμβάνει αργά το άνοιγμα του δρόμου. Η αστυνομία επιτηρεί. Ενας γκρίζος νέος φωνάζει σαν να ξύπνησε ξαφνικά. Αφαιρεί το σακάκι, ενώ η σκόνη-στάχτη τινάζεται από πάνω του. Από μέσα εμφανίζεται ένα πολύχρωμο ρούχο.
Το χρώμα τού επιτρέπει να αναπνέει, ανοίγει τις κινήσεις του, απελευθερώνει την εισπνοή του. Μια γυναίκα τον ακολουθεί. Το χρώμα μεταδίδεται· 1.000 άνθρωποι από σκόνη ή στάχτη ξεσπούν στο χρώμα. Ξαφνιασμένοι, φωνάζοντας, πανηγυρίζοντας δημοσίως μια ιδιωτική μετατόπιση.
Πάνω στα πεσμένα ρούχα, πάνω στους γκρίζους δρόμους, μέσα από τη σκόνη ξεπροβάλλει η γιορτή, το καρναβάλι. Οι πολύχρωμοι άνθρωποι αγκαλιάζονται, χορεύουν, φωνάζουν. Χειροκροτούν προς άγνωστη κατεύθυνση, προς κάθε κατεύθυνση. Οι 1.000 πολύχρωμοι άνθρωποι γίνονται διαδηλωτές.
Η παρέλαση των ζωντανών νεκρών ήταν μια δημιουργία της ομάδας «1.000 Gestalten» («Χίλιες μορφές») στο πλαίσιο της συνόδου των G-20. Η πολιτική και η τέχνη, ο καμβάς και ο δρόμος, η διαμαρτυρία και η ειρωνεία, η θλίψη και η ανάταση πέρα από αυτήν, συνυπάρχουν.
Σύνθημα, performance ή διαδήλωση; Γεγονός καθεαυτό ή γεγονός προς καταγραφή και αναμενόμενη αστραπιαία και μαζική διάδοσή του σε μικρές και μικρότερες οθόνες; Λίγη σημασία έχει.
Η μάζα γίνεται πλήθος για να γίνει σύνολο ατόμων. Τα άτομα συναντιούνται ξανά εορτάζοντας την ατομική τους μεταμόρφωση και αμέσως τη συνολική τους αλλαγή. Τα άτομα συναντιούνται και πάλι σε ένα καρναβαλικό πλήθος που γιορτάζει τον εαυτό του.
Το γκρι ενιαίο και διακεκομμένο περπάτημα σπάει, το σώμα απελευθερώνεται από το γκρίζο χρώμα. Τα ίδια τα μέλη των ανθρώπων δεν κινούνται απλά. Είναι η κίνηση και είναι η ζωή.
Σε αντίθεση με τα ζόμπι, το σώμα των γκρίζων ανθρώπων δεν είναι διαβρωμένο. Μια λεπτή επίστρωση γκρίζας παραίτησης και σταχτιάς μελαγχολίας καλύπτει την επιφάνειά τους. Η όψη τους είναι ηττημένη, η ύλη που τους συγκροτεί όχι. Βρίσκεται εκεί ζωντανή σαν παλμός, έτοιμη να ξεσπάσει σαν τίναγμα.
Αυτό που χωρίζει το αρχικό πλήθος του γκρίζου από το τελικό πολύχρωμο πλήθος δεν είναι το χρώμα. Είναι η συνειδητοποίηση της δυνατότητας. Της ελάχιστης απόστασης που χωρίζει τη σιωπή από την κραυγή, τον διερχόμενο από τον διαδηλωτή, την παραίτηση από τη διεκδίκηση.
Η πορεία απλώνεται μπροστά στο πλήθος. Σαν βγάλσιμο της γλώσσας, σαν επιθυμία προς ξάφνιασμα, σαν ειρωνεία. Ως καθρέφτης προς το πλήθος, ως αυτοκριτική, ως αρχή μιας διαδικασίας που συνεχίζεται. Αυτό που διαχωρίζει το πλήθος των διαδηλωτών από το πλήθος των διερχομένων είναι το γκρίζο χρώμα.
Το χρώμα αυτό που συμβολίζει την παραίτηση, τη μελαγχολία, τον κομφορμισμό. Αυτό το χρώμα που οι διαδηλωτές προσάπτουν στους διερχόμενους. Το χρώμα αυτό που τους δείχνουν. Κι όμως η πορεία των ζωντανών-νεκρών δεν καταλήγει σε μια καταγγελία αλλά σε ένα κάλεσμα.
Περιγράφοντας ουσιαστικά τη διαδρομή του κάθε διαδηλωτή προς το εδώ και τώρα του συγκεκριμένου χάπενινγκ. Το εορταστικό ξέσπασμα δεν είναι γροθιά, αλλά άπλωμα του χεριού. Και ταυτόχρονα κάλεσμα σε μια συνέχεια.
Τα χάπενινγκ και οι περφόρμανς δεν μπορούν να υποκαταστήσουν μια πορεία. Δεν αποτελούν διεκδίκηση, μέσο πάλης, φορέα αλλαγής. Καταγράφουν όμως ένα γεγονός στην ουσία του, περιγράφουν τον πυρήνα, τις βαθύτερες προθέσεις και τα κίνητρα. Και τελικά συμπυκνώνουν το γεγονός μεταφέροντάς το από το παρόν στην Ιστορία.
Ηδη οι γκρίζες μορφές βαδίζουν προς την επόμενη μεγάλη διαδήλωση και ταυτόχρονα προς την κάθε μικρή. Και μαζί με τα γεγονότα του Αμβούργου και με όσα αυτά σηματοδοτούν οδεύουν προς την Ιστορία.

