love letter to Philip Seymour Hoffman…


ένα γράμμα αγάπης από τον old boy στον πολιούχο άγιο των απανταχού uncool Philip Seymour Hoffman.

Ο Old Boy είναι blogger, έχουν κυκλοφορήσει δύο βιβλία του ( Old boy: πλέι μολέξεις και Η πεζή αλφαβήτα ) από τις εκδόσεις Bibliotheque , γράφει ακόμη στο The Greek Cloud και για σινεμά στο elculture.

PrintFriendly and PDFεκτυπώστε ή κατεβάστε σε PDF, το άρθρο


Από:http://thecricket.gr/2017/07/love-letter-philip-seymour-hoffman/

Η ΑΠΟΙΚΙΑ, ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ Η ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ…


misery.jpg

από Δέσποινα Παρασκευά Βελουδογιάννη

Καθώς πλέον το 20ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ ολοκλήρωσε τον κύκλο του, και έχουμε ήδη να μετράμε αντίστροφα για το 21ο, αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι ήταν μια εξαιρετικά επιτυχημένη διοργάνωση σε όλα τα επίπεδα: χιλιάδες κόσμου συμμετείχαν και τις τρεις μέρες, όλες οι μουσικές σκηνές ήταν ασφυκτικά γεμάτες μέχρι το πρωί, οι συζητήσεις ήταν πολύ ενδιαφέρουσες, ενώ οι χώροι του φεστιβάλ – τραπεζάκια, γρασίδια, κουζίνες και παιδότοπος- ήταν γεμάτοι από κόσμο, χαμόγελα, ζωντάνια και συναντήσεις. Το πρόγραμμα των συζητήσεων ήταν πολύ πλούσιο, αγγίζοντας μια σειρά από ζητήματα που μας απασχολούν αυτή την περίοδο σ.1. Σε αυτό το πλαίσιο, αποφασίσαμε να ζητήσουμε προς δημοσίευση στο k-lab κάποιες εισηγήσεις που αποτέλεσαν σημαντικές συμβολές στον ευρύτερο πολιτικό διάλογο σήμερα.

Εδώ, δημοσιεύουμε την εισήγηση της Δέσποινας Παρασκευά-Βελουδογιάννη, πολιτικής επιστήμονα και μέλους της ΑΡΑΝ , στη συζήτηση «Απ’ τους αντιαποικιακούς αγώνες του 20ού αιώνα στη «νέα ευρωπαϊκή αποικιοκρατία»: προκλήσεις και αντιστάσεις», που έγινε την Παρασκευή 30 Ιουνίου. Στο πάνελ συμμετείχαν ακόμη ο Peter Hudis (πανεπιστημιακός – συγγραφέας) και ο Τάσος Κορωνάκης (μέλος της Δικτύωσης για τη Ριζοσπαστική Αριστερά), ενώ τον συντονισμό έκανε η Ειρήνη Γαϊτάνου (k-lab). Σημειώνουμε επίσης ότι βρίσκεται στην κυκλοφορία η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μελέτη της Δέσποινας Παρασκευά-Βελουδογιάννη πάνω στον πολιτικό λόγο της Χρυσής Αυγής, που τιτλοφορείται Ο εχθρός, το αίμα, ο τιμωρός. Αναλύοντας δεκατρείς λόγους του «αρχηγού» της Χρυσής Αυγής, εκδόσεις Νήσος, 2015. Ακολουθεί η εισήγηση.


