καυσώνει…


19665356_10208081836757715_7777664484665028533_n

την χρονική αντικατάσταση του οἶδα

τον πατέρα μου στην πύρινη εφηβεία

τον Παπανούτσο που μου τρύπαρε τον νου με LSD των δοκιμίων

το λεωφορείο που όσο κι αν με στήνει μεγαλώνω

τον ελεγκτή με την αστυνομική ονείρωξη στο σύνταγμα

τη γριά που προτάσσει την ηλικία της για να κερδίσει τη θέση αντί να αγωνιστεί να μείνει νέα ενώ εγώ κι η δικιά μου μέχρι τα 93 παραβγαίναμε στα ξωκκλήσια και στο σόι

τον πλατωνικό μου έρωτα που έκανα χαλκομανία στον σπήλαιο όταν έμαθα ότι βλέπει το ποτήρι γεμάτο και τον ήλιο πράσινο

την καύλα μου να πάρω αυτοκίνητο πριν κλείσω τα τριάντα

εκείνους που προχώρησαν με υποψία πορτοκαλί σε άλλες πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια

το αφεντικό που βάζει συνέχεια τεστάκια κι ας πάνε δέκα χρόνια απ’ το λύκειο

την πελάτισσα που ενοχλήθηκε από τις δυο λεσβίες που δεν πληρώνουν τα κοινόχρηστα λες κι οι υπόλοιποι δεν χρωστάμε στο γενεαλογικό δέντρο της Μιχαλούς

τον αποπάνω που εκκενώνει διθυραμβικά την ουροδόχο κύστη του χωρίς καμιά υπόνοια σεξ στην πολυκατοικία τρία χρόνια τώρα

την ελπίδα που τελικά δεν ήρθε αλλά την έφαγε ο Φίλης

το νησί που καμακώνουμε κάθε καλοκαίρι κι ακόμα δεν βγαίνουν τα λεφτά να πάμε

τα βήματα που αν μετρούσαν στο οχτάωρο θα φτάναμε Ιθάκη ποδαράτο

το μελό μέλλον που χτίσατε όπως θέλετε

τον παπάρα που δεν μου ‘βαλε σος στο σουβλάκι

τον ποιητή που δεν ξέρει τι θέλει

κι έναν άλλο που ζήλεψα αυτόν, την γκόμενα του

και την έμπνευση του

αυτές τις μέρες είδα όλους όσους έχω στείλει στην κόλαση.


Από:https://moiramouegianesblog.wordpress.com/2017/07/02/%CE%BA%CE%B1%CF%85%CF%83%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CE%B9/

Advertisements

να βάθης, να χάνεσαι…


Από την Αφροδίτη Φανφάρες

απ’ τις δυνατότερες στιγμές ενηλικίωσης, όταν μοιράζεσαι με κάποιον απ’ τους γονείς το ίδιο μπαλκόνι κι ένα τσιγάρο. ή όταν σκοτώνεις ολομόναχη στο παλιό διάρι την κατσαδείρα.  (είχα πολλά νεύρα εδώ). ή όταν αμολάς στη μάνα δίχως ενοχή πρόωρου καρδιακού, ότι απόψε κωλοβαρούσες στην πλατεία βάθης. σήμερα μάνα έφαγα φαλάφελ με δυο ευρώ από έναν αιγύπτιο με χαμόγελο στο βλέμμα. δεν ήταν <<βρόμικο>> που τρώνε οι νεολαίοι, αυτό ήταν πεντακάθαρο. προχθές ένας κινέζος με ευχαρίστησε εκ βαθέων που του ‘δειξα την ακρόπολη (ποιος υπολόγιζε ότι θα έμενα περισσότερος κινέζος που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που σ’ ευχαριστούν για κάτι χαζό) κι έσπασε πάλι η κυνικότητά μου. στο 11 που βγάζει στα πατήσια, ο μαύρος προχωρούσε ως το βάθος του για να περάσω. ακόμα τρέχω να τον φτάσω. άγνωστοι με διαβάζουν χωρίς πρόθεση να μου φέρουν παπά. ίσως οι ξένοι που γυροβολούν το διάβα μου είναι περισσότερο αριστουργηματικοί απ’ του Καμύ. μπορεί να ‘χω τους λόγους μου που αποφεύγω τη σπιτική λογοτεχνία.

πριν λίγο επέστρεψα και κάπου έγραψα εκ-δειλά εκ-δειλά

βάλτε κάναν ναυαγοσώστη στο μετρό, κάποιοι παραβυθιζόμαστε.

 