(στην Εφημερίδα των Συντακτών)

 ______________________________________________________

Αναβιώνει ο δικτάτορας Πάγκαλος στην … Σαουδική Αραβία…


Γράφει ο mitsos175.  

Με αφορμή το περιστατικό στη Σαουδική Αραβία, όπου μια γυναίκα φόρεσε μίνι κι αυτό προκάλεσε τους εκεί φανατικούς κομπλεξικούς, ας πούμε μερικά πραγματάκια.
1) Είμαστε υπέρ της Ελευθερίας. Πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι μπορούν να πάνε όπου θέλουν, να φορέσουν οτιδήποτε θέλουν, να κάνουν αυτό που τους ευχαριστεί, αρκεί να σέβονται τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των συνανθρώπων τους.
2) Είμαστε μαζί με όσους διώκονται, όσους καταπιέζονται και υποφέρουν χωρίς φυσικά να ξεχωρίζουμε φύλα, θρησκείες, εθνικότητες, χρώματα κλπ. Γιατί η Ελευθερία έχει ως προϋπόθεση την Ισότητα.

3) Η ελληνική δεξιά και οι «θεούσες» είναι πιο κοντά στους φανατικούς της Σαουδικής Αραβίας. Αυτοί που αγανακτούν με το αυτονόητο δικαίωμα να ντύνεται κάποια όπως θέλει είναι η αντίστοιχη δεξιά, οι φιλοβασιλικοί, οι «θεούσες» της χώρας αυτής, όσοι θέλουν το Μεσαίωνα. Η «χρυσή πορδή» του βασιλείου. Οι τρομοκράτες του ISIS, οι φασίστες, και οι φανατικοί του Χριστιανισμού ή του Ισλάμ, είναι ένα και το αυτό ως προς τις μεθόδους και το μίσος που νιώθουν.
4) Απορρίπτουμε τις λεγόμενες «παραδόσεις» όταν αυτές θέτουν σε κίνδυνο τους ανθρώπους, τη ζωή, την υγεία, την αξιοπρέπεια κοκ. Δεν έχουμε κανένα απολύτως σεβασμό σε καταπιεστικές νοοτροπίες. Να το πω με ένα παράδειγμα: Κάποτε υπήρχε η δουλεία. Σε μερικούς πολιτισμούς η ανθρωποφαγία, οι ανθρωποθυσίες. Αυτά τα απορρίπτουμε όπως και κάθε υπερβολή. Είτε είναι στην Ελλάδα των «Ελλήνων Χριστιανών» είτε οπουδήποτε αλλού.
5) Σεβόμαστε το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να πιστεύει ότι θέλει, ακόμα κι αν αυτό είναι αντίθετο στα δικά μας πιστεύω, αρκεί φυσικά ο σεβασμός να είναι αμοιβαίος. Που πάει να πει, ότι φασίστες δεν ανεχόμαστε, γιατί ο φασίστας λόγω της ρατσιστικής του ανοησίας, βλέπει όλους του άλλους ως εχθρούς και μάλιστα κατώτερους. Εμείς αντίθετα βλέπουμε όλους, όσους δεν μας πολεμούν, ίσους συμμάχους και φίλους μας.
