Abracadabra…


DJ της ημέρας, η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

Απόψε, εδώ στο θέρετρο, είναι να έρθει ένας μάγος. Έχω δει τις αφίσες του στους δρόμους – ένας νεαρός με λεπτό μουστάκι και μούσι και μεγάλη, μακρουλή μύτη και ντύσιμο «εξωτικά σέβεντις» (άσπρο μανδύα με χρυσουλιά), που παραπέμπει λίγο σε Ινδία, λίγο σε «Μαγεμένη Αραπιά», λίγο σε μεταποιημένο νυχτικό της μαμάς του.

Εκείνο που δεν έχω καταφέρει να εξακριβώσω ακόμα είναι το όνομά του. Κάθε φορά που περνάω με το αυτοκίνητο από αφίσα, βλέπω και διαφορετικό όνομα: Sanando; Sarando; Sharkando; (αυτό το τελευταίο είναι το πιο επίμονο λάθος, γιατί μου θυμίζει το περίφημο Β-Movie με τους καρχαρίες που τους ρουφάει ένας ανεμοστρόβιλος από τον ωκεανό και μετά τους ξαμολάει στην πόλη – χαμός).

Εν πάση περιπτώσει, σήμερα οι παραθεριστές θα απολαύσουν μαγεία σε μια από τις αίθουσες εκδηλώσεων της περιοχής.

Αναρωτιέμαι αν από αύριο αυξηθεί απότομα ο πληθυσμός των λαγών και των περιστεριών στα πέριξ. Ή αν, από λάθος ή και υπερβάλλοντα ζήλο, εξαφανιστεί κάτι. Η αίθουσα εκδηλώσεων της περιοχής, για παράδειγμα.

Ή η περιοχή.

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2017/07/15/abracadabra/

Advertisements

Ο (ταξικά) μεροληπτικός φιλελληνισμός του Γιούνκερ…


epitimos-didaktoras-tis-nomikis-tou-apth-o-giounker

Γιώργος Τσαντίκος

Γιατί αλήθεια, το ΑΠΘ έκανε επίτιμο διδάκτορά του τον Ζαν Κλωντ Γιούνκερ; Πρόκειται  για έναν επαγγελματία πολιτικό και όχι έναν ακαδημαϊκό, ούτε καν δικηγόρο (δεν έχει ασκήσει ποτέ το επάγγελμα). Λίγη σημασία όμως έχουν αυτά. Μια τέτοια διάκριση έχει καθαρά συμβολικό χαρακτήρα και στην εποχή που ζούμε, χρησιμοποιεί όλες τις αντεστραμμένες έννοιες (παράδειγμα: δημοσιογράφοι που «χαϊδεύουν» τους νεοναζί, να τραγουδάνε «θέλει και οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους») για να ισχυροποιήσει αυτό το συμβολισμό.

Στη φάση λοιπόν που η «there is no alternative» πολιτική έχει υιοθετηθεί πλήρως από το ελληνικό πολιτικό σύστημα και η αριστερά αδυνατεί, με ελάχιστες στρατηγικές εκλάμψεις, να δώσει μια απάντηση με ταξικό και όχι οικονομικό ή εθνικό πρόσημο σε αυτή την επέλαση, περιοριζόμενη σε μάχες οπισθοχώρησης και «καλλιέργειας συνθηκών», σε ό,τι αφορά το μεγαλύτερό της (εκλογικά) κομμάτι, χρειάζεται και μια επισημοποίηση όλων όσων έχουν φορτώσει στον ελληνικό λαό τα τελευταία χρόνια. Χρειάζεται η αναγόρευση του αρχιτέκτονα αυτής της ιστορίας, σε «φιλέλληνα».