Πολύ συχνά ακούμε να λέγεται ότι η Ελλάδα έχει γίνει αποικία, πως είμαστε οι νέοι ιθαγενείς κ.λπ. Πρόκειται για ένα εύχρηστο σχήμα στα χέρια της ακροδεξιάς, που με αυτόν τον τρόπο επιχειρεί να μετατοπίσει το κέντρο βάρος από την πολιτική στη φυλή και τη μεταφυσική: καταφέρνει έτσι να αποσιωπήσει τον καπιταλισμό και να μιλήσει για τους αιωνίως κακούς ξένους που μας επιβουλεύονται, εννοώντας κατά κύριο λόγο τους Γερμανούς, που «το έχουν στο αίμα τους να μας εξουσιάζουν», και φυσικά τους «μπολσεβίκους», τους «εβραίους κομμουνιστές», που βρίσκονται πίσω απ’ όλα· σήμερα μάλιστα βρίσκονται και μπροστά, με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όλα αυτά φυσικά, συνοδεύονται από σχεδόν άναρθρες κραυγές του τύπου «σηκωθείτε μωρέ», «για την πατρίδα» κ.λπ., οικοδομώντας με μαεστρία το παζλ της παγκόσμιας συνωμοσίας που εξυφαίνεται εις βάρος της πατρίδας μας.

Συνέχεια

Ο μιλιταριστικός ορισμός της “δημοκρατίας”…


Mordechai Vanunu 2009.jpg

Υποθέτουμε ότι η ελληνική “δίψα για δικαιοσύνη” δεν φτάνει ως εκεί. Υποθέτουμε επίσης ότι εκείνοι που αποκαλύπτουν κρατικά μυστικά διακινδυνεύοντας την ζωή τους χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: σε εκείνους που βρίσκουν ένα κάποιο καταφύγιο (οπότε συνεχίζουν να κοιμούνται σαν άνθρωποι) και σ’ εκείνους που κάποια νύχτα τους απαγάγουν πράκτορες και χάνονται σε μια μαύρη τρύπα. Υποθέτουμε τέλος ότι η (υπό και τους φαιορόζ) ελληνο-ισραηλινή φιλία και στρατιωτική συνεργασία δεν επιτρέπει στην ανύπαρκτη “αριστερή τσίπα” (“τσίπα” – όχι “τσίπρα”, καμμία σχέση!) να κάνει θέμα ισραηλινούς “μαρτυριάρηδες” οργανώνοντας επιθέσεις (στην αρχή, ας πούμε, ειρηνικές) στο ελληνικό υπουργείο εξωτερικών – για τις εθνικά συμφέρουσες συνεργασίες του….

Εντάξει. Ο Mordechai Vanunu είναι “παλιά ιστορία”. Κι αν δεν μας απατά η μνήμη μας ποτέ δεν έγινε “θέμα” για τους “σ’ ελλάδα – τουρκία – παλαιστίνη – αμερικάνος δεν θα μείνει!” O Vanunu (γεννημένος το 1954) είναι πυρηνικός φυσικός και ήταν στέλεχος στο μυστικό (όχι πια, χάρη σ’ αυτόν!) και παράνομο με βάση τους διεθνείς κανόνες πρόγραμμα του ισραηλινού καθεστώτος για κατασκευή πυρηνικών όπλων. O Vanunu προσλήφθηκε το 1976 στο κέντρο πυρηνικών ερευνών στην (έρημο) Negev. Το 1983 άρχισε να έχει σοβαρές ενστάσεις για την κατασκευή πυρηνικών όπλων, και το 1984 έφτιαξε μια αριστερή αντιμιλιταριστική οργάνωση, μαζί με πέντε άραβες και τέσσερεις ισραηλινούς φοιτητές, ξεκινώντας μια καμπάνια για τα δικαιώματα των αράβων υπηκόων του ισραηλινού κράτους.

Το 1985 ο Vanunu, με μια κρυφή κάμερα, τράβηξε φωτογραφίες απ’ το ως τότε μυστικό πυρηνικό πρόγραμμα του μιλιταριστικού / φασιστικού ισραηλινού κράτους, τις οποίες προώθησε σε αμερικανικό πανεπιστήμιο. Μετά απ’ αυτό διέφυγε απ’ το ισραήλ, και άρχισε ταξίδια / περιπλάνηση στον κόσμο. Το 1986 βρέθηκε στην αγγλία όπου «άρχισε να μιλάει» σε αγγλικές και αμερικανικές εφημερίδες, για το πυρηνικό πρόγραμμα του Τελ Αβίβ. Επειδή θα ήταν ξεφτίλα για τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες να τον «δώσουν» στεγνά, σε συνεργασία με την μοσάντ τον ξεφορτώθηκαν: κατάφεραν να πάει στην ιταλία. Εκεί τον απήγαγαν (έχει παράδοση το ιταλικό κράτος σε τέτοια «διαχείριση προβλημάτων»…) τον κουβάλησαν στο ισραήλ, τον δίκασαν κρυφά και τον καταδίκασαν σε 18 χρόνια φυλακή σαν «προδότη», απ’ τα οποία τα 11 σε πλήρη απομόνωση.