6) Πιστεύουμε στη λογική και την κριτική. Για μας δεν υπάρχει άλλος κόσμος παρά μόνο αυτός, επομένως οφείλουμε να τον κάνουμε καλύτερο. Θα πρέπει λοιπόν να αναρωτηθούν οι θρήσκοι, γιατί δεν μπορούν να μας πείσουν με επιχειρήματα, έτσι προσπαθούν μάταια να μας φοβίσουν με απαγορεύσεις και τρομοκρατία.
7) Τα σημαντικά προβλήματα δεν είναι το μήκος της φούστας, ούτε φυσικά λύνονται με το να προσκυνάμε κάστανα. Τα προβλήματα είναι πολλά. Φτώχεια, πείνα, εξαθλίωση, που προέρχονται από την ανισότητα, αδικία που πηγάζει από την εκμετάλλευση, καταστροφή του Περιβάλλοντος εξ αιτίας της ανοησίας και της απληστίας, προσφυγιά, πόλεμος εξ αιτίας του ιμπεριαλισμού, σεξισμός, βία και τρομοκρατία αποτελέσματα του φασισμού. Κοινός παρονομαστής όλων αυτών κι ακόμα περισσότερων είναι το διεφθαρμένο σύστημα του Καπιταλισμού που πασχίζουμε να ανατρέψουμε.
8) Τέλος για όσους γελάνε (δικαίως) με το Μεσαίωνα στη Σαουδική Αραβία, ας θυμηθούν τον δικτάτορα Πάγκαλο, που είχε το ίδιο ακριβώς άγχος με τη θρησκευτική αστυνομία της χώρας: Το μήκος της φούστας!

Κι αν πουν κάποιοι «αυτά γίνονταν παλιά» τους ενημερώνω πως τον 21ο αιώνα σε μια «Μπανανία» καταδικάστηκε σε φυλάκιση μια γυναίκα για τη σχέση της!


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/07/blog-post_87.html

Πραξικοπήματα…


Αποτέλεσμα εικόνας για Giulio Regeni

Ένα χρόνο μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα στην τουρκία και την πετυχημένη αντιμετώπισή του (σε μεγάλο βαθμό απ’ τον κόσμο…), όλοι όσοι (και δεν είναι λίγοι) εύχονταν (ή φρόντισαν) να πετύχει δεν έχουν φάει την αποτυχία. Το τι λέγεται (γράφεται) είναι έξω ακόμα και απ’ την φαντασία, ειδικά αν το συγκρίνει κανείς με το τι λένε οι ίδιοι δημαγωγοί για ένα άλλο στρατιωτικό πραξικόπημα, πετυχημένο, στην αίγυπτο. Το μόνο που δεν έχει υποστηριχτεί ακόμα είναι ότι “δεν έγινε κανένα πραξικόπημα” στην τουρκία, και πως όλα ήταν υπερπαραγωγή ολογραμμάτων που σκάρωσε ο Ερντογάν.

Κι αν το θέμα αφορούσε αποκλειστικά την τουρκία θα ήταν πολύ σοβαρό μεν, αλλά επικεντρωμένο. Όχι. Υπάρχει πολύ ευρύτερη στόχευση. Μετά απ’ την σύντομη “δημοκρατική” και “ανθρωπιστική” ευωχία των ‘90s, λόγω νικηφόρας λήξης του 3ου παγκόσμιου (ψυχρού) πολέμου, το παραμύθι έχει τελειώσει προ πολλού. Τα πρωτοκοσμικά καθεστώτα και οι πάμπολλοι υπήκοοι / λακέδες τους είναι εμπόλεμα ρεαλιστές: «καλό» είναι ό,τι μας συμφέρει, τελεία και παύλα.

