Συμβαίνουν και εις Παρισίους…


Όπως μάθαμε πρόσφατα, η Βαρκελώνη «είναι γνωστή για την εκεί δράση ανάλογων τρομοκρατικών οργανώσεων” και ως εκ τούτου μια επίσκεψη εκεί αποτελεί  πειστήριο τρομοκρατικής δράσης:

Επειδή ο Δύτης είναι γνωστός για τη φιλαλήθειά του, οφείλει να ενημερώσει το σεβαστό δικαστήριο ότι πλέον οι προτεραιότητες της διεθνούς τρομοκρατίας έχουν αλλάξει. Αυτή η φωτογραφία είναι από την Κε Μπρανλί των Παρισίων και τραβήχτηκε τον περασμένο Μάιο:

Αν δεν πιστεύετε, να και ο πύργος του Άιφελ (και δεύτερη επιγραφή!):

Παρακαλώ να ενημερωθεί το δικαστήριο. Εγώ πάντως, κύριε Πρόεδρε, βρέθηκα εκεί δικαιολογημένα αν και όχι εντελώς για αναψυχή. Πρέπει να παραδεχτώ ωστόσο ότι ίσως ακούμπησα τα κάγκελα της γέφυρας και ως εκ τούτου μπορεί και να έχει από το DNA μου.

Μα πώς έμπλεξα έτσι!


Από:https://dytistonniptiron.wordpress.com/2017/07/18/spf/

Τυφώνας Ηριάννα…


Από τον Παναγιώτη Μαρνελή

Απορρίφθηκε το αίτημα αναστολής. Διότι η Ηριάννα είναι εγκληματίας. Και μάλιστα επικίνδυνη, ακόμα περισσότερο από ένα φονιά. Είναι ένοχη, όχι για τα εγκλήματα που δικάζεται, μα για πολύ μεγαλύτερα.

Είναι ένοχη, διότι από αφανής αναδεικνύεται σε ένα είδωλο, ένα μάρτυρα κατά της κατάχρησης εξουσίας και της κακοδικίας. Είναι επικίνδυνη διότι πάνω από ένα εκατομμύριο πολίτες δηλώνουν δημόσια ακόμα και εγγράφως την υποστήρηξή τους σε ένα μάταιο αγώνα για την αθώωση ενός ανθρώπου που δεν έκανε τίποτα.

Και η οποιασδήποτε μορφής εξουσία τώρα βάλλεται. Διότι στο πρόσωπο της Ηριάννας αντανακλάσαι εσύ, εγώ, ο καθένας μας. Και αυτό είναι άκρως επικίνδυνο. Μα κάτι μου θυμίζει αυτή η ιστορία…

*Το σκίτσο ειναι του Plasticobilism


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/tyfonas-irianna/

Φιλοσοφία και επιστήμη: μια ιστορία της αλήθειας…


Το στόμα της αλήθειας* (Bocca della Verità) – Ρώμη.

Το κείμενο που θα ακολουθήσει καταπιάνεται με την έννοια της αλήθειας σε μια προσπάθεια που ενώ στηρίζεται σε βιβλιογραφία, δεν συνοδεύεται από βιβλιογραφικές παραπομπές και, για λόγους ευνόητους, δεν αξιώνεται κάποια επιστημονική αντικειμενικότητα, ουδετερότητα ή αυθεντία. Επίσης στην ιδιαίτερα περιορισμένη έκτασή του δεν θα μπορούσε καθόλου να πραγματευθεί συνολικά την ιστορική πορεία της αλήθειας όπως αυτή εκφράστηκε μέσα από τα διάφορα φιλοσοφικά συστήματα και την μεταξύ τους διαλεκτική. Θα περιοριστεί στην προσέγγισή της ως μια έννοια που η φιλοσοφία, διαμέσου της επιστήμης, δεν την αξιώνεται a priori, όπως η θεολογία, αλλά την αναζητά. Ακόμη πρέπει να τονιστεί πως η συνοχή φιλοσοφίας και επιστήμης -διαμέσου της αλήθειας- έχει ένα συγκεκριμένο ιστορικό περιεχόμενο καθώς η σχέση τους δεν είναι αναλλοίωτη μέσα στο χρόνο. Εξάλλου στην ανάλυση θα φανούν οι γεωγραφικοί και ιστορικοί περιορισμοί -πράγματι δεν γίνονται αναφορές στο Βυζάντιο, στο Ισλάμ, στη μεσαιωνική κοινωνική σκέψη, ή αλλού.