moiramouegines


Από:http://www.nostimonimar.gr/na-vathis-na-chanese/

Πνιγμός…


Τα κείμενα του βιβλίου γράφτηκαν την περίοδο 2015-2016 κατόπιν προτάσεως του σκηνοθέτη Θόδωρου Τερζόπουλου. Στόχος της διαδικασίας ήταν να δημιουργηθεί μια πρώτη κειμενική ύλη πάνω στην οποία θα βασιζόταν η νέα παράσταση του Θεάτρου Άττις. Μία παράσταση που θα έκλεινε το τρίπτυχο που ξεκίνησε με την παράσταση Alarme και συνεχίστηκε με την παράσταση Amore, αλλά ταυτόχρονα και μία παράσταση – εορτασμός για τα 30 χρόνια του θεάτρου Άττις.
Το σώμα του κειμένου που παραδόθηκε, αποτελούταν από έναν όγκο σημειώσεων, σχεδιασμάτων και παραλλαγών βασισμένων σε κεντρικούς άξονες, επεξεργασμένο σε συνεχή συνομιλία με τον σκηνοθέτη. Το κείμενο της παράστασης Ανκόρ προέκυψε ύστερα από την επιλογή και τη σύνθεση των κειμένων από τον Θεόδωρο Τερζόπουλο και ενσαρκώθηκε από τους εξαίσιους ηθοποιούς του θεάτρου Άττις. Τη Σοφία Χιλλ και τον Αντώνη Μυριαγκό.
Το κείμενο του «Πνιγμού» προέκυψε από μια εκ νέου επιλογή και επεξεργασία των αρχικών κειμένων. Με αφαιρέσεις και προσθήκες προς μια νέα κατεύθυνση, ως ένα κείμενο παράλληλο του σκηνικού κειμένου. Το εάν ο «Πνιγμός» τοποθετείται στο χώρο του θεατρικού κειμένου, στο χώρο της ποίησης ή στο μεταιχμιακό ενδιάμεσο χώρο, επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του αναγνώστη.
Ως αποτύπωση ευγνωμοσύνης, ως τεκμήριο μαθητείας, αλλά και ως αυτονόητη χειρονομία το βιβλίο αυτό αφιερώνεται στον Θόδωρο Τερζόπουλο.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μωβ Σκίουρος».

Ακολουθούν αποσπάσματα:

Συνέχεια

«Αγοράζοντας ένα μετανάστη-σκλάβο στη Λιβύη σού δίνουν και χαρτί…» Η σοκαριστική μαρτυρία ενός διασώστη…


metanastes_foyskoto_1

Ιάσονας Αποστολόπουλος

Aναδημοσιεύσουμε από την efsyn.gr τη μαρτυρία ενός διασώστη που δρα στο πιο ματωμένο κομμάτι της Μεσογείου, μεταξύ Λιβύης και Ιταλίας

Tρίτη 23 Μαΐου 2017. Κανονικό χάος. Ξυπνήσαμε στις 6 το πρωί, όταν η βάρδια εντόπισε 10 βάρκες με πρόσφυγες να πλησιάζουν. Μετέφεραν περισσότερα από 100 άτομα η καθεμία, κάποιες ήταν μισοδιαλυμένες και γεμάτες νερά, έτοιμες να βυθιστούν. Πολύ σύντομα φάνηκαν κι άλλες βάρκες να πλησιάζουν.

Στην περιοχή ήμασταν μόνο τρία διασωστικά καράβια με σχετικά μικρή χωρητικότητα, ενώ τα πλοία των ιταλικών και ευρωπαϊκών αρχών απουσίαζαν, όπως το κάνουν σταθερά τους τελευταίους μήνες.

Παρ’ όλο που βρισκόμασταν σε διεθνή ύδατα, 15 μίλια μακριά από τις ακτές της Λιβύης, εμφανίστηκαν δύο σκάφη του λιβυκού Λιμενικού, ένα μικρό ταχύπλοο και ένα μεγάλο σκάφος περιπολίας, με τέσσερα ενσωματωμένα πολυβόλα.

Το μεγάλο σκάφος άρχισε να κάνει κύκλους γύρω μας, προκαλώντας κύματα, με τεράστιο κίνδυνο ανατροπής των υπερφορτωμένων βαρκών. Ευτυχώς είχαμε προλάβει να μοιράσουμε σωσίβια στους περισσότερους πρόσφυγες, κίνηση που λίγο αργότερα αποδείχτηκε σωτήρια για τη ζωή τους.

Στη συνέχεια, άρχισαν να χρησιμοποιούν τα σταθερά πολυβόλα από τα σκάφη τους και να ρίχνουν στα τυφλά. Επικράτησε πανικός.

Όσοι ήταν πάνω στο πλοίο μας έτρεξαν να καλυφθούν, εμείς όμως στα φουσκωτά δεν είχαμε αυτή τη δυνατότητα. Δύο από αυτούς έκαναν ρεσάλτο στις βάρκες με τους πρόσφυγες και άρχισαν να τους χτυπούν, να τους ληστεύουν και να πυροβολούν με τα καλάσνικοφ στον αέρα.

Έβαλαν μπρος τη μηχανή και ξεκίνησαν να μεταφέρουν με τη βία τους ανθρώπους πίσω στη Λιβύη. Οι πρόσφυγες το κατάλαβαν και έπεσαν στη θάλασσα για να γλιτώσουν. Τρέξαμε να τους περισυλλέξουμε. Γύρω μας, τουλάχιστον 100 άτομα μέσα στη θάλασσα φώναζαν για βοήθεια, καθώς τα κύματα τους παρέσερναν μακριά. Πολλοί κατάφεραν να κολυμπήσουν μόνοι τους ως το καράβι μας.

Παρ’ όλο που ζητούσαμε απεγνωσμένα βοήθεια, το ιταλικό Λιμενικό δεν φάνηκε ποτέ. Αντί γι’ αυτό, οι Ιταλοί όρισαν τους Λίβυους επικεφαλής της διάσωσης. Αυτό σημαίνει ότι, τυπικά, ήμασταν υποχρεωμένοι να τους υπακούμε.

Στην πρώτη βάρκα που επιτέθηκαν οι Λίβυοι λιμενικοί, οι μετανάστες έπεσαν στο νερό και γλίτωσαν. Στη δεύτερη βάρκα, οι Λίβυοι ήταν πιο βίαιοι και σημάδευαν απευθείας τους ανθρώπους.