Θυμηθείτε σας παρακαλούμε, και – θα το δείτε αν δεν το έχετε καταλάβει ήδη – δεν είναι καθόλου περιττό. Ο 28χρονος ιταλός φοιτητής Giulio Regeni κατακρεουργήθηκε κυριολεκτικά απ’ την αιγυπτιακή στρατομπατσαρία πριν 1,5 χρόνο… Στη μάνα του επιστράφηκε ένα κουτί του οποίου το περιεχόμενο θύμιζε κάτι απ’ τον γυιό της… Και τι; Το θέμα σπρώχτηκε μέχρι να ξεχαστεί, και μόνο οι οικείοι και οι φίλοι του «τρέχουν» ακόμα για να αποκαλυφθεί και να αναγνωριστεί διεθνώς η φονικότητα και η εγκληματικότητα της αιγυπτιακής χούντας, που είναι ίδια και πολλαπλάσια επί χίλια εναντίον των εσωτερικών αντιπάλων της. Μπορείτε να φανταστείτε αν το ένα δέκατο απ’ τα βασανιστήρια και την εξόντωση του Regeni είχε συμβεί στην τουρκία πόσα και για πόσο καιρό θα γράφονταν και θα λέγονταν; Τι για «εξπρές του μεσονυχτίου», τι για την «απόλυτη δικτατορία», κλπ κλπ.

Το χειρότερα και σοβαρότερα πραξικοπήματα συμβαίνουν τα τελευταία 15 χρόνια στον πρώτο κόσμο. Το στρατοαστυνομικό σύμπλεγμα της ασφάλειας και οι ιμπεριαλιστικές στοχεύσεις καθορίζουν (με επιτυχία, ας το παραδεχτούμε) την «αλήθεια». Και όλα αυτά συμβαίνουν ανοικτά, στο φως της ημέρας.

Έχει κάνει ακρότητες το τουρκικό καθεστώς στο όνομα της αντιμετώπισης των πραξικοπηματιών; Ναι. Πολλές. Δεν χωρούν αμφιβολίες ή δισταγμοί: η αντιχουντική εκστρατεία ξεκίνησε και προχωράει όπως βολεύει το καθεστώς. Υπάρχει ωστόσο μια κομβική διαφορά αν αντιμετωπίζει κανείς αυτήν την γενική “εγκληματοποίηση” όντας εναντίον του πραξικοπήματος (και κάθε τέτοιου) ή αν τις αντιμετωπίζει υπερασπίζοντάς το. Είναι βέβαιο ότι η ηγετική ομάδα του AKP αξιοποίησε την αποτυχία του πραξικοπήματος για να «ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της» με τον πρώην συνεταίρο Gulen και τους καθόλου ασήμαντους μηχανισμούς του μέσα στο κράτος. Αλλά είναι επίσης βέβαιο ότι ο Gulen ήταν απ’ την αρχή, ακόμα και σαν εταίρος του Ερντογάν, άνθρωπος κάποιος φράξιας του αμερικανικού βαθέος κράτους. Από εκεί άλλαξαν οι «συμπάθειες» όταν ο Ερντογάν τα «έσπασε» με το Τελ Αβίβ· απο εκεί άρχισε ο καυγάς.

Όταν, λοιπόν, διάφοροι χουντικοί, ειδικά οι 8 καραβανάδες στο ελλαδιστάν, βρίσκουν πολιτικό άσυλο, ποιος ευρωπαίος καθεστωτικός μπορεί να κάνει κηρύγματα περί «δημοκρατίας»;

Η τουρκική κοινωνική αντιπολίτευση έχει δύσκολη δουλειά. Όμως ένα απ’ τα πιο βαριά της καθήκοντα είναι να ξεφορτωθεί οριστικά τον «ατατουρκισμό» της: που είναι υπεύθυνος για πλήθος στρατιωτικών πραξικοπημάτων στην ιστορία του σύγχρονου τουρκικού κράτους, και κανείς δεν θα πιει δημοκρατία, ούτε κάν «αστικού τύπου», απ’ την πηγή του!