Ελάχιστος ατενίζει το σύμπαν απ’ τον μικρό του πλανήτη, τη μια δικαστής και την άλλη κατηγορούμενος, αναζητά την αλήθεια και το νόημα […] Από ένα Γιατί σε ένα Πώς, σαν στίλβη, ο πρώτος φιλοσοφικός στοχασμός του ανθρώπινου νου.

Το 2003 χρονολογημένα ευρήματα του homo sapiens στο Χέρτο της Αιθιοπίας είχαν δείξει μια ηλικία ίση με 154.000-160.000 έτη. Ωστόσο πολύ πρόσφατα το περιοδικόNature δημοσίευσε έρευνες βασισμένες σε νέα ευρήματα από το χωριό Τζμπελ Ιρχούντ στο νότιο Μαρόκο -μεταξύ των οποίων και μια κάτω γνάθος. Σύμφωνα με αυτά τα στοιχεία η ηλικία του homo sapiens ανέρχεται σε πάνω από 300.000 έτη. Με όρους διάρκειας ανθρώπινης ζωής, η αυγή του είδους μας είναι σίγουρα μακρινή, αλλά άγνωστο το πόσο ακριβώς, ώστε μπορεί να μην ανακαλύψουμε ποτέ την ένδοξη εκείνη στιγμή όπου ξεκινήσαμε την πορεία μας στον πλανήτη. Όμως πέρα από τη χρονολόγηση και τη γεωγραφική προέλευση, οι ανθρωπολογικές, παλαιοντολογικές και παλαιογενετικές μελέτες μας έχουν προσφέρει πολυάριθμα στοιχεία, τα οποία σε συνδυασμό με άλλα πεδία ερευνών (ιστορικά και αρχαιολογικά) συνάδουν σε μια άλλη, περισσότερο ασφαλή, υπόθεση: κατά πάσα πιθανότητα η πρώτη αντιμετώπιση του κόσμου από τον homo sapiens ήταν μυθική, θεολογική και η επιβολή αυτών των μύθων, ως απαραβίαστες εξηγήσεις, ήταν κάτι το δεδομένο.

Συνέχεια

Εγκεφαλικά ημιθανείς, ψυχικά χλιαροί κι επίκαιροι…


Για να γράψω ένα κείμενο πρέπει κάτι να μου συμβεί, κάτι που θα ταράξει για λίγο το ίζημα της καθημερινότητας.

Πιο έντονη επιθυμία, ανάγκη αδήριτη, προκαλεί η ψυχική αναταραχή. Η οργή και ο θυμός, η αγανάκτηση, η θλίψη, ο πόθος κι η ευτυχία, φτιάχνουν λέξεις και ιδέες που ζητούν να γραφτούν.

Αν ήμουν χορευτής θα τις χόρευα αυτές τις λέξεις, αλλά δυστυχώς με τον χορό ποτέ δεν τα πήγαινα καλά -γι’ αυτό και ζηλεύω τους χορευτές.

Το συναίσθημα, όταν το νιώθεις να φουσκώνει μέσα σου, πρέπει να το εκφράσεις. Ο Μπάιρον, ο ποιητής, όχι ο λόρδος, έλεγε ότι η ποίηση είναι η λάβα της ψυχής του. Αν δεν έγραφε θα γινόταν έκρηξη (παρεμπιπτόντως, ο Μπάιρον έχει διαγνωστεί απ’ τους μελετητές του ως διπολικός).

Όταν γράφεις γι’ αυτά που νιώθεις ησυχάζει λίγο η ψυχή σου, το θυμικό σου, σαν να βγαίνεις στο μπαλκόνι και να ουρλιάζεις ή να βρίζεις ή να φωνάζεις «αγαπώ την …»

Όταν μοιράζεσαι ξεφορτώνεσαι. Είτε μιλάς στον ψυχαναλυτή, στον εξομολογητή, στον φίλο, στον μπάρμαν, είτε όταν γράφεις στον τοίχο.