Αποφυλακίστηκε το 2004, αλλά όχι «έτσι». Στην ουσία σαν αιχμάλωτος μέσα στο ισραήλ, με απαγόρευση εξόδου και απαγόρευση του να μιλήσει με οποιονδήποτε «ξένο». Αυτό σημαίνει ότι οποτεδήποτε ανοίξει το στόμα του, ακόμα και σε «όχι ξένους», ξανακαταδικάζεται. Η τελευταία φορά ήταν πριν λίγους μήνες, όταν «μίλησε σε ξένους χωρίς την άδεια των αρχών». Καταδικάστηκε σε 2 μήνες φυλακή με αναστολή…

Γιατί τα θυμόμαστε αυτά; Ο Vanunu είναι ένας αυθεντικός whistleblower, πολύ πριν τον Assange ή τον Snowden, που έχει βασανιστεί σκληρά απ’ το ισραηλινό κράτος (εκτός αν κάποιος νομίζει ότι η απόλυτη απομόνωση στις φυλακές είναι ευκαιρία για περισυλλογή και αυτογνωσία…) και συνεχίζει να βασανίζεται. Παρότι, πλέον, τα πυρηνικά όπλα του Τελ Αβίβ θεωρούνται γεγονός, οπότε δεν υπάρχει θέμα σοβαρών αποκαλύψεων. Υπάρχει, όμως, θέμα εκδίκησης. Παραδειγματικής τιμωρίας, για πιθανούς επόμενους. Η δήθεν «μοναδική δημοκρατία στη μέση Ανατολή» δεν πρόκειται ποτέ να είναι κάτι άλλο από αυτό που θα ήταν μια χαμογελαστή δικτατορία.

Οπωσδήποτε δεν θα χρειαζόταν ο Vanunu για να συμπεράνει κανείς πόσο καραγκιόζηδες (ήπιος χαρακτηρισμός!) είναι οι φιλοκυβερνητικοί ή/και αντικυβερνητικοί αλλά φιλοκρατικοί «δεξιοί κι αριστεροί» που κάνουν το κορόιδο για την ελληνο-ισραηλινή φιλία. Φτάνουν και περισσεύουν οι παλαιστίνιοι.

Αλλά υπάρχει και o Vanunu. Αν, για παράδειγμα, κάποιες αντιλήψεις θέλουν «άτομα» για να επικεντρώσουν, υπάρχει και ο Vanunu.

Αλλά όχι. Δεν υπάρχει. Η ντόπια «επαναστατικότητα» (μαύρη κοροϊδία) έχει βγάλει την δική της ετυμηγορία: με το ντόπιο κράτος, το ντόπιο βαθύ κράτος, και τους κάθε είδους λακέδες πρέπει να τα έχουμε καλά…

Άλλη φορά, μωρέ… Μια άλλη φορά…


Απο:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/07/o-militaristikos-orismos-tis-dimokratias/

Το πεντακοσάρικο και τα εκατομμύρια…


Μια ζωή θυμάμαι όλους όσους από διάφορα πόστα διαφεντεύουν τις τύχες αυτού του τόπου να διατείνονται πως προστατεύουν (ή θα προστατεύσουν, αν βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο) τους μικρούς και αδυνάτους και ότι θα στραφούν μόνο κατά των εχόντων και κατεχόντων (αξεπέραστε Κωστάκη Καραμανλή!). Κι αν κάτι τέτοια τα πιστεύαμε όταν τα λέγανε παλιότερα οι συντηρητικοί πολιτικοί της δεξιάς, είτε της μείζονος (ΕΡΕ, ΝΔ) είτε της ελάσσονος (Ένωση Κέντρου, ΠαΣοΚ), φανταστείτε πόσο εύκολα χάψαμε αμάσητο το ίδιο παραμύθι όταν το ακούσαμε πρώτη φορά από αριστερά. Δυστυχώς, το μόνο που μας έμεινε ήταν μια δυσπεψία κι ένας κόμπος στον οισοφάγο που δεν λέει να πάει ούτε πάνω ούτε κάτω.