Επιπλέον το σίγουρο (για εμάς) είναι ότι αυτή η κοινωνική αντιπολίτευση ΔΕΝ πρέπει να παραμυθιαστεί απ’ τον πρωτοκοσμικό «αντιερντογανισμό», ούτε για μισό δευτερόλεπτο. Δεν υπάρχει ούτε μια πιθανότητα στο εκατομμύριο να κερδίσει κάτι απ’ τους κρυφούς ή φανερούς υποστηρικτές της «επαναφοράς της Άγκυρας στο μαντρί» μέσω κάποιας χούντας. Ο ριζοσπαστικός κοινωνικός / εργατικός ανταγωνισμός είναι πολύ δύσκολος στην τουρκία όπως και παντού. Αν, όμως, κάνει έστω και την ελάχιστη παραχώρηση στην πρωτοκοσμική ρητορική, που εμφανίζεται σαν «φίλη της δημοκρατίας» ενώ είναι ακριβώς το αντίθετο, θα έχει υπογράψει την καταδίκη του για όλον τον 21ο αιώνα.


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/07/praxikopimata/

Το φαινόμενο CSI και το φάντασμα του Χέιλμπρον…


Τo 2007 μια νεαρή αστυνομικός στη Γερμανία έπεφτε νεκρή από τις σφαίρες ενόπλου ο οποίος, αφού πυροβόλησε αυτήν και έναν συνάδελφό της, τους έκλεψε τα όπλα και εξαφανίστηκε.

Οι γερμανικές αρχές ξεκίνησαν ανθρωποκυνηγητό και τα εγκληματολογικά εργαστήριά τους πιστοποίησαν ότι ο δράστης είχε αφήσει γενετικό υλικό σε ακόμη δύο δολοφονίες.

Όσο ερευνούσαν την υπόθεση, άρχισαν να πιστεύουν ότι βρίσκονται μπροστά στον μεγαλύτερο serial killer της ανθρώπινης ιστορίας, ο οποίος εκτελούσε τα θύματά του χωρίς κανένα προφανές κίνητρο, αλλά και με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Σύντομα διαπιστώθηκε ότι το DNA ανήκε σε γυναίκα από την Ανατολική Ευρώπη ή τη Ρωσία, η οποία φαινόταν να εμπλέκεται σε στυγερές δολοφονίες που ξεκινούσαν από τα μέσα της δεκαετίας του ’90.

Η υπόθεση έλαβε πανευρωπαϊκές διαστάσεις, καθώς η γυναίκα άφηνε το γενετικό της αποτύπωμα σε ένοπλες ληστείες και δολοφονίες και στη Γαλλία και στην Αυστρία.

Παρά τη διεθνή κινητοποίηση, όμως, και την επικήρυξη προς 300.000 ευρώ, καμία πληροφορία δεν μπορούσε να βοηθήσει τις Αρχές, οι οποίες έδωσαν στην άγνωστη τον τίτλο «Φάντασμα του Χέιλμπρον» και «Γυναίκα χωρίς πρόσωπο».

Χρειάστηκαν 15 χρόνια ερευνών ώστε οι Αρχές να εντοπίσουν το «Φάντασμα» σε ένα γερμανικό εργοστάσιο που παρασκεύαζε… τις μπατονέτες που χρησιμοποιούν τα εγκληματολογικά εργαστήρια για τη συλλογή δειγμάτων DNA.

Η γυναίκα δεν είχε σκοτώσει φυσικά κανέναν, απλώς είχε επιμολύνει, άθελά της, τα εργαλεία των ιατροδικαστών σε τουλάχιστον 40 υποθέσεις.

Η ιστορική γκάφα των διωκτικών αρχών έρχεται όλο και συχνότερα στο προσκήνιο, καθώς εγκληματολόγοι και δημοσιογράφοι προσπαθούν να περιγράψουν το περίφημο «φαινόμενο CSI», που παίρνει το όνομά του από τη γνωστή αμερικανική τηλεοπτική σειρά.

Σύμφωνα με την εγκληματολόγο Μόνικα Ρόμπερτς, πρόκειται για «φαινόμενο κατά το οποίο οι πολίτες (και στην περίπτωση των ΗΠΑ οι ένορκοι των δικαστηρίων) έχουν παράλογες προσδοκίες από τα στοιχεία που συλλέγονται στον τόπο του εγκλήματος και εμφανίζουν αυξημένο ενδιαφέρον για την επιστήμη της εγκληματολογίας».

Οι δικαστές δεν είναι σε καμία περίπτωση οι καλύτερα καταρτισμένοι για να καταλάβουν την επιστήμη.
Μαρκ Ντουάιερ, δικαστής

Παραδόξως το φαινόμενο φάνηκε να «επιμολύνει» για χρόνια και αρκετούς επιστήμονες και δικαστές, οι οποίοι αντιμετώπιζαν τα τεστ DNA ως τον αλάθητο μάρτυρα που θα έδινε λύση σε όλα τα εγκλήματα.