Αλλά πρέπει να νιώθεις για να έχεις κάτι να μοιραστείς.

~~

Άλλες φορές είναι η σκέψη που με οδηγεί στη γραφή. Κάποιες ιδέες που με προβληματίζουν. Γράφοντας ‘τες τις βάζω σε μια σειρά, καταφέρνω να τις κατανοήσω λίγο καλύτερα.

Τον προβληματισμό τον γεννούν τα βιβλία, οι όμορφες συζητήσεις με φίλους (όχι το κουτσομπολιό), οι ταινίες, τα τραγούδια και τυχαία περιστατικά.

Οι ιδέες, σε αντίθεση με τα συναισθήματα, δεν είναι τόσο πιεστικές. Δεν θα βγεις ποτέ στο μπαλκόνι να φωνάξεις: «Μήπως η ομοιότητα οδηγεί στην διαφοροποίηση;»

Εκτός κι αν σκεφτείς κάτι πραγματικά εντυπωσιακό, οπότε ίσως βγεις γυμνός στους δρόμους φωνάζοντας: «Εύρηκα!»

~~

Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν έχεις τίποτα να πεις αν δεν νιώθεις κι αν δεν σκέφτεσαι, αν δεν πάθεις.

Για να πάθεις πρέπει να εκτεθείς, να είσαι εκεί έξω και να ζεις.

Για να σκεφτείς δεν χρειάζεται να πας πουθενά. Αλλά χρειάζεται ν’ αφήσεις τον εαυτό σου, να ξεχάσεις το ειδικό της ζωής σου, και να προσπαθήσεις να κατανοήσεις το γενικό, την ευρύτερη εικόνα.

Αυτό λίγοι άνθρωποι μπορούν να το κάνουν αυτόφωτα, ίσως κανένας. Ακόμα κι ο Νεύτωνας έλεγε ότι πάτησε στους ώμους γιγάντων για να δει τη θέα της βαρύτητας.

Ίσως, για παράδειγμα, να το έκανε ο Δαρβίνος, που έπαθε και είδε γυρίζοντας τον κόσμο, κι έπειτα έκανε ένα βήμα πίσω, παρατήρησε τη γενική εικόνα και αντιλήφθηκε τη φυσική εξέλιξη. Ούτε καν εκείνος βγήκε στους δρόμους γυμνός φωνάζοντας: «Εύρηκα!» Είκοσι χρόνια του πήρε να αντιμετωπίσει τον κόσμο και τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις.

Για μας, τους απλούς ανθρώπους, που ούτε Νεύτωνες είμαστε ούτε Δαρβίνοι, ο καλύτερος τρόπος ανάπτυξης της σκέψης είναι τα βιβλία.

Όσο περίεργο και να φαίνεται όταν το διαβάζετε στο διαδίκτυο, θα πρέπει να το πω, έτσι όπως το αισθάνομαι: «Μία σελίδα από ένα καλό βιβλίο μπορεί να σας προσφέρει περισσότερα από μια ώρα στο ίντερνετ».

~~

Το διαδίκτυο είναι μια τεράστια επανάσταση, αλλά κανείς δεν το χειρίζεται. Είμαστε όλοι χρήστες, εξαρτημένοι, παγιδευμένοι στη ρουτίνα του.

Το πρώτο πράγμα που κάνει ένας άνθρωπος που μπαίνει στο διαδίκτυο είναι να χαθεί στην ανούσια επικαιρικότητα. Το επίκαιρο υπερισχύει επειδή το μέσο είναι το μήνυμα (και το μέσο που λέγεται ίντερνετ βασίζεται στη γρήγορη-εύπεπτη πληροφορία).

Η επικαιρότητα της ημέρας (15/7/2017) είναι τα ιερά κάστανα, ο άντρας που δέρνει τη γυναίκα δημοσίως, ο Σκιαθώτης νικητής κάποιου reality σε αντιπαραβολή με τον Παπαδιαμάντη (πόσο άκυρη σύγκριση;), ο καιρός (καύσωνας ή καταιγίδες) και το γιαούρτωμα κάποιων πολιτικών.