Ένας Μαροκινός αψήφησε τα όπλα και πήδηξε στη θάλασσα χωρίς σωσίβιο. Οι Λίβυοι δεν έκαναν καμιά ενέργεια διάσωσης, τον άφησαν να πνιγεί.

Όταν πλησιάσαμε να τον περισυλλέξουμε, ο άνθρωπος κρεμόταν από τα σκοινιά του φουσκωτού μας και μας εκλιπαρούσε «σας παρακαλώ, μην αφήσετε να με πάρουν». Οι Λίβυοι μας απαγόρεψαν να τον σώσουμε, δίνοντας την εντολή «όχι, αφήστε τον στη θάλασσα».

Όταν τελείωσαν οι σφαίρες

Μετανάστες σε βάρκα διάσωσης
ΦΩΤ.: ANDERS HANSSON

Προσπαθήσαμε να διαπραγματευτούμε. «Μόνο ένας είναι, μόνο ένας, σας παρακαλούμε, αφήστε μας να τον πάρουμε», λέγαμε, και τελικά υποχώρησαν. Όταν ο άνθρωπος ανέβηκε στο φουσκωτό μας, μας φίλαγε τα χέρια κι έκλαιγε από χαρά.

Οι ναυαγοί μας είπαν ότι οι λιμενικοί τους λήστεψαν και τους πήραν ό,τι πολύτιμο είχαν πάνω τους. Μας είπαν επίσης ότι, όταν τελείωσαν οι σφαίρες του καλάσνικοφ του λιμενικού, έπεσαν στη θάλασσα. «Αν βουτούσαμε νωρίτερα, θα μας σκότωναν σαν μύγες», είπαν. Παρά το απόλυτο χάος, καταφέραμε να διασώσουμε 1.004 ανθρώπους, αριθμό-ρεκόρ για το πλοίο μας, που χωράει μόνο 500.

Δυστυχώς, περίπου 100 πρόσφυγες επιστράφηκαν με τη βία στη Λιβύη, παρ’ όλο που όλοι οι ναυαγοί έλεγαν ότι προτιμούσαν να πεθάνουν στη θάλασσα παρά να γυρίσουν στη Λιβύη.

Οι περισσότεροι, άλλωστε, έχουν ήδη αποπειραθεί δύο και τρεις φορές να δραπετεύσουν από την κόλαση της Λιβύης. Κάθε φορά, το λιβυκό Λιμενικό τους γυρνούσε πίσω και τους παρέδιδε σε κάποια από τις συμμορίες, για να πουληθούν ξανά δούλοι ή να βασανιστούν, προκειμένου να πληρώσουν λύτρα οι οικογένειές τους για να τους γλιτώσουν.

Βασανιστήρια

Τα κορμιά όλων ανεξαιρέτως όσων διασώζουμε έχουν τραύματα από πυροβολισμούς, βασανιστήρια και ξυλοδαρμούς.

Η Λιβύη αυτή τη στιγμή είναι ένα μωσαϊκό ένοπλων ομάδων, συμμοριών και μαφιόζων που διεκδικούν μερίδιο στην εξουσία. Δεν υπάρχει κεντρική κυβέρνηση. Περίπου 180 ένοπλες πολιτοφυλακές συγκρούονται μεταξύ τους για τον έλεγχο της Τρίπολης και άλλων κεντρικών περιοχών.

Σχεδόν κάθε συμμορία έχει το δικό της αυτοσχέδιο, ιδιωτικό κέντρο κράτησης – μια εγκαταλειμμένη αποθήκη, ένα υπόγειο σπιτιού, ένα περιφραγμένο αγρόκτημα.

Εκεί φυλακίζουν εκατοντάδες μετανάστες που αιχμαλωτίζουν στον δρόμο και τους κάνουν απάνθρωπα βασανιστήρια με ηλεκτροσόκ και ακρωτηριασμούς, για να πείσουν την οικογένειά τους να στείλει χρήματα. Αν η οικογένεια δεν έχει χρήματα, τους πουλάνε δούλους σε κάποιο αφεντικό για να κάνουν κάθε είδους βαριά, απλήρωτη εργασία, «donkey jobs» όπως τις λένε.

Μπορεί κάποιος να πάει και να αγοράσει μετανάστη νόμιμα στα κέντρα κράτησης όπως και σε υπαίθριες αγορές σκλάβων, παίρνοντας μάλιστα και σχετικό χαρτί. Μιλάμε για κανονική δουλεία 17ου αιώνα.

Μας έλεγαν οι μετανάστες ότι, έτσι και κάνεις το λάθος να ζητήσεις αμοιβή για την εργασία σου, στο τέλος της δουλειάς σ’ εκτελούν επιτόπου. Εκτελούν ανθρώπους για ασήμαντη αφορμή. Όλοι στη Λιβύη οπλοφορούν. Όλοι, ακόμα και τα μικρά παιδιά. Δεν έχει νόημα να δραπετεύσεις από κάπου. Όποιος σε βρει, θα σου κάνει τα ίδια.

Στην τελευταία διάσωση είχαμε 35 νεαρούς από το Σουδάν. Μας είπαν ότι αγοράστηκαν και πουλήθηκαν δούλοι τέσσερις φορές, από συμμορία σε συμμορία. Ένα από τα πιο κοινά βασανιστήρια ήταν να τους πηγαίνουν στα ντους και να ρίχνουν γυμνά καλώδια στο πάτωμα για να τους κάνουν ηλεκτροσόκ.