Ισπανοί αστυνομικοί εκκενώνουν με την βία κατασχεμένη κατοικία, σε μια χώρα όπου ημερησίως γίνονται
πάνω από 100 κατασχέσεις. Αξίζει τον κόπο να δείτε το 14λεπτο βίντεο της επιχείρησης στο Youtube.

Το ποιοι είναι οι έχοντες και κατέχοντες παραμένει ζήτημα προς διερεύνηση. Από την άλλη, για ποιούς αριστερούς λέμε τώρα; Οι άνθρωποι έχουν πλάκα. Ποιόν αδύναμο προστατεύουν όταν κυνηγάνε ακόμη και τα πεντακοσάρικα; Ναι, ναι! Μόνο όσοι χρωστάνε μέχρι 500 ευρώ γλιτώνουν το κυνήγι! Το λένε στα ίσα (υπογραμμίσεις δικές μου):

Συνέχεια

Ο συνάνθρωπος ως εμπόρευμα …


Γράφει ο mitsos175.

«Αποτροπιασμό προκαλεί η υπόθεση παιδοφιλίας, με δράστη έναν 55χρονο επιχειρηματία από τον Βόλο και θύμα ένα 14χρονο κορίτσι, που εξιχνίασε η Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Κέρκυρας. Πρόκειται για έναν «άνθρωπο» υπεράνω υποψίας -όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις- καθώς είναι εύπορος επιχειρηματίας του Βόλου, παντρεμένος και έχει ένα παιδί. Οι αστυνομικοί συνέλαβαν τον επιχειρηματία την ώρα που επιχειρούσε να βιάσει το κορίτσι μέσα σε δωμάτιο ξενοδοχείου στην Κέρκυρα. Άκουσαν τις φωνές της νεαρής κοπέλας που προσπαθούσε να αντισταθεί και εισέβαλαν την κατάλληλη στιγμή στο χώρο. Αμέσως του πέρασαν χειροπέδες και οδηγήθηκε στην Ασφάλεια του νησιού.

Συνελήφθη και η μητέρα για κατάχρηση ανηλίκου σε ασέλγεια, καθώς σύμφωνα πληροφορίες, ο επιχειρηματίας της έδινε χρήματα και άλλα δώρα προκειμένου να του δίνει για αντάλλαγμα τις κόρες της για την διασκέδασή του. Σε βάρος του επιχειρηματία και της μητέρας σχηματίστηκαν δικογραφίες, ενώ η 14χρονη παρακολουθείται πλέον από παιδοψυχολόγους».

Καθάρματα υπήρχαν πάντοτε και πάντα θα υπάρχουν. «Στην αναμπουμπούλα όμως ο λύκος χαίρεται», έτσι, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, οι «λυκάνθρωποι» ξεσαλώνουν. Δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιοι, οι οποίοι έχουν χρήματα, νομίζουν πως μπορούν να κάνουν τα πάντα. Ότι τα πάντα πουλιούνται κι αγοράζονται.

Βλέπετε η παιδεραστία, ο βιασμός και παρόμοια εγκλήματα, διαπράττονται από άτομα ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας, τάξης, φύλου κλπ. Όμως το χρήμα αρκετές φορές γίνεται μέσο, που ο διεστραμμένος θα δοκιμάσει να ικανοποιήσει τις ορέξεις και τα πάθη του.