Ο «φιλέλληνας Γιούνκερ» στην πιο θρασεία παρατήρησή του, περιέγραψε την ουσία της αντίληψης «όλοι μαζί τα φάγαμε». Είπε δηλαδή: «Αποτίω φόρο τιμής σε αυτούς τους Έλληνες, που κανένας δεν ξέρει, στους φτωχούς της κοινωνίας, που αυτοί πληρώνουν το τίμημα. Σε καμία άλλη χώρα δε θα ήταν αυτό δυνατό». Παραδέχτηκε ότι η κρίση αφορά μόνο αυτούς, όχι το κεφάλαιο, όχι τους «έχοντες και κατέχοντες», όχι τους διαρκείς και μόνιμους συνομιλητές του. Θα μπορούσε να είχε δανειστεί και κάποιο επιχείρημα από τα τόσο προσφιλή στους απολογητές των μνημονιακών πολιτικών  και να έλεγε, ντυμένος την τήβεννο από τις πρυτανικές αρχές του ΑΠΘ που συμμερίζονται μέχρι τελείας την αντίληψή του, ως μνημονιακός πάπας: «Δεν πειράζει που δεν παίρνατε αποδείξεις για τις τυρόπιτες τόσα χρόνια και φέρατε την κρίση, τώρα σας συγχωρούμε και προχωρούμε μπροστά για να στηρίξουμε το αναξιοπαθόν κεφάλαιο που σας έκανε ανθρώπους τόσα χρόνια». Φυσικά, όλα αυτά με την πλήρη συνεργασία και ευλογία της ελληνικής κυβέρνησης που πήρε το μερίδιο από τα «πατ πατ» στην πλάτη,  που μοίρασε ο τιμώμενος.

Αυτή η εκδήλωση λοιπόν ήταν ένα είδος «μαρκάρισμα» ενός ολόκληρου λαού στο κοράλ της κρίσης συσσώρευσης του καπιταλισμού, με έτοιμες απαντήσεις «φιλελληνισμού» στις εθνολεβέντικες διαμαρτυρίες και ενός σημαντικού κομματιού της αριστεράς που βλέπει παντού ξένους δυνάστες και ορίζει εθνικά και μόνο τη διαδικασία της κοινωνικής απελευθέρωσης. Ναι, ο Γιούνκερ είναι φιλέλληνας. Αλλά φίλος με εκείνους τους Έλληνες που συνεχίζουν να αυξάνουν τα κέρδη τους από τη δουλειά των εργαζόμενων, όχι με τη σύγχρονη εκδοχή των «της γης κολασμένων».

 ________________________________________________________

Φωνάζουν κατά πρόσωπο στους πατέρες τους: «Δολοφόνε!» …


Της Χριστίνας Πάντζου (*)

Ο κόσμος έχει γνωρίσει πολλές «Ιστορίες Ανυπακοής». Αλλά αυτές που δίνουν τον τίτλο στην ομώνυμη αργεντίνικη οργάνωση δύσκολα διατυπώνονται και ακόμη δυσκολότερα μπορείς να συμφιλιωθείς μαζί τους.

Είναι ιστορίες οδυνηρής εξέγερσης, οι οποίες έγιναν γνωστές μέσα από ένα λιτό πανό, που έκανε τη διαφορά στη μεγάλη διαδήλωση διαμαρτυρίας για τη βία κατά των γυναικών του περασμένου Ιουνίου στο Μπουένος Άιρες.

«Ιστορίες Ανυπακοής. 30.000 λόγοι. Κόρες και Γιοι Γενοκτόνων για τη Μνήμη, την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη», έγραφε το πανό που κρατούσαν επτά γυναίκες 40-60 ετών, όλες κόρες εγκληματιών της δικτατορίας που για πρώτη φορά εμφανίστηκαν δημόσια διεκδικώντας να σπάσουν τη σιωπή μιας ενοχής που δεν τους ανήκει.

Για να φτάσουν εδώ χρειάστηκε να αποδεχτούν μέσα από εξαιρετικά οδυνηρές διαδικασίες ότι οι πατεράδες τους ήταν τέρατα που βασάνισαν, εξαφάνισαν, δολοφόνησαν συνανθρώπους τους.

Να μάθουν να αναγνωρίζουν τα σημάδια της βίας που γνώρισαν κι εκείνες από γονείς σατράπες.

Και να βρουν το ηθικό ανάστημα να απαιτούν να μη μείνουν ατιμώρητα τα εγκλήματα των γονιών τους, κι όσοι καταδικάστηκαν να μην αποφυλακιστούν.