Όχι σε εκατό χρόνια, όχι σε δέκα, όχι σε ένα, αλλά μεθαύριο αυτές οι πληροφορίες δεν θα έχουν καμιά αξία-σημασία.

Όμως όλοι όσοι ζουν μέσα στο διαδίκτυο νομίζουν ότι ασχολούνται με κάτι σημαντικό, ενώ παθιάζονται με τα επουσιώδη.
Λες και δεν είναι η πρώτη φορά που οι πιστοί προσκυνούν αντικείμενα.
Λες και δεν είναι η πρώτη φορά που μια γυναίκα γίνεται θύμα και το δέχεται.
Λες και δεν είναι η πρώτη φορά που η διασημότητα είναι το επίκεντρο.
Λες και δεν είναι η πρώτη φορά που βρέχει (ή κάνει ζέστη) τον Ιούλιο μήνα.
Λες και δεν είναι η πρώτη φορά που οι πολιτικοί είναι ανεπιθύμητοι.

(Και δεν πέθανε κανείς τραγουδιστής για να θυμηθούμε πόσο μας άρεσαν τα τραγούδια του.)

~~

Η διαδικτυακή εξάρτηση μας οδηγεί στο να θεωρούμε άξιο λόγου το προφανές, οπότε η σκέψη μας δεν εξελίσσεται.

Συναισθηματικά παγιδευόμαστε σε αναρτήσεις, σχόλια -και «συζητήσεις» που είναι συλλογικοί μονόλογοι.

Και, βεβαίως, όσα κι αν πράξεις στο διαδίκτυο είναι φαντάσματα πράξεων. Με ψηφίσματα στο AVAAZ, με like, με διαδικτυακούς ψόφους ή με μπλοκαρίσματα στο facebook δεν κάνεις τίποτα άλλο απ’ το να υπηρετείς το μέσο -και τη ματαιόδοξη φαντασιοπληξία σου.

Η σκέψη, το θυμικό, η πράξη, όλα υποβιβάζονται όταν είναι μόνο διαδικτυακές προβολές -και γεννιούνται από διαδικτυακές επιρροές.

~~

Το γνωρίζω ότι είναι παράδοξο να χρησιμοποιείς ένα μέσο και να καταφέρεσαι εναντίον του. Όμως μου αρέσουν οι αντιφάσεις. Η διαλεκτική (θέση-αντίθεση-σύνθεση) είναι πιο δημιουργική, πιο ανοικτή απ’ τον δογματισμό και τον επιστημονισμό.

Η σκέψη χρειάζεται τις αντιφάσεις, το θυμικό χρειάζεται τις εκρήξεις, η ζωή χρειάζεται τις πράξεις.

Ας ξεκινήσουμε με τη σκέψη -που λίγη σημασία της δίνουμε πλέον. Αντί να ξοδεύουμε το χρόνο μας στο ίντερνετ, όσο εθιστικό και να είναι, ας πιάσουμε να διαβάσουμε ένα βιβλίο, ακόμα και κάποιο που έχουμε ξαναδιαβάσει.

Δεν θα είναι επίκαιρο, αλλά μπορεί να είναι διαχρονικό.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ή βρείτε να δείτε αυτή την καλτ ταινία του Bruce Robinson, «Withnail and I», απ’ όπου προέρχεται και η εικόνα υποδοχής.


Από:https://sanejoker.info/2017/07/withnail-and-i.html

Ubuntu…


«Ubuntu λέγεται στη γλώσσα των φυλών της υποσαχάριας Αφρικής (Ζουλού, Μασάι, κλπ) η αλληλεγγύη της κοινότητας.

Ένας ανθρωπολόγος επισκέφτηκε τη φυλή των Ζουλού -η φυλή των Ζουλού βρίσκεται σε πολύ δύσκολη κατάσταση-, βρήκε μια ομάδα μικρών παιδιών και έβαλε απέναντί τους σε ένα δέντρο ένα καλάθι με φρούτα.

Έπειτα τους ζήτησε να τρέξουν και τους είπε πως όποιο παιδάκι έφτανε πρώτο στο δέντρο θα έπαιρνε όλα τα φρούτα.

Έδωσε, λοιπόν, το σύνθημα, τα παιδάκια πιάστηκαν χέρι χέρι, πήγαν και κάθισαν γύρω από το καλάθι και άρχισαν να μοιράζονται τα φρούτα.