Άλλοι μας είπαν ότι οι φρουροί του κέντρου εκτέλεσαν για παραδειγματισμό κάποιους μετανάστες και άφησαν τα πτώματά τους σε κοινή θέα, επειδή το προηγούμενο βράδυ έγινε απόδραση.

Αγορά πορνείας

Μετανάστες ενώ μεταφέρονται σε πλοίο
ΦΩΤ.: KENNY KARPOV

Οι περισσότερες γυναίκες που διασώζουμε έχουν υποστεί ομαδικούς βιασμούς και κάθε είδους σεξουαλική βία μέσα στα κέντρα κράτησης. Πολλές είναι θύματα τράφικινγκ και προορίζονται για την ευρωπαϊκή αγορά πορνείας. Οι διακινητές συχνά απάγουν τις γυναίκες αυτές και τις κλείνουν σε οίκους ανοχής στη Λιβύη, τα λεγόμενα «connection houses».

Όποιος επιβιώσει ύστερα από 4-5 μήνες σ’ αυτή την κατάσταση, μπορεί να κερδίσει μια δωρεάν θέση στις βάρκες για την Ευρώπη. Αφού τους ξεζουμίσουν, οι Λίβυοι τους διώχνουν, ώστε να εξασφαλιστεί η ροή ανθρώπων στη Λιβύη. Περίπου 1,2 εκατομμύριο μετανάστες ζουν σήμερα σε αυτές τις συνθήκες.

Μεγάλο μέρος της οικονομίας της χώρας βασίζεται σε αυτό το καθεστώς. Όσοι καταφέρνουν να ελευθερωθούν, κυκλοφορούν μόνο νύχτα ή ντύνονται με μουσουλμανικές μαντίλες και γυναικεία ρούχα για να περνάνε απαρατήρητοι.

Το εξωφρενικό είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μια ιστορική στιγμή βαρβαρότητας, αναγνωρίζει ως εταίρο το «λιβυκό λιμενικό», το χρηματοδοτεί και το χρησιμοποιεί για να φρουρεί τα θαλάσσια σύνορα, παρόλο που πίσω του βρίσκονται πολιτοφυλακές που περιφρονούν πλήρως τα δικαιώματα και εκμεταλλεύονται τους πρόσφυγες.

Η Συμφωνία της Μάλτας, που υπογράφηκε τον Φεβρουάριο 2017 από τους ηγέτες της Ε.Ε., προβλέπει άφθονη χρηματοδότηση 200 εκατομμυρίων ευρώ και παροχή τεχνικού εξοπλισμού στις 40 πολιτοφυλακές της Τρίπολης για να εμποδίσουν τη μετανάστευση. Ηδη οι Λίβυοι πήραν από την Ιταλία τέσσερα καινούργια καταδιωκτικά σκάφη για να στήσουν το «λιβυκό Λιμενικό».

Ενενήντα Λίβυοι λιμενικοί εκπαιδεύτηκαν από την Ε.Ε. με βασικό καθήκον να αναχαιτίζουν τις βάρκες με τους πρόσφυγες και να τους επιστρέφουν στην κόλαση των κέντρων κράτησης της φιλοδυτικής κυβέρνησης.

Ραγδαία επιδείνωση

Η Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο δεν μιλάει για τις φρικαλεότητες που συμβαίνουν στα κέντρα αυτά, έξω από τα οποία φιγουράρει το σήμα του ΟΗΕ, αλλά χρηματοδοτεί τις ομάδες που τα διαχειρίζονται, τις έχει εντάξει στον αντιμεταναστευτικό και αντιπροσφυγικό σχεδιασμό της και θέλει να φτιάξει περισσότερα τέτοια κέντρα.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το μεγαλύτερο ποσοστό της ευρωπαϊκής οικονομικής βοήθειας προς τη Λιβύη, που υποτίθεται ότι προορίζεται για τη σταθεροποίηση της χώρας μετά τον πόλεμο, πηγαίνει στη δημιουργία τέτοιων κέντρων κράτησης.

Μετά τη Συμφωνία της Μάλτας, η κατάσταση στη θάλασσα έχει επιδεινωθεί ραγδαία. Πλέον το Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης στη Ρώμη καλεί πρώτα το λιβυκό Λιμενικό να κάνει τη διάσωση, στην πραγματικότητα την επαναπροώθηση της βάρκας στη Λιβύη, ακόμα και όταν η βάρκα έχει εισέλθει στα διεθνή ύδατα, κάτι παράνομο σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.

Μόνο αν δεν μπορεί να ανταποκριθεί το Λιμενικό, επειδή του λείπουν σκάφη και υποδομές, καλεί η Ιταλία τις διασωστικές οργανώσεις.

Στις 11 Μαΐου, το λιβυκό Λιμενικό παραλίγο να διεμβολίσει το διασωστικό πλοίο της Sea-watch την ώρα που διέσωζε μετανάστες.

Οι Λίβυοι εμφανίστηκαν από το πουθενά, παρ’ όλο που βρίσκονταν σε διεθνή ύδατα, απαγόρεψαν στους διασώστες να συνεχίσουν την επιχείρηση και γύρισαν με τη βία όλους τους πρόσφυγες πίσω στη Λιβύη.

Στις 26 Μαΐου, τo λιβυκό Λιμενικό πυροβόλησε εναντίον του σκάφους του ιταλικού Λιμενικού σε διεθνή ύδατα και αναγκάστηκε να ζητήσει συγγνώμη. Όπως είπαν οι Λίβυοι, το πέρασαν για βάρκα με πρόσφυγες.