Την ίδια στιγμή, όμως, αυξάνονταν με δραματικούς ρυθμούς οι καταδίκες αθώων ανθρώπων σε υποθέσεις όπου χρησιμοποιούνταν στοιχεία DNA.

Πρόσφατη έρευνα στην Αυστραλία απέδειξε ότι σε περιπτώσεις που γινόταν αναφορά σε γενετικό υλικό, οι πιθανότητες καταδικαστικής απόφασης αυξάνονταν κατά 33 φορές – παρά το γεγονός ότι άλλα στοιχεία μπορεί να συνηγορούσαν στην αθωότητα του κατηγορούμενου.

Οι κατήγοροι το γνώριζαν και φρόντιζαν να παρουσιάζουν στο δικαστήριο ακόμη και αμφισβητούμενα στοιχεία (που προέρχονταν από μερικό ή αλλοιωμένο δείγμα, όπως στην περίπτωση της Ηριάννας, ή στα οποία μπορεί να υπήρχε ανθρώπινο λάθος κατά τη συλλογή ή την επεξεργασία).

Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να μπορούν να εκφωνήσουν τα τρία μαγικά γράμματα: D-N-A.

Το φαινόμενο CSI οδήγησε σε τραγελαφικά περιστατικά, όπως η περίπτωση του Λούκις Αντερσον, ο οποίος κατηγορήθηκε το 2012 για τον φόνο του πολυεκατομμυριούχου Ραβές Κούμρα στην Καλιφόρνια, παρά το γεγονός ότι τη στιγμή τη δολοφονίας ο «δράστης» βρισκόταν σε κωματώδη κατάσταση σε νοσοκομείο.

Οπως αποδείχθηκε, το DNA είχε μεταφερθεί στον τόπο του εγκλήματος από έναν τραυματιοφορέα – γεγονός που αποδεικνύει πόσο εύκολα μπορεί να μεταφερθεί γενετικό υλικό μέσω τρίτων σε αντικείμενα σε απόσταση πολλών χιλιομέτρων.

Το φαινόμενο CSI έχει βέβαια πολύ βαθιές πολιτικές και οικονομικές ρίζες.

Η εξάπλωση ιδιωτικών εργαστηρίων ελέγχου DNA αλλά και η γιγάντωση των ιδιωτικών φυλακών που ζητούν όλο και περισσότερους «πελάτες» αυξάνουν την ανάγκη γενετικών τεστ και μαζί τα ποσοστά των λανθασμένων αποτελεσμάτων που μπορούν να οδηγήσουν αθώους ακόμη και στην θανατική ποινή.

Θα πρέπει άλλωστε να σημειωθεί ότι -με ή χωρίς τα ανθρώπινα λάθη στους ελέγχους γενετικού υλικού- η αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας δεν άλλαξε τη γενικότερη εικόνα των μηχανισμών καταστολής και απονομής δικαιοσύνης.

Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να έχουν τον μεγαλύτερο αριθμό κρατουμένων στον πλανήτη (και σε απόλυτους αριθμούς), ενώ οι μαύροι και οι ισπανόφωνοι οδηγούνται στη φυλακή σε δυσανάλογα μεγαλύτερους αριθμούς σε σχέση με τον αριθμό των εγκλημάτων που πραγματοποιούν.

Πολύ απλά η τεχνολογία δεν μπορεί να αλλάξει τον ρατσιστικό και ταξικό χαρακτήρα ενός συστήματος απονομής δικαιοσύνης που έλκει την καταγωγή του από τα χρόνια της δουλείας.

Και αν αυτά συμβαίνουν στην πιο προηγμένη τεχνολογικά χώρα του κόσμου, εύκολα καταλαβαίνει κανείς τί μπορεί να συμβεί στην Ελλάδα.

Τη χώρα με τα υποστελεχωμένα εγκληματολογικά εργαστήρια, τα τρομολαγνικά ΜΜΕ και τους δικαστές που λατρεύουν τις φρονηματικές καταδίκες.


Από:http://info-war.gr/to-fenomeno-csi-ke-to-fantasma-tou-cheilbron/