Η αρχή

Όλα ξεκίνησαν από την Έρικα Λεντερέρ, την Αναλία Κέλενιτς και τη Λιλιάνα Φουριό. «Τα παιδιά των γενοκτόνων που ποτέ δεν εγκρίναμε τα εγκλήματά τους, εμείς που τους φωνάζουμε κατά πρόσωπο “δολοφόνους”, έστω κι αν είμαστε λίγοι μπορούμε να ενωθούμε, να συνεισφέρουμε στοιχεία που να συμβάλουν στην οικοδόμηση της συλλογικής μνήμης».

Η αρχή έγινε με αυτή την έκκληση που απηύθυνε στο Facebook η 40χρονη δικηγόρος Έρικα Λεντερέρ, κόρη του Ρικάρντο Λεντερέρ, δεύτερου στην ιεραρχία του παράνομου μαιευτηρίου στο στρατιωτικό νοσοκομείο του Κάμπο ντε Μάγιο, όπου έκλεβαν τα μωρά των κρατούμενων αντιστασιακών γυναικών προτού τις σκοτώσουν.

Από ανάγκη αλλά και από δίψα για δικαιοσύνη, όπως λέει η γυναίκα που αρνήθηκε να αλλάξει το επίθετό της για να της θυμίζει πάντα το χρέος της απέναντι στην κοινωνία, αποφάσισε να ανοίξει έναν χώρο διαλόγου και δράσης παιδιών εγκληματιών της χούντας.

Αμέσως της απάντησε η ψυχολόγος και δασκάλα Αναλία Κέλενιτς, κόρη αστυνομικού βασανιστή σε άλλα παράνομα κέντρα κράτησης και εξολόθρευσης, γνωστού ως «Ντόκτορ Κ»:

«Νιώθουμε αδελφωμένες σαν κόρες ενός πατέρα γενοκτόνου που μας πληγώνει και μας αναγκάζει να ξαναεφεύρουμε τη ζωή μας.

Είναι πολύ σκληρό να ξέρω ότι ο πατέρας μου έκανε ηλεκτροσόκ με τα ίδια χέρια με τα οποία με άγγιζε.

Ότι η φωνή που μου έλεγε ότι με αγαπά ήταν η ίδια που διέτασσε βασανιστήρια και δολοφονίες. Δεν επιλέξαμε την άρνηση, τη σιωπή, τη συνενοχή.

Επιλέξαμε να σηκώσουμε ψηλά το κεφάλι και να μπορούμε να κοιτάξουμε κατάματα τα παιδιά μας, τις Μητέρες μας, τις Γιαγιάδες μας.

Επιλέξαμε να αντιμετωπίσουμε την Αλήθεια, όσο οδυνηρή κι αν είναι».

Μαζί τους ενώθηκε και η Λιλιάνα Φουριό, ειδήμων σε θέματα κοινωνικής επικοινωνίας, κόρη βασανιστή από τη Μεντόσα, καταδικασμένου σε ισόβια το 2013, που δεν έχει πάψει να επιχειρεί να πείσει τον πατέρα της να αποκαλύψει πού είναι οι κοινοί τάφοι όπου έθαβαν τα δολοφονημένα θύματά τους.

Έως ότου της απάντησε«Σκάσε, αν χρειαζόταν θα έβαζα ξανά την κουκούλα».

Στόχος

Μέσα σε μόλις ένα μήνα από εκείνη την πρώτη έκκληση που τις έφερε στους δρόμους του Μπουένος Άιρες παρελαύνοντας πλάι σε παιδιά αγνοουμένων, η ομάδα απέκτησε 30 μέλη (πολλά από το εξωτερικό όπου κατέφυγαν για να ξεφύγουν από την οικογενειακή τους ιστορία), ενώ άλλα 50 έχουν επικοινωνήσει μαζί τους για να μοιραστούν τις εμπειρίες τους.