Ρατσισμός στο κόκκινο

Η κατάσταση έχει επιδεινωθεί, καθώς από τον Απρίλιο το ιταλικό Λιμενικό έχει αποτραβηχτεί από την περιοχή, έπειτα από την τεράστια πολιτική πίεση που δέχεται στο εσωτερικό της Ιταλίας. Βοηθά μόνο σε περιπτώσεις ανάγκης, γεγονός που σημαίνει ότι χρειάζονται 12 ώρες να φτάσουν στην περιοχή από τη στιγμή που θα τους καλέσουμε.

Η Frontex και ο ευρωπαϊκός στόλος της Επιχείρησης «Σοφία» έχουν μειώσει δραστικά τον αριθμό των πλοίων τους. Οι διασωστικές οργανώσεις έχουν αφεθεί μόνες τους, τη στιγμή που δέχονται ολομέτωπη επίθεση από τα μέσα ενημέρωσης με κατασκευασμένες ειδήσεις, φωτομοντάζ και πλαστά στοιχεία.

Το κράτος συγκρότησε ειδική επιτροπή στη Βουλή για τις διασωστικές οργανώσεις και μας έχει καλέσει ήδη δύο φορές για ακρόαση. Η αντιμεταναστευτική υστερία στην Ιταλία χτυπάει κόκκινο, ο ακροδεξιός ρατσιστικός λόγος κυριαρχεί.

Η βασική θέση της Frontex και του ιταλικού κράτους είναι ότι οι διασωστικές οργανώσεις είμαστε πόλος έλξης μεταναστών και προσφύγων και ότι συνεργαζόμαστε με τους Λίβυους διακινητές. Μας αποκαλούν «ταξί για την εισβολή των παράνομων μεταναστών». Σε κάθε λιμάνι, οι αρχές μας κάνουν εξονυχιστικό έλεγχο και προσπαθούν να βρουν στοιχεία για να μας συνδέσουν με τους διακινητές.

Ως αποκορύφωμα της πίεσης, στις 28 Ιουνίου η Ιταλία απείλησε ότι θα κλείσει τα λιμάνια της στα πλοία των διασωστικών οργανώσεων που δεν είναι ιταλικές και δεν θα επιτρέπει στους διασωθέντες να αποβιβάζονται.

Ο στόχος είναι ξεκάθαρος: πλήρης ανάθεση των επιχειρήσεων διάσωσης στο λιβυκό λιμενικό, πίσω από το οποίο βρίσκονται ομάδες που έχουν το ελεύθερο να αναχαιτίζουν τις βάρκες και να επιστρέφουν τους πρόσφυγες στην κτηνωδία των λιβυκών κέντρων κράτησης, εφαρμόζοντας την αντιπροσφυγική και αντιμεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε., που έχει μετατρέψει τη Μεσόγειο στο πιο θανατηφόρο θαλάσσιο πέρασμα του κόσμου, με περισσότερους από 5.000 καταγεγραμμένους νεκρούς το 2015 και πολύ περισσότερους μη καταγεγραμμένους.

*Ο Ιάσονας Αποστολόπουλος συμμετέχει ως διασώστης στο διασωστικό σκάφος «Aquarius» (στελεχώνεται και χρηματοδοτείται από τη SOS Mediterranée και τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα) που περιπολεί στα ανοιχτά της Λιβύης με σκοπό τη διάσωση προσφύγων και μεταναστών που κινδυνεύουν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να αναζητήσουν διεθνή προστασία στην Ευρώπη.

Το έργο της διάσωσης και μεταφοράς των ναυαγών στην Ιταλία παρεμποδίζεται ανοιχτά από τις πολιτικές αποτροπής της Ε.Ε., που ανέχεται, αν δεν παροτρύνει, πυροβολισμούς κατά προσφύγων και την επιστροφή τους στη φρίκη του εκτεταμένου δουλεμπορίου και των βασανιστηρίων της Λιβύης.

Η πρώτη επαφή του κ. Αποστολόπουλου με επιχειρήσεις διάσωσης ήταν το περασμένο καλοκαίρι στη Λέσβο, όπου υπήρξε για έξι μήνες ο κυβερνήτης της διασωστικής ομάδας του Πλατάνου που επιχειρούσε στη Σκάλα Συκαμιάς.

________________________________________________________________________

Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AC%CE%B6%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%83%CE%BA%CE%BB%CE%AC%CE%B2%CE%BF/#.WWYCfFSLRWc

 

Ακόμη ένας βιαστής άντρας καθημερινός και καλός πολίτης…[Βόλος]…


[Βόλος] Ακόμη ένας βιαστής άντρας καθημερινός και καλός πολίτης

Έχει μίνι μάρκετ που λειτουργεί και ως μανάβικο. Μπακάλικο το λένε στη γειτονιά. Εκεί μαζεύονται όλα τα πιτσιρίκια της γειτονιάς για να πάρουν παγωτά, τσίχλες και τυχερή σακούλα. Είναι 55 χρονών παντρεμένος με ένα παιδί. Είναι ντόπιος. Χαρακτηριστικά που συνθέτουν το τέλειο προφιλ ενός σύγχρονου έλληνα νοικοκυραίου. Είναι βιαστής. Αναφέρεται σε μμε ως εύπορος επιχειρηματίας που ασελγούσε σε βάρος 15χρονης. Ακόμη ένας καθημερινός άντρας βιαστής. Όχι μεμονωμένη περίπτωση, όχι δράκος, βιαστής. Οι βιαστές είναι πάντα “καλά” παιδιά. Μπακάληδες, καθηγητές, εργολάβοι, επιχειρηματίες, γιοι φαρμακοποιών, δικηγόρων, γιατρών, είναι θείοι, γνωστοί, γκόμενοι, αφεντικά, πατέρες, παππούδες, γείτονες, συνάδελφοι, φίλοι. Έτσι είναι σε κάθε περιοχή, έτσι είναι κάθε βιαστής. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο ή μεμονωμένο περιστατικό, είναι άντρες καθημερινοί και ζουν δίπλα μας και ζούμε ανάμεσά τους,