Φυσικά υπάρχει ευθύνη τόσο για εκείνον που πουλά ανθρώπινη σάρκα, όσο και γι αυτόν που αγοράζει. Kυρίως για τον δεύτερο, αφού αυτός δημιουργεί τη «ζήτηση». Ο αμοραλισμός πάντως είναι ίδιος και για τον «δουλέμπορο» και για τον «πελάτη». Σε μια Κοινωνία Αλληλοσεβασμού, Ισότητας, Αλληλεγγύης, Ελευθερίας και Δικαιοσύνης, τα φαινόμενα αυτά σίγουρα θα περιορίζονταν πολύ. Επίσης θα έλειπαν οι προϋποθέσεις τέτοιων αγοραπωλησιών.

Βλέπετε το μεγαλύτερο ψέμα που έχω ακούσει είναι ότι «παλιά κοιμόμασταν με τις πόρτες ανοικτές», λες και δεν υπήρχαν εγκλήματα παλαιότερα, αλλά εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια. Υπήρχαν και μάλιστα πάρα πολλά. Γιατί οι Αιτίες τους είναι διαχρονικές, ενώ δεν αντιμετωπίζονται παρά μόνο εκ των υστέρων, κι αυτό σποραδικά. Απλά τότε δεν υπήρχε αυτή η τεράστια ροή πληροφοριών, αυτή η ταχύτητα στην ενημέρωση, που υπάρχει σήμερα.

Όταν αντιμετωπίζεται ο συνάνθρωπος ως εμπόρευμα τότε κάποιοι «κανίβαλοι» θα δοκιμάσουν ανθρώπινο κρέας, κάποιοι «βρικόλακες» θα πιούν αίμα. Κι οι άνθρωποι «θα πέφτουν συνεχώς από τα σύννεφα» βλέποντας τη διαφθορά να αυξάνει, ενώ θα αναρωτιούνται «που φτάσαμε».
Δεν φτάσαμε όμως πουθενά. Σε αυτό το σημείο βρισκόμασταν πάντοτε, κολλημένοι στο βόθρο και πρέπει να αγωνιστούμε για να αλλάξει αυτό.


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/07/blog-post_8.html

η τουριστική περίοδος δεν τελειώνει ποτέ..


από το βυτίο

 

“Je hais les voyages et les explorateurs” – «Μισώ τα ταξίδια και τους εξερευνητές»

Claude Lévi-Strauss

Μέρα τη μέρα, γίνεται σχεδόν αδύνατο να μιλήσει κανείς ενάντια στο τέρας του τουρισμού, αφού ο τουρισμός είναι εκείνος ο τομέας που δημιουργεί κέρδη 3,1 τρισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως. Σ’ έναν κόσμο που ο παράδεισος συγκροτείται από καλές ειδήσεις ανταγωνιστικότητας, παραγωγικότητας και καινοτομίας, ένα τέτοιο ποσό προκαλεί μόνο ευτυχία. Αλίμονο, απ’ τον τουρισμό περιμένουν πολλοί να ζήσουν, με πρώτο απ’ όλους το ελληνικό κράτος, το οποίο αναστενάζει σχεδόν ερωτικά, κάθε φορά που κάποιος αξιωματούχος του, ξεστομίζει τη φράση «η βαριά βιομηχανία της χώρας είναι ο τουρισμός».

Εξάλλου το τέρας του τουρισμού έχει πλέον πολλά κεφάλια και δεν αρκούν οι συζητήσεις για τα προβλήματα που δημιουργεί η μαζική μετακίνηση ταξιδιωτών, η ανάπτυξη με όρους τεράστιων ξενοδοχείων και γηπέδων γκολφ, η πρακτική του all inclusive, η περίφραξη δημόσιων χώρων κλπ. Δεν αρκούν καν οι προβληματισμοί γύρω από επαναλαμβανόμενα περιστατικά όπως αυτό της δολοφονίας του 22χρονου Αμερικανού στη Ζάκυνθο. Όποιος έχει πάει σε συγκεκριμένα σημεία της Κω, της Ρόδου, της Ίου, της Κρήτης και αλλού, γνωρίζει την ατμόσφαιρα που κυριαρχεί. Πέρα απ’ τα ελληνικά σύνορα, δεν είναι λίγα τα περιστατικά, πουτουρίστες συλλαμβάνονται ή και απελαύνονται, γιατί πόζαραν γυμνοί σε κάποιον αρχαίο ναό, έκαναν την ανάγκη τους στη μέση μιας αγοράς και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς ότι φέρνει ο συνδυασμός αλκοόλ και καφρίλας μαζί με την υπόσχεση των «πιο απίστευτων διακοπών που θα μας μείνουν αξέχαστες».