Ο ανθρωπολόγος, έκπληκτος, επηρεασμένος καθώς ήταν από το φαντασιακό των «προηγμένων κοινωνιών», τους ρώτησε για το έκαναν αυτό, και τα πιτσιρίκια του απάντησαν «Ubuntu», που στο εννοιολόγιο της γλώσσας των υποσαχάριων φυλών σημαίνει ότι:

«Αν ένας από εμάς δεν είναι χαρούμενος, δεν μπορούμε να είμαστε ούτε εμείς».

Αναφερόμαστε σε αυτό το παράδειγμα για να δείξουμε ότι η κοινωνία των Ζουλού, παρόλο που είναι όχι μόνο προ-καπιταλιστική αλλά και προ-φεουδαρχική, διατηρεί την αλληλεγγύη των μελών της ως συστατικό της στοιχείο, μόνο που αυτό δεν βρίσκει αντίστοιχη θέση στην κρατούσα ιδέα της ευθύγραμμης προόδου.

Δηλαδή, μια παλαιότερη μορφή οργάνωσης της κοινωνίας διατηρεί την αλληλεγγύη, η οποία στις εξελιγμένες κοινωνίες είναι ζητούμενο.»

(Το κείμενο είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης» των Γιώργου Κολέμπα-Γιάννη Μπίλλα. Οι Ζουλού είναι 11 εκατομμύρια. Ζουλού -στη γλώσσα των Ζουλού- σημαίνει ουρανός.)


Aπό: https://pitsirikos.net/2017/07/ubuntu/#ixzz4n5A1XUJF

 

«Αλλού λαλούν οι κόκοροι, αλλού γεννούν οι κότες»


Ενώ η μαζική χρήση αμιγώς ηλεκτρικών οχημάτων θα θεωρηθεί γεγονός αν αρχίσει να συμβαίνει κάπου στον καπιταλιστικό βορρά, φαίνεται πως «η δουλειά έχει ξεκινήσει» στο νότο. Σίγουρα στη βραζιλία και στην κίνα.

Διάφοροι βραζιλιάνοι δήμαρχοι δοκιμάζουν τα τελευταία χρόνια την χρήση ηλεκτρικών λεωφορείων και minibus. Μετά απ’ την πετυχημένη χρήση τέτοιων οχημάτων, η δημαρχία του Belo Horizonte, μιας πόλης στα βόρεια του Rio, ρίχνει αυτή τη βδομάδα στην κυκλοφορία μια παρτίδα αμιγώς ηλεκτρικών ταξί. Και ο κατασκευαστής τους δεν είναι αμερικανικη ή ευρωπαϊκή εταιρεία. Είναι κινέζικη, η BYD, ο μεγαλύτερος κατασκευαστής ηλεκτρικών οχημάτων στην κίνα. Με αυτονομία 400 χιλιόμετρα ανά φόρτιση και ιπποδύναμη 110 άλογα, το συγκεκριμένο μοντέλο της BYD καλύπτει ικανοποιητικά τις προδιαγραφές ενός οχήματος πόλης.

(Α! Όποιος βρει πετρέλαιο τα επόμενα χρόνια κάπου εδώ γύρω, ας μας κρατήσει ένα μπιτονάκι. Για ενθύμιο…)

(φωτογραφία: ηλεκτρικά ταξί της BYD, σε χρήση, στην πόλη Shenzhen, μία απ’ τις μεγαλύτερες της κίνας, βόρεια του Χονγκ Κονγκ. Τώρα το κινεζικό κράτος προσανατολίζεται στο να αλλάξει όλο τον στόλο των 70.000 ταξί του Πεκίνου κάνοντάς τα ηλεκτρικά – μια αντικατάσταση κόστους 1,3 δις. δολαρίων. Πέρα απ’ αυτό, κάθε καινούργια άδεια ταξί σ’ όλη την επικράτεια θα δίνεται μόνο σε ηλεκτρικά οχήματα.)