Ο βιαστής μπακάλης στην περιοχή αγ. Νεκταρίου Ν. Ιωνίας Βόλου επί χρόνια στήριζε οικονομικά γυναίκα με 6 παιδιά και σε αντάλαγμα βίαζε με την συναίνεσή της τις κόρες της. Ο βιαστής πλήρωνε νοίκια, αγόραζε κινητά και διάφορα δώρα στα παιδιά, όπως και τρόφιμα για να ενισχύει την 40χρονη άνεργη μητέρα. Την περασμένη Παρασκευή την 15χρονη από τα 6 παιδιά την πήρε μαζί του στην Κέρκυρα για “διακοπές” σε ξενοδοχείο στο Κανόνι και την παρουσίασε ως κόρη του ή ως ανηψιά του ανάλογα το κοινό. Οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου άκουσαν τις φωνές της 15χρονης στο δωμάτιο όταν αντέδρασε στην επίθεση του βιαστή και ειδοποίησαν την αστυνομία. Ο βιαστής καταλαβαίνοντας πως έρχονται μπλεξίματα πήρε την 15χρονη και επιχείρησε να φύγουν από το νησί όπου και συνελήφθη στο λιμάνι. Ταυτόχρονα συνελήφθη και η μητέρα στο Βόλο για εγκατάλειψη ανηλίκου και μεταφέρθηκε για να απολογηθεί στην Κέρκυρα. Σήμερα απολογούνται και οι δυο. Η μητέρα ενώ αρχικά δήλωσε πως με την συγκατάθεσή της η 15χρονη βρέθηκε στην Κέρκυρα μαζί με τον βιαστή, στην σημερινή της απολογία φάνηκε σοκαρισμένη και δήλωσε πως δεν γνώριζε τίποτα. Ξέχασε να στοιχειοθετήσει το γιατί δεν αναζήτησε την 15χρονη που έλειπε εκτός Βόλου τότε…

Ο βιαστής βίαζε και την μεγαλύτερη αδερφή της, που είναι τώρα 18, όταν ήταν 16. Μάλιστα αυτό έγινε γνωστό από δημοσιεύματα βάσει παλαιότερων καταγγελιών που όμως τι; Δεν ήταν αρκετές για να σταματήσουν τον βιαστή; Του έγιναν συστάσεις; Δεν ήταν αρκετές για να σταματήσει η δράση της μητέρας σε βάρος των ζωών των παιδιών; Άγνωστο. Όμως πριν διερρεύσει το όνομα του “εύπορου επιχειρηματία” πολλοί στην περιοχή φάνηκε να καταλάβουν αμέσως σε ποιον αναφέρονται τα πανελλαδικά δημοσιεύματα.

“Σοκαρισμένη” λοιπόν δηλώνει η τοπική κοινωνία για τον βιαστή και για την μητέρα που συναινούσε στο έγκλημα και παρακολουθεί με οργή την εξέλιξη της υπόθεσης. Σε δυο μήνες το πολύ ο βιαστής καλός νοικοκύρης πολίτης θα έχει ξεχαστεί. Δεν είναι δα και κάνας ξένος, νοικοκύρεμένος άνθρωπος είναι. Πότε τελικά δεν σοκάρεται η κοινωνία; Όταν ακούει τις φωνές στο διπλανό σπίτι της κακοποίησης; Όταν συγκαλύπτει βιαστές παιδιών και γυναικών; Όταν σωπαίνει για τους ξυλοδαρμούς πίσω από τους τοίχους; Είναι το σοκ μιας υποκρισίας που οι άμυνες της καταρρέουν όταν αποκαλύπτονται, όταν καταγγέλονται κακοποιητές, όταν η συγκάλυψη δεν πετυχαίνει να προστατεύσει με την συνένοχη σιωπή βιαστές. Όταν δεν πετυχαίνει να στοχοποιήσει θύματα κακοποίησης προκειμένου να αθωωθούν οι θύτες. Σοκαρισμένη ήταν και η τοπική κοινωνία όταν ο καθηγητής Γκιτσάκης έσπασε στο ξύλο φοιτήτρια και δημοσιοποιήθηκε το περιστατικό, αλλά καθόλου σοκαρισμένη που ο ίδιος καθηγητής εξακολουθεί να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Ακόμη και η σχετικοποίηση σε κάθε περιστατικό έμφυλης βίας που γνωστοποιείται, μοναδικό σκοπό έχει να υποβαθμίσει την ένταση της βίας προκειμένου να ελαφρύνει το προφίλ του θύτη στα “μάτια του κόσμου”.