Στόχος τους είναι να συσπειρώσουν αυτούς τους ανθρώπους ώστε να υπάρξει επιτέλους «η άλλη αφήγηση»: όχι για να παραπονεθούν, αλλά για να συνεισφέρουν στοιχεία στη δικαιοσύνη και στις οικογένειες των αγνοουμένων και των δολοφονημένων, για να διηγηθούν ιστορίες που ίσως είναι χρήσιμες στους άλλους, «γιατί στις οικογένειές μας ίσως υπάρχουν μυστικά που μπορεί να φωτίσουν κενά στο χρονικό της φρίκης που γνώρισε η γενιά μας».

«Δεν διεκδικούμε τη θέση που έχουν τα παιδιά των αγνοούμενων. Σε καμιά περίπτωση· είμαστε εδώ για να προσφέρουμε αλήθεια, όχι για να καταγγείλουμε τι ζήσαμε», λένε γι’ αυτόν τον πρωτοφανή χώρο που έφτιαξαν.

Έναν χώρο όπου επίσης -με τη βοήθεια ψυχολόγων- μπορεί να συν-θεραπευτούν από τις ανοιχτές πληγές: να μεγαλώνουν με γονείς που είχαν διπλή ζωή, να ζουν στο ψέμα και συχνά στη διεστραμμένη βία αναγκασμένες να υπακούν σιωπηλά σε εντολές, να ξεπεράσουν έννοιες που σφράγισαν την ύπαρξή τους -όπως μοναξιά, σιωπή, προδοσία, ντροπή, απαγορεύσεις, φόβος, σκοτάδι, θλίψη-, έως ότου καταφέρουν να αποκοπούν συναισθηματικά από τους πατέρες τους, να αποδεχτούν πως αυτοί είναι «η ενσάρκωση του απόλυτου κακού» και να μπορούν να βροντοφωνάζουν όπως σήμερα: «δεν είναι πολιτικοί κρατούμενοι, είναι δράστες κρατικής τρομοκρατίας», καταθέτοντας ενοχοποιητικά στοιχεία εναντίον τους.

Για να φτάσουν εδώ στρατεύτηκαν σε διαφορετικούς δρόμους, πέρασαν από πολλά κινήματα.

Διαλύθηκαν. Εξεγέρθηκαν. Κήρυξαν ανυπακοή. Μίλησαν. «Και τώρα είναι η στιγμή της δράσης ενάντια στους αρνητές της ιστορίας».

 

(*) Πηγή: http://www.efsyn.gr

_______________________________________________________

Aπό: https://www.kommon.gr/v/1060-fonazoun-kata-prosopo-stous-pateres-tous-dolofone-tis-xristinas-pantzou

 

Θεομπαίχτες: Προκειμένου να τα κονομήσουν, αυτογελοιοποιούνται…


Γράφει ο mitsos175.

Κατάλαβες τώρα παπά, γιατί όλο και περισσότεροι φεύγουν τρέχοντας από την εκκλησία; «Δεν είναι ένα το ψέμα, δύο η αδιαφορία…» είναι πολλά. Μισαλλοδοξία, υποκρισία, αισχροκέρδεια…
Που να καταλάβει ο Αμβρόσιος. Κυρίως όμως είναι η ανοησία.

Τον 21ο αιώνα το παπαδαριό είχε την «φαεινή» ιδέα να βγάλει για προσκύνημα μεταξύ άλλων κι ένα… κάστανο! Στην αρχή λέω, «δεν μπορεί, κάποιος κάνει πλάκα στους παπάδες». Κι όμως. Ε, δεν χρειάζεται άλλο επιχείρημα. Προκειμένου να τα κονομήσουν, αυτογελοιοποιούνται. Τι να σχολιάσω τώρα εγώ;

Αφήνω τον κόσμο που γελάει με την ψυχή του:
«Στην αντεπίθεση περνά η μόνη Αγίου Ονούφριου. Θα βγάλουν σε προσκύνημα το τσόφλι από το αυγό που έτρωγε ο Άγιος»
«Ας πιστεύει ο καθένας ότι θέλει, ας χρίζει άγιο όποιον θέλει..αλλά ένα κάστανο ρε παιδιά; Ένα κάστανο;;;»
«Κάθεστε κι ασχολείστε με το #καστανο_παισιος και στην Σκιάθο προσκυνούν καρύδες του #Ντανου»
«Είμαι πια βέβαιη ότι είμαστε ψεκασμένοι…»
«Κάστανο Παΐσιου, Άγιο Ξύλο Ιεροσολύμων, Παντόφλα Αγ. Γεράσιμου, αυτό δεν είναι πίστη αλλά λαϊκή αγορά»
«Θα είναι σαν να τρώω κάστανο αλλά δεν θα το τρώω».
«Φέτος 15Αύγουστο στη Τήνο καθώς θα πηγαίνουν στα 4 οι Χριστιανοί θα τούς πετάνε κάστανα.»
«Τι ναι αυτό το παπαδαριό ρε μαλακά, μιλάμε οι άνθρωποι δε χαρίζουν #κάστανο»
«Γέλασα με το κάστανο του #Παισιος μέχρι που θυμήθηκα τότε που είχα προσκυνήσει την κρεατόπιτα μιας θείας μου από την Κεφαλονιά».
«…και στη φουφού του καστανά στάχτη να γίνεις σατανά…»
«Το ότι ο Σημίτης εξακολουθεί να κυκλοφορεί ελεύθερος είναι μακράν το μεγαλύτερο θαύμα στον Ελλαδικό χώρο εδώ και 50 χρόνια»…

Το Μεσαίωνα οι επιτήδειοι εκμεταλλεύονταν τη δεισιδαιμονία και την αφέλεια των πιστών. Έτσι εμπορεύονταν δήθεν ιερά κειμήλια, όπως τα καρφιά από το Σταυρό που ως σήμερα σώζονται κάπου 30!, το γάλα της Παναγίας!, τόσα πολλά χέρια και πόδια συγκεκριμένων αγίων που θα πρέπει οι άγιοι αυτοί να είχαν μια ντουζίνα άκρα, ρούχα – υποδήματα Αποστόλων, της Παναγίας και Οσίων, τρίχες, διάφορα αντικείμενα που υποτίθεται ότι άγγιξε ο Άγιος και πολλά άλλα… στα οποία απέδιδαν μεγάλες δυνάμεις που περνούσαν σε εκείνους που τα τιμούσαν ή τα είχαν στην κατοχή τους.

Όπως καταλαβαίνετε, οι απατεώνες έκαναν θραύση, ιδιαίτερα τον καιρό των Σταυροφοριών, που δήθεν τα έφερναν από τους Άγιους τόπους. Νερό, λάδι, κόκκαλα, κουρέλια κα, μπορούσαν να μοσχοπουληθούν με την ανοχή αν όχι τη συνεργασία της Εκκλησίας.
Φυσικά πολλές από αυτές τις απάτες ήταν τόσο κραυγαλέα ψέματα, που αποκαλύπτονταν αμέσως. Αλλά η Εκκλησία σφύριζε αδιάφορα για τους απατεώνες (στη Δύση πχ τους έδινε συγχωροχάρτι), αφού την ενδιέφεραν οι μάγισσες και οι αιρετικοί…
Μην αναρωτιούνται οι παπάδες τι φταίει. Η ριμάδα η Πρόοδος, η Λογική, η Επιστήμη. Το Φως της Γνώσης που διαλύει τα σκοτάδια του Μεσαίωνα. Βοήθεια σας…


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/07/blog-post_77.html

Καταναλώνω, άρα υπάρχω…


Στο μουσικό ντοκιμαντέρ του Βιμ Βέντερς Buena Vista Social Club, παρακολουθούμε κάποιους σπουδαίους γερο-Κουβανούς μουσικούς να παίζουν μουσική, να μιλάνε για τη ζωή τους. Πέρα απ’ το ταλέντο τους αυτό που εντυπωσιάζει σίγουρα τον θεατή είναι πως αυτοί οι άνθρωποι μεγάλωσαν με τόσο λίγα πράγματα, τόσο φτωχικά, αλλά είναι τόσο κεφάτοι και αισιόδοξοι.

“Μήπως η ολιγάρκεια κάνει τον άνθρωπο πιο ευτυχισμένο;” σκεφτόμουν βλέποντας την ταινία.

Όταν όμως οι Κουβανοί μουσικοί βρίσκονται στη Νέα Υόρκη για κάποια συναυλία τους βλέπουμε να συναρπάζονται απ’ τις βιτρίνες των εμπορικών καταστημάτων, την αφθονία στα σούπερ μάρκετ, τα αυτοκίνητα και τα κτίρια.

Τα μάτια τους γυαλίζουν όταν τους δίνεται η δυνατότητα να πάρουν μέρος στον καταναλωτικό παράδεισο. Ζούσαν καλά έχοντας λίγες καταναλωτικές επιλογές -και εξασφαλισμένη την επιβίωση. Όμως σαν βρίσκονται με χρήματα στα χέρια τι άλλο μπορούν να κάνουν, τι καλύτερο, απ’ το να καταναλώσουν;

~~

Το καταναλωτικό ήθος (καταλώνω, άρα υπάρχω) είναι μια επινόηση του σύγχρονου κόσμου.

Οι πρόγονοι μας, δυο γενιές πίσω το πολύ, πίστευαν ότι η ολιγάρκεια και η αποταμίευση είναι μεγάλες αρετές. Επιδιόρθωναν τα ρούχα τους και τα έπιπλα. Οι ηλεκτρικές συσκευές και τα οχήματα που αγόραζαν -όσοι μπορούσαν να αγοράσουν- υποτίθεται ότι θα κρατούσαν μια ολόκληρη ζωή. Θεωρούσαν αμαρτία να πετάνε το φαγητό, ακόμα και την τελευταία μπουκιά ψωμί.

Ήταν λιγότερο ευτυχισμένοι από μας; Όχι, αλλά ούτε και περισσότερο.

Το πρόβλημα είναι ότι ο καπιταλισμός δεν συμμερίζεται αυτή την ολιγάρκεια. Κάθε επιχείρηση πρέπει να μεγιστοποιεί τα κέρδη της, και να τα επενδύει σε νέα προϊόντα, που θα φέρουν νέα κέρδη.

Οι επιχειρήσεις παράγουν διαρκώς νέα προϊόντα. Και κάποιος πρέπει να τ’ αγοράσει.

Αν οι άνθρωποι έκαναν μια παγκόσμια στάση αγορών, για ένα μήνα το πολύ, θα έπλητταν την οικονομία πολύ περισσότερο απ’ όλες τις απεργίες και τις εξεγέρσεις μαζί.

Στην πραγματικότητα αν κανένας άνθρωπος δεν αγόραζε τίποτα για μια βδομάδα η παγκόσμια οικονομία θα κατέρρεε.

Όμως οι άνθρωποι δεν μπορούν να σταματήσουν να αγοράζουν. Η κατανάλωση, το shopping,είναι τόσο ευχάριστο για τον ανθρώπινο εγκέφαλο, όσο καμία άλλη συνήθεια, νοοτροπία ή ιδεολογία.

Συνέχεια

Λόγος για την ερχόμενη, την πραγματικά μεγάλη κρίση: Ο Πολίτης Άγγελος Ελεφάντης (1936 – 2008)…


του Άγγελου Ελεφάντη

Ένα από τα τελευταία γραπτά του Άγγελου Ελεφάντη ήταν το άρθρο«Πέρα από τη μεγέθυνση». Ξεκινά από έναν σπουδαίο λόγο του Ρόμπερτ Κέννεντυ, την περίφημη ομιλία στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας, που εκφωνήθηκε το 1968. Ο Ελεφάντης στο άρθρο αυτό πραγματευόταν το ακανθώδες ζήτημα της μεγέθυνσης στην παραγωγή και κατανάλωση, καθώς είναι πιά φανερό ότι η μεγέθυνση συγκρούεταιμε τα τελευταία – και μοιραία για την επιβίωση της ανθρωπότητας – όρια, τα οικολογικά. Το συμπέρασμά του ήταν σαφές: 
«Δεν θα ’πρεπε η Αριστερά τούτο τον στόχο, τη διάσωση της φύσης, να τον αναδείξει κατά προτεραιότητα, ώστε μαζί με τη φύση να σωθούν και οι άνθρωποι; Ένας είναι ο τρόπος: Δραστική μείωση της Μεγέθυνσης, που συνεπάγεται, αφεύκτως, δραστική μείωση της κατανάλωσης».
    