Πέρα απ’ όλα αυτά, μοιάζει να έχει συντελεστεί μια αλλαγή, κάτι βαθύ και συνολικό και οι συνέπειές αυτής της μεταβολής στον τρόπο που εννοούμε πια τον τουρισμό, εκτείνονται τόσο στις μεταλλάξεις του τοπίου, όσο και στον ίδιο τον τρόπο που υπάρχουμε εμείς μέσα στην πραγματικότητα. Είμαστε όλοι εν δυνάμει τουρίστες, ή ίσως ακριβέστερα εναλλάξ παρατηρητές και παρατηρούμενοι, καταναλωτές τοπίων και της πραγματικότητας των άλλων. Το κάθε ταξίδι μας, αν όχι και η κάθε βόλτα εμπεριέχει μια δόση τουρισμού στη ζωή και τα σπίτια των άλλων.

Free Tours By Foot’ στο Bushwick ή όπως το λένε κάποιοι ντόπιοι, ghetto tourism

 

Στο Bushwick για παράδειγμα, μια φτωχή περιοχή της Νέας Υόρκης, διοργανώνονται «δωρεάν περίπατοι» προκειμένου οι επισκέπτες να περιηγηθούν στα graffiti της περιοχής με την συνοδεία του απαραίτητου ξεναγού. Διαβάζουμε για το Bushwick μερικά στοιχεία. Το 30% των κατοίκων ζουν κάτω απ’ το (ομοσπονδιακά ορισμένο) όριο της φτώχειας. Το 42% δεν έχουν τελειώσει το σχολείο. Είναι επιπλέον μια γειτονιά, της οποίας μόλις το 9% των κατοίκων είναι λευκοί. Δεν υπάρχει απαραίτητα κάτι το προβληματικό σε μια οργανωμένη βόλτα για να δει κανείς τα graffiti σε μια υποβαθμισμένη περιοχή, αλλά ταυτόχρονα είναι κάπως περίεργο, λευκοί άνθρωποι να περιφέρονται με έναν λευκό συνοδό σε μια γειτονιά μαύρων και ισπανόφωνων, λες και δε θα μπορούσαν να περπατήσουν την ίδια διαδρομή μόνοι τους. Η τέχνη που έχει για καμβά τον τοίχο είναι εξορισμού ανοιχτή κι ελεύθερη για τα μάτια όλων, αλλά σ’ αυτή την περίπτωση, αρχίζει και δημιουργείται η εντύπωση ότι τα αντικείμενα της παρατήρησης (έστω εμμέσως) δεν περιορίζονται σε όσα έχουν βαφτεί στο τσιμέντο. Οι τουρίστες του Bushwick περπατούν παρατηρώντας διαδοχικά τα graffiti, το τοπίο και τους ίδιους τους ανθρώπους που ζουν στο σημείο. Η θέση που παίρνουν μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία, αναγκαστικά τους τοποθετεί στο ίδιο σημείο με κάποιον που παρατηρεί τα κλουβιά στο ζωολογικό κήπο. Ενθουσιάζεται με την άγρια ομορφιά και την αυθεντικότητα, αλλά τον καθησυχάζουν τα κάγκελα και στην προκειμένη περίπτωση η παρουσία του συνοδού ή η ιδέα ότι όλη αυτή η περιήγηση, σύντομα θα τελειώσει. Είναι ωραία αυτή η πραγματικότητα, αρκεί να έρθεις σε επαφή μαζί της σε ορισμένες ποσότητες.

Συνέχεια