Δεν είναι πρώτη φορά που μια μητέρα συναινεί στον βιασμό και την κακοποίηση των παιδιών της. Δεν είναι η πρώτη φορά που γνωστοποιείται βιασμός. Κάθε συνένοχος σε έναν κακοποιητή έχει την ίδια ευθύνη με τον θύτη. Ο καθένας και η καθεμία που σωπαίνει συνένοχα και συγκαλύπτει περιστατικά έμφυλης βίας δεν έχει καμιά διαφορά από τους ίδιους τους δράστες, είτε είναι μάνα, είτε φιλικό, συγγενικό, ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Δεν μας προκαλεί σοκ κανένα περιστατικό βιασμού, ξυλοδαρμού και κακοποίησης. Μας προκαλεί μονάχα οργή.

_________________________________________________________________________

Τουρισμός: Η φαντασιακή ναυαρχίδα της ανάκαμψης…


Τουρισμός: Η φαντασιακή ναυαρχίδα της ανάκαμψης

Η πραγματικότητα πίσω από το μύθο της «ελληνικής» τουριστικής βιομηχανίας

Του Σπύρου Παναγιώτου

 

Πάνω από 30 εκατομμύρια τουρίστες θα επισκεφθούν τη χώρα μας αυτή τη χρονιά, εκτιμούν οι ειδικοί της αγοράς. Για δεύτερο συνεχή χρόνιο θα σπάσει το πανελλαδικό ρεκόρ ξένων επισκεπτών, πανηγυρίζουν οι κυβερνητικοί ιθύνοντες. Από κοινού αγορές και κυβέρνηση έχουν αναδείξει την τουριστική αγορά σαν το βαρύ χαρτί της ελληνικής οικονομίας, σαν το πιστοποιητικό της εξόδου της χώρας από την κρίση.

Πράγματι, η σημερινή κυβέρνηση συνέχισε πιστά τα βήματα και τις κατευθύνσεις όλων των προηγούμενων. Με αντισυνταγματικές παρεμβάσεις προώθησε φακέλους επενδυτικών σχεδίων που καθυστερούσαν σε διάφορα επίπεδα της δικαιοσύνης. Παραθαλάσσιες εκτάσεις, οικόπεδα-φιλέτα, δασικές εκτάσεις και αιγιαλοί, νομοθετικές και ρυμοτομικές ρυθμίσεις, όλα έγιναν σύμφωνα με τις επιθυμίες των επενδυτών. Οι τράπεζες, με όπλο τα κόκκινα δάνεια, πίεζαν ασφυκτικά ξενοδόχους να πουλήσουν τις επιχειρήσεις τους, να παραχωρήσουν μερίδια ή να συγχωνευθούν με μεγάλους παίκτες του εξωτερικού.

Και οι πιέσεις αυτές αποδίδουν καρπούς. Με όχημα τους tour operators και στο κλίμα των γεωπολιτικών αναστατώσεων και των πολέμων στην εγγύτερη ανταγωνιστική τουριστική αγορά, ο ελληνικός τουρισμός ανακάμπτει. Ανακάμπτει στους αριθμούς… όχι στην ουσία. Οι τοπικές κοινωνίες όλο και περισσότερο αποκλείονται από τα οφέλη. Ο μαζικός χαρακτήρας των τουριστικών ρευμάτων, η κατανάλωση αποκλειστικά μέσα στις ξενοδοχειακές μονάδες, ο αποκλεισμός των τοπικά παραγόμενων προϊόντων από το συνολικά προσφερόμενο τουριστικό προϊόν, δίνουν όλο και πιο ευκαιριακά και μεταπρατικά χαρακτηριστικά στη νέα μεγάλη «μπίζνα».

Και δίπλα σε αυτά τα οικονομικά στοιχεία συντελείται κάτι βαθύτερο, που σχετίζεται με την αλλοίωση των ουσιαστικότερων χαρακτηριστικών μας. Καθώς ο τουρισμός ως «αγορά» μετασχηματίζεται εντασσόμενος πλήρως στην κυρίαρχη αντίληψη διαχείρισης του «ελεύθερου χρόνου», μετασχηματίζει παράλληλα και τις τοπικές κοινωνίες. Ο τζόγος, τα καζίνο, οι αεριτζίδικες αρπαχτές γίνονται το πρότυπο της τουριστικής ενασχόλησης. Και δίπλα σε αυτά, οι μεγαλοκαρχαρίες της εμπορικής εκμετάλλευσης ενός αποστειρωμένου πολιτισμού σε φαραωνικά Μέγαρα τύπου Νιάρχου ή Λάτση. Η όποια διάχυση στη κοινωνία οφείλει να υπακούει και να μιμείται αυτές τις νόρμες. Η ανάπτυξη τύπου Μπαχάμες είναι το όραμα. Στις παρυφές του σχεδίου, μισο-παράνομα και μισο-ελεημοσυνικά, μπορούν να αναπτύσσονται οι δραστηριότητες των πολλών, της «πλέμπας». Και όλα αυτά αλλάζουν και προσαρμόζονται κάθε φορά σύμφωνα με τα κατά καιρούς κερδοσκοπικά μοντέλα.

Συνέχεια

Τι έχουν να χωρίσουνε …


Γράφει ο mitsos175.