Δημοσιεύθηκε στο τεύχος 160 του Πολίτη (Νοέμβριος 2007) – Γ. Ρ. 
 

…Ο αγχωτικά διευρυνόμενος καταναλωτικός διάκοσμος, τόσο διευρυμένος πια που οι τρόποι ζωής δεν είναι παρά ένας τρόπος κατανάλωσης, υποτάσσεται στη μεγιστοποίηση της Μεγέθυνσης. Μεγέθυνση της παραγωγής, μεγέθυνση των εισοδημάτων που εγκαλούν τη μεγέθυνση της κατανάλωσης, ώσπου να γίνει μονόδρομος που αποβάλλει συστηματικά άλλες κοινωνικές πρακτικές και τις συνάδουσες αξίες – τις μη εμπορευματοποιημένες. Αυτό είναι το δώρο του φιλελευθερισμού στις σύγχρονες κοινωνίες, καθώς σφιχταγκαλιάστηκε με την καπιταλιστική παραγωγή, και οι δυο μαζί πνίγουν τον κόσμο.

…Στο πλαίσιο της όποιας οικονομικής Μεγέθυνσης, η Δεξιά προσπαθεί να διασφαλίσει τη Μεγέθυνση της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Και τη διασφαλίζει σε έκταση παγκόσμια και με ρυθμούς ανήκουστους, καταστρέφοντας κάθε ανάσα και ρωγμή που έρχεται από άλλους κόσμους. Έτσι αποδίδεται σε κάθε άνθρωπο ένα πλασματικό πηλίκον: Το συνεχώς μεγεθυνόμενο κατά κεφαλήν εισόδημα, την αύξουσα κατά κεφαλήν κατανάλωση και την ολοκληρωτική υπαγωγή των ανθρώπων στο σάλαγο της κατανάλωσης.
…Και η Αριστερά επίσης, στο πλαίσιο της όποιας οικονομικής Μεγέθυνσης προσπαθεί να πετύχει ισχυρούς, ει δυνατόν, διανεμητικούς στόχους. Και δεν το πετυχαίνει· η ψαλίδα μονίμως ανοίγει, μολονότι δεν πεινάμε πια. Μήπως θα ’πρεπε η Αριστερά να αναδείξει με την πολιτική της όχι μόνο όσα προκύπτουν από την παραγωγή και οδηγούν στη Μεγέθυνση αλλά και όσα τίθενται ή μπορεί να τεθούν έξω από τον ορίζοντα της Μεγέθυνσης, να επαναξιοδοτήσει πρακτικές υψηλής κοινωνικής αξίας αλλά σχεδόν μηδενικής εμπορευματικής αξίας, όπως επίσης να δοθεί η δυνατότητα στους ανθρώπους να επινοήσουν και άλλες μη εκχρηματισμένες; Πρακτικές που δεν οδηγούν στην αυτοκρατορία της Αυτού Μεγαλειότητας το Εμπόρευμα. Σαν κι αυτές που, παραδειγματικά, κατέγραψα πιο πάνω και που προκύπτουν από τη φιλαλληλία, τη συνεργασία, τη φιλότητα, την αφιλοκέρδεια, με τις υψηλές κοινωνικές αξίες, να πλήξει δηλαδή την καπιταλιστική συσσώρευση στον πυρήνα της, τη Μεγέθυνση. 
Η καπιταλιστική συσσώρευση στηρίζεται στην εκμετάλλευση της παραγωγικής δύναμης των εργαζομένων, στην κάρπωση της υπεραξίας. Αυτό είναι το «θαύμα» του φιλελευθερισμού. Όμως στηρίζεται επίσης στην εκμετάλλευση της φύσης. Σωστό κι αυτό. 

Συνέχεια