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/07/allou-laloun-i-kokori-allou-gennoun-i-kotes/

Απύθμενο το ταξικό μίσος της αστικής «δικαιοσύνης»…


Δεν θα μπούμε πάλι στην διαδικασία να μιλήσουμε για την αναβίωση έκτακτων στρατοδικείων που σήμερα φέρνουν το όνομα τρομοδικεία ανεξάρτητα από το  πώς αυτοαποκαλούνται τα ίδια. Εξάλλου έχουμε γράψει επανειλημμένα για το ταξικό μίσος που διακατέχει τους «λειτουργούς της Θέμιδας» απέναντι σε όσους/ες θεωρούν ότι αμφισβητούν δυναμικά την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων.
Η σημερινή τους δικαστική απόφαση όμως, με την οποία απέρριψαν τις αιτήσεις αποφυλάκισης της Ηριάννας Β.Λ. και του Περικλή Μ έχει αρκετές αναγνώσεις.

Αρχικά προφανώς εκτίμησαν ότι δεν μπορούσαν να απαξιώσουν για δεύτερη φορά –η πρώτη ήταν με την δικαστική απόφαση για τον Τάσο Θεοφίλου- τις σκευωρίες που στήνουν τα «τσακάλια» της «αντιτρομοκρατικής», όσο κακοστημένες και να είναι αυτές.
Δεύτερο να δηλώσουν εμφατικά ότι αδιαφορούν πλήρως για το ότι με τις αποφάσεις τους προκαλούν –το κύμα συμπαράστασης στα πρόσωπα της Ηριάννας και του Περικλή είναι τεράστιο και εκφράστηκε ενυπόγραφα από εκατοντάδες υπογραφές καλλιτεχνών, διανοουμένων, αθλητών, καθώς και από χιλιάδες ανώνυμους πολίτες- το λεγόμενο «περί δικαίου αίσθημα».
Τρίτον κάνοντας επίδειξη της ασύδοτης δικαστικής εξουσίας τους, αδιαφορώντας εντελώς αν καταστρέφουν τις ζωές νέων ανθρώπων.
Και τέταρτο να στείλουν το τρομοκρατικό  τους μήνυμα σε όλη την ελληνική κοινωνία: Δεν μπορείς να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας αν δεν το αποφασίσουμε εμείς.

Δεν θα μπούμε στην διαδικασία να αναφέρουμε ότι ο εισαγγελέας αυτού του δικαστηρίου, που απέρριψε το δίκαιο αίτημα των δυο παιδιών, Ιωάννης Προβατάρης, είναι ο ίδιος δικαστικός λειτουργός  που είχε εισηγηθεί την αποφυλάκιση του αρχηγού της Χρυσής Αυγής Νίκου Μιχαλολιάκου και του Χρήστου Παππά, κρίνοντας πως δεν υπάρχει κίνδυνος να τελέσουν νέα εγκλήματα, ενώ έκρινε ύποπτους τέλεσης νέων (τα παλιά ποια είναι;) αδικημάτων Ηριάννα και Περικλή.
Ούτε θα αναφερθούμε σε άλλους δικαστές που το ταξικό τους μίσος σκοτώνει τα όνειρα αυτών των παιδιών ενώ σύμφωνα με δημοσιεύματα συμαιτείχαν να βγουν πεντακαθαρήδηδες ή να «πέσουν στα πούπουλα» άτομα της «καλής κοινωνίας» που έχουν εμπλακεί στο σκάνδαλο της Ζήμενς, στο σκάνδαλο με τα δομημένα ομόλογα κλπ.
Καμιά νύξη δεν θα κάνουμε και για τις αστείες δηλώσεις του υπουργού Κοντονή με τις οποίες εξέφρασε «δυσάρεστη έκπληξη» γι’ αυτή την δικαστική απόφαση αποδίδοντας την στο ότι  «και οι δικαστές είναι άνθρωποι και ως άνθρωποι κάνουν λάθη». (Και οι δήμιοι άνθρωποι είναι).
Έναν προβληματισμό μόνο θέλουμε να δηλώσουμε. Αρκεί να εκδηλώνουμε την οργή που μας προκαλούν  αυτοί οι κρατικοί μηχανισμοί,  με τις ενέργειες τους, μόνο με κάποιες πορείες διαμαρτυρίας, και καταγγελτικά  κείμενα;

 

 

 

 

 

 

 

 

_______________________________________________________