Με αφορμή το κλίμα που διαμορφώνεται από ΜΜΕ να πούμε μερικά πράγματα για την Ελλάδα την Τουρκία και γενικά τα άλλα γειτονικά κράτη.
Τα περισσότερα καπιταλιστικά κράτη έχουν προβλήματα με τους γείτονες τους. Καθόλου τυχαίο, αφού ο ιμπεριαλισμός είναι το τελικό στάδιο του καπιταλισμού, επομένως όλα τα κράτη που αδικούν στο εσωτερικό έχουν βλέψεις σε άλλα κράτη ιδιαίτερα αν αυτά είναι πιο αδύναμα.
Εμείς πχ θέλουμε σώνει και καλά να ονομάζεται η FYROM, όπως αρέσει σε μας. Η Τουρκία σαν πιο δυνατή, την έχει δει Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ιμπεριαλισμός σημαίνει μονοπώλια, έτσι η Αμερική θέλει να μονοπωλήσει το αίμα της Οικονομίας (το Πετρέλαιο) και γι αυτό χύνει ποτάμια ανθρωπίνου αίματος.
Η Ρωσία πάλι θέλει να έχει να υποτάξει ξανά τα κράτη γύρω από αυτή και να ελέγχει κάποια άλλα, ώστε να βοηθά τη δική της οικονομία, η Κίνα θέλει να εκμεταλλευτεί περιοχές του Ειρηνικού, η Γερμανία την έχει δει 3ο Ράιχ και πάει λέγοντας.
Όσο αφορά την ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, νομίζω ότι τσακωνόμαστε για το ποιος θα είναι ο δούλος των πολυεθνικών! Δεν ξέρω, αν οι ΗΠΑ δίνουν καλό πουρμπουάρ – δεν νομίζω – αλλά ότι υπάρχει στο υπέδαφος του Αιγαίου και της Κύπρου θα καταλήξει σε ξένες εταιρίες κυρίως Αμερικάνικες, όποιος κι αν είναι αυτός που θα τους τα προσφέρει. Όποτε δεν νομίζω πως μας αφορά και πολύ τουλάχιστο όσο έχουμε πολιτικούς – σκυλάκια των ξένων, υποτακτικούς στις ΗΠΑ τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία.
Οι πλούσιοι όλων των χωρών μπορεί να θέλουν να κάνουν μπίσνες παντού. Οι Έλληνες Κεφαλαιούχοι θα ήθελαν αυτοί όλο το θησαυρό της Ανατολικής Μεσογείου, γιατί ακριβώς ελέγχουν την Ελληνική κυβέρνηση. Το ίδιο συμβαίνει με τους Τούρκους πλουτοκράτες που εξουσιάζουν την Τουρκία. Θέλουν τα εδάφη, πλούτο, όχι γιατί αγαπάν τη χώρα τους, αλλά γιατί λατρεύουν τα λεφτά.
Βάζουν λοιπόν μπροστά ηλίθιους εθνικιστές κι από δω κι από κει, ώστε να σκοτωθούμε μεταξύ μας οι φτωχοί για να τα κονομήσουν αυτοί. Ε όχι, πάει πολύ! Όποιος θέλει πόλεμο να συνεννοηθεί με τους αντίστοιχους φασιστομαλάκες της Τουρκίας, να βρουν ένα ακατοίκητο μέρος να βγάλουν τα μάτια τους κι εμάς να μας αφήσουν ήσυχους.
Γιατί τίποτα δεν είναι δικό μας. Ανήκουν όλα σε ξένες ή ντόπιες πολυεθνικές, που μας κάνουν κουμάντο. Όταν λχ χάνω το σπίτι μου από τον ΕΝΦΙΑ, με νοιάζει τι θα γίνει 200 μίλια μέσα στη θάλασσα; Κι από πάνω να κινδυνέψω να σκοτωθώ; Κι ο λόγος; Να γίνει πιο πλουσιότερος ο κεφαλαιούχος που έχει τα φράγκα έξω, που δεν πλήρωσε ποτέ φόρο που του αναλογεί, και που βάζει μέσον για γλυτώσει ο γιόκας του τη στράτευση! Που στην πρώτη δυσκολία θα πάει εξωτερικό για διακοπές, να βρει τα Ευρώ του, να λιάζεται στις παραλίες και να βλέπει στην TV εμάς να καταστρεφόμαστε, πίνονταν το απεριτίφ του! Βρε δεν πηδιέστε! Δεν έχω καμιά διάθεση να σκοτώσω κάποιον εντελώς άγνωστο, που δεν με έχει πειράξει, μόνο και μόνο επειδή είναι Τούρκος. Άλλοι με βασανίζουν και είναι ντόπια παράσιτα. Μη μου δώσετε όπλο λοιπόν, γιατί μπορεί να ρίξω αλλού, όχι εκεί που θέλετε…
Άλλωστε ένας πόλεμος θα βλάψει τον τουρισμό. Τι; Μόνο η απεργία τον βλάπτει; Άσε που δεν θα μείνει κολυμπηθρόξυλο. Και πως θα πληρώσουμε μετά τους φόρους; Με τι;
Λοιπόν για να σοβαρευτούμε. Οι Αμερικανοί, που σιγοντάρουν κάποιους ηλιθίους, έτσι ακριβώς έκαναν και το 1974 στην Κύπρο. Όχι μόνο. Είναι τακτική τους να δημιουργούν πολέμους για να πουλάνε όπλα να παίρνουν συμβόλαια ανοικοδόμησης κλπ, κλπ. Ο πόλεμος θέλει φράγκα. Διαρκεί όσο διαρκεί ο εφοδιασμός. Είναι νόμος. Λεφτά δεν έχουμε, τα δώσαμε στους τοκογλύφους. Οπότε αφήστε το…


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/07/blog-post